Ik kan me mijn eigen wanhopige zoektocht herinneren.

De beste ervaringen in dit leven zouden mijn verlangen ernaar voeden. Zonnige dagen aan het strand, vrijdagavonden op het sportveld, liefkozingen van mooie muziek, zomeravonden dansend in Latin clubs, kerstochtenden met familie. Hoewel dit betoverend was voor een moment, werd dat snel verbroken bij hun vertrek. De zomers werden winter. Lachen veranderde in stilte. De zon verdween van de horizon. Volle kamers werden leeg. De muziek stopte.

Speel net zoals ik met sport, dans, vrouwen en entertainment – de reuring van alle genietingen op aarde bracht nog steeds het kleine gefluister niet tot zwijgen: er is meer. Toen het scrollen stopte, het seizoen voorbijging en de zonde was begaan, was er nog steeds iets in de stilte dat mij wenkte.

Dus ging ik op zoek naar de betoverde bloem op de volgende heuvel: dat pleziertje, deze vriendin, die prestatie. Iedere keer als ik aan het einde van de regenboog kwam, ontdekte ik het bedrog opnieuw. Alles is ijdelheid, het najagen van wind. Het was het kleine vuur dat perfect tussen de schouderbladen van mijn ziel was geplaatst. Ik kon bereiken wat ik wilde, het bonzen bleef bestaan.

Geluk is geen ‘iets’

Ik betwijfel of ik een pijn beschrijf die jij nog nooit hebt gevoeld. Ik wed dat iedereen een persoonlijk getuigenis kan geven dat aansluit bij wat Pascal zo lang geleden al schreef:

Alle mensen zoeken geluk. Dit is zonder uitzondering. Welke verschillende middelen ze ook gebruiken, ze dienen allemaal om dit doel te bereiken. Dat sommigen er oorlog om voeren, en anderen het vermijden wordt bij beide veroorzaakt door hetzelfde verlangen, gevolgd door verschillende opvattingen. De wil onderneemt grote stappen om dit doel te bereiken. Dit is het motief van elke actie van ieder mens, zelfs van degenen die zichzelf ophangen.

We zijn ons allemaal, in verschillende mate, bewust van dit gapende gat dat in ons is geplaatst door Iemand buiten onszelf. Onverklaarbaar, hongeren we naar een maaltijd die we nog niet geproefd hebben; smachten we naar stromen die onze lippen nog nooit hebben aangeraakt. En we kunnen het niet van ons afschudden. We proberen de eetlust te kalmeren met aardse hapjes of leiden onszelf af met goedkope opwinding, maar stille kamers maken ons nog steeds bang. Daar vindt het gefluister ons. Er is meer.

Die stem bereikte me uiteindelijk op een stille avond in mijn slaapkamer. Uitgeput en meestal met tegenzin bracht het me naar een Boek. En daar las ik het geheim, een geheim dat al mijn hele leven klaar stond om gehoord te worden: Onvergankelijke vreugde, het soort dat niet verwelkt of vlucht, dat niet gestolen of vernietigd kan worden, het ontembare, het niet afneembare geluk waarnaar ik verlangde was niet een onpersoonlijk ‘iets’, maar bestond in relatie tot een Hem.

Vreugde, zei de Bijbel, was geen filosofisch idee of een chemische reactie; het was dat wat onveranderlijk aan de tegenwoordigheid van God is geketend: ‘Overvloed van blijdschap is bij Uw aangezicht, lieflijkheden zijn in Uw rechterhand, voor altijd’ (Psalm 16:11). Het wordt ervaren in Zijn rondgang, de atmosfeer van Zijn aanwezigheid, het aroma van Zijn geur.

God openbaarde dat miljarden mensen hun leven hebben besteed aan het graven naar sterren.

Volheid van vreugde, zo beweerde Hij, werd nergens anders gevonden. Wat velen ‘ware vreugde’ noemen – een zelfstandig naamwoord dat zo gehavend en gekneusd is dat het de kruk van een bijvoeglijk naamwoord nodig heeft – komt niet, of eindigt niet, in deze wereld. God openbaarde dat miljarden mensen hun leven hebben besteed aan het graven naar sterren.

Verborgen voorwaarden van geluk

Maar God openbaarde ook dat hij voorwaarden had voor dit geluk om het mijne te kunnen zijn. Voorwaarden waarvan ik jarenlang niet kon geloven dat ik ze moest ontvangen om gelukkig te zijn. Ik wist zeker dat ik wel een andere deur vinden. Ik geloofde de mythe die Satan zo lang geleden begonnen was: het geluk waarnaar ik verlangde bestond buiten het koninkrijk van de gelukkige God. Ik had God niet nodig om de hemel te hebben. Ik heb de gekruisigde Christus niet nodig.

Niets dan verveling en saaiheid, dacht ik, stonden aan de andere kant van bekering en geloof. En ik was stervende door vast te houden aan deze fictie. Ik zou me niet overgeven. Vreugde zonder boetedoening was mijn idool. Vreugde die me niet deed buigen – die niet met mijn Maker rekening hield, noch mij confronteerde met mijn verraad – was mijn gouden kalf. Ik was als een hondsdolle hond die voor de dag wegvluchtte om achter de maan aan te rennen, zich verschuilend voor de warmte van het daglicht – vreugde – terwijl ik huiverde in de nacht. De kleine vuren van de mens konden de zon niet vervangen.

De uitnodiging van de lach

We kunnen onder elke rots kijken en jacht maken naar elke wind, en we zullen de vreugde niet vinden die we zo graag apart willen verkrijgen van die timmerman uit Nazareth. We hijgen voor een opgestane vreugde die aan de andere kant van de betaling voor de zonde staat. Een vreugde die bloed vereiste om te bereiken – de stroom uit Gods eigen aderen. De vreugde, waar alle verlangens van fluisteren, leeft op grond van het kruis, vrijelijk aangeboden aan degenen die zich van hun zonden bekeren en op Jezus vertrouwen. Het geluk waar alle andere genoegens van spreken, nodigt uit om te knielen.

De vreugde, waar alle verlangens van fluisteren, leeft op grond van het kruis, vrijelijk aangeboden aan degenen die zich van hun zonden bekeren en op Jezus vertrouwen.

Misschien ben je nog niet moe van het verkennen van de bronnen in deze wereld. Je bent nog niet wanhopig genoeg geworden om aan de deur van de hemel te kloppen. Je hebt nog steeds hoop op een andere wereld. Maar laat God je bij zinnen brengen, en je zult je realiseren dat deze kwellende dorst aan je is gegeven, zodat je deze uitnodiging van Jezus zou kunnen horen:

Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. (Johannes 7:37)

Zodat je Zijn belofte zou kunnen overwegen:

Ik ben het Brood des levens; wie tot Mij komt, zal beslist geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit meer dorst hebben. (Johannes 6:35)

Zodat je de volbrenging van je vreugde zou kunnen vinden in het ontvangen van de Zijne:

Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat Mijn blijdschap in u zal blijven en uw blijdschap volkomen zal worden. (Johannes 15:11)

Ik heb ontdekt dat God het einde is van alle vreugdevolle verlangens. Hij is de hemel, het leven, de vreugde van allen die voor altijd gelukkig zijn. Het paradijs is Hem te kennen, Zijn glorie te ervaren. En Zijn verlangen: in die glorie te worden gezien. Hij ontving een netelige kroon, vijf wonden en een houten kruis om ons een glans te laten zien, waar zelfs de zon spoedig van schaamte door uitsterven zal. Eeuwige vreugde is niet een ding, maar een Hem. Wil jij je van de zonde afkeren en naar Hem toe gaan?

Het bericht De verstikkende jacht naar geluk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tegenslag na tegenslag

Het verhaal van Ruth speelt zich af in een van de meest duistere periodes van de geschiedenis van Israël. Het verhaal begint bij Naomi en zij maakt ook een moeilijke tijd in haar leven mee. Ze moet vanwege een hongersnood uit haar thuisland Israël naar het heidense Moab vluchten. Daar verliest ze haar man en haar beide zonen. Haar twee heidense schoondochters zijn kinderloos gebleven waardoor de familielijn ophoudt met bestaan. Tegenslag na tegenslag heeft ze te verduren. Het lijkt wel alsof God afwezig is en alle dingen uit Zijn hand lopen.

Maar niets is verder van de waarheid! Noami keert terug naar Israël samen met haar loyale schoondochter Ruth. Om in hun onderhoud te voorzien gaat Ruth op de akkers van Boaz werken, een ver familielid van Noami. Als blijkt dat deze Boaz de losser is trouwt hij met Ruth en samen krijgen ze een kind terwijl Ruth dacht dat ze geen kind kon krijgen. Dit kind, Obed, is een van de voorvaders van David en daarmee een van de verre voorvaders van Jezus. Hoe is Naomi’s situatie veranderd! God heeft haar verdriet in vreugde omgezet. God heeft uiteindelijk alle dingen laten meewerken ten goede.

Een baken van licht

John Piper schrijft in zijn boek ‘Onder Gods vleugels’ hoe in donkere tijden het verhaal van Ruth een baken van licht kan vormen. Aan de hand van deze geschiedenis beschrijft hij hoe God achter de schermen altijd aanwezig is, het goede voor ons najaagt ook als wij dat niet zo ervaren. De geschiedenis van Ruth leert ons dat achter onze pijn een liefdevolle, wijze en almachtige God werkzaam is. Die de gewone gebeurtenissen uit ons dagelijks leven verbindt met Zijn ontzagwekkende werk in de geschiedenis. En het leert ons ook dat donkere tijden geen verspilde tijden zijn. John Piper vat het zelf mooi samen. Het leven van gelovigen is geen rechte weg naar de heerlijkheid, maar ze komen er wel.

Het verhaal van Ruth is geschreven om ons te bemoedigen en vertrouwen te geven dat alle moeilijk te begrijpen krommingen en bochten in ons leven uiteindelijk tot een goed doel zullen leiden. Er zullen nu eenmaal bittere momenten in ons leven aanbreken. Maar wat een geruststelling om te weten dat we een liefdevolle Vader hebben die ons niet uit het oog verliest. God gebruikt zelfs tegenslagen tot Zijn eer en onze vreugde.

Het bericht Een baken van licht in donkere tijden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Waar is Gods genade in mijn leven? Waar is die Vaderlijke hand op m’n schouders. Wie houdt me vast? Wie helpt me? Waarom voert zoveel pijn en vragen iedere keer weer koers naar mijn hart? Waar halen anderen dat opgewekte vandaan? Hoe kun je vrolijk in de Heer zijn; is er iets mis met mij dat ik dit niet heb? Waarom voel ik me zo …

Wat betekent ‘vechten voor vreugde’ en hoe vormen Gods beloften jouw houvast? Daar sprak Marcel Vroegop over tijdens een jongerenavond van Stichting Jij daar! op vrijdag 7 mei.

Het bericht Vechten voor vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Om vreugde te vinden moet je eerst weten wat vreugde is. Een waardevolle definitie van vreugde: ‘Vreugde is een goed gevoel in de ziel, gewerkt door de Heilige Geest, als Hij ons de heerlijkheid van Christus toont, in het Woord en de wereld om ons heen.’

Deze lezing is met toestemming overgenomen van de Verdiepingsconferentie. Bekijk hier de volledige livestream terug.

Het bericht Hoe vind ik vreugde in God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wij begrijpen de ernst van de situatie en snakken naar de moed die God geeft aan mensen die hun lastige omstandigheden onder ogen zien. Wij kunnen een voorbeeld nemen aan de vastberadenheid van Jezus die absoluut naar Jeruzalem wilde gaan, ondanks het feit dat Hij wist wat Hem daar te wachten stond (Lukas 9:51). Zijn angst in de Hof van Gethsemane gaf Hem moed zich aan de Vader toe te vertrouwen en de vreugde te zien die voor Hem lag, al kwam die pas nadat Hij de schande van het kruis had ondergaan (Hebreeën 12:2).

Wie niet bang is, heeft geen moed nodig. Maar wie beseft hoe akelig het leven in deze wereld is, kan van God een sterk hart ontvangen. Sterke harten staan voor hun zaak. Zij weten dat alle genade van God komt en beseffen dat het hun verantwoordelijkheid is die genade in de praktijk te brengen.

‘En ú moge de Heere doen toenemen en overvloedig maken in de liefde tot elkaar en tot allen, zoals ook wij dat zijn tot u, opdat Hij uw harten zou versterken om onberispelijk te zijn in heiliging voor het aangezicht van onze God en Vader, bij de komst van onze Heere Jezus Christus met al Zijn heiligen’ (1 Thessalonicenzen 3:13).

Het bericht Voortdurende moed verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geroepen tot vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar zijn heiligheid betekent veel meer dan alleen dat. Dat God heilig is, wil zeggen dat Hij afgescheiden is van alles dat is. Het wil zeggen dat er een heel groot verschil is tussen de Schepper en dat wat Hij geschapen heeft. Gods heiligheid betekent dat er niemand is zoals Hij. Niemand is eeuwig zoals Hij. Niemand anders heeft alles geschapen en houdt dat geschapene in stand. Niemand weet alles zoals Hij alles weet. Niemand heeft de macht die Hij heeft. En niemand heeft lief zoals Hij liefheeft. Wanneer wij zeggen dat God heilig is, dan bedoelen we daarmee dat Hij volkomen uniek is, dat Hij de ‘Geheel Andere’ is. De vreugde die wij hebben in onze God zal evenredig toenemen met ons besef van Zijn heiligheid.

De vreugde die wij hebben in onze God zal evenredig toenemen met ons besef van Zijn heiligheid.

En nu volgt het voorbeeld. Het begint met een vraag: Wie lijkt er meer op God, een seraf of een worm? Een heilige engel, zoals we die tegenkomen in het visioen van Jesaja (hoofdstuk 6), of een worm die we in de aarde tegenkomen? Waarschijnlijk zult u denken: een seraf natuurlijk. Maar het antwoord is: geen van beide. Dat antwoord kunnen we uitleggen aan de hand van een ander voorbeeld. Mijn dochter van zeven staat ’s avonds naast mij in de achtertuin en samen kijken we naar de maan die hoog aan de hemel staat. Mijn dochter is 40 centimeter korter dan ik ben. Daarom zeg ik tegen haar: ‘Weet je wel, lieve schat, dat ik mij dichter bij de maan bevindt dan jij? Kijk maar, de kruin van mijn hoofd bevindt zich 40 centimeter dichter bij de maan dan de kruin van jouw hoofd!’ Dat zou natuurlijk onzin zijn. Die 40 centimeter is verwaarloosbaar vergeleken bij de gigantische afstand tot de maan. Evenzo is het verschil tussen een seraf en een worm vergeleken bij de heiligheid van God verwaarloosbaar, omdat het beiden geschapen wezens zijn! Natuurlijk is een seraf een heel ander wezen en ook een hoger wezen dan een worm. Er is een verschil, net als dat ik inderdaad langer ben dan mijn dochter. Maar vergeleken met het verschil tussen God en ons is het verschil tussen die twee schepselen verwaarloosbaar.

Dit beeld geeft ons een beetje inzicht in de onvergelijkbare grootheid van onze God en Zijn onmetelijke heiligheid. Er bestaat een enorm verschil tussen God Zelf en alles wat Hij heeft geschapen, inclusief de mensheid. Hij alleen is de enige Bron van leven, van heerlijkheid en van schoonheid. Alle andere vormen van leven, heerlijkheid en schoonheid bestaan door Hem en bij Zijn gratie. Alles dat is, bestaat daarom ook tot Zijn eer: alles is geschapen om Zijn heerlijkheid te openbaren. Daarom is het zo tragisch en dwaas wanneer de mens opgaat in het geschapene en zichzelf maakt tot het hoogste wezen. Wat is dat een armoede vergeleken bij het kennen en aanbidden van Hem die heilig, heilig, heilig is.

De grootste vreugde van de christen is de Here God Zelf. Wij zijn geschapen om in Hem gelukkig te zijn, in Hem onze vreugde te vinden, in Hem op te gaan en om met hart en ziel volkomen tevreden te zijn om Wie Hij is. Degene die zijn vreugde en lust probeert te vinden in de dingen van dit leven zal grote kans lopen om teleurgesteld te raken, want in dit gebroken bestaan zijn teleurstellingen en tegenslagen, zonde, onrecht en ziekte vroeg of laat ons deel. Dan is het logische gevolg dat die mensen hoe langer hoe meer verbitterd raken, boos worden op het leven of op God en vervallen in zelfmedelijden en neerslachtigheid. Hoe kan het dan dat sommige andere mensen, die minstens zoveel ellende hebben meegemaakt, toch vitaal, hoopvol, liefdevol en enthousiast in het leven blijven staan? Zij hebben ontdekt dat niet het leven zelf, maar Degene die Leven geeft, niet de schepping zelf, maar de Eeuwige Schepper de reden van hun geluk is.

De grootste vreugde van de christen is de Heere God Zelf.

Ik zeg dit ook vaak tegen tieners en jongvolwassenen: ‘Er is veel moois te ontdekken in dit leven. Zoveel dingen zijn leuk en mooi en spannend. Dat vind ik ook. Ik kan erg enthousiast worden over veel dingen. Ik hou van het leven en zit vol met plannen en ambities. Maar niets van dat alles kan het winnen van de kennis van de Heere God Zelf. Als je eenmaal iets hebt geproefd van de goedheid en de heerlijkheid van God, dan zegt je hart: “Hem wil ik kennen!” Omdat Zijn heerlijkheid duizendmaal groter is dan alle heerlijkheid die we vinden in deze prachtige schepping.’

John Piper heeft als insteek voor zijn bediening als predikant: ‘God is het meest verheerlijkt in ons wanneer wij onze diepste voldoening vinden in Hem.’ Dat is mijn gebed voor jou als lezer, dat ook jij volledig gelukkig zult zijn in Hem. Dat de pijn vanwege verlies, onrecht of verval ook in jouw hart zal verbleken in het licht van Zijn glorie en genade. Richt je ogen op Jezus, kijk recht in Zijn lieflijke aangezicht, zie hoe lief de Here jou heeft gehad en maak Hem tot jouw grootste Schat voor tijd en eeuwigheid. Hij zal je niet teleurstellen.

Het bericht God Zelf is onze grootste schat verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze video gaat dr. Henk van den Belt in op deze vraag. Wat zijn verschillende vormen van beproeving en hoe luister je naar het appel van Paulus: ‘Verblijd je altijd!’ Juist als het leven anders loopt dan je had gedacht en gebeden.

Het bericht Zoeken naar vreugde te midden van beproeving verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik ging naar Carthago [om te studeren], waar ik mezelf in het midden van een sissende ketel van seksuele lust bevond. (…) Ik was bereid te stelen en dat deed ik, hoewel ik niet door gebrek werd gedwongen. (…) Het was mijn ambitie om een goede spreker te worden, voor het simpelweg onheilige en nutteloze doel van het bevredigen van mijn menselijke ijdelheid.

Ondanks dit alles blijft zijn moeder, Monica, volhardend bidden voor de bekering van haar zoon.

Augustinus krijgt interesse in alles wat te maken heeft met wijsbegeerte, theologie en filosofie. Hij onderzoekt veel verschillende filosofieën en overtuigingen van die tijd, die langzaam ook zijn wereldbeeld gaan vormen. Helaas zaten de waarheden van Gods Woord, de Bijbel, daar niet bij. Na het studeren gaat hij zelf lesgeven in de retorica. Toch vindt hij geen rust in zijn werk en blijft zijn wereldbeeld en godsbeeld veranderen. Hij schrijft:

Ik had mijn rug naar het Licht en mijn gezicht was gericht op de dingen die het verlichtte, zodat mijn ogen, waardoor ik de dingen zag die in het licht stonden, zelf in duisternis waren.

Als Augustinus ongeveer 30 is komt hij in Milaan, waar hij dan werkt, in aanraking met bisschop Ambrosius. Ambrosius spreekt over het evangelie van zonde en genade, het evangelie van Jezus Christus. Augustinus schrijft:

Ik was een en al oor om zijn welsprekendheid te kunnen begrijpen. Ik begon de waarheid te voelen van wat hij zei, hoewel dit slechts geleidelijk ging.

Toch duurt het nog maanden voordat Augustinus zich daadwerkelijk bekeert.

Ik was verbaasd dat, hoewel ik nu van U hield (…) ik niet volhardde in de vreugde van mijn God. Uw schoonheid trok me naar U toe, maar al snel werd ik door mijn eigen last van U gesleurd en in ontsteltenis stortte ik me opnieuw in de dingen van deze wereld.

Uiteindelijk wordt het volhardende gebed van moeder Monica verhoord. Na een worsteling in een tuin, bekeert Augustinus zich in 368 werkelijk tot de levende God:

Ik werd tegengehouden door simpele kleinigheden (…) Ze trokken aan mijn mantel van het vlees en fluisterden: ‘Ga je ons ontslaan? Vanaf dit moment zullen we nooit meer bij je zijn, voor altijd en eeuwig.’ (…) Ik wierp mezelf neer onder een vijgenboom en maakte plaats voor de tranen die nu uit mijn ogen stroomden (…). Ik bleef maar huilen: ‘Hoe lang blijf ik zeggen: morgen, morgen? Waarom nu niet? Waarom op dit moment geen einde maken aan mijn lelijke zonden?’

Als Augustinus vervolgens zijn Bijbel opent leest hij: ‘Laten wij, als op klaarlichte dag, op een gepaste wijze wandelen, niet in zwelgpartijen en dronkenschappen, niet in slaapkamers en losbandigheden, niet in ruzie en afgunst. Maar bekleed u met de Heere Jezus Christus, en verzorg het vlees niet om begeerten op te wekken’ (Romeinen 13:13-14).

Ik had geen wens om meer verder te lezen en dat was ook niet nodig. Toen ik aan het einde van de zin kwam, was het alsof het licht van vertrouwen in mijn hart vloeide en alle duisternis van twijfel verdween. (…) Hoe zoet is het om van die vruchteloze vreugden af te komen, die ik ooit vreesde te verliezen! (…) U hebt ze van mij weggedreven, U die de Ware bent, de soevereine vreugde.

Augustinus’ boodschap aan jou en mij

Augustinus heeft in zijn verdere leven nog veel betekend voor de kerk. Hij omschreef en verdiepte vanuit de Bijbel onder andere de term en het concept van de drie-eenheid, wat nog niet eerder zo gebeurd was. Uiteraard was ook Augustinus niet perfect en zijn er, net als bij jou en mij, best wat dingen op zijn leer en leven aan te merken. Toch is hij een geestelijk grootvader van wie we veel van kunnen leren.

Naast vele andere dingen die we van Augustinus kunnen leren zit één van de belangrijkste lessen in zijn bekering. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn hart wordt enthousiast als ik over de bekering van Augustinus lees. Het herinnert me aan de grote genade in het feit dat ik de Heere mag kennen. Maar het herinnert me ook aan nog iets belangrijkers, iets wat ik iedere keer weer dreig te vergeten.

Ik herken namelijk de strijd met de zonde en de verlangens van het vlees. Ik herken de trekkende kracht van de wereld en de lust. Maar ik herken ook de bevrijdende waarheid van de genade. Maar Augustinus wijst jou en mij op iets heel bijzonders en het zit in het woordje ‘vreugde’.

Hoe zoet is het om van die vruchteloze vreugden af te komen, die ik ooit vreesde te verliezen! (…) U hebt ze van mij weggedreven, U die de Ware bent, de soevereine vreugde.

Als jij de Heere Jezus Christus nog niet kent, denk dan goed na over deze woorden. Diep van binnen weet je dat al de verlangens en lusten die je achterna loopt en probeert te vervullen, nooit vervuld kunnen worden. Je probeert het, opnieuw en opnieuw, maar telkens kom je bedrogen uit. Ware vreugde vind je niet. Niet in eten, niet in seks, niet in alcohol, niet in succes, niet in porno en niet in eer. Het zijn vruchteloze vreugden, zoals Augustinus het noemt. En alleen de soevereine vreugde, God Zelf, kan jou vervullen.

Als jij de Heere Jezus Christus wel kent, herken je, ondanks dat, waarschijnlijk ook de verleiding van de zonde die Augustinus beschrijft. Oh, wat is het vaak een zware strijd! Maar waarom is het verzet hiertegen eigenlijk zo moeilijk? Misschien wel omdat we diep van binnen eigenlijk nog steeds geloven dat zonde ons vreugde zal geven. Dat we eigenlijk nog steeds geloven dat de zonde ons vervulling zal geven. We proberen gehoorzaam te zijn, hoewel we eigenlijk liever zouden zondigen. Maar toch, als strijdbare christenen, verzetten we ons krampachtig tegen dat gevoel, omdat we weten dat het slecht is, omdat we niet willen zondigen, omdat we ons best willen doen, omdat we willen laten zien dat we van God houden.

Als dit jouw gevecht beschrijft, laat je dan door Augustinus herinneren: die verleiding, die zonde, zal je nooit vreugde geven. Die zonde zal je slechts een schuldgevoel en leegte geven. Herinner jezelf telkens weer aan die waarheid: Jezus Christus heeft jou van deze verlangens en schijnvreugden verlost! Focus je niet op de schijnvreugden van voordat je Jezus kende, maar focus je op Hem! Hij die de vreugde zelf is en jou ware vreugde gegeven heeft en opnieuw wil geven. Roep het uit, als je verleidt wordt, naar je Heer:

Herinner mij aan de vruchteloze vreugde van de zonde en de leegte die erop volgen zal. Drijf het van mij weg en richt mijn ogen op Uzelf, mijn Heer! U, de Ware, de soevereine vreugde.

Citaten van Augustinus vertaald uit het boek 21 Servants of Sovereign Joy. John Piper, 2018. Uitgeverij Crossway Books, Illinois.

Het bericht De vreugde van Augustinus verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ook christenen vieren met Kerst vreugde. Toch is het een wereld van verschil met de wereldse vreugde. Christenen geloven in de God Die altijd geweest is en altijd zal zijn. Deze God heeft ons de Bijbel gegeven. In Zijn Woord openbaart God hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Hij maakt ons bekend dat wij zondaren zijn, en hoe wij gered kunnen worden. Met Kerst zingen we van vreugde en lezen we het kerstverhaal in de Bijbel. In het kerstverhaal gaat het veel over vreugde. Lukas noemt in twee hoofdstukken wel zeven keer vreugde en blijdschap. Mattheüs vertelt over de wijzen die ‘zich met zeer grote vreugde verheugden’ (Mattheüs 2:10).

Vreugde hoort dus zeker bij Kerst. Maar wat heeft Kerst eigenlijk te maken met liefde? Bij Kerst ligt de nadruk erg op de verkondiging van ‘grote blijdschap’ (Lukas 2:10). Maar welke plaats heeft de liefde voor anderen? Deze tijd is normaal gesproken erg druk. We brengen veel tijd door met familie. Kerst is zo een van de meest uitdagende tijden van het jaar voor onze relaties. Hoe verhoudt de kerstvreugde in Jezus zich tot het liefhebben van anderen? Vooral als het niet makkelijk is om lief te hebben?

Dit seizoen kan een beproeving zijn voor onze relaties, maar ook juist een kans om anderen beter te gaan liefhebben. Hierbij zijn drie teksten belangrijk. Deze teksten spreken over de echte kerstvreugde die liefde voor anderen bevordert en niet bemoeilijkt.

Kijk naar de belangen van anderen

De eerste Kerst begon bij de ‘gezindheid van Christus’. Daarover lezen we in Filippenzen 2: ‘Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was…’ (Filippenzen 2:5). Jezus daalde van de hemel af naar de aarde. In Filippenzen 2 wordt dit verhaal van de menswording samengevat: ‘Terwijl Hij in de gestalte van God was, heeft Hij het niet als roof beschouwd aan God gelijk te zijn, maar heeft Zichzelf ontledigd door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden’ (Filippenzen 2:6-7).

Welke ‘gezindheid’ gaf aanleiding tot die eerste Kerst? Jezus klampte Zich niet vast aan Zijn rechten en privileges (Hij was gelijk aan God!). Nee, Christus was bereid Zijn eigen gemakken en comfort op te offeren. Hij koos ervoor om mens te worden. In plaats van Zich vast te klampen aan Zijn privileges, ontdeed Hij Zich juist van Zijn rechten. Waarom begint Paulus over de ‘gezindheid’ of ‘geest’ van Christus? Nou, net hiervoor gaf hij een opdracht aan de gemeente die ontzettend goed bij Kerst past:

Laat eenieder niet alleen oog hebben voor zijn eigen belangen, maar laat eenieder ook oog hebben voor de belangen van anderen (Filippenzen 2:4, Engelse vertaling).

Heb oog voor de belangen van anderen. Naastenliefde begint daarmee: verder kijken dan onszelf. Niet alleen aan onze eigen behoeften en voorkeuren denken maar juist ook aan anderen. Omzien naar anderen en hun belangen bevorderen. Oprecht ‘oog hebben voor de belangen van anderen’ (Filippenzen 2:4). Met Kerst moeten we ons niet richten op de perfecte Kerst experience. We moeten niet proberen die perfecte kerstgevoelens en herinneringen uit het verleden opnieuw te beleven. Nee, richt je op de ander! Hoe zou dat onze kerstgiften en -bijeenkomsten kunnen veranderen!

Een herinnering die we hard nodig hebben, is dat de liefde ‘niet haar eigen belang zoekt’ (1 Korintiërs 13:5). Die herinnering moeten we het hele jaar door horen, ook met Kerst. Van nature zijn we geobsedeerd met ons eigenbelang. Kerstvreugde stelt ons in staat oog te hebben voor de belangen van anderen.

De kosten dragen en je ten koste geven

Niet langer zijn we slaaf van onze ‘ik’. We zijn vrij om anderen lief te hebben. Maar wat gaan we nu doen? Hoe gaan we in de behoeften van anderen voorzien? In 2 Korinthe 12:15 geeft Paulus ons een inzicht in de ‘liefde’ die hij had voor de gemeente. Met name met Kerst is dit een krachtige les:

Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen, ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.

Het laatste deel van het vers laat zien dat dit gaat om liefde: ‘…ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.’ Paulus voelt zich genoodzaakt om te laten merken dat hij de Korinthiërs liefheeft. Zijn vaderlijke zorg voor hen heeft namelijk niet altijd liefdevol gevoeld. Hoe verdedigt Paulus zijn liefde voor de Korintiërs? ‘Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen.’

Hij heeft verder gekeken dan zijn eigen belangen. Maar niet alleen dat. Hij zal zichzelf nu ook geheel ten koste geven voor hen. Hij is bereid offers te brengen – kostbare offers, vervelende offers, persoonlijke offers. Waarom? Zodat zij zullen profiteren. Met andere woorden, hij wil opgeven wat hem toekomt – tijd, energie, aandacht, bezittingen, geld, gemak, gemoedsrust. Hij doet dit omdat hij van hen houdt en hun welzijn voor ogen heeft. En hij doet het niet misgunnend of plichtsgetrouw, maar met alle liefde. Hij herinnert zich de woorden van Jezus, hoe Hij Zelf gezegd heeft: ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen’ (Handelingen 20:35).

Hier is de kerstliefde in de maak: kijken naar de belangen van anderen en graag de kosten dragen en jezelf ten koste geven. Maar er is nog een stap te zetten.

Denk aan het grote Bezit

Hoe werkt het liefhebben van anderen als het een uitdaging is? Zowel op geestelijk als psychologisch gebied kan het niet makkelijk zijn. Door onze zonde zijn we zo makkelijk egoïstisch en gericht op ons eigen belang en niet op de belangen van anderen. Een laatste tekst richt zich hierop. Deze tekst is erg treffend met al de uitdagingen en kansen van Kerst voor de boeg.

Hebreeën 10:32-34 herinnert de gemeente aan een tijd waarin sommigen in de gevangenis werden gezet voor hun geloof. Andere gelovigen gingen niet onderduiken maar gingen juist de straat op, omdat ze de gelovigen in de gevangenis wilden bezoeken. Dat is pas naastenliefde! Ze liepen het risico zelf vervolgd te worden. Hun bezittingen werden geplunderd. Een bestuurder had daar misschien opdracht voor gegeven, het kan ook het geweld van een menigte geweest zijn. Maar hoe gingen ze daar mee om?

Hebreeën herinnert hen eraan: ‘U hebt … de beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard…’ (Hebreeën 10:34). Ze aanvaarden het niet alleen, maar ze deden het ook met vreugde. Maar hoe dan? Hoe kun je nou zo’n vervolging met vreugde aanvaarden? Hoe kun je persoonlijk verlies omarmen, kijken naar de belangen van anderen, en met plezier de kosten te dragen en jezelf ten koste te geven?

…omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt. (Hebreeën 10:34, Engelse vertaling).

Het woord voor ‘eigendommen’ is hetzelfde woord (hyparxontōn) als het woord voor ‘bezit’ (hyparxin). Dus letterlijk staat er: ‘U hebt … de beroving van uw bezittingen (meervoud) met blijdschap aanvaard omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit (enkelvoud) in de hemelen hebt.’

Deze christenen hadden God als hun hemelse Schat. Daarom waren ze in staat om het verlies van hun aardse schatten te aanvaarden om anderen lief te hebben. En ze aanvaarden het niet alleen, maar ook met vreugde. Zij aanvaarden met vreugde het verlies van hun eindige, aardse, beperkte, meervoudige bezittingen. Ze wisten namelijk dat zij het oneindige, hemelse, allesbevredigende, enkelvoudige Bezit hadden. Zijn Naam is Jezus Christus. Hij is het ware Geschenk van Kerst.

Deze vreugde in hun grote Bezit gaf hun de kracht om alles wat ze leden en verloren te verdragen. Hoeveel meer zou het ons dan nog kunnen inspireren tot oprechte liefde en vrijgevigheid? Om ons geld en onze materiële bezittingen op te offeren voor anderen? Maar ook kostbaardere dingen als onze tijd, energie, comfort, gemak en aandacht?

Ze herinnerden zich

Het weten (‘u wist’) zal het verschil maken als het gaat om naastenliefde. We moeten niet alleen God hebben als ons grote Bezit, maar ook weten en herinneren dat Hij van ons is. Dat moeten we elke dag weer aan onszelf vertellen. ‘U wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt’ (Hebreeën 10:34).

Dit weten maakt onze ware kerstvreugde mogelijk. Deze kerstliefde is niet egoïstisch, maar opofferend. Het is ‘opofferende vreugde’. We hebben God en Zijn Zoon als ons grote Bezit. We zijn nu eindelijk vrij om onze kleine, persoonlijke genoegens op te offeren voor een grotere vreugde. Als we in de behoeften van anderen voorzien en hen wijzen op onze Schat, vinden we ware vreugde.

De kerstboodschap van ‘grote blijdschap’ in Jezus heeft dus alles te maken met onze liefde voor anderen. We worden opgeroepen om oog te hebben voor de belangen van anderen, om graag de kosten te dragen en ons ten koste geven, en om ons te herinneren aan ons betere en blijvende Bezit. Daarmee verliezen we de ware kerstvreugde niet. Integendeel, het is juist een uitnodiging om eens te proeven van ware vreugde!

Het bericht Jouw grootste bezit en zelfopofferende liefde tijdens Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.