In Mattheüs 15 heeft Hij het over hoe uit menselijke harten kwade gedachten, moord, overspel, en allerlei andere dingen voortkomen. Het probleem is dus het hart zelf. Daarom zei Jezus bij een andere gelegenheid dat als iemand achter Hem aan wil gaan, hij zichzelf moet verloochenen, zijn kruis moet opnemen en Hem moet volgen.

Jezus leert ons dus dat het belangrijkste dat wij met onszelf moeten doen niet is dat wij onszelf uiten, maar onszelf verloochenen. En het wonderlijke is dat, als we onszelf verloochenen, we juist worden wie God ons altijd al voorbestemd had te zijn.

Het bericht Het probleem van ‘Wees trouw aan jezelf’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Markus 8:34: ‘Laat wie achter Mij aan wil komen zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.’

Dus: verloochen jezelf, neem je kruis op en volg Mij. Je zou me moeten vragen: ‘Oké, meneer de christen-hedonist, volgens het christelijk hedonisme wordt er van ons verwacht dat we alles doen om ons plezier te vergroten? Handel naar Markus 8:34! Mijn antwoord is altijd:  Lees het volgende vers. Lees gewoon het volgende vers.’ We hebben hier te maken met Jezus. Je mag Jezus’ woorden niet uit elkaar halen en mijn of jouw favoriete uitspraak eraan verbinden.

Verlies je leven

Natuurlijk er is genoeg zonde in ons dat we onszelf de hele dag wel kunnen doden, toch?

Het volgende vers zegt: ‘Want wie zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen; maar wie zijn leven zal verliezen omwille van Mij en om het Evangelie, die zal het behouden.’ (Markus 8:35). En u, discipelen, wilt toch uw leven redden, of niet? Is dat niet het discussiepunt? Je wilt zelf je leven redden, is het niet? Ik vertel je hoe je je leven kunt redden. Ik vertel je hoe je een christen-hedonist moet zijn: verlies je leven. Verlies het in het belang van de armen. Verlies het tijdens missies. Kom op voor wat goed is op het werk. Verlies het. Natuurlijk er is genoeg zonde in ons dat we onszelf de hele dag wel kunnen doden, toch? Paulus zegt:  ‘Dood dan uw leden die op de aarde zijn’ (Kolossenzen 3: 5).

John Piper is niet helemaal gered. Hij wordt gered. Daarom zijn er elke dag weer dingen in mij die ik moet verloochenen. Verloochenen, omwille van de vreugde, omwille van het vergroten van mijn tevredenheid. Niet alleen voor eeuwig, maar ook op honderd praktische manieren met mijn vrouw, mijn vijf kinderen en twaalf kleinkinderen.

Dus ja, ik geloof in zelfverloochening. Berouw tonen, mezelf verloochenen, fouten erkennen. Door zelfverloochening kunnen relaties worden geheeld, hersteld, bewaard en kunnen we naar de hemel gaan. Maar in het christelijke leven bestaat er niet zoiets als ultieme zelfverloochening. Dat zou hetzelfde zijn als God in het gezicht kijken in de hemel, wanneer je daar aankomt, en Hij zegt: Welkom in de vreugde van je meester. En dat jij dan zegt: ‘Ik doe niet aan vreugde. Ik houd van zelfverloochening, en ik weet dat dit U het meeste eert. En ik weet dat U me vreugde aanbiedt, maar ik verloochen alleen mezelf, en daarom kan ik het aanbod niet accepteren.’ Dat is godslasterlijk.

Het bericht Verloochen jezelf ** vanwege vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geloof gaat niet over zelfgericht zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was een moment van zielsverrukking voor de discipelen. Jezus was werkelijk de Christus. Petrus had het beleden en Jezus had het bevestigd. De langverwachte komst van Israëls Messias was gekomen! En de twaalven waren blij met hun plaats naast Hem. Toen begon Jezus vreemd genoeg te spreken over veel lijden, over vermoord worden door Zijn vijanden en over opstanding uit de dood. De discipelen waren verward: hoe kon een nederlaag de weg zijn tot de glorie van Christus? De Christus zou juist moeten zegevieren. Daarom corrigeerde Petrus Jezus, maar Jezus noemde zijn correctie satanisch. Petrus was verbluft. Wat was er nu satanisch aan om te willen dat Christus zou zegevieren? Jezus’ antwoord luidde: ‘U bedenkt niet de dingen van God, maar die van de mensen’ (Markus 8:33).

Wil Jezus dat wij sterven?

Jezus wist dat de discipelen, net als de schare die Hem volgde, allemaal hetzelfde dachten. Daarom riep Hij hen samen en liet hij nog een laatste sloopkogel los op hun wereldvisie: ‘Laat wie achter Mij wil komen zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen’ (Markus 8:34). De schare verstomde. Een zee van verwarde gezichten. Een kruis? Ze wisten allemaal wat dat betekende: een Romeinse executie van het meest verschrikkelijke, angstaanjagende soort. Ze hoopten allemaal dat Jezus hun vijanden zou verslaan, hen zou bevrijden van die tirannie en het koninkrijk van Israël weer herstellen zou (Handelingen 1:6). Het dragen van een Romeins kruis klonk niet als het Messiaanse koninkrijk waarop zij zaten te wachten. Het klonk als sterven. Jezus wilde dat zij stierven?

Ja.

Jezus’ koninkrijk was niet van deze wereld – niet van de geopolitieke wereld die deze eerste volgelingen kenden (Johannes 8:36). Zijn koninkrijk was van veel grotere omvang dan iemand van hen op dat moment besefte. En hun ware vijand was veel krachtiger en dodelijker dan Rome. Rome was een druppel in de emmer (Jesaja 40:15). Hun ware vijand woonde binnen in hen en overal om hen heen. Jezus was inderdaad gekomen om die vijand te verslaan. Over enkele dagen vertrok Hij al naar Jeruzalem om de beslissende slag te slaan.
Dus nu was Jezus hen aan het voorbereiden op het kruis – eerst en vooral het Zijne, daarna ook het hunne – en op de duizenden jaren durende opdracht om het ware Israël uit alle volken Zijn koninkrijk binnen te roepen. Jezus leerde hen om opzettelijk naar de dood te gaan.

Allen die toen aanwezig waren zouden lichamelijk sterven, sommigen als martelaren. Maar al Zijn volgelingen zouden ook geestelijk moeten sterven, aan zichzelf. Zij zouden moeten sterven aan het verlangen naar eigen roem, sterven aan de begeerte naar aanzien in de wereld, sterven aan mensenvrees, sterven aan het verlangen naar een makkelijk leven, sterven aan de begeerte naar aardse rijkdom, en duizend andere doden. Ten slotte, zij zouden moeten sterven aan hun verlangen om hun aardse leven te redden.

Een hedonistisch sterven

Maar Jezus riep zijn volgelingen niet tot een of ander stoïcijns leven van zelfopoffering. Hij nodigde hen uit tot een vreugde die hun voorstellingsvermogen te boven ging. De brede weg van de wereld was bezaaid met lokkende, leugenachtige beloftes, die aantrekkelijk waren in de ogen van het zondige mensenhart en dat verblindden. Ze leidden velen naar een verschrikking die ieder voorstellingsvermogen te boven gaat. Dus Jezus riep Zijn volgelingen op om zichzelf de armzalige, korte vreugdes van de wereld te ontzeggen, opdat ze de overvloeiende eeuwige vreugde zouden ontvangen. Hij riep hen op om zichzelf de hel te ontzeggen, opdat ze de hemel zouden kunnen ontvangen.

‘Want wie zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen; maar wie zijn leven zal verliezen omwille van Mij en om het Evangelie, die zal het behouden. Want wat zal het een mens baten als hij heel de wereld wint en aan zijn ziel schade lijdt? Of wat zal een mens geven als losprijs voor zijn ziel? Want wie zich voor Mij en Mijn woorden geschaamd zal hebben in dit overspelig en zondig geslacht, voor hem zal de Zoon des mensen Zich ook schamen wanneer Hij zal komen in de heerlijkheid van Zijn Vader, met de heilige engelen’ (Markus 8:35-38).

Het christelijke leven is moeilijk, soms hartverscheurend, maar daarover moeten we niet verbaasd zijn (1 Petrus 4:12). Het christelijke leven is zwaar omdat het verloochenen van ons gevallen ik moeilijk is. Ons leven is ons meest waardevolle aardse bezit. Niets laat de waarde van Jezus beter zien dan onze bereidheid om ons leven – op allerlei manieren, klein en groot – weg te geven om Zijnentwil. Het enige dat Jezus ons vraagt onszelf te ontzeggen, zijn de dingen die ons van onze eeuwige vreugde zullen beroven. Net als Mozes in Hebreeën 11:25-26 worden wij geroepen om onszelf de voorbijgaande pleziertjes van de zonde te ontzeggen en de smaad van Christus te beschouwen als meerdere rijkdom dan de aardse schatten. Hoe? Door te kijken naar het loon! Dit soort zelfverloochening is hedonistisch. Jaren geleden probeerde ik in een slaapliedje voor mijn oudste dochter de hemelse logica van dit paradoxale najagen van vreugde te verwoorden, voor haar en voor mezelf:

Er is vreugde die je wildste dromen te boven gaat, als je slechts gelooft:
Deze pijnlijke dorst naar vreugde die je voelt, kan God alleen lessen,
En het eeuwige leven is het dat wacht
Voor al degenen die geloven dat Hij alleen het waard is om voor te leven.

_{bron: http://www.desiringgod.org/blog/posts/how-can-self-denial-be-hedonistic}

Het bericht Hoe kan zelfverloochening de grootste vreugde zijn? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het zal duidelijk zijn dat deze woorden haaks staan op de Bijbelse boodschap. Niet omdat de bijbel het leven van een mens in een keurslijf perst. Wel omdat onze goede God, Schepper en Onderhouder van alle leven, heilzame kaders mee heeft gegeven in ons spreken en denken over huwelijk, gezin en relaties.

Volgens de bijbel vaart een gezin wel bij een goed huwelijksleven. Maar wat is een goed huwelijksleven in bijbels perspectief?

Al op de eerste bladzijden van de bijbel geeft de Heere God Zelf aan wat de grondstructuren voor een goed huwelijks- en gezinsleven zijn.  Dat bestaat bij de gratie van een verbondsrelatie. Het is voor de eerste keer in de bijbel dat er sprake is van een verbond: het huwelijksverbond tussen Adam en Eva. Dat huwelijksverbond kent drie pijlers:

1. een verbondsrelatie is radicaal. Er is immers sprake van het ‘verlaten van vader en moeder’. Er wordt een nieuwe band gesmeed tussen een man en een vrouw. Om die eenheid aan te gaan en te bewaren is het nodig dat het huwelijk topprioriteit heeft boven de relatie met vrienden, ja, zelfs met ouders. Het ‘verlaten’ van ouders betekent natuurlijk niet ‘breken, losscheuren’, maar ‘achterlaten’, om zo naar voren te kunnen kijken. En dat in gezamenlijkheid!
2. een verbondsrelatie is uniek. Een man wordt opgeroepen zijn vrouw aan te kleven. Zoals twee velletjes papier met lijm aan elkaar vastgehecht worden, zo kleven man en vrouw elkaar in het huwelijk aan. Het is dan ook duidelijk je scheuren aan beide kanten veroorzaakt, als je probeert om twee aan elkaar gelijmde velletjes papier van elkaar los te trekken

Aankleven is overigens – in bijbels perspectief – een geladen woord. Immers, juist dit woord wordt gebruikt om de verbondsrelatie tussen de HEERE en Zijn volk Israël te duiden. ‘De HEERE uw God zult gij vrezen, Hem zult gij dienen en Hem zult gij aanhangen/aankleven’. (Deut. 10:20) Het dienen van de HEERE is niet minder dan Hem ‘aankleven’! Zo hecht is deze relatie, dat God de zonden van Zijn verbondsvolk aanduidt met ‘overspel’. Vele malen roepen de profeten het volk terug van hun ‘hoererij’. Het is overduidelijk! Je kunt maar één God liefhebben, je kunt maar één man/vrouw trouw beloven.

3. een verbondsrelatie is totaal. Het huwelijk heeft eenwording als doel. We behoeven dat niet exclusief als lichamelijke eenwording op te vatten. Het gaat hier om de totale overgave aan de ander. Dat is ten diepste ‘rekenen met de ander’. Elkaar ‘kennen’ in de diepe zin van het woord. Dat ligt heel dicht tegen het oud-nederlandse ‘bekennen’ aan. De Statenvertaling gebruikt dit woord om de diepste eenheid tussen man en vrouw aan te geven. Het is veelzeggend dat dit ’tot één vlees worden’ binnen een unieke verbondsrelatie opbloeit. Daarbuiten niet. Buiten de kaders van het huwelijk verwordt de gave van seksualiteit tot louter genot en plezier. Seksualiteit is geen eerste stap op weg naar een relatie, maar gevolg van en ingebed in een diepgaande relatie van trouw.

Deze drie aspecten vormen het wezen van de verbondsrelatie. In Efeze 5:32 haalt Paulus deze tekst aan. Hij zegt daar dat ‘deze verborgenheid’ groot is. Paulus bedoelt met die ‘verborgenheid’ de diepe en innige relatie tussen Christus en Zijn kerk. Het huwelijk vertoont het patroon van Christus Die Zich in liefde en trouw verbonden heeft aan Zijn kerk op aarde. Christus is de Bruidegom van Zijn Bruidskerk, voor wie Hij Zijn bloed gaf. Deze nieuwe relatie noemt Jezus Zelf: het nieuwe verbond (!) in Mijn bloed! (bijv. Luk. 22:20)

Vanuit Gen. 2:24 worden de contouren zichtbaar van een verbondshuwelijk. Wat is nu een verbondshuwelijk? Je kunt die vraag het beste beantwoorden door het contrast met een contract neer te zetten. Het woord ‘verbond’ is in onze maatschappij een welhaast vergeten woord; in plaats daarvan wordt er veelal gesproken over samenlevingscontract.

Een verbondshuwelijk is in zekere zin onbegrensd (‘tot de dood ons scheidt’); een contract is tijdelijk. In Amerika is het een trend om zogenaamde wedding-vows uit te spreken. Stellen kiezen er dan voor om hun eigen beloften te schrijven, geïnspireerd door bijv. films. Die beloften bestaan veelal uit wat je aantrekt in de ander, waarnaar je uitkijkt in het leven met de ander enz. Opvallend is dat alle nadruk ligt op de liefde van het moment, niet op de belofte van liefde in de toekomst. En op dit punt is een huwelijk als verbond radicaal anders. Wie het huwelijk als verbond ziet, belooft onbegrensde liefde en onvoorwaardelijke trouw.

Een huwelijk is zelfverloochenend van aard; een contract ten diepste egoïstisch van aard. Een verbondshuwelijk gaat niet uit van een als..dan…mentaliteit, maar geeft zichzelf onvoorwaardelijk aan de ander. Anders gezegd: binnen een verbond, krijgt de relatie voorrang boven het individu.  Bij een contractuele relatie is jouw behoefte belangrijker dan de relatie. Deze mentaliteit laat een achterdeur open voor het geval je die relatie zat bent. Juist deze mentaliteit wordt gevoed door alle mogelijkheden die de overheid biedt en stimuleert om eigen behoeften boven die van een relatie te zetten. Als het gezin meer is dan een optelsom van leden, is het nodig ons denken te laten beïnvloeden door de Bijbelse lijnen over verbond en trouw.

Want dát maakt het huwelijk tot een verbondshuwelijk en zodoende het gezinsleven tot een plaats waar rust en liefde regeert. Wat is het gezinsleven daarbij gebaat! Wat hebben kinderen een veilige haven nodig in een rusteloze wereld. Een gezin als ‘een moederschoot van het Woord’ (W. Aalders). [2] Deze typering gebruikte Aalders in zijn spreken over gezinnen waar het geloof als geestelijk erfgoed van generatie tot generatie werd overgedragen. Dit is niet te vervangen door het surrogaat van samengestelde gezinnen en meerouderschap. En het is duidelijk dat overspelsites als Second Love een bom leggen onder diepgaande relaties van trouw. Het is de omgekeerde wereld dat er ontrouw gepromoot wordt, terwijl hechte relaties het gebinte vormen van een gezond huwelijks- en gezinsleven. Bovendien dragen goed functionerende gezinnen positief bij aan de samenleving, de school en de buurt. Het wezen van ons volk is immers het gezin!

‘De rivieren verheffen haar bruisen (…). Maar de HEERE in de hoogte is geweldiger dan het bruisen van grote wateren, dan de geweldige baren der zee. Uw getuigenissen zijn zeer getrouw!’ (Ps. 93:3-5). Gods Woord geeft tijd overstijgende kaders in ons denken en spreken over huwelijk, gezin en relaties. En Goddank blijft het waar: ‘Welgelukzalig zijn zij die Zijn getuigenissen onderhouden…’ (Ps. 119:2).

[1] https://d66.nl/familie-van-nu/kernteam-en-klankbordgroep/

[2] Zie W. Aalders, Man en vrouw in een revolutionaire tijd, Den Haag 1974.

Het bericht Een pleidooi voor ** het huwelijk als verbond verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Heere, ben ik het? verscheen eerst op Geloofstoerusting.