Voor die wervelwind was ik Psalm 119 aan het lezen. Hoewel ik het waardeerde, vond ik het toch langdradig, saai en verschrikkelijk herhalend. Mijn houding veranderde in de put. Die woorden voelden nu als karton op goede dagen, lege beloften op gemiddelde dagen en gruwelijk sarcasme op slechte dagen. Ik had de Heere gezocht en was trouw geweest aan Zijn Woord, toch werd ik beschaamd (Psalm 119:2, 6). Ik vroeg me af of Gods beloften waar waren of dat ze me zouden teleurstellen, net zoals de rest van mijn leven gedaan had.

Mijn ziel kleeft aan het stof

Omdat er niets anders was om naar toe te gaan bleef ik Psalm 119 maar lezen en lezen, op zoek naar hoop en licht. Ik weet nog wanneer ik het vond.

Ik was aan het huilen, op zoek naar verlichting, toen ik las ‘Mijn ziel kleeft aan het stof; maak mij levend overeenkomstig Uw Woord’ (Psalm 119:25). Deze woorden kregen opeens een nieuwe betekenis. Ik bad ze en vroeg of God mij nieuw leven wilde geven door Zijn Woord omdat ik mij uitgewrongen voelde, meer dan ik aan kracht had. Ik wist niet of er iets was dat mij kon doen herleven.

Ik begon een lijst te maken met de voordelen van Gods Woord genoemd in Psalm 119, waarbij ik ook de nuances opmerkte waar ik eerder overheen las. Dat waren beloften waar ik me aan vast kon klampen, zekerheden dat God door Zijn Woord tot mij zou spreken om mij te onderwijzen, te troosten en mij te zenden. Vanaf toen las ik niet alleen de Psalm, ik bestudeerde het, markeerde het, memoriseerde het en ik mediteerde erover. Ik herhaalde de verzen richting God tijdens de dag en bad ze als ik ’s nachts wakker lag.

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Woorden die ik nodig had

Psalm 119 verzekerde mij dat ik alles wat ik nodig had kon vinden in de Schrift. Elke ochtend, voordat ik ook maar een woord gelezen had, bad ik: ‘Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet’ (Psalm 119:18). Ik had woorden nodig om mijn verdriet te uiten en vond ze in Davids vragen: ‘Mijn ogen zijn bezweken van verlangen naar Uw belofte, terwijl ik zei: Wanneer zult U mij troosten? … Hoeveel zijn de dagen van Uw dienaar? Wanneer zult U gericht oefenen over mijn vervolgers?’ (Psalm 119:82, 84).

God hoorde mijn roepen en beloofde mij dat Zijn Woord mij wijsheid zou geven (Psalm 119:66), en richting, als het mijn pad verlicht (Psalm 119:105). Het gaf mij hoop (Psalm 119:49), en het troostte mij in mijn pijn (Psalm 119:50). Ik voelde Gods vastberaden liefde (Psalm 119:76), toen Hij mij kracht gaf (Psalm 119:28) en mij vervulde met vreugde en vrede die mijn verdriet konden weerstaan (Psalm 119:111, 165).

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Mijn enige constante

Elke dag leidde God mij precies waar ik naartoe moest. Ik kende Jeremia 29:11 altijd al (‘Ik immers, Ik ken de gedachten die ik over u koester, spreek de HEERE. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u toekomst en hoop te geven.’) maar ik had nooit gerealiseerd dat deze woorden geschreven waren aan mensen in ballingschap, gevangen in een plaats waar ze niet wilden leven. De ontmoediging die zij ervoeren spiegelde zich in die van mij.

Ik had mensen gehoord die God vroegen om duidelijk te zeggen, ‘Dit is de weg, bewandel die,’ maar ik had nooit opgemerkt dat in Jesaja 30, verdrukkingen en moeilijkheden plaatsvinden voordat God duidelijk richting geeft. De profeet zegt: ‘De Heere zal u wel geven brood van benauwdheid en water van verdrukking, maar uw leraren zullen zich niet langer verbergen: uw ogen zullen uw leraren zien. Met uw eigen oren zult u een woord van achter u horen: Dit is de weg, bewandel die. Dit voor het geval u naar rechts of naar links zou gaan’ (Jesaja 30:20-21).

