Het bericht ‘Hoe kan ik me inzetten voor de uitbreiding van Gods koninkrijk?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘In mijn gemeente is een gebrek aan levendigheid en missionaire betrokkenheid’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kijk mee en laat u bemoedigen door het wereldwijde bijbelvertaalwerk dat in volle vaart doorgaat!

Het bericht Volle vaart vooruit! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de Bijbel zien we Kanaänieten, Perezieten, Hittieten, Israëlieten, enzovoorts. Ook nu zijn er wereldwijd allerlei verschillende volken. Sommigen tellen er ruim 11.000, anderen ruim 16.000. En Jezus zei: ‘Maak discipelen onder ál deze volken.’ Van deze 11.000 of 16.000, hoe je ze ook definieert, zijn er minstens 6.000 die momenteel ‘onbereikt’ worden genoemd. Dat betekent: minder dan 2 procent van de mensen in dat volk zijn volgelingen van Christus. In de praktijk betekent dat: als je in een van de volken geboren wordt, zal je hoogstwaarschijnlijk geboren worden, leven en sterven zonder ooit het Evangelie te horen.

Dus als ik het over de ‘verlorenen’ heb … Er zijn verloren mensen overal om ons heen, ook hier, maar ‘onbereikt’ betekent dat zij geen toegang tot het Evangelie hebben. Zij horen het goede nieuws van Christus niet eens. Als het gaat over discipelen maken, moeten we goed begrijpen dat ook wij doelgericht discipelen moeten maken. Jezus heeft ons opgedragen doelgericht discipelen te maken onder al deze volken.

Soms springen wij van ‘onze kleine plaatselijke gemeente’ naar ‘ver weg overzee’, maar heb ook oog voor wat daartussen ligt. Soms leven we geïsoleerd in onze plaatselijke gemeente, waar iedereen zo’n beetje hetzelfde doet of er hetzelfde uitziet. Maar Gods verlangen was dat er geen scheidingsmuur zou zijn. Het doet er niet toe uit welk volk of land je komt. Die eenheid proberen wij te laten zien.

Soms heersen er toch nog vooroordelen in de gemeente. Dat is niet goed. In de Efezebrief lees je dat Christus stierf om ons tot één nieuwe mens te scheppen! Wij onderscheiden ons niet meer door onze afkomst. Wij zijn één gezin. Help mee om de gemeente tot dat gezin te vormen! Dat begint met ons als individuen. Misschien merk je dat er bij jouw pupil ook vooroordelen leven. Misschien heeft hij geen liefde voor mensen in Azië, het Midden-Oosten of elders. Dat zie je vaak nog in de gemeente. Daarmee schilderen we geen mooi beeld van ‘een liefde voor alle volken’.

Er zijn allerlei volken vertegenwoordigd in onze buurt. God heeft mensen uit allerlei volken naar de Verenigde Staten gestuurd, en naar andere landen. Naast ons wonen dus wellicht mensen uit een heel ander volk. En wij willen hen niet, bevooroordeeld, negeren.

Tegelijk: God heeft hen hierheen gebracht, maar wellicht leidt Hij óns elders heen. Een van de belangrijke zaken die ik met iedere discipel of discipelmaker zou willen bespreken, is deze: ‘Waar kan jij het meest effectief discipelen van alle volken maken?’ Ons standaardantwoord is vaak: ‘Waar wij ons het prettigst voelen. Waar we opgroeiden. Waar de mensen ons het meest gunstig gezind zijn.’ Maar er zijn meer dan 6.000 volken die het Evangelie nog nooit gehoord hebben. Daarom kan het standaardantwoord beter luiden: ‘De Heere leidt ons naar een ander volk, op een andere plaats.’

Wij veronderstellen: ‘Blijf, tenzij je Gods stem hoort zeggen dat je gaan moet.’ Waarom draaien we dat niet om? Want Hij gaf ons al het bevel om te gaan en discipelen te maken waar je het meest effectief zult zijn, waar men nog onbereikt is. Dit is een sterke roeping! Weet jij zeker dat je blijven moet? Bespreek dat met je pupil en geef jezelf over aan God, jullie allebei (misschien pak je er zelfs een wereldbol bij). Zeg eenvoudig: ‘Heere, ik zal letterlijk overal heengaan waar U mij zendt; het is een eer om te gaan waar U me zendt, waar dan ook ter wereld.’

Misschien woon jij in een stad waar al veel gemeenten zijn, waar al van alles gebeurt. Dan kan het zinnig zijn ergens heen te gaan waar nog niemand het Evangelie gehoord heeft. En zulke plaatsen zijn er zoveel! Geef je over aan God: ‘Als dat is wat U wilt, is dit het beste voor mij en wil ik gewillig gaan.’ Wees eerlijk en zeg gewoon: ‘Ik zou angstig zijn, bang, doodsbenauwd. Ik wil dit niet achterlaten, dat niet opgeven.’ Spreek dat uit, bid erover, bid om moed, ook voor elkaar, en zeg: ‘Zijn wij bereid elk een andere weg te gaan? Zijn wij bereid naar verschillende plaatsen, verschillende landen te gaan? Het is geweldig dat wij deze discipelschapsrelatie mogen hebben, maar God kan ons naar de einden der aarde roepen. Laten we ons op dit moment aan Hem overgeven, en werkelijk geloven dat dit tot Zijn eer en onze vreugde zou zijn.

Doe dat, en kijk dan wat God doet.

Het bericht Goed nieuws voor alle volken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben in deze serie al veel gezegd over het maken van discipelen, maar dit is een mooi moment om even stil te staan en er met je kring over na te denken: gebeurt dit ook echt? Is dit slechts een Bijbelstudie geworden, of leer jij de ander inderdaad om op zijn beurt ook discipelen te maken? Hoe staat het met de mensen die jij onderwijst? Zijn zij al begonnen dit materiaal met iemand anders door te nemen? Zo niet, zijn ze dan van plan zeer binnenkort daarmee te beginnen?
Wij naderen het einde van deze ‘reis’ met onze leerling. En het is de bedoeling dat dit zich vermenigvuldigt in het leven van anderen. Dat moeten we blijven benadrukken, anders zullen we het niet doen.

Ja, en ik weet dat we dit al heel vaak gezegd hebben, omdat wij zo sterk geneigd zijn ons eigen ding te doen. En discipelen maken is moeilijk. En ik weet ook dat we vanaf het begin hebben gezegd dat dit Multiply-materiaal niet iets is om voor jezelf te houden. Maar ik garandeer je, veel mensen zullen dat wél doen. Dat was beslist niet onze bedoeling. En dit hield mij bijna tegen om dit materiaal samen te stellen. Dat gebeurt al genoeg; het is de bedoeling dat deze kennis doorgegeven wordt. Wij leren jou om een leraar te zijn. Dus als jij dit in je eentje doorneemt en niet aan anderen doorgeeft, moet je begrijpen dat je lijnrecht ingaat tegen de bedoeling hiervan. Wij proberen jou toe te rusten voor de Grote Opdracht.

En dat niet alleen; je mist zoveel als je dit alleen voor jezelf houdt. Je mist de vreugde die het brengt als jij je leven, het Evangelie en het Woord van God met anderen deelt en hen leidt tot het volgen van Christus. Daarvoor zijn wij geschapen. Met dat doel ademen wij. Om deze reden heeft de Heere ons niet gered en daarna onmiddellijk in de hemel opgenomen. Hij liet ons hier achter met een reden: opdat wij onderdeel uitmaken van de verspreiding van het Evangelie. Dat willen we niet mislopen. Het geeft zoveel vreugde om anderen tot discipelen te maken. Denk dus niet: ‘Dit is het bevel; ga en gehoorzaam!’ Maar: ‘Dit is het bevel, en dit is een bevel dat leven brengt!’

Dit geeft ons een doel. Het is de reden dat ik vandaag leef. Ik leef niet om zomaar wat rond te hangen en plezier te hebben. Soms klinkt dat wel aantrekkelijk: gewoon je eigen ding doen. Maar om te leven met een missie en die roeping dan ook te gehoorzamen, dat is geweldig. Dat is een levensdoel! De mensen die depressief worden, zijn vaak de mensen die te veel naar zichzelf kijken en te veel op zichzelf focussen. Zij beseffen niet zozeer: ‘God schiep mij met een doel!’ Wanneer wij aan dat doel beantwoorden, ervaren we voldoening.

Hier valt zoveel over te zeggen. Er is een toeschouwersmentaliteit die de kerk kapotmaakt, op allerlei manieren. Niemand mag hier aan de zijlijn blijven staan. Iedere volgeling van Christus, iedere discipel, hoofd voor hoofd, moet ook andere mensen tot Hem brengen, in de omgeving waar hij woont, werkt, ontspant en waar God hem gesteld heeft. ‘Wie kan ik aan de hand nemen om Christus te gaan volgen? Wie kan ik helpen groeien in zijn relatie met Christus? Zo wil ik mijn leven besteden, met het oog op mijn familie, mijn baan, mijn omgeving of wat dan ook.’ Houd deze focus vast. Als je leerling nog geen duidelijk plan hiervoor heeft, is dit het moment om dat te gaan maken.

Het bericht De grote opdracht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hoe langer ik Jezus volg, hoe meer ik me realiseer dat alles in het leven me af probeert te houden van de focus op het evangelie – en deze realiteit raakt ook het jeugdwerk. Het proces om mijzelf en ons jeugdwerk eerlijk te beoordelen is soms pijnlijk geweest, maar het is ook een grote bron van vreugde. De Heere is aan het werk als we onszelf eerlijk onderzoeken. Hier zijn daarom vier vragen om jou te helpen nadenken over de prioriteiten van jouw gemeente als het gaat om jeugdwerk.

1) Zijn we vergeten dat jongeren deel uitmaken van de kerk?

De manier waarop we het werk onder jongeren organiseren, laat zien wat we geloven over degenen die erbij betrokken zijn. Als we kinderen uit de gezamenlijke eredienst halen en ze naar een klaslokaal duwen, communiceren we met onze daden dat zij aan de ‘kindertafel’ moeten zitten als het om de kerk gaat. De zondagsschool of kindernevendienst kan heel waardevol zijn, maar overweeg of je deze ontmoeting kunt laten plaatsvinden buiten de eredienst om. Of als de wijze van jeugdwerk in jouw gemeente helemaal opgenomen is in de manier van kerk zijn, zoek dan naar andere manieren waarop jongeren doordeweeks met anderen in het Lichaam om kunnen gaan.

De kwestie van ‘samen optrekken’ gaat ook verder dan de eredienst op zondagochtend alleen. Moedigen we tieners aan om actief bij te dragen aan de missie van God in de plaatselijke gemeente en de gemeenschap? Bieden we passende mogelijkheden zodat zij kunnen dienen? Hebben we een omgeving gecreëerd die jongeren in staat stellen om jonge gezinnen of ouderen te leren kennen? Doen ze mee tijdens de gezamenlijke bijeenkomsten of hebben wij ze gedegradeerd tot ‘de kinderoppas van de gemeente’?

Als we geen manieren vinden om jongeren bij de gemeente als geheel te betrekken, lopen we het risico dat we jeugdwerk meer als een interkerkelijke organisatie gaan zien die regelmatig gebruik maakt van de ruimte in ons gebouw. Maar tieners maken wel degelijk onderdeel uit van de kerk van vandaag. We moeten ze dan ook echt op deze manier gaan zien, anders zal het geheel van de gemeente eronder lijden.

2) Hebben we het evangelie in onze onderwijs verwaarloosd?

Het evangelie is zoveel meer dan de juiste dingen doen of een goed gevoel over jezelf. Wanneer we de geboden van de Schrift benadrukken (geen seks buiten het huwelijk, niet vloeken, geen drugs gebruiken, niet liegen, etc.) zonder de waarheid van wat Jezus heeft gedaan delen, missen we het Goede Nieuws volledig.

Denk na over de thema’s die ter sprake komen in het jeugdwerk. Heb je de Bijbel omgebouwd tot een boek dat gaat over de juiste dingen doen en gedragsverandering? Is de Bijbelse waarheid een handleiding om problemen op te lossen geworden in plaats van de openbaring van een alwetende Schepper? Heb je in algemene termen over God gesproken zodat jongeren zich prettig voelen in plaats van Gods karakter in alle facetten recht te doen, zodat ze Hem werkelijk leren kennen?

Jezus daalde af naar de aarde om verlorenen te zoeken en ze te redden. Hij maakte een weg om hen die in vijandschap van God gescheiden waren, dichterbij te brengen en als zonen en dochters aan te nemen. In de Schrift heeft God Zijn plan geopenbaard om niet alleen de mens, maar de hele schepping te verlossen. Door de kracht van de Heilige Geest kan deze nadruk op het evangelie jongeren ertoe brengen om te zien dat Christus hun leven waard is.

3) Hebben we de roeping van jongeren om de zendingsopdracht in praktijk te brengen tot een minimum beperkt?

Als tieners vandaag de dag deel uitmaken van de kerk, dan zijn ze ook geroepen om de zendingsopdracht met hun leven en getuigenis in praktijk te brengen. Als we ons uitsluitend richten op hun buitenschoolse activiteiten of schoolwerk, dan versterken we wat de wereld hen vertelt – dat wat je bereikt in het leven het meest belangrijk is.

Hoe praten jij en anderen in jouw gemeente met jongeren over hun toekomst? Als je een jongere vraagt naar zijn of haar plannen na de middelbare school, wil je dan weten hoe ze hun toekomst zullen gebruiken met het oog op Gods doel met deze aarde? Vraag je hen alleen aan welke hogescholen ze denken of help je hen ook na te denken hoe ze de plaatselijke gemeente kunnen dienen? Help je tieners verder te kijken dan hun schoolwerk en activiteiten om zo een visie te vormen hoe zij over Christus kunnen praten met hun vrienden? Misschien zijn tieners enthousiast over alles, behalve het evangelie omdat wij de verkeerde meetlat benadrukken als het gaat om wat echt belangrijk is in het leven.

Jeugdwerker, denk een moment na over de gezinnen in je gemeente. Is het gesprek in hun gezin meer gericht op hun prestaties op school en buitenschoolse activiteiten dan de opdracht van Jezus om Hem te volgen? Laat alles wat bereikt wordt met allerlei activiteiten ondergeschikt zijn aan het gebruik van die activiteiten om met elkaar te groeien als discipelen die discipelen maken.

Twee dingen komen mij in gedachten als we met ouders over deze belangrijke kwesties praten: nederigheid en nieuwsgierigheid. Ik heb gemerkt dat veel ouders bereid zijn om te delen waar ze het thuis moeilijk mee hebben, zolang ik bereid ben om meer vragen te stellen en minder opmerkingen te maken. Nieuwsgierigheid en nederigheid vormen onze harten zodat we ouders kunnen wijzen op de wijsheid van Jezus – om samen Christus te zoeken en met elkaar te blijven groeien.

4) Hebben we navolging van Christus gereduceerd tot jeugdwerk?

Mijn vrouw en ik hebben onlangs onze tweede zoon aan de Heere opgedragen. In het bijzijn van onze kerkelijke familie hebben we ons er aan toegewijd om hem op te voeden om God met zijn leven te verheerlijken. Onze gemeente heeft zich er ook aan verbonden om naast mijn zoon en ons gezin te komen en hem (en ons!) te helpen groeien in trouwheid. Deze verantwoordelijkheid is iets waar alle leden van de gemeente van Christus aan deelnemen.

Het is het voorrecht en de verantwoordelijkheid van de gemeente om betrokken te zijn op het leven van tieners en hun ouders, zodat zij Christus kunnen genieten. Zien de volwassenen in uw kerk de jongeren als een last die gedragen moet worden of als leden van het lichaam van Christus die hen ertoe geroepen heeft om herder te zijn? De apostel Paulus instrueerde oudere gelovigen om onderwijs te geven en jongere gelovigen te trainen, zodat op die manier de gezonde leer in hun dagelijks leven zichtbaar zou worden (Titus 2:1-6).

Laat jongeren dus met jou en jouw gezin meeleven in de alledaagse eb en vloed van het leven. Nodig ze uit voor het avondeten en laat ze zien dat je om hen geeft. Steun hun inspanningen om het koninkrijk van God uit te breiden in hun omgeving. Moedig volwassenen in de kerk aan om betrokken te raken bij jeugdwerk of dat ze een tiener uitnodigen in een (Bijbelstudie)groep – als volwaardig deelnemer in plaats van kinderoppas.

Groeien in genade

We ontdekken dat we allemaal ruimte hebben om te groeien als we de evaluatievragen op ons in laten werken. Ons jeugdwerk wordt geleid door onvolmaakte mensen – door ons! Maar Jezus uitermate goed in staat om onze zwakheid te gebruiken als hefboom voor Zijn heerlijkheid en onze voortgang in het geloof.

In zijn brief aan Titus legt Paulus zijn instructies uit met betrekking tot oudere mannen en vrouwen die de jongeren onderwijzen, en laat hij zien waarom het werk onder de jongere generaties van levensbelang is:

‘Want de zaligmakende genade van God is verschenen aan alle mensen, en leert ons de goddeloosheid en de wereldse begeerten te verloochenen en in deze tegenwoordige wereld bezonnen, rechtvaardig en godvruchtig te leven, terwijl wij verwachten de zalige hoop en verschijning van de heerlijkheid van de grote God en onze Zaligmaker, Jezus Christus. Hij heeft Zichzelf voor ons gegeven, opdat Hij ons zou vrijkopen van alle wetteloosheid en voor Zichzelf een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.’ (Titus 2:11-14).

Gods genade heeft je gered. De vernieuwende kracht van genade die door het evangelie geopenbaard wordt, helpt ons te erkennen dat ons falen niet definitief is. Terwijl we wachten in de hoop op de wederkomst van Christus, geeft genade Zijn bruid wat we nodig hebben om zoveel mogelijk mensen te discipelen – inclusief jongeren.

Redactie:
De auteur bespreekt in dit artikel de praktijk van ‘youth ministry’. Daarin zijn veel overeenkomsten met het jeugd- en jongerenwerk te vinden binnen de Nederlandse context. Waar dit niet het geval is, is er in de vertaling voor gekozen om naar de Nederlandse context toe te vertalen om de zeggingskracht van het artikel optimaal te laten zijn.

Het bericht Vier vragen om de prioriteiten in het jeugdwerk te evalueren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Zo’n anderhalf jaar geleden zei Annet tegen mij: ‘Kijk, ze zoeken een predikant in Antwerpen.’ Ik haalde mijn schouders, maar ze zei: ‘Ik weet niet wat het is, maar ik heb er zo’n gevoel bij.’ Dat is uiteindelijk gegroeid tot een verlangen naar het zuiden. Hoe weet je of je geroepen bent? Dat begint vaak met een verlangen. En dat verlangen groeit zo ver, dat je er niet meer van weg kunt vluchten. En vervolgens gaat God het bevestigen.

Als dit soort dingen spelen, ga ik altijd het bos in. Ik houd sowieso erg van de stilte opzoeken met God. Dan ben ik uren aan het praten en luisteren naar God. Ik zeg Hem: ‘Heer, dat rare verlangen, wat moet ik daar mee? Ik zit prima in Amersfoort, ook ben ik voor Open Doors veel in het buitenland, waar komt dat verlangen vandaan? Wilt U het bevestigen?’ Toen heb ik voor het eerst in mijn leven gevraagd om een duidelijk teken. ‘Wilt U mij een teken geven dat ik echt naar het zuiden moet?’

Ik liep bijna het bos uit en ik vroeg: doe er maar twee. De kleine Ron, vraagt God om twee tekenen. Maar ik dacht: ik heb het gewoon nodig. Toen kwam ik thuis, dronk koffie met Annet ik en toen ging de telefoon. Een gereformeerd-vrijgemaakte man belde mij. Hij woont in Maastricht en ik werkte drie jaar geleden met hem samen. Hij zei: ‘Ron, het is heel raar, maar ik moet al een uur aan je denken en ik denk eerlijk gezegd dat het van God is.’ Ik voelde een spanning in mijn maag. Hij is een vrijgemaakte, degelijke man. Niet iemand die overal stemmetjes hoort. Toen zei hij: ik denk dat het van God is dat ik jou moet bellen: ‘Kom over en help ons’. Hij vertelde hoe klein en kwetsbaar het christendom daar nog is. Annet en ik kijken elkaar aan.

Vervolgens open ik mijn laptop en lees ik een mailtje van de directeur van Open Doors. Hij zegt: ‘Ik zit op mijn vakantieadres en ik heb dit nog niet met het bestuur besproken, maar zou je voor ons naar België willen gaan?’ Dit was zo duidelijk voor ons! Drie dagen later stond het bord ’te koop’ in onze tuin.’

Het bericht Geroepen naar het zuiden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten.

Waarom? Omdat het doel het risico waard is, en er op deze manier meer kans is dat de kinderen opgroeien tot Christus-verheerlijkende, comfort-opgevende, leed-verminderende “vreemdelingen en bijwoners” dan wanneer ze tegen elk risico beschermd worden in de veiligheid van deze wereld.

Voorzie in hun grootste behoefte

Toen Paulus zei: ‘Als iemand de zijnen en vooral zijn huisgenoten niet verzorgt, heeft hij het geloof verloochend en is hij erger dan een ongelovige’ (1 Timotheüs 5:8), sprak hij over het lanterfanten terwijl je de wereld verafgoodt. Hij sprak zeker niet over het jezelf verloochenen als een gezant van Christus. Maar zelfs die constatering is nog niet eens het belangrijkste punt.

De vraag die door deze tekst, en vele anderen, wordt opgeroepen, is deze: Wat is het grootste goed dat je voor je kinderen kunt doen? Wat denkt een echte, tegen-de-stroom-op-roeiende, christelijke ambassadeur en ‘vreemdeling van de hemel’ als hem gezegd wordt: zorg voor je gezin! Welke zorg geef je dan? Bij de cultuur passende comfort en veiligheid?
Is dat het?

Ik denk het niet. Zo iemand denkt: ‘Hoe kan ik een radicale, risico nemende gezant van koning Jezus opvoeden? Hoe kan ik een dolfijn trainen die dwars door een school haaien zwemt, in plaats van een opgeblazen kwal die met het plankton meedrijft in de mond van de walvis die ‘wereld’ heet? Hoe kan ik kinderen opvoeden die Jezus horen zeggen: ‘De Zoon des Mensen heeft niets waarop Hij het hoofd kan neerleggen'(Lukas 9:58) en dat zij vervolgens antwoorden ‘Laten we gaan!’

De onderwijzing van de Heere

Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Zorg in ieder geval voor je gezin. Maar waar moeten we precies voor zorgen? Paulus zegt: ‘Voed hen op in de de onderwijzing en terechtwijzing van de Heere’ (Efeze 6:4). Waar zouden ze die onderwijzing kunnen proeven? Waarom zouden we daarbij alleen moeten denken aan corrigerende tikjes, time-outs en huisgodsdienst? Waarom horen hierbij niet de moeilijkheden, uitdagingen en ontberingen zoals die in Hebreeën 12:3-11 worden beschreven?

‘Want let toch scherp op Hem Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen, opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen. U hebt nog niet tot bloedens toe weerstand geboden in uw strijd tegen de zonde‘ (Hebreeën 12:3-4)

Nóg niet!

‘Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen’ (Hebreeën 12:7)

Een kind oefenen

Of als je nadenkt over ‘zorgen voor je gezin’, wat denk je dan van het zorgen voor oefening in zelfopoffering en risico? Tenslotte zegt Spreuken: ‘Oefen de jongeman overeenkomstig zijn levensweg; ook als hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken’ (Spreuken 22:6). Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten. Misschien hebben we ze getraind in comfort en veiligheid, en willen ze die nu niet achterlaten.

Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven.

En wat denk je van zorg voor de jongeren op de manier van Deuteronomium 11:19? Leer hen het oorlogsdraaiboek van het leven als je tussen de vijandige luisteraars loopt, en als je onder je muskietennet ligt, en als je opstaat in de brandende hitte. Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Het maakt niet uit hoeveel westerse, verwende, zekerheid eisende, risico vermijdende christenen er anders over denken, de waarheid is dat er ergere risico’s bestaan voor onze kinderen dan de dood. Dat is eenvoudige Bijbelse realiteit. Niet gemakkelijk, wel eenvoudig. Het is niet ingewikkeld of moeilijk te begrijpen. Er zijn veel ergere dingen dan de dood. Je leven verspillen is erger dan het verliezen.

Grote gevechten creëren de grootse burgers

Riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Een van de grote ironieën van de geschiedenis is dat niet-christenen soms duidelijker dan christenen zien dat de levensdoelen van hun gezin zwaarder wegen dan veiligheid. John Adams, die de tweede president van de Verenigde Staten zou worden, werd in 1778 als commissaris naar Frankrijk gestuurd. Zijn tien jaar oude zoon John Quincy (die de zesde president zou worden) ging met hem mee. Abigail, John Quincy’s moeder, stond hier helemaal achter.

Hier volgt David McCulloughs beschrijving van gedachtegang achter deze manier van opvoeden. De jongen zou voor het grootste deel van de komende zeven jaren weg zijn van zijn moeder en zijn thuis. McCullough beschrijft wat dat betekende:

De jongen werd meegenomen naar de andere kant van de Atlantische Oceaan, midden in de winter, midden in de oorlog. Net buiten de haven van Boston wachtten Britse schepen om iemand als John Adams gevangen te nemen en hem mee te nemen naar Londen, waar hij zeer waarschijnlijk zou worden opgehangen als verrader. Maar de jongen ging ook, terwijl zijn moeder wist dat ze hem waarschijnlijk minstens een jaar niet zou zien, misschien wel nooit meer.

Waarom? Omdat zij en zijn vader wilden dat John Quincy in contact zou komen met Franklin en de grote Franse politiek filosofen, dat hij Frans leerde spreken, dat hij door Europa zou reizen, dat hij het allemaal in zich op zou kunnen nemen. En daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…

Het was een vreselijke reis. Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. En toen de jongen terugkwam, zei hij dat hij van z’n leven nooit meer de Atlantische oceaan wilde oversteken. En toen werd zijn vader teruggeroepen, en zijn moeder zei dat hij terug moest gaan. Hier is wat ze hem schreef. En houd in gedachten dat dit geschreven werd aan een elfjarige jongen, luister hoe verschillend dit is van hoe wij tegenwoordig tegen onze kinderen praten. Het lijkt alsof ze het tegen een volwassene heeft. Ze spreekt tegen iemand die ze snel mee willen nemen omdat er werk te doen is en omdat overleven van het grootste belang is:

‘Dit zijn de tijden waarin een genie graag zou willen leven. Grootse karakters worden niet gevormd in de rustige stilte van het leven. Een sterke geest wordt gevormd als je je door moeilijkheden heen worstelt. Grote nood roept grote deugden op. Als een geest wakker wordt geschud, en opgewekt wordt door taferelen die het hart raken, dan worden kwaliteiten tot leven geroepen die anders zouden blijven sluimeren, en dan vormen ze het karakter van een held en staatsman.’

Nou, hij ging natuurlijk, en dat heeft de geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika veranderd. John Quincy Adams was naar mijn mening het voortreffelijkst opgeleide en misschien wel het meest briljante menselijke wezen dat ooit het presidentschap heeft bekleed (American Spirit, pagina 115-116).

‘Daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…’. Om bij Franklin te zijn. Om bij de Franse filosofen te zijn. Om  \in het centrum te zijn waar toentertijd de grote dingen plaatsvonden! Omdat, naar hun mening, dat is waar het leven voor bedoeld is. Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven. Dus, riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Gemaakt voor meer

Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Maar onze roeping is niet hetzelfde. Oneindig veel groter dan die van John Quincy Adams. Wij bouwen niet slechts een land – zoals Amerika. Wij staan in dienst van de Koning die regeert over alle landen. Wij zijn niet bezig een tijdelijke, feilbare, historische natie te bouwen, maar een eeuwig volk – ‘een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte‘ (1 Petrus 2:9). We zijn niet bezig om mensen te redden van aardse tirannie, maar van eeuwige totalitaire onderdrukking en lijden in de hel. We zijn niet uit op de beste opleiding op de manier van de wereld, maar op het beste inzicht en betrokkenheid bij de reddende wegen en macht van God. Ons doel voor onze kinderen is niet historische invloed, maar eeuwige impact.

Als John en Abigail Adams dachten dat hun relatief kleine doelen voor hun kinderen het waard waren om hun leven voor op het spel te zetten, zijn onze doelen dan niet net zoveel risico waard?

Maar wij hebben meer reden om dit te riskeren. We hebben een belofte: ‘Als God voor ons is, kan niemand succesvol tegen ons zijn?’ (Romeinen 8:31). Als ze ons leven afnemen, onze echtgenoten, onze kinderen, dan nog slagen ze niet. ‘In al deze dingen zijn wij meer dan overwinnaars.’ (Romeinen 8:37) Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Het bericht Je kinderen op het spel zetten voor het Koninkrijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mijn vrouw en ik kwamen terug van een bezoek aan een zendingsbasis in een ander werelddeel. Het opende onze ogen voor een aantal feiten: één van deze was: God is geen Amerikaan, Hij is zelfs geen republikein. Maar Gods wereld behoort aan Hem toe en Hij houdt van iedereen evenveel. Dat is wonderlijk als je je realiseert dat Hij evenveel houdt van een oude dronkaard flauwgevallen op de hoek van de straat als dat Hij houdt van Ronald Reagan. Hij houdt van jou en van elk ander persoon of ze nou bekend zijn of vergeten zijn. Zijn Hart gaat uit naar de mensen. De Bijbel zegt: “God wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen”

Dat is wonderlijk als je je realiseert dat Hij evenveel houdt van een oude dronkaard flauwgevallen op de hoek van de straat als dat Hij houdt van Ronald Reagan.

Ik stapte naar mensen toe met de vraag: Wat doe je voor de Heere? En ik zeg: Ik ben een bankier voor Christus, weet u. Ik ben een advocaat voor Jezus, ik ben een student voor Jezus, ik ben een fietser voor Jezus. Je zet een duif op ichtusvis op je shirt en je bent Christen. Maar toen ik rondreisde en hele mensenvolken zag. Waar er maar 50 of 100 gelovigen waren in het hele land. Wat ik zag was: het is of Gods wil op deze manier of het is iemand anders z’n fout, het is niet Gods fout dat de wereld niet één is. Nee, dat is geen fout van God. Ik heb jullie verteld wat de Bijbel zegt: Hij wil niet dat enigen verloren gaan. Maar er is een klein gebod wat zegt: “ga heen, onderwijst al de volken tot Mijn leerlingen”. Wij denken graag, dat is voor de discipelen, dat is voor de apostelen, dat is voor de zendelingen, dat is voor de oude vrouwen die geen man kunnen vinden, die hun problemen moeten dragen op het zendingsveld, dat is voor filantropen, dat is voor echte Christenen, van die Christenen die zo geestelijk zijn dat ze niet een gemeenschap kunnen blijven en naar het zendingsveld moeten gaan.

Maar de wereld is niet één vandaag, omdat wij het niet doen! Het is onze fout. Deze generatie Christenen is verantwoordelijke voor deze generatie zielen op aarde. Nergens anders in de wereld is het evangelie zo overvloedig als in de Verenigde Staten. Nergens. Ik wil je niet zien staan op die dag en dat je zegt: God, ik heb niet gehoord dat U mij riep. Je hoeft geen roepstem te horen, je bent al geroepen! In feite als je thuisblijft en niet naar andere volken gaat, kun je maar beter in staat zijn om te zeggen: God, U riep mij om thuis te blijven, dat weet ik zeker! Steek je hand eens op als je zeker weet dat God je riep om thuis te blijven in plaats van het evangelie te verkondigen in alle landen. 1… 2… 2, er zouden er drie of vier kunnen zijn die ik niet heb gezien. De rest van jullie is geroepen, tenzij God je anders zegt voordat je vliegtuig vertrekt naar de andere kant van de oceaan.

Je hoeft geen roepstem te horen, je bent al geroepen!

Ga nou niet alles dat je hebt verkopen en vertrek morgen. Doe een training, een beroepsopleiding is niet noodzakelijk. Het is zeker een goed reden om naar de universiteit te gaan hoewel ik zoveel jongeren ken die naar de universiteit gaan, die niet weten dat God hen verteld heeft te gaan. Ze weten niet waarom ze daar zijn. Iedereen uit de kerk gaat er heen en pa en ma willen dat ze daarheen gaan. Dat is goed genoeg voor hun, maar niet goed genoeg voor Jezus. Hij wil dat je in Zijn leger bent. Hij wil dat je Zijn orders opvolgt. Natuurlijk wilt Hij dat je het voorlegt aan je ouders, maar Hij wil dat je eerst uitzoekt wat je Vader in de hemel je te zeggen heeft. Wat heeft Hij te zeggen voor jou? Je hoort niks? Weet dit: je bent geroepen te gaan! Er is een regel in het leger: Volg altijd de laatste orders op die je hebt gehad, totdat je nieuwe krijgt van je leiders. De laatste order die ik heb gekregen in mijn bijbel was: Ga!

Het bericht Je bent geroepen te gaan! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Thema: De kerk brengt hoop in een verloren wereld

Datum: 14 April 2018 Tijd: 9.30 – 15.30 uur

Locatie: Missie Centrum De Wegwijzer Almere Makkassarweg 80 Almere-Buiten

Organisatie: Christelijke gemeente De Wegwijzer Almere

Sprekers: Andre Meulmeester Bert Noteboom Mark Zeldenrust

Beschrijving: Een dag vol inspiratie, bemoediging en toerusting voor missionair werkers, kerkenraden, kerkelijk werkers en bewogen christenen die betrokken willen zijn bij een beweging die hoop brengt in een gebroken wereld.

Workshops:

1. Pionieren in de wijk (Mark Zeldenrust)

2. Vraag & antwoordsessie rondom missionair leiderschap (Andre Meulmeester)

3. De missionaire kansen van netwerken (Bert Noteboom)

4. Missionair jongerenwerk (Thessa van de Hardenberg)

5. Missionair kinderwerk (Nelleke Strijbis)

6. Onderwijs als sleutel tot verdieping en groei (Arjan Vaders)

7. Unieke kansen voor missionair diaconaat (Bert Noteboom)

8. Van internet naar de kerk (Arjo de Vroome)

Aanmelden via: http://bit.ly/2FFk18g

Het bericht Landelijke inspiratie dag MISSION REFRESH verscheen eerst op Geloofstoerusting.