Het bericht Heeft Tim Keller aandacht voor de erfzonde? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Waarom zou God zo een tragische gebeurtenis toestaan, zo’n handeling van schaamteloze rebellie, in volle kennis van de verschrikkelijke gevolgen?

Een vriend van mij grapte: ‘die vraag kan ik in drie woorden beantwoorden: ‘Weet ik niet’.’ Maar zonder grappen, zijn reactie wijst op een belangrijk punt. Zou het een groot probleem zijn als we geen goed antwoord op die vraag zouden hebben? Zou ons onvermogen om die vraag te beantwoorden enige reden moeten geven om te twijfelen aan het christendom?

Nauwelijks. In werkelijkheid, elke levensbeschouwing roept een aantal vragen op die zijn verdedigers niet kunnen beantwoorden, dus het bestaan van een onbeantwoorde (of zelfs onbeantwoordbare) vraag betekent niet noodzakelijk het einde van een levensbeschouwing. Het kan simpelweg een gebrek aan informatie impliceren, wat in de context van een christelijk wereldbeeld een gebrek aan Goddelijke openbaring op dat punt betekent. We kunnen met recht op de volgende manier redeneren:

• God stond de val toe
• God heeft goede redenen voor alles wat Hij doet, inclusief wat Hij toestaat
• God heeft derhalve goede redenen gehad om te val toe te staan, of wij die redenen nu kunnen onderscheiden of niet

De Schrift vertelt ons niet direct waarom God het toestond dat zonde de wereld in kwam. Maar het geeft ons wel het materiaal waaruit wij een consistente en redelijke verklaring kunnen construeren.

Een slecht antwoord

Eén onder christenen populair antwoord is oppervlakkig en zeer gebrekkig. Het stelt dat God de val toestond omdat Hij ruimte wilde maken voor de menselijke vrije wil. De vrije wil is noodzakelijk voor morele deugdelijkheid en betekenisvolle relaties, zo zegt het antwoord. Maar het creëert tegelijkertijd de mogelijkheid dat wij het slechte boven het goede zouden verkiezen.

Dit antwoord schiet om vele redenen tekort. Ik zal er drie noemen.

1. Een vrije wil hebben houdt niet noodzakelijkerwijs de mogelijkheid in om het kwade te kunnen doen. God heeft vrije wil, is moreel deugdelijk en kan betekenisvolle relaties aangaan, en toch is het voor Hem onmogelijk om kwaad te doen. Zou God ons niet dezelfde soort positieve vrijheid hebben kunnen geven?
2. Christenen zijn het er over het algemeen over eens dat God voorzien had dat Adam zou zondigen. Maar heeft God het ook voorbestemd? Als we met ‘nee’ antwoorden, omdat we denken dat de menselijke vrije keuzes buiten Gods controle zijn, dan is de vraag waarom God Adams zonde toestond weinig zinvol. Elke toekomstige gebeurtenis die God voorziet moet al vaststaan, zo dat zelfs God het niet meer kan veranderen. Het is zo gezegd ’te laat’ voor God om het toe te staan of te voorkomen.
3. De Bijbel maakt duidelijk dat de menselijke vrije keuzes niet buiten Gods soevereine leiding vallen (Gen. 50:20; Ezra 1:1; Spr. 21:1; Hand. 4:27-28; Ef. 1:11). Het was binnen Gods macht om te verzekeren dat Adam vrijelijk gehoorzaam zou zijn in plaats van ongehoorzaam. Het was dus ook binnen Gods macht om Adam vrije wil te geven en ervoor te zorgen dat Adam niet zou vallen. En dat betekent dat God een andere reden gehad moet hebben om de val toe te staan dan slechts een verlangen om Zijn schepselen een vrije wil te geven.

Waarom handelt God?

Het is essentieel om een grotere vraag te stellen: waarom handelt God überhaupt? Wat is het bovenliggende doel in al het handelen van God? Als we dat kunnen beantwoorden, dan zal het enig licht schijnen op onze meer specifieke zorg: Gods redenen voor het toestaan van de val.

Wat betreft Gods doel met de schepping van de wereld, er is geen beter antwoord gegeven dan die in het krachtige essay ‘The End for Which God Created the World’ van Jonathan Edwards. Edwards betoogt dat het Oude en Nieuwe Testament één consistent plaatje vormen: God maakte de wereld niet primair voor menselijk geluk, maar om Zijn eigen glorie te openbaren. Inderdaad, Gods doel met de creatie van de wereld moest wel Zijn eigen glorie zijn, want God is van nature het grootste goed en het ultieme doel van alle dingen. Hij is zeker betrokken bij menselijke vreugde – het is geen nulsomspel – maar ons geluk dient een hoger doel door zijn ware vervulling te vinden in Gods hoogste goedheid en schoonheid.

De Schrift geeft ook rechtstreeks inzicht in Gods doel van de verlossing, het meest duidelijk wordt dit door Paulus beschreven in Efeze 1. De apostel gebruikt drie doelaanwijzingen om de heilbrengende zegeningen waarmee God ons heeft overladen te beschrijven: “tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade” (vs.6) en (tweemaal) “tot lof van Zijn heerlijkheid” (vs. 12 en 14). Net zoals met de schepping, is Gods ultieme doel van de verlossing dat zijn glorieuze eigenschappen tentoongesteld en gevierd zullen worden.

Dezelfde thema’s komen naar boven in Romeinen 9:22-24, waar Paulus spreekt over Gods doel in de uitverkiezing:

‘En is het niet zo dat God, omdat Hij Zijn toorn wilde bewijzen en Zijn macht bekendmaken, met veel geduld de voorwerpen van Zijn toorn, voor het verderf gereedgemaakt, verdragen heeft? En dat met het doel om de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken over de voorwerpen van Zijn ontferming, die Hij van tevoren bereid heeft tot heerlijkheid? Hen heeft Hij ook geroepen, namelijk ons, niet alleen uit de Joden, maar ook uit de heidenen.’

Gods overkoepelende doel met alles wat Hij doet, is de openbaarmaking van Zijn glorie en de vreugde van Zijn schepselen in Zijn Goddelijke heerlijkheid.

O, gezegende val

Als Gods primaire doel met de schepping en de verlossing de tentoonstelling van Zijn glorie is, wat zegt dat ons over waarom Hij de val toestond? Zowel logisch als chronologisch kwam de val tussen schepping en verlossing. Zonder een schepping zou er geen gevallen schepping zijn; zonder een gevallen schepping zou er geen verloste schepping zijn. Redding veronderstelt zonde; herstel veronderstelt een val. Het is dus redelijk om te concluderen dat Gods primaire doel in het toestaan van de val was om Zijn glorie tentoon te stellen, zowel in Zijn originele creatie als in Zijn krachtige en genadige herstel van die creatie van de rebellie en verderf.

Maar was de verlossing werkelijk noodzakelijk voor God om verheerlijkt te worden? Zou een ongevallen schepping God niet net zo goed kunnen verheerlijken als een herstelde schepping?

Het nadenken over deze vraag leidde bij een aantal christelijke denkers tot de ontwikkeling van de zogenoemde “O Felix Culpa” theodicee. (Letterlijk: “O, gezegende val”, en ‘theodicee’ is een uitleg van hoe God het kwaad kan toestaan). Het basale idee is dit: Hoewel de val een groot kwaad was, maakte deze het mogelijk voor God om een nog groter goed te kunnen bewerkstelligen in de nasleep ervan: het God-roemende goede van de menswording, boetedoening, opstanding en alle heilbrengende zegeningen die daaruit voortvloeien.

Je kunt denken dat een ongevallen schepping te verkiezen zou zijn boven een gevallen schepping – en als al het andere gelijk blijft, dan klopt dat. Maar al het andere is niet gelijk, want onze wereld is niet slecht een gevallen schepping. Het is een gevallen schepping waarin de eeuwige Zoon van God binnenkwam en de menselijke natuur op zich nam. Waarin Gods beeld volmaakt tot uiting kwam in ons midden. Waarin Hij een moreel vlekkeloos leven leefde, Hij boete deed voor onze zonde door Zijn offerdood, Hij in overwinning opstond uit het graf en opvoer in de hemel, waar Hij aanhoudend voorspreekt en ons verzekert van een eeuwige vreugdevolle woonplaats in Gods aanwezigheid.

Een wereld zonder val en zonder redding is in het geheel minder God-verheerlijkend dan een wereld met een tragisch val maar ook een wonderlijke redding.

Maakt het uit?

God heeft een wereld beschikt waarin we Hem kunnen kennen en intiem met Hem kunnen leven – niet alleen als Schepper, maar ook als Verlosser. Theologische analogieën zijn altijd gevaarlijk, maar misschien wijst dit in de goede richting: hoewel overspel een pijnlijke zonde is, zal de dankbare liefde van een ontrouwe echtgenoot die volledig vergeven is en verzoend is met zijn vrouw dieper en rijker zijn dan zelfs de liefde die hij ervoer en uitte op hun huwelijksdag.

De gemeenschap met God te kennen als schepsel dat gemaakt is naar Zijn beeld is een grote zegen; de gemeenschap met God te kennen als een verloste zondaar, hersteld in het beeld van Zijn Zoon is onmeetbaar groter. Pas als we begrijpen dat zulke eeuwige glorie niet gerealiseerd konden worden buiten de val, kunnen we de belangrijkste reden waarom onze wijze en genadige Maker de val toestond, kunnen we een begin maken om deze op waarde te schatten.

Het bericht Waarom stond God de zondeval toe? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat zijn de tekenen die overduidelijk de gevallen natuur van de menselijke cultuur onthullen? Wat zijn de aspecten van de val, openlijk en duidelijk zichtbaar voor iedereen? De aanwezigheid van ongerechtigheid, de zekerheid van sterfelijkheid, de wanhopige onderdrukking, de leegte van de hebzucht en de geslotenheid van ambitie — of misschien wil jij het zo zeggen: de eenzaamheid van gierigheid.

De eenzaamheid van gierigheid. Een tragisch eenzaam bestaan als gevolg van een buitensporig streven naar meer. Het is een verwoestend leven. Het is een leeggehaald leven. Het is, vrienden, een onmenselijk leven. Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste! Dat je in gemeenschap zou leven met Zijn volk. De val van het menselijke geslacht in de Hof van Eden, met al zijn verwoestende gevolgen op de gemeenschap, is omgekeerd. Je kunt de eerste vertoningen van die omkering al zien in de Kerk van Jezus Christus. Vertoningen die in hun vervulde vorm zullen verschijnen in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde waar de volgelingen van Jezus Christus voor altijd samen zullen zijn in volmaakte gemeenschap.

Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste!

Maar hoe kan dat gebeuren? Hoe kan dat gebeuren? Het kan, vrienden, omdat Jezus Christus de uiterste afzondering doorstond in onze plaats. Het is, als je er over nadenkt, een van de grootste ironies van de verzoening. Niet alleen dat Jezus leed en stierf om onze verhouding met God en elkaar te vernieuwen, maar dat Hij om dat te doen alleen leed en stierf.

Als je het hoofdstuk van Zijn arrestatie en kruisiging – van Gethsemane tot Golgotha – goed doorleest, dan zie je dat het eigenlijk een langzame en verdrietige scheiding is van alles wat Jezus liefheeft. Hij is verlaten door Israel, Hij is verlaten door Zijn eigen twaalf discipelen en uiteindelijk, op onverklaarbare wijze, is Hij verlaten door Zijn Vader: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” (Mattheüs 27:46).

“Het is niet goed dat de mens alleen is” (Genesis 2:18). Daarom verdraagt Jezus Christus de hel aan het kruis in onze plaats, de uiterste plaats van afzondering. Uiterste en buitenste duisternis. Hij die ooit de volmaakte gemeenschap ervoer, lijdt nu eenzaam en alleen. En dat allemaal, zodat jij nooit, maar dan ook nooit, bang hoeft te zijn voor eeuwige eenzaamheid.

Twee zijn beter dan één, zeker als Degene die je opricht als je valt, je hart verwarmt als het koud is en je beschermt tegen de machten van de hel. Dat is Jezus Christus zelf! Hij die opgestaan is uit de dood en nu beloofd nooit te verlaten die bij Hem horen.

Het is niet goed dat de mens alleen is, en door Jezus hoeven we ook niet alleen te zijn.

__
^{Dit is een deel uit de preek die Art Azurdia 6 december 2015 hield.
Origineel: http://trinityportland.com/sermons/sermon/2015-12-06/the-fall-for-all-to-see-part-4}

Het bericht Eenzaamheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit, geliefden, zijn de zichtbare aanwijzingen van onze gevallen menselijke cultuur. Daar ging het allemaal over vrijdagnacht, begrijp je? Dat is waarom we drieduizend jaar later nog steeds geplaagd worden door deze problemen. Dat is waarom ze niet opgelost kunnen worden door meer inspanningen in het onderwijs of een groter uitvoering van democratische regering. Het probleem zit dieper, het is de val… voor allen… zichtbaar. Christen of niet. We zijn leden van en onrechtvaardig geslacht die leven in een onrechtvaardige wereld.

Parijs herinnert je eraan dat je een gevallen persoon bent en in een gevallen wereld leeft. Het moet binnen in je een schreeuw voortbrengen voor volmaakte gerechtigheid wat geen mens of menselijk systeem kan bereiken. Het moet je vullen, geliefden, met een last om het boven de zon te zoeken.

Hoe reageer je dan als je gevoel van gerechtigheid zo vaak is verstoord in onze gevallen menselijke cultuur? Hoe overleef je de oneerlijkheid, zeker als je het op plaatsen vind waar het tegendeel beloofd werd?

Het antwoord is: Je rent in de armen van de God die absoluut soeverein is. Wiens heerlijke beschikking van alles een volmaakt en streng oordeel inhoud wat betaling eist voor elke terroristen kogel die ooit is afgevuurd. Het antwoord op elk moreel gedrocht wat zich in dit leven voordoet, is dat de Alwetende, Alziende, volmaakt rechtvaardige en volmaakt heilige God het laatste woord zal hebben.

“God heeft een dag vastgesteld, waarop Hij de wereld rechtvaardig zal oordelen door een Man Die Hij daartoe aangesteld heeft. Daarvan heeft Hij aan allen het bewijs geleverd door Hem uit de doden te doen opstaan” (Handelingen 17:31).

Dezelfde, Die Zelf het slachtoffer was van het grootste juridische onrecht wat de wereld ooit gekend heeft.
“Hij, Die geen zonde gedaan heeft en in Wiens mond geen bedrog gevonden is; Die, toen Hij uitgescholden werd, niet terugschold, en toen Hij leed, niet dreigde.” Wat deed Hij dan? “Maar Hij gaf het over aan Hem Die rechtvaardig oordeelt” (1 Petrus 2:22—23).

Waarom onderwierp Hij zich aan dit schandalige onrecht? Zodat wij niet langer hoeven te leven in angst voor het oordeel. Zodat God nu rechtvaardig genade kan tonen aan iedereen die Christus Jezus, de Rechter, omhelst.
Luister:

“En ik zag de hemel geopend, en zie, een wit paard, en Hij Die daarop zat, werd getrouw en waarachtig genoemd. En Hij oordeelt en voert oorlog in gerechtigheid. En Zijn ogen waren als een vuurvlam en op Zijn hoofd waren vele diademen. Hij had een naam, die opgeschreven was, en die niemand kent dan Hijzelf. En Hij was bekleed met een in bloed gedoopt bovenkleed, en Zijn naam luidt: Het Woord van God. En de legers in de hemel volgden Hem op witte paarden, gekleed in fijn linnen, wit en smetteloos. En uit Zijn mond kwam een scherp zwaard, opdat Hij daarmee de heidenvolken zou slaan. En Hij zal hen hoeden met een ijzeren staf. En Hij treedt de wijnpersbak van de wijn van de grimmige toorn van de almachtige God. Er stond op Zijn bovenkleed en op Zijn dij deze naam geschreven: Koning der koningen en Heere der heren” (Openbaring 19:11—16).

We horen vaak, en terecht dat het het feit dat Jezus Christus het Lam is, voor ons tot troost moet zijn. In het licht van gebeurtenissen als vrijdagnacht in Parijs moet het ook tot grote troost voor ons zijn dat Jezus Christus de Leeuw is. Niet alleen onderscheiden door nederigheid, maar ook door woestheid.

Gebeurtenissen als vrijdagnacht moeten ons doen verlangen naar de dag dat Jezus Christus terug zal komen om de zonde en haar gevolgen voor altijd weg te doen. Wanneer alle dingen nieuw gemaakt zullen worden, wanneer het geheel van hemel en aarde het huis zal zijn van gerechtigheid.

“This is my Father’s world. O let me ne’er forget
That though the wrong seems oft so strong, God is the ruler yet.
This is my Father’s world: the battle is not done:
Jesus Who died shall be satisfied,
And earth and Heav’n be one.”

(Dit is mijn Vaders wereld, O laat me het nooit vergeten. Ook al lijkt het verkeerde nog zo sterk, laat me het niet vergeten, dat Hij de Heerser is. Dit is mijn Vaders wereld, de strijd is nog niet gestreden. Jezus Die stierf zal tevreden gesteld worden en de hemel en de aarde zullen één zijn!)

Jou verhaal zal niet alleen gelukkig eindigen, je verhaal zal rechtvaardig eindigen.
Onrecht is alomtegenwoordig.
Oordeel is onvermijdelijk.
Het recht zal zegevieren!

_{Dit is een samenvatting van de preek die Art Azurdia 15 november 2015 hield nadat Parijs geteisterd werd door aanslagen en er meer dan 150 mensen omkwamen.}

Het bericht De val … voor iedereen … zichtbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.