Ik voelde me hopeloos en twijfelde of verandering wel mogelijk was. Maar toen las ik dat God ‘de doden levend maakt en de dingen die niet zijn, roept alsof zij zijn’ (Romeinen 4:17). In mijn wanhoop las ik de Bijbel met nieuwe ogen. Sindsdien verwachtte ik alles wat ik echt nodig had voor de dag te vinden in Gods Woord en las ik tot ik het gevonden had. Ik was de volhardende weduwe, de handelaar op zoek naar parels.

Vanaf toen benaderde ik mijn stille tijd met verwachting. God zelf zou mij ontmoeten. God zou mij onderwijzen. God zou mij troosten. Zijn Woord werd mijn enige constante, een onverplaatsbare rots waar ik op kon staan toen mijn leven voelde als drijfzand.

Mijn redding uit de put

Daarnaast vond ik niet alleen dat wat nodig was om elke dag te overleven, ik vond ook rotsvaste beloften die een bevestiging vormden voor dat wat ik aan het leren was. Deze waarheden openbaarden het grotere plaatje van wie God was en hoe Hij aan het werk was in mijn leven. Langzaam kreeg ik meer perspectief en zag ik dat God niet alleen mijn dagelijkse nood verzorgde.

Terwijl ik de dagelijkse portie Bijbel die God mij gaf tot me nam, zag ik hoe die teksten een onderling verband hadden, samen kwamen en een stevig koord vormden. Het was dat koord dat mij uit de put trok. Dat koord verzekerde mij dat mijn beproevingen en moeiten een glorieus doel en einde kenden.

Door geloof vertrouwde ik erop dat alle dingen zich ten goede van mij werken en God volledig vóór mij is. Hij Die Zijn eigen Zoon niet spaarde gaf mij, om niet, in alles het beste van Zichzelf (Romeinen 8:28-32).

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen.

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen. Zoals Jeremia kan bevestigen, zelfs als hij treurt om zijn moeilijkheden: ‘Zodra Uw woorden gevonden werden, at ik ze op. Uw Woord was mij tot vreugde en tot blijdschap in mijn hart’ (Jeremia 15:16). Zelfs in onze beproevingen, of misschien wel in het bijzonder in onze beproevingen, zal Gods onveranderlijke Woord ons doen herleven en ons leiden zodat we getroost kunnen worden met ‘het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat voor eeuwig’ (Jesaja 40:8).

Het bericht De kracht van Gods Woord in mijn put van wanhoop verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Wat als alle hoop verdwenen is?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

– ‘Ja, goed!’

We zijn allemaal bekend met dit dagelijkse gebeuren. De kans is zelfs groot dat de meeste van onze gesprekken gedurende een normale dag in dit soort categorieën vallen – in beleefdheid, aardige woorden en dergelijke.

Er is niets mis met dit soort gesprekken, vooral wanneer je eten afhaalt bij de McDrive of een betaalopdracht bij de bank aflevert.

Maar als deze vraag wordt gesteld binnen echte relaties is de waarheid dat het lang niet altijd ‘goed’ gaat. Helemaal niet zelfs. Het leven is niet enkel een plezier-ritje door een mooi landschap.

Sommige momenten in het leven zijn extreem donker. Gevaarlijk. Pijnlijk. Vol onzekerheden en zonder enige zichtbare hoop. Op zulke momenten, wanneer ons deze vraag wordt gesteld door iemand die we kennen, zou onze reactie veel verder moeten gaan dan het oppervlakkige niveau van beleefdheden, en moeten doorsteken naar het zeer reële niveau van de realiteit.

Een gebroken hart

‘Mijn hart is gebroken.’

Als we de moed hebben om deze woorden eerlijk uit te spreken, ontstaat er een ander soort gesprek. Eén die je waarschijnlijk niet zult hebben als je een vreemde in de supermarkt tegenkomt. Aan deze woorden kun je niet snel voorbijgegaan en ze kunnen niet gemakkelijk worden beantwoord.

Ze vragen om iemand die veel geeft om de persoon wiens hart gebroken is, dat hij een ​​stoel er bij pakt en naast hem gaat zitten in zijn leed. Dat hij de tijd te neemt om te luisteren. Deze momenten gaan ver voorbij de gemiddelde oppervlakkigheid en ze brengen gesprekken en relaties naar diepten die veelal overtreft wat we tot dan toe hebben meegemaakt.

Helaas zweven onze teksten vaak zo hoog dat iemand die op dat moment verdrinkt op de bodem van de oceaan van zijn persoonlijke wanhoop er niet bij kan.

Het leven gaat niet altijd over rozen … er is vaak reden tot klagen en verdriet.

Als we zingen, klagen we zelden

En toch, als we samenkomen om liederen te zingen over de grootheid van onze God en Zijn rol in ons dagelijks leven, dan zingen we zelden klaagliederen. We heffen teksten en melodieën aan die opstijgen naar de steilste hoogten van vreugde en hemelse opgetogenheid. En helaas zweven onze teksten vaak zo hoog dat iemand die op dat moment verdrinkt op de bodem van de oceaan van zijn persoonlijke wanhoop er niet bij kan.

Onze liederen kunnen hen verwarren – of zelfs verwonden – door dat zij alles behalve een gevoel van veiligheid en eerlijkheid krijgen. Laat staan de hoop op genade om de diepten te doorstaan doordat wij niet alleen de hoogten bezingen.

Vroeger begrepen mensen beter dan wij nu dat zingen voor God en met Zijn volk niet zo naar de zonnige kant over hoeft te hellen. De Schrift is vol van zowel het licht dat in het echte leven schijnt, als de schaduwen die onvermijdelijk tussen de stralen worden geworpen. In feite bestaat een derde van de Psalmen uit klaagliederen.

Zing eerlijke liederen

De hedendaagse lezer moet niet uit het oog verliezen dat de Psalmen niet alleen gedichten waren die voorgelezen moesten worden – het waren daadwerkelijk liederen om hardop te zingen, begeleid door instrumenten. Dit betekent dat als Gods volk samenkwam om te zingen, dat ze liederen zongen zoals: ‘Hoe lang nog, HEERE? Zult U mij voor altijd vergeten?’ (Psalm 13: 1). En ‘geliefden en vrienden hebt U ver van mij verwijderd, mijn bekenden zijn duisternis’ (Psalm 88: 19).

Het is niet de gewoonte van de meeste hedendaagse gelovigen om ook liederen met dit soort teksten te zingen. Maar je kunt niet ontkennen dat dergelijke teksten wel ongelooflijk eerlijk zijn. Ze omarmen de realiteit van het leven zozeer dat je de moed verzamelt om er daadwerkelijk over te zingen terwijl je je er op dat moment midden in zit.

Ongeacht hoe we vandaag bijna instinctief reageren op dit soort klaagliederen, het feit dat ze bedoeld zijn als een wezenlijk onderdeel van ons christelijk geloof kan niet worden betwist. En dus, wanneer we meer dan een derde van de Psalmen weglaten, laten we daarmee een belangrijk deel van onze werkelijke levensweg onbezongen. Onze weg die gevuld is met meer dan alleen maar momenten om je in te verheugen – maar die ook momenten van moeilijkheid, benauwdheid en duisternis kent.

De aantrekkingskracht van de kerk … vroeger

Er was een tijd in onze niet-zo-verre geschiedenis dat mensen zich aangetrokken leken te voelen tot de kerk op de momenten dat zij worstelden met de harde realiteit van het leven in deze gevallen wereld. Op de momenten dat ze geconfronteerd werden met het verlies van een familielid, problemen met hun gezondheid, economische schaarste, depressie en dergelijke. In de boodschap van genade die werd verkondigd ontvingen échte mensen wat ze daadwerkelijk nodig hadden in het échte leven. Het echte leven werd besproken ten overstaande van God en Zijn volk en mensen ontvingen in de kerk veel meer dan een veilige, steriele uitdrukking van een volledig positief geloofsleven.

Zijn de fonteinen waarover we zingen diep genoeg om de dorst te lessen die de ontberingen van het leven in ons losmaken?

Ze vonden in Gods volk een eerlijk realisme over het leven zoals dat veelal beleefd wordt heden ten dage. En dat herinnerde hen er dan opnieuw aan dat ze niet alleen waren in die momenten, maar de gezegende hoop op het toekomstige leven werd benadrukt. Zou het kunnen zijn dat veel van onze kerken vandaag onbewust bijdragen aan desinteresse (in het beste geval) en volledige kerkverlating (in het slechtste geval) onder degenen die lijden?

Zijn onze fonteinen diep genoeg?

Brengt de overwegend opbeurende toon van onze liederen op de een of andere manier iets over dat meer verwant is aan een fineerlaagje van geluk dan aan een diep verankerde vreugde waar soms, zelfs midden in de pijn, wanhopig aan moet worden vastgehouden?

Zijn de fonteinen waarover we zingen diep genoeg om de dorst te lessen die de ontberingen van het leven in ons losmaken? De realiteit is dat de meeste van onze hedendaagse kerken niet bewust en regelmatig klaagliederen zingen. Daar zijn twee belangrijke redenen voor.

Allereerst, en het klinkt misschien simplistisch, maar mensen zingen graag liederen die ze mooi vinden. Met andere woorden, we uiten meestal geen diep niveau van eerlijkheid en worsteling in onze ‘kerkelijke liederen’. Zelfs niet wanneer we dat juist wel zouden moeten doen, omdat zulke gevoelens ons leven op dat moment zeer bepalen.

In plaats van deze emoties te zien als een realistisch onderdeel van ons geestelijk leven, waarvan de uitdrukking even goed door God wordt verwelkomd als elke andere emotie, lijken we het op de een of andere manier minder heilig te vinden om eerlijk te zijn tegenover God en Zijn volk over wat we echt voelen. We vinden het niet fijn wat we voelen, dus zingen we niet over wat we voelen.

Ten tweede schrijven heel weinig hedendaagse liedschrijvers klaagliederen. Dit kan op zijn minst gedeeltelijk te wijten zijn aan de invloed van de christelijke muziekindustrie. Een groot deel van deze industrie neigt naar het schrijven en promoten van liederen die de luisteraar een beter gevoel over het leven geven. Dit doen ze meestal door te focussen op de positieve kanten van het leven.

Nogmaals, dit hoeft op zichzelf niet verkeerd te zijn, maar het is slechts een commerciële weerspiegeling van de benadering van de hedendaagse kerk die op culturele wijze gebruik maakt van geestelijke liederen – en soms ook hun hele eredienst – met het doel om mensen op de een of andere manier een goed gevoel te geven.

En hoewel het beslist een belangrijk element van het christelijke leven is dat we bemoedigd worden in de levens die we leiden, toch blijft het moeilijk om werkelijk te bemoedigen zonder dat je mensen eerst ontmoet op de plek waar ze op dat moment zitten – in hun ontmoediging.

Een gebrek aan ruimte

Dus vanuit perspectief van een liedschrijver ontbreekt het aan ruimte voor dit soort liederen in onze kerken en in de christelijke handel. Alhoewel sommige schrijvers zeker proberen hier meer ruimte voor te scheppen. Het komt er uiteindelijk op neer dat klaagliederen gewoon moeilijker zijn om ‘in te komen’, omdat de meeste van onze liederen in de deze tijd op een positief, soms zelfs oppervlakkig niveau zijn geschreven. Een klaagzang neemt ons echter mee op een reis die niet aan de oppervlakte kan blijven steken, omdat ze afsteekt naar die delen van het leven die we liever nooit onder ogen zouden komen … maar we zullen het toch allemaal moeten.

Als we zingen, is ons hart in gesprek met de Ene tot wie we zingen, evenals met de mensen om ons heen die naar ons lied luisteren en met ons meezingen. Zingen is niet alleen maar een voorstelling; het is een intieme vorm van interactie. Zang werd door God geschapen als een goddelijk gesprek. Het is een eerlijke vorm van communicatie die heilig wordt gemaakt door de uitdrukking van juist die dingen die we vaak als onheilig beschouwen – dat wil zeggen, onze twijfel, woede, wanhoop of enige andere moeilijkheid.

De menswording van Christus leert ons eerlijk zingen

We realiseren ons vaak niet dat Christus tussen echte mensen kwam en rondwandelde en een echt lichaam aannam, zodat Hij echt het gewicht van onze moeilijkheden kon ervaren en voelen, en daardoor zowel naar Zijn Godheid als naar Zijn mensheid met ze mee kon voelen.

Christus verlangt niet dat we een of andere façade van heiligheid veinzen door uitdrukkingen van weeklacht te vermijden; integendeel, Jezus’ menswording zelf herinnert ons eraan dat Hij kwam en in een menselijk lichaam leefde met het uitdrukkelijke doel om Zelf het leven te ervaren dat ons doet klagen, zodat we Hem genoeg kunnen en willen vertrouwen om deze klaagzangen richting Hem en richting elkaar te uiten.

Dit niveau van eerlijkheid is niet slechts een keuzemogelijkheid die kan worden toegevoegd aan onze groei naar een diepere relatie met Christus; het is een absolute voorwaarde om deze diepte te ervaren.

Dus, omdat we naar zo’n diepere relatie verlangen, laten we leren om klaagliederen tot de Heere te zingen, om ons meest ware zelf te onthullen aan Degene die Zijn meest ware zelf aan ons heeft geopenbaard en ernaar verlangt dat we rusten in het volledig door Hem gekend zijn.

Het is een goed begin om tijd te besteden aan het lezen van de klaag- of boetpsalmen en ze te bidden. Naarmate we ons hart en onze geest openen voor deze nieuwe, zij het soms ongemakkelijke, gebieden van geestelijke intimiteit, zullen we de moed hebben er niet voor weg te lopen maar daarin juist vollediger en eerlijker omgang te hebben met de Heere en met elkaar.

Dit zal erop uitlopen dat er weer meer klaagzangen geschreven zullen worden, evenals een bereidheid van de kerk om samen in alle echtheid klaagliederen te zingen, … zélfs als ons hart gebroken is.

Het bericht Als lofliederen te hoog inzetten voor neerslachtige mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Niet een tweede kans, maar een heel nieuw leven.

In Amerika was een man, Erik Erikson, hij deed onderzoek naar de levensloop van mensen. Hij zei: ‘De laatste fase in je leven is van 50 jaar en ouder. Er zijn dan eigenlijk maar twee soorten mensen. Er zijn twee manieren waarop mensen in het leven staan. De ene groep heeft ego-integriteit gevonden. Hun leven is een eenheid. Ze kijken met redelijke tevredenheid terug op hun leven.’ Het zijn mensen die terug kijken op hun leven en dankbaar zijn. Niet dat alles goed verliep, maar ondanks de dutsen en deuken zijn ze toch dankbaar en tevreden. De andere groep mensen omschrijft Erikson als volgt: ‘Die mensen leven bij de wanhoop. Dat zijn mensen die terugkijken en teleurgesteld zijn. Ze wilden dingen bereiken, maar ze zijn er niet gekomen. Ze hadden plannen, maar het is mislukt. Ze zeggen dat hun leven niet gebracht heeft wat ze hadden gehoopt.’

Als je deze twee groepen bekijkt die Erikson indeelde dan denk ik dat iedereen wil voorkomen om bij die tweede groep te belanden. Dat je terugkijkt op je leven en moet zeggen: ‘Het is mislukt.’ Ik denk dat er veel mensen zijn die de angst kennen van deze wanhoop. Niet dat alles nu al mislukt is, maar wel de angst dat dit straks de conclusie wordt. Je hebt zoveel kansen, je hebt zoveel mogelijkheden, dan moet je er wel zelf wat van maken. Het is bedreigend om te beseffen dat er dingen in je leven kunnen gebeuren die deze kansen wegnemen. Je kunt ziek worden of een ongeluk, daar gaat dan jouw kans en jouw leven. Er leeft het diepe besef in je: ‘Ik kan mijn leven nooit opnieuw beginnen en dus moet ik er nu wat van maken.’

Ik heb me zelf wel eens afgevraagd of twintig jaar terug in de tijd een goede stap zou zijn. Ik twijfel, want zo een stap lijkt meer op een computercrash dan verbetering. Je bent namelijk alles kwijt wat je in die jaren geleerd hebt. Zo een stap lijkt dan niet op het herschrijven van een boek om zo de fouten er uit halen, maar het betekent veel meer dat je een groot deel opnieuw moet schrijven.

We lezen in de Bijbel (Johannes 3) over het gesprek tussen Jezus en Nicodemus. Het was een interessante man die zowel religieus als politiek een leider was en het ver geschopt heeft in zijn leven. Hij gaat een gesprek aan met Jezus vanuit zowel zakelijke als persoonlijke interesse. De spanning van het wel weer opnieuw willen beginnen en tegelijkertijd de vraag of dat opnieuw beginnen wel een goed idee is merk je in het gesprek meteen. Er zit een bepaalde ontevredenheid in het leven van Nicodemus. En geruchten over Jezus en Zijn persoon hebben het verlangen in het hart van Nicodemus opgeroepen om deze man eens te spreken. Kan het leven opnieuw beginnen of is dit alles wat er is?

‘Help me om mij de volgende stap te zetten in je leven. Help mij verder!’ Maar Jezus zegt: ‘Nee, … ik help je niet verder. Het moet opnieuw!’

Hij zoekt Jezus in de nacht op. Jezus is bereid zijn nachtrust op te geven en ze voeren een gesprek. Nicodemus begint open en complimenteus. Jezus antwoordt met de opmerking dat het leven opnieuw moet beginnen. Het is niet een kwestie dat het mogelijk is, maar dat het noodzakelijk is. Jezus zegt niet het kan gebeuren, maar hij zegt het moet gebeuren. Is dat nieuwe leven er niet dan is de dood niet een poort naar het eeuwige leven, maar een muur waar je tegen aanloopt. Dan is het straks echt voorbij. Je moet helemaal vanaf het begin opnieuw beginnen. Alles wat je hebt bereikt in je leven, het moet overnieuw. Niets wat je hebt gerealiseerd kan meegenomen worden. Die woorden van Jezus ergeren Nicodemus. ‘Hoe kan dat nu? Even duidelijk zijn en normaal doen alsjeblieft. Je kunt niet terug in de buik van je moeder. Je hebt maar één leven, … wat bedoelt u Jezus?’ Hij gaat niet zomaar met de woorden van Jezus mee. We zijn veel eerder geneigd om tegen Jezus te zeggen: ‘Help me om mij de volgende stap te zetten in je leven. Help mij verder!’ Maar Jezus zegt: ‘Nee, … ik help je niet verder. Het moet opnieuw!’

‘Als jij niet opnieuw geboren wordt en geen ander leven krijgt, dan is jouw leven mislukt.’

Jezus zegt ook tegen ons: ‘Als jij niet opnieuw geboren wordt en geen ander leven krijgt, dan is jouw leven mislukt.’ Al zou heel de wereld van jou zijn, maar je lijdt schade aan je ziel dan ben je in feite alles kwijt. Dan heb je helemaal niets. Probeer niet iets van je leven te maken, je moet opnieuw beginnen. Zonder dat nieuwe begin is het mislukt. En als dat nieuwe leven er niet is dan eindigt je leven in de wanhoop.

De nieuwe geboorte kun je niet verdienen of daar naar toe te werken. Jezus schakelt ons met het voorbeeld van de geboorte bewust uit. Jouw inspanningen en werken doen niet mee. In vers 3, vers 5 en vers 7 van Johannes 3, wordt iedere keer duidelijk gemaakt door Jezus dat het moet gebeuren. Jezus zegt dat we ons niet moeten verwonderen of verbazen, maar dat doen we natuurlijk wel. Want hoe kan dat nieuwe begin nu ontstaan? Dat ligt helemaal niet in onze macht. Accepteer dat het nieuwe begin van een andere orde is, zegt Jezus. Maar het blijft staan: het leven moet opnieuw beginnen.

Wedergeboorte gaat niet over onze werken, waar God dan een pluim aan geeft. Maar het gaat over Gods genade waar God in ons leven Zijn werk doet.

‘Is dit iets wat je wel of niet overkomt?’ Het zijn de happy few die dit meemaken en de rest van de mensen zijn de sad losers die het missen. Vaak zie je dat wel gebeuren in verschillende godsdienstige stromingen. In iedere godsdienst zie je een selecte A-klasse en de rest is van de B-groep. Maar nee, dat is niet wat Jezus bedoelt. Jezus zegt hiermee dat we deze geboorte niet krijgen door er zelf naar te streven of naar toe te werken, we krijgen deze geboorte als een geschenk. Hij maakt duidelijk dat je het niet kunt verdienen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Het is geen carrièreplanning waar de wedergeboorte een plek krijgt. Wedergeboorte gaat niet over onze werken, waar God dan een pluim aan geeft. Maar het gaat over Gods genade waar God in ons leven Zijn werk doet. Genade die God ons geeft. Nieuw leven wat niet bij ons, maar bij God vandaan komt.

Zet je goede voornemens aan het begin van het nieuwe jaar eens op een rij. En stel jezelf de vraag: ‘Wat maak je er van?’ Jezus zegt: ‘Erken je onrust en beperktheid. Dat jij jouw leven niet zo ver krijgt als je zou willen. Dat je meegaat in de prestatiedruk van onze maatschappij. Erken eerlijk voor God dat een deel butsen en problemen in je leven wellicht je eigen schuld zijn. De Bijbel noemt dat zonde. Dat anderen mogelijk verder komen dan jij. Vertel het Mij!’ Jezus wil je een nieuw leven geven.

In de voorbereiding heb ik ook teruggekeken op mijn eigen leven. Ik heb eerst een andere studie gedaan voordat ik aan de theologiestudie begon. Soms denk ik wel eens: ‘Wat als ik op mijn 18e al aan de theologiestudie was begonnen, wat had ik dan een hoop kunnen doen.’ Dus ik wil hard werken en veel doen, want het leven gaat verder. Tegelijkertijd geeft de boodschap van Jezus in Johannes 3 ook mij rust. Jezus geeft mij een nieuw begin en het eeuwige leven. Ik hoef in dit leven niet alles te doen. Het echte en volle leven komt van Jezus. Dat begint op het moment dat Jezus de wedergeboorte aan je geeft. ‘Jezus, geef mij dat nieuwe leven!’ Om echt helemaal opnieuw te beginnen. Dat kan en dat mag. Dat nieuwe leven wat Jezus belooft, komt niet tot je als een prestatie van jezelf, maar is iets wat Jezus je geeft.

Jezus zegt dat het leven opnieuw moet beginnen, het kan opnieuw beginnen, het mag opnieuw beginnen. En iedereen die in Jezus gelooft zegt: ‘Het nieuwe leven is begonnen!’

Het leven heeft me niet gebracht wat ik had gehoopt. Jezus zegt: ‘Er is een leven, een echt leven, een nieuw leven, een eeuwig leven. Een leven wat niet stopt bij de dood, maar wat eeuwig blijft. Het leven mag opnieuw beginnen. Dat is een leven wat wel een begin heeft, maar waar geen sterfdatum aan verbonden is.’ Jezus zegt dat het leven opnieuw moet beginnen, het kan opnieuw beginnen, het mag opnieuw beginnen. En iedereen die in Jezus gelooft zegt: ‘Het nieuwe leven is begonnen!’

Het bericht Het leven kan opnieuw beginnen! verscheen eerst op Geloofstoerusting.