Ik denk dat wij als jonge vrouwen de neiging hebben om te veel te kijken naar wat de wereld om ons heen vertelt over hoe een vrouw zou moeten zijn; of wat zij zou moeten doen. Toch? Laten we eens in Zijn Woord naar een aantal vrouwen kijken, als voorbeeld.

Naar wie kijken wij?

Ik werd aan het denken gezet door een stuk wat ik las uit het evangelie van Markus. In Markus 1 lezen we dat Jezus bij Simon Petrus thuiskomt en dat zijn schoonmoeder daar ziek op bed lag met koorts. Wanneer je in die tijd een fikse koorts had, wat net als vandaag op een flinke ontsteking duidt, kunnen we er wel vanuit gaan dat zij hier gemakkelijk aan zou kunnen overlijden. Een ernstige situatie dus. Waarschijnlijk was ze meer dood dan levend op dat moment. Kijk wat er gebeurt als Jezus binnenkomt: ‘En de schoonmoeder van Simon lag met koorts op bed, en zij spraken meteen met Hem over haar. En Hij ging naar haar toe, pakte haar hand en richtte haar op, en meteen verliet de koorts haar; en zij diende hen.’ (Markus 1:30-31).

Ik denk dat wij als jonge vrouwen de neiging hebben om te veel te kijken naar wat de wereld om ons heen vertelt over hoe een vrouw zou moeten zijn; of wat zij zou moeten doen.

Jezus geneest de schoonmoeder van Petrus, een prachtig wonder! Er staat ook heel kort wat zij daarna direct ging doen: zij diende hen. Dat viel mij op, ze is genezen en kan weer gezond rondlopen en het eerste wat zij doet is vervolgens in haar huis dienen. Ik zie het zo voor me dat ze meteen zorgde voor een gemakkelijke zitplek voor haar schoonzoon en de andere gasten, ze al haar spullen bij elkaar pakte en voor verfrissing en misschien een lekkere maaltijd zorgde. Het viel mij ook op dat er staat dat de mannen meteen aan Jezus vertelde over Petrus’ zieke schoonmoeder, direct toen ze thuiskwamen. Zij waren van hun kant dus erg bezorgd over deze vrouw en hadden oog voor haar welzijn.

Meer vrouwen in de Bijbel

Laten we ook eens kijken naar Lydia. Die je waarschijnlijk kent als dé purperverkoopster (ze was heus niet de enige, maar toch). Ze woonde in Tyatira en had haar hart geopend voor de Heere. Ze luisterde naar wat Paulus haar vertelde en bekeerde zich. ‘En toen zij gedoopt was, en haar huisgenoten, drong zij er bij ons op aan: Als u van oordeel bent dat ik trouw ben aan de Heere, kom dan in mijn huis en blijf er. En zij drong er sterk bij ons op aan.’ (Handelingen 16:15). Ik vind het mooi om te lezen dat zij graag wat wil betekenen nadat zij Jezus heeft leren kennen, en daar dringt ze nota bene sterk bij op aan: kom in mijn huis, laat mij jullie helpen en verzorgen, ik wil jullie gastvrouw zijn! Ze had oog voor de mannen en hun behoefte hierin, en drong er sterk bij hen op aan.

Ook Febe deed dat, over haar staat in Romeinen 16:1-2: ‘En ik beveel u Febe, onze zuster, aan, die een dienares is van de gemeente die in Kenchreeën is, opdat u haar ontvangt in de Heere op een wijze die de heiligen waardig is, en haar bijstaat in elke zaak waarin zij u nodig heeft, want ook zij heeft zelf bijstand verleend aan velen, ook aan mijzelf.’. Paulus dringt erop aan dat ze Febe als één van de heiligen, als een volgeling van de Heere Jezus, moeten ontvangen. Waarom? Omdat zij ondersteuning heeft geboden aan Paulus, en heel veel anderen. We weten niet waar die ondersteuning precies uit bestond, misschien was het een luisterend oor, bemoedigende woorden, liefdevolle verzorging of praktische hulp. Duidelijk is dat ze een geliefd dienares van Jezus was. En dat was ontzettend waardevol, zien we uit deze speciale aandacht die Paulus besteed aan hoe zij behandeld moet worden.

Tot slot, lezen we in Romeinen 16:3 en 4 over Priscilla: ‘Groet Priscilla en Aquila (haar man), mijn medearbeiders in Christus Jezus. Zij hebben voor mijn leven hun hals gewaagd. Niet alleen ik ben hun dankbaar, maar ook alle gemeenten van de heidenen.’ In Handelingen 18:2 lezen we dat dit echtpaar Paulus in huis nam en met hem samenwerkten, ze waren beiden tentenmakers. Hierin zal Priscilla een andere rol hebben gehad dan Aquila. Ze zorgde voor de mannen, ondersteunde hen, en zoals je kunt lezen: heeft haar hals gewaagd voor het leven van Paulus. En wat hadden Aquila en Priscilla gemeenschappelijk? Ze kende de Schrift. Als er namelijk een geleerde Jood, Apollos, in hun gemeente komt waarvan ze merken dat hij niet het hele evangelie kent doen ze dit: ‘En toen Aquila en Priscilla hem gehoord hadden, namen zij hem apart en legden hem de weg van God nauwkeuriger uit.’ (Handelingen 18:26) Kortom, Priscilla kende het Woord van Jezus en zij gaf haar leven en ondersteunde de gemeente. Dat is enorm moedig en een krachtig werk van de Heere God.

Wij dienen Christus

Deze vrouwen laten jou en mij zien wat zij wilden doen zodra Jezus hen genezen had; wat zij deden in hun gemeente; wat zij deden als één of meer van de discipelen van Jezus in nood waren: dienen en zorgen. Hun huis openstellen, hun tijd en leven geven, voorzien in hun lichamelijke behoeften, meedenken en ondersteunen.

Wij zijn als vrouwen nodig, als ondersteuners en helpers, in dienst van en getuigend van Jezus Christus, die het Hoofd is van allen!

En tot slot, het Woord kennen, bewaren en vertellen. Getuigen dus! Hopelijk krijgt het dienen voor jou als vrouw nu een mooiere betekenis dan je wellicht hiervoor had. Het is door God in de vrouw gelegd: mannen kunnen dit niet op de manier zoals vrouwen dat kunnen. Ik hoop dat je met een blijmoedig hart dit leest en met bewondering naar deze vrouwen kijkt. We mogen van hen leren, laten we dat ook doen. Wij zijn als vrouwen nodig, als ondersteuners en helpers, in dienst van en getuigend van Jezus Christus, die het Hoofd is van allen!

Het bericht De vrouw die Jezus volgt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Die onhandigheid is vaak erg onhandig. ‘k Zal je één voorbeeld geven. Ik kwam pas op een zaterdagavond zó laat bij een vriend aan, dat een groot deel van de oorspronkelijk aanwezigen al weer naar huis was vertrokken. De reden daarvan was het feit dat de ketting van m’n fiets eraf was gevallen. Had ik nog nooit meegemaakt. Ik besloot er dus ook maar helemaal niet naar te kijken en mijn weg gewoon lopend te vervolgen.

Onhandigheid is vaak erg onhandig.

Echter, die onhandigheid is soms ook wel erg handig! Ik hoef niets te doen. Ze vertrouwen me niet. Ze zetten grotendeels zelf de tent op als we gaan kamperen en roepen mijn hulp pas in als ze zeker weten dat ik geen brokken kan maken. Met varen vragen ze mij pas om achter het roer plaats te nemen als het ganse meer gevrijwaard is van andere boten. En wat die fiets betreft: terwijl een kameraad de ketting weer op de rails legde, stond ik erbij en keek ik ernaar.

Het is overigens écht een aangeboren ongemak. Ik ken mijzelf niet anders dan atechnisch. Al vanaf mijn kind-zijn rommel ik maar wat aan. Ik herinner me al die keren dat ik als klein jochie de vaat stond af te drogen en per ongeluk een glas uit mijn handen liet vallen. Geïrriteerd stuurde vader mij dan naar boven. Hè, wat jammer nou! Nu kon ik de rest niet meer afdrogen…

Ik neem het dus verder ook niemand kwalijk dat ze me niet vertrouwen. Ik ben me bewust van mijn twee linkerhanden. Ik vind het maar wat fijn dat ze me niet voor de technische zaken inschakelen. Ik kan het niet, ik leer het niet en ik zal het ook nooit leren ook. Ik doe dus maar meteen een oproep aan een ieder die dit leest. Mocht ik ooit op mezelf gaan wonen, dan heb ik mensen nodig die de lampen ophangen en de boel een beetje vertimmeren. Ik zal je er opzettelijk niet voor betalen, zodat jij weer aan je christenplicht voldaan hebt voor dat jaar…

Maar heel soms ben ik het niet met de mensheid eens. Dan denk ik bij mezelf: ‘Doe normaal! Ik kan dat heus wel hoor!’ Dan vind ik serieus dat ze te klein van me denken. Ik kan wel wát! Klein denken over een ander, of beter: een Ander met hoofdletter, daar zijn we als mensen blijkbaar goed in. We zetten alles op alles om onze eigen zaakjes te regelen. Hoewel God bij uitstek Degene is die álles kan, durven we Hem toch vaak niet in te schakelen. We zijn te bang dat het te veel gevraagd is. Dat het een te groot gebed is…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen?

Joh, waarom bid je niet om genezing van die vreselijke ziekte? Waarom bid je niet of die voor jou onbereikbare droom tóch uit mag komen? Waarom bid je niet of je atheïstische neef tot bekering komt? Waarom vraag je slechts de helft als God álles geven kan? Ik denk maar heel eenvoudig: Als God het beter acht iets niet te geven, dan kom je daar vanzelf wel achter.

De Heere Jezus Zelf geeft mij zo vaak het goede voorbeeld. Hij genas zieken, wekte doden op en gaf een massa van duizenden mensen te eten met vijf broden en twee vissen! En denk maar eens aan Zijn gebed daar in die donkere hof van Gethsémané. Daar bidt Hij of God de drinkbeker van Hem weg wil nemen. Die drinkbeker was juist het doel van Zijn komst naar de aarde! En toch bad Hij dat onmogelijke gebed…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen? ‘Komt, buigen w’ ons dan biddend neer!’

Om Jezus wil.

Het bericht Klunzige Klaas verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Huisgodsdienst – Advies voor drukke vaders verscheen eerst op Geloofstoerusting.