Maar wat moeten wij ons nu voorstellen bij de vervulling met de Heilige Geest? Het volgende beeld helpt om dit te begrijpen. Stel je een slaaf voor. Hij is het eigendom van zijn meester. Dag en nacht moet hij doen wat zijn meester zegt. Hij is niet vrij. Dan komt er iemand langs en zegt tegen de meester: ‘Ik wil jouw slaaf kopen.’ De prijs is hoog, maar degene die langs komt betaalt het volle pond. Nadat de prijs is betaald zegt de nieuwe eigenaar tegen de slaaf: ‘Ik heb je gekocht om je de vrijheid te geven. Je mag gaan. Je bent nu vrij. Helemaal vrij.’ De slaaf wordt stil. Hij weet niet wat hij moet zeggen. Met wijd open ogen kijkt hij de vreemde koper aan. Hij kocht hem niet, maar hij kocht hem vrij. Hij betaalde niet een prijs, maar hij betaalde een losprijs. De man is nu helemaal vrij omdat hij is vrijgekocht! Hij kan het bijna niet geloven. Na enige ogenblikken van overpeinzing valt de slaaf uiteindelijk voor degene die hem heeft vrijgekocht neer en zegt: ‘Heer, als u zo veel van mij houdt, nu u dit voor mij gedaan hebt, wil ik u de rest van mijn leven dienen. U hebt dat voor mij gedaan, nu wil ik dit voor u doen.’

Wat is het om vervuld te zijn van de Geest? Dat heeft te maken met inzicht en overgave. Als je besef hebt gekregen van wat Jezus voor je deed, wordt je diep dankbaar. Dan word je stil van de genade. Er komt verwondering in het hart. De overweging wordt gemaakt en uiteindelijk zeg je: ‘Heere, als U zelfs uw eigen leven hebt gegeven en naar de hel bent gegaan om mij vrij te maken van al mijn schuld, van de veroordeling van de wet, van de macht van de zonde, om mij helemaal vrij te maken, dan wil ik U met mijn hele leven dienen.’ Het geheim zit in het woordje wil. Het hart wordt gewonnen voor de Heere, je komt tot overgave.

De vervulling met de Geest bestaat niet uit bepaalde ervaringen of gevoelens.

De vervulling met de Geest bestaat niet uit bepaalde ervaringen of gevoelens. Lange tijd heb ik dat idee gehad, ‘ik moet de Geest wel voelen’. De Bijbel laat zien dat wij geleid worden door de Geest wanneer wij vervuld zijn met de Geest. Je hebt de touwtjes uit handen gegeven. ‘En word niet dronken van wijn (waardoor je door de wijn geleid wordt), waarin losbandigheid is, maar word vervuld met de Geest’ (Efeze 5:18). Deze werkwoordsvorm impliceert overgave, je laat het doen. Wanneer wij ons overgeven, vervult Hij ons. Wanneer Hij ons vervult gaat Hij ons leiden.

De slaaf uit ons voorbeeld kreeg de ‘geest’ te pakken. Hij wilde verder met zijn losser, omdat hij van hem ging houden. Waarom doe je dingen voor je vrouw? Waarom koop je een cadeautje voor haar op haar verjaardag? Waarom neem je tijd om naar haar te luisteren? Waarom doe je dingen samen? Omdat het moet? Ikzelf werk niet volgens een bepaald werkboek met instructies voor hoe ik met mijn vrouw moet omgaan. Ik hou van haar en daarom geef ik me dagelijks aan haar en zo hebben we het goed. Waarom doe je dingen voor je kinderen? Waarom zorg je voor je kinderen, praat je met ze, doe je leuke dingen met ze? Omdat het moet? Nee, omdat je zielsveel van je eigen kinderen houdt. En zo ook in onze relatie met God. Waarom zou je naar Hem luisteren? Waarom zou je Hem zoeken? Waarom zou je Hem aanbidden en gehoorzamen? Omdat het moet? Nee, door de Geest roep je uit: ‘Abba, Vader!’ (Romeinen 8:15). ‘Lieve Vader, dierbare Vader, ik hou van U! Omdat U eerst van mij hield!’

Wanneer wij ons uit liefde dagelijks overgeven aan zijn leiding worden wij vervuld met de Geest en ontvangen wij kracht voor het werk waartoe God ons roept. Dit kan ook een hele stille, niet emotionele werkelijkheid zijn. De vraag is niet hoeveel ik van de Geest heb (in mijn beleving), maar hoeveel Hij van mij heeft (in mijn dagelijkse wandel). Laat ons bidden: ‘Heere, vul ons met uw Geest nu wij ons leven aan u geven.’

Het bericht Word vervuld met de Geest! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Predikanten zijn soms een beetje huiverig voor bijbelverklaringen. Ze denken dat daar alleen onderwijs uit te halen is voor theologische goed onderlegde christenen, terwijl je er niets aan hebt als je het evangelie met ongelovigen wilt delen.

Die gedachte wordt alleen maar versterkt als voorgangers overwegen om een oudtestamentisch bijbelboek te bepreken. Hoe kun je zondag aan zondag het evangelie helder verkondigen als je een prekenserie houdt over Haggaï of over het leven van Abraham? Plakken we aan het eind gewoon een algemene oproep tot bekering aan de preek vast? Zo van: ‘Voor de niet-christelijke aanwezigen in ons midden wil ik aan het eind van dit betoog over de besnijdenis van Abraham graag nog even vertellen hoe je het eeuwige leven kunt ontvangen…’

Er is een andere, meer doorwrochte manier om het evangelie toch elke zondag weer te laten klinken, zelfs in een preek vanuit het Oude Testament: door je te bedienen van bijbelse theologie.

Het grote verhaal

Wat is bijbelse theologie? Je zou het kunnen definiëren als het bestuderen van de rode draad in de Bijbel. De 66 boeken van de Bijbel vertellen samen één verhaal over het werk van God: dat Hij door de dood en de opstanding van Jezus Christus mensen zalig maakt en een Koninkrijk bouwt tot Zijn eer. Het Oude Testament bereidt ons voor op de komst van Jezus leidt ons naar Hem toe. De evangeliën laten zien Wie Hij is en wat Hij doet. De rest van het Nieuwe Testament ontvouwt de betekenis van Zijn dood en opstanding, tot en met de grote ontknoping waarin God Zijn werk voltooien zal. Hoe meer oog we krijgen voor deze overkoepelende verhaallijn, des te beter gaan we de verbanden zien tussen onze preektekst en het evangelie.

Als bijbelse theologie je preken over een bijbelgedeelte stempelt, ben je als een voetballer die het spel helemaal beheerst. Goede voetballers letten niet alleen maar op de bal als ze richting het doel dribbelen. Ze zijn zich bewust van de positie van hun teamgenoten, weten waar de verdedigers van de tegenstanders staan en hebben een strategie. Op dezelfde manier gaat het bij een goede uitleg niet alleen om een aantal kanttekeningen bij de verzen die aan de beurt zijn. Ook dan is het belangrijk om het hele speelveld te overzien; om te weten wat er voor en na de tekst speelt en hoe dit gedeelte past binnen de voortgang van Gods grote verhaal.

Bijbelse theologie in de praktijk

Laten we een aantal bijbelse methoden onder de loep nemen waarmee we een specifiek bijbelgedeelte aan de belangrijkste verhaallijn van de Bijbel kunnen verbinden – de boodschap van het evangelie. Je zou deze methoden kunnen zien als mogelijke routes van de tekst naar het evangelie, zoals een navigatie-app verschillende opties laat zien om vanaf je huidige locatie op je bestemming te komen.

Belofte en vervulling

We beginnen met de route naar het evangelie die het meest voor de hand ligt: die van de belofte en de vervulling. In het tekstgedeelte dat je bestudeert staat een profetie of belofte die expliciet vervuld is door een bepaald aspect van het evangelie. De vervulde belofte is het laaghangende fruit van de Bijbelse theologie: makkelijk om te zien en te plukken.

Als je bijvoorbeeld preekt over de profetie van Micha dat er een heerser voort zal komen uit Bethlehem (Micha 5:1), kun je de gemeente makkelijk vragen om Mattheüs 2:6 op te slaan om te zien hoe dit vervuld is bij de geboorte van Jezus. En als je besluit om een serie te houden over het leven van Abraham, zul je op een gegeven moment de link moeten leggen tussen de beloften van God om Abrahams nageslacht te zegenen (Genesis 12:7, 13:15, 17:8 en 24:7) en de vervulling ervan in Christus (Galaten 3:16).

De vervulling van beloften is niet alleen een voor de hand liggende manier om vanuit het Oude Testament bij het evangelie terecht te komen. Het laat ons ook zien hoe de schrijvers van het Nieuwe Testament de tekst van het Oude Testament interpreteerden in het licht van het evangelie. Hoe meer we leren om de Bijbel te lezen door de bril van de apostelen, des te beter zullen we het evangelie ook in andere teksten herkennen, zelfs als die niet expliciet vervuld worden in de komst van Jezus Christus.

Typologie

Typologie lijkt op belofte en vervulling, maar in dat geval wordt er geen letterlijke profetie vervuld in Jezus. In plaats daarvan zien we gebeurtenissen, instellingen of personen die een voorafschaduwing zijn van Jezus en het evangelie. Je zou typologie een woordeloze profetie kunnen noemen.

Neem bijvoorbeeld de tempel in Jeruzalem. Die speelde een centrale rol in het Oude Testament. Het is de plaats waar God verlossend tegenwoordig is en waar Hij Zijn volk regeert. Maar het is vooral ook de plaats die heenwijst naar Christus. De schare was geschokt toen Jezus in de tempel stond en zei: ‘Breek deze tempel af en in drie dagen zal Ik hem laten herrijzen’ (Johannes 2:19). Ze dachten dat Hij doelde op het letterlijke gebouw, maar ‘Hij sprak over de tempel van Zijn lichaam’ (vers 21). Net zoals de tempel dat was, is Jezus de belichaming van Gods aanwezigheid waardoor Hij zijn volk verlost en regeert. Daarom zien de apostelen de gemeente – degenen die in Christus zijn – als de tempel van de Heilige Geest (zie bijvoorbeeld 1 Korinthe 3:16-17, Efeze 2:19-22, 1 Petrus 2:5).

Laten we er in dit kader even vanuit gaan dat je een preek houdt over Psalm 122. Dit gedeelte spreekt over de vreugde die het geeft om naar de tempel in Jeruzalem te gaan. ‘Ik ben verblijd wanneer zij tegen mij zeggen: Wij zullen naar het huis van de HEERE gaan!’ (Psalm 122:1). Door de typologie van de tempel te gebruiken kun je mensen, zelfs onkerkelijke mensen, helpen om in te zien hoe veel te meer vreugde het geeft als we door het geloof tot Jezus gaan.

Het Nieuwe Testament staat vol met dit soort types van Christus en Zijn werk. De apostelen zagen Jezus als de tweede Adam, het Paaslam, de nieuwe Mozes, het enige Offer dat voor eens en voor altijd verzoening bracht, de grote Hogepriester, de gezalfde Koning (Messias) van het geslacht van David, het ware Israël, enzovoorts. Deze goed begaanbare paden zijn heel geschikt om je vanuit allerlei schriftplaatsen bij Jezus en Zijn zaligmakende werk te brengen.

Thema’s

Met thema’s bedoel ik terugkerende motieven of beelden in bijbelverhalen die niet zo rechtstreeks naar Jezus verwijzen als typologie. Toch zijn deze thema’s of motieven integraal verbonden met het evangelie en kunnen ze ons helpen om onze tekst een plaats te geven in de heilsgeschiedenis die zich in het geheel van de Bijbel ontvouwt.

Een klassiek bijbels thema is de schepping. De Bijbel begint er al mee: ‘In het begin schiep God de hemel en de aarde.’ God bracht orde aan in de chaos, maakte Adam en Eva naar Zijn beeld en gebood hen om over de schepping te heersen en de aarde te vullen met hun nageslacht. Allemaal met het oog op de verheerlijking van God. Verdrietig genoeg hebben ze hun roeping verzaakt en zijn ze in opstand gekomen tegen God.

Maar God had een plan uitgedacht om zijn schepping te verlossen. Door het hele Oude Testament heen is verschillende keren sprake van een ‘herstart’, zo’n moment waarop God genadig een nieuw begin maakt met de mens. Dat nieuwe begin wordt telkens beschreven met beelden en woorden die sterk doen denken aan Gods scheppingswerk. Denk aan de geschiedenis van Noach en zijn gezin na de zondvloed, de uittocht van de Israëlieten uit Egypte en hun aankomst in het beloofde land, het begin van de regeringsperiode van Salomo en zelfs de terugkeer uit de ballingschap van de Israëlieten. En toch liep het na zo’n herstart elke keer weer op een mislukking uit. Zouden de nakomelingen van Adam het nou nooit eens leren?

Eén van hen wel. De tweede Adam, Jezus Christus, deed altijd de wil van de Vader. Zijn opstanding en de verlossing van Zijn volk luidden de ware herschepping in. En dat proces gaat door tot op de dag van vandaag. Jezus gaf Zijn verloste volk de opdracht om de aarde te onderwerpen en te vullen met zonen en dochters van God, door de verkondiging van het evangelie. Op een dag zal dat uitlopen op een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, een heerlijke wereld die de oude ver zal overstijgen.

Als je oog hebt gekregen voor het motief van de schepping, kun je vanuit dat raamwerk vanuit dat raamwerk allerlei lijnen trekken naar de kern van de herschepping: de dood en opstanding van Jezus Christus.

En zo zijn nog veel meer thematische strengen die samen de bijbelse verhaallijn vormen, zoals het verbond, de uittocht, de dag des Heeren en het koninkrijk van God.

Ethisch onderwijs

Maar wat als je een serie over Spreuken wilt houden, of over de Tien Geboden? Wat als je de uitdaging bent aangegaan om te proberen vanuit Leviticus het evangelie te verkondigen? Dit soort gedeelten lijken meer geschikt om aan gevorderde christenen uit te leggen wat ze allemaal wel en niet moeten doen om als christen te leven dan om ongelovigen te laten zien wat Jezus heeft gedaan zodat ze christen kunnen worden.

Nogmaals, bijbelse theologie biedt ons een routekaart van de wet naar het evangelie. Specifieke morele wetten kunnen we op minstens drie manieren een plek geven binnen het geheel van de Bijbelse verhaallijn.

Ten eerste leidt de bijbelse wetgeving en ethiek ons tot Jezus door ons te laten zien dat we zondig zijn en een Zaligmaker nodig hebben. Zoals vaak gezegd wordt, is de wet van God een spiegel die ons ermee confronteert hoe afschuwelijk we misvormd zijn door de zonde. Als we de geschiedenissen lezen over het chronische morele verval van Israël, is dat het verhaal van de mensheid. Van onszelf. ‘Daarom zal uit de werken van de wet geen vlees voor Hem gerechtvaardigd worden. Door de wet is immers kennis van zonde’ (Romeinen 3:20).

Ten tweede wijzen de bijbelse wetten ons op Jezus als Degene die ze volmaakt gehouden heeft. Hij kwam niet om de wet van God af te schaffen, maar om die te vervullen (Mattheüs 5:17). Alle anderen die in het Oude Testament zonen van God genoemd worden (Adam, Israël en de koningen van Israël), waren verloren zonen. Jezus was de enige in Wie de Vader Zich kon verheugen omdat Hij als enige echt gehoorzaam was. Daarom kun je zeggen dat de geboden in de Bijbel het karakter van Jezus openbaren.

Ten derde kunnen we als gehoorzame zonen en dochters Gods wetten houden door terug te vallen op de opstandingskracht van Christus en op de kracht van Zijn Geest die in ons werkt. Jezus heeft ons verlost van de macht van de zonde ‘opdat de rechtvaardige eis van de wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest’ (Romeinen 8:4).

Stel dat je bijvoorbeeld preekt over Spreuken 11:17: ‘Een goedertieren mens doet zijn ziel goed, maar een meedogenloze stort zijn vlees in het ongeluk.’ Als bijbelse theologie je uitgangspunt is, zal dat niet resulteren in een preek van drie kwartier waarin je mensen alleen maar voorhoudt hoe ze meer goedertieren kunnen worden. Je zult dan ook laten zien hoe wij tekortschieten als het gaat om goedertierenheid en hoe we op allerlei subtiele manieren uitblinken in wreedheid. Je zult mensen wijzen op Jezus, de goedertierenheid in hoogst eigen persoon – iets wat met name zichtbaar werd toen Hij Zijn leven gaf voor zondaren. En tot slot zul je die goedertieren genade van Christus verbinden met ons eigen leven: het is de drijvende kracht achter de vernieuwing die in ons gewerkt wordt door de Heilige Geest.

Opgeloste raadsels

Als we gevoel krijgen voor de doorgaande lijn van de bijbelse theologie, gaan we ook inzien hoe het evangelie vaak een oplossing biedt voor oudtestamentische raadsels. Hoe zou God ooit Zijn belofte aan David kunnen nakomen nu Juda in ballingschap was gegaan en er geen koning meer op de troon zat in Jeruzalem? Als de offers in de tempel de zonde wegnam, waarom bracht God dan toch oordelen over Israël? Het Oude Testament zegt vaak dat God de rechtvaardige zegent en de goddeloze straft. Waarom zien we dan zo vaak het omgekeerde gebeuren?

Er zou nog veel meer te zeggen zijn, maar voor nu is dit voldoende: als je onbegrijpelijke dingen tegenkomt in de Bijbel, bedenk dan eens hoe het evangelie van Jezus Christus een oplossing zou kunnen zijn voor dit vraagstuk. Het Oude Testament is als een detective waarin allerlei raadsels uiteindelijk worden opgelost door één hoofdpersoon: Jezus.

‘U staat hier’

Als bijbelse theologie op deze manier gebruikt wordt in de verklarende verkondiging van het evangelie, is er tijdens de preek heel wat te beleven voor ongelovigen. Elke week worden geconfronteerd met hun zonde, wordt Jezus hun voorgesteld en worden ze opgeroepen tot geloof en bekering. Maar dat niet alleen. Ze gaan ook zien waar ze ergens staan op de tijdlijn van Gods werk in de geschiedenis. Het evangelie is niet zomaar een metafoor of een mooie gedachte waar ze iets mee kunnen doen als dat voor hen werkt. Nee, het verhaal van Jezus is een reële kracht, die geworteld is in het verleden, doorwerkt in het heden en de eeuwigheid omvat. De God Die werkte in wereld van de Bijbel, werkt ook in hun wereld, want zij zijn onderdeel van dezelfde wereld, van dezelfde geschiedenis en van hetzelfde verhaal.

Het bericht Bijbelse theologie en evangelieverkondiging verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jezus ontmoet hier een vrouw die komt om water te putten. De put die hier in Johannes 4 wordt genoemd, bestaