Een spam mailtje in mijn mailbox met de laatste mode. Meteen bovenaan een kleurig plaatje met vrouwen in korte opwaaiende jurkjes met spaghettibandjes, die qua lengte ergens tussen je bovenbenen en je billen eindigen. De titel vertelt me: Mooie jurken met korting! Maar, zijn die jurkjes eigenlijk wel mooi? Trouwens, wat is mooi? Als ik kijk naar de jurken die mijn oma droeg op zwart-wit foto’s weet ik wel zeker dat ik die nu in ieder geval niet in mijn mailbox zal vinden. Maar dat vond men toen blijkbaar nog wel mooi.

Mijn voorkeur voor wat ik aantrek hangt misschien best wel af van wat de maatschappij ervan denkt. Maar wat de maatschappij ‘mooi’ vind is nogal veranderlijk. In de zeventiende en achttiende eeuw werd met trots gekeken naar duidelijk uitpuilende heupen, bolle wangen en zo omvangrijk mogelijke ledematen. Tegenwoordig wordt ons voorgespiegeld ‘hoe dunner en platter, hoe beter’. Om dit doel te bereiken worden modellen uitgehongerd. En er worden fotobewerkingsprogramma’s tot het uiterste ingezet om vormen tot het minimum te beperken. Maar, wat vindt God eigenlijk mooi, wat is voor Hem schoonheid?

Wat vindt God eigenlijk mooi, wat is voor Hem schoonheid?

Onze normen en waarden, onze kledingkeuzes en smaak, gedragen zich duidelijk even wisselvallig als het Nederlandse weer. Daarbij komt nog, dat in de praktijk de mening van vriendinnen en collega’s zwaarder wegen dan die van God. En de bewondering van de jongens uit de klas, de goedkeurende blik van een mannelijke collega, of het fluitje van een onbekende, streelt ook maar al te vaak mijn ego. Maar eigenlijk weet ik diep in mijn hart dat God niet instemt met mijn uiterlijke idealen. God wil mij koesteren en mij beschermen. Ik loop met mijzelf te koop. Ik wil de bewondering van velen voor iets dat door de eeuwen heen telkens weer anders beoordeeld wordt. En uiteindelijk zal mijn uiterlijk over een paar jaar toch gerimpeld en uitgezakt zijn. Ik vergeet daarbij dat dit lichaam niet aan mijzelf toebehoort, maar dat God het geschapen heeft. En vooral, dat Hij er ook een doel mee wil bereiken. Hoewel God mij de opdracht heeft gegeven goed voor mijn lichaam te zorgen, ben ik alleen maar bezig met trots of teleurgesteld zijn over hoe ik eruit zie.

Door de jaren heen is er eigenlijk maar één bron consequent. Deze enige onwankelbare bron van waarheid is de Bijbel. Alleen God heeft een betrouwbaar inzicht in wat er allemaal in Zijn schepping gebeurt. Daarom kunnen wij maar beter zo snel mogelijk op zoek gaan naar Zijn kijk op de werkelijkheid, en in dit geval, schoonheid. Want onze kortzichtige blik is gewoonlijk niet toereikend genoeg om over de meeste zaken tot wijze conclusies te komen. In ieder geval niet zonder Zijn hulp.

Eigenlijk weet ik diep in mijn hart dat God niet instemt met mijn uiterlijke idealen. God wil mij koesteren en mij beschermen. Ik loop met mijzelf te koop.

Hoe wil God dan dat ik naar mijn lichaam kijk? Hoe wil Hij dat ik me kleed? Ik denk niet dat God mij iedere dag zal vertellen welke kledingstukken het meest geschikt zijn om de verschillende activiteiten van de dag door te komen. Ik denk wel dat Hij veel kledingstukken die vandaag de dag op de markt te vinden zijn, afkeurt. Niet omdat Hij Zijn kinderen zo onaantrekkelijk mogelijk over straat wil laten gaan, maar juist omdat Hij wil dat wij te herkennen zijn als Zijn duur betaalde volk. Hij heeft alles voor ons gegeven toen wij nog verloren zondaren waren. Maar nu wij gered zijn, kiezen wij er nog regelmatig voor om in zondige gedragspatronen te blijven hangen. Ondanks onze ontrouw behandeld Hij ons als heiligen en geliefden: als Zijn gekoesterde bruid. Een bruid ziet er mooi uit, en bewaart zichzelf voor haar man. Daar behoren wij ons naar te gedragen, ook wat onze kleding en uiterlijk betreft. De vraag die ik mezelf stel als ik mij aankleedt is dus veranderd. De vraag luidt nu: ‘Hoe zal ik het beste voor de dag komen?’ – niet meer om zelf bij de mensen in een goed daglicht te verschijnen, maar om Hem de eer en glorie te geven die Hem toekomt.

De vraag luidt nu: ‘Hoe zal ik het beste voor de dag komen?’ – niet meer om zelf bij de mensen in een goed daglicht te verschijnen, maar om Hem de eer en glorie te geven die Hem toekomt.

Naast Zijn gekoesterde bruid staat er ook in de Bijbel dat ons ‘lichaam een tempel is van de Heilige Geest’ die in ons woont (1 Korinthe 6:19). Als we kijken naar hoe God wil dat we ons kleden, ligt de nadruk vaak net niet daar waar wij hem leggen. God vraagt specifiek aan de christelijke vrouw om haarzelf bezonnen te kleden (1 Timotheüs 2:9). Bezonnen betekent niet lelijk. Kijk maar naar het vers hierboven, die verwijst naar ons lichaam als een tempel, en die was erg mooi. In de Bijbel staat beschreven dat de tempel tot in klein detail met gouden franjes en versieringen mooi werd gemaakt. Het moet alleen wel bezonnen schoonheid zijn, die naar binnen wijst. Waarschijnlijk hadden vrouwen en meiden van vroeger dezelfde zwakke plekken als vandaag.

Dan is er nog iets wat we in de Bijbel tegenkomen over schoonheid. Als het in de Bijbel gaat over uittrekken en aandoen, ontkleden en bekleden, gaat het meestal niet over kleding. We lezen dat we ons als christenen moeten bekleden met innerlijke gevoelens van ontferming. Toegankelijk, eerlijk, liefdevol en betrokken bij anderen. Als ik bedekt ben met diamanten ben ik voor de meeste mensen niet toegankelijk, en als ik er bewust voor kies mezelf te verwaarlozen, zal ik ook niet snel aangesproken worden. Dan vestig ik dus eigenlijk ook de aandacht op mijn buitenkant. In Spreuken 31:30 staat een heel mooi vers over waar echte schoonheid in schuilt en op Wie we ons als vrouwen en meiden horen te richten: ‘Bevalligheid is bedrieglijk en schoonheid vergankelijk, een vrouw die de HEERE vreest, die zal geprezen worden’.

Niet naar de buitenkant kijken, maar naar de binnenkant kijken is dus de kern van het verhaal. Want wat er aan de binnenkant is, komt tot uiting aan de buitenkant. Een gothic die zich in het zwart hult bijvoorbeeld, heeft ook een boodschap. Een boodschap vol gevoelens. Voor de meesten van ons geldt dat we ons kleden zoals we ons voelen of zouden willen voelen. Of we kleden ons om ons daardoor anders te gaan voelen. Geliefd bijvoorbeeld. Maar als kind van God, gered en gereinigd, ben ik toch al geliefd? Ik hoorde van een predikant dat onze kleding de aandacht zou moeten vestigen op ons gezicht. En van ons gezicht is weer af te lezen wat er van binnen speelt. Aan mijn kleding en uiterlijk kan ik dus de aandacht vestigen op wat er in mij is. Of Wie er in mij is. Is dat zo?

Het bericht De vrouw in de ogen van God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien komt het volgende beeld je een beetje bekend voor: een christen staat ‘s ochtends vroeg op, moet opschieten om het openbaar vervoer niet mis te lopen, gaat naar de hogeschool of universiteit en doet de hele dag wat hij hoort te doen voor zijn studie, komt eind van de middag thuis, luistert naar en geeft advies aan een radeloze huisgenoot, doet nog een klusje, neemt zijn mail door en betaalt zijn huur. Als hij aan het einde van deze drukke dag ‘s avonds weer in bed ligt, denkt hij bij zichzelf: ‘Vandaag heb ik weer niets voor God gedaan.’ Dat denkt hij omdat hij verzuimd heeft wat tijd te nemen voor de Bijbel en voor gebed. Dat laatste is niet wijs, maar dat betekent natuurlijk niet dat hij de hele dag niets voor God heeft gedaan. Hij heeft zich van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat voor zijn naaste ingezet en de verantwoordelijkheid voor zijn studie niet verzaakt, en dat alles was ook dienst aan God.

Het is heel belangrijk voor onze geestelijke gezondheid dat wij ons leven zien als een eenheid. Iedere christen is, in navolging van Jezus Christus, geroepen tot een leven van dienstbaarheid aan God en naaste. Die dienstbaarheid behoort gestalte te krijgen op alle gebieden van ons leven: wanneer wij naar de kerk gaan, doen wij dat voor God; wanneer wij naar de universiteit gaan, doen we dat voor God. De kerk bezoeken, stille tijd, bidstonden, getuigen van Christus, taken vervullen in de gemeente, een studie volgen, betaald werk doen, klusjes in huis doen, de tuin bijhouden, de wc schoonmaken, een nieuwe laptop kopen, vrienden opzoeken, social media bijhouden, tijd nemen om naar elkaar te luisteren, elkaar terechtwijzen, met je hobby bezig zijn, vrijwilligerswerk, je ouwe oma opzoeken, gastvrijheid verlenen, samen wandelen of op vakantie gaan, koken, slapen, of vrijen (als je getrouwd bent) en zo kan ik nog even doorgaan: VOOR GOD! Als we ons in wat we doen door Gods Woord willen laten leiden en als we in alles wat we doen een hart hebben dat op Hem is gericht, dan wordt het hele leven, 24 uur per dag, een loflied voor Hem. Wanneer je God lief hebt boven alle andere dingen en alles ten diepste voor Hem wil doen, dan komt het hele leven in het teken te staan van aanbidding.

Wanneer je God lief hebt boven alle andere dingen en alles ten diepste voor Hem wil doen, dan komt het hele leven in het teken te staan van aanbidding.

Bij het woord ‘bediening’ denken we vaak aan een bediening in het geestelijk werk. Predikanten, evangelisten en zendelingen gaan ‘de bediening’ in. De rest werkt ‘in de maatschappij’. Wij hebben het dienen van God teruggedrongen tot een soort exclusief, afgebakend terrein, waar alleen uitverkoren priesters en Schriftgeleerden zich mogen begeven. In dat denken is het alleen aan een elitair groepje gegeven om ‘in dienst van God’ te staan. Deze manier van denken komt niet overeen met wat de Bijbel ons leert. Iedere christen is een geroepene van God. Iedere christen wordt geroepen tot een bediening en wordt geroepen om dienstbaarheid tot motto te maken voor het hele leven. Er zijn vele roepingen des levens.

Je kunt God dienen of je later nou het onderwijs, de gezondheidszorg, de dienstverlening, de hulpverlening, de politiek, het leger of de zakenwereld ingaat. Je kunt God dienen als moeder en huisvrouw. Weinig verantwoordelijkheden zijn zo belangrijk voor de samenleving als die van de huismoeders. Het verschonen van een luier is net zo’n heilig werk als het houden van een preek, als het gedaan wordt uit liefde tot God. Het belangrijkste is dan ook niet ‘wat’ voor werk we doen op een dag, of we bijvoorbeeld in de Tweede Kamer zitten of in de productie werken, maar ‘hoe’ we bezig zijn in dit leven: voor onszelf of voor God? Met andere woorden, wanneer wij Hem liefhebben met heel ons hart, dan leren wij om alles te doen uit liefde voor Hem en zodoende wordt ons leven een eenheid. Die houding leidt tot heelheid: er bestaat geen scheiding meer tussen ‘geestelijk werk’ en ‘dagelijkse bezigheden’. En heelheid is gezondheid. Leren leven in aanbidding, zonder nog langer onderscheid te maken tussen het seculiere (maatschappelijke) en het geestelijke (vrome of kerkelijke) heeft een helende, genezende werking op ons.

God roept ál Zijn mensen tot een bediening en God roept verschillende mensen tot verschillende bedieningen.

God roept ál Zijn mensen tot een bediening en God roept verschillende mensen tot verschillende bedieningen. Ieder van ons heeft een specifieke roeping in dit leven en God geeft ieder van ons verschillende taken, mogelijkheden en verantwoordelijkheden. Daarin moeten wij ons ook niet met elkaar vergelijken en zeker niet jaloers zijn op anderen waarvan wij denken dat zij een hogere roeping of taak hebben, of God meer dienen met wat zij doen. Dat hangt niet af van de taak, maar van het hart. Wanneer wij gewoon rustig voor God doen wat Hij ieder van ons persoonlijk geeft om te doen, dan zal Hij straks tot ieder van ons kunnen zeggen: ‘Wel gedaan, gij goede en getrouwe slaaf. Over weinig bent u getrouw geweest, over veel zal ik u stellen. Ga in tot het feest van uw Heer’ – Mattheüs 25:21.

Het bericht Iedere christen heeft een roeping verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wie is wijs en verstandig? Het antwoord is niet te vinden in onze intelligentie en ook niet in indrukwekkende academische titels. De wijsheid van Jakobus is de levenswijsheid die een mens nodig heeft om met God te wandelen.

Wij denken te weten hoe de dingen van het leven in elkaar zitten en wij denken gekwalificeerd te zijn in het maken van onderscheid tussen goed en kwaad. Maar is dat wel zo?

Meestal hebben we een goed beeld van onszelf. Zelfs als we te kampen hebben met minderwaardigheidsgevoelens zijn wij van één ding overtuigd: onze visie op de dingen is de ware. Wij verklaren ons gelijk. Wij spelen zelf rechter over alle dingen en wrijven onze ‘waarheid’ als zout in de wond van de ander. Zelfs tegenover God staat onze mond soms niet stil. Wij denken te weten hoe de dingen van het leven in elkaar zitten en wij denken gekwalificeerd te zijn in het maken van onderscheid tussen goed en kwaad. Maar is dat wel zo?

Het antwoord is simpel: wij tonen onze wijsheid door onze levensstijl. Net zoals geloof zich laat zien in werken, blijkt wijsheid uit ons handelen. Wijsheid walst niet als een bulldozer over anderen heen. Zij is zachtmoedig. En zij eist niet brutaal een plaats voor zichzelf, maar is rustig en vriendelijk. Zij schept ruimte waarin een ander kan groeien. Hier is geen plaats voor arrogantie en scherpe woorden die gebruikt worden als moordwapens: wijsheid heeft haar tong onder controle en beheerst haar leven. Zij is niet onder de indruk van het gezegde dat de brutalen de halve wereld hebben, want zij weet dat de zachtmoedigen hem straks helemaal zullen erven, ‘Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven’ (Mattheüs 5:5).

Zachtmoedigheid laat zich beheersen door de Heilige Geest, laat God aan het roer en is het hart van Jezus. En dat is wijsheid.

Het bericht Wie is wijs en verstandig? verscheen eerst op Geloofstoerusting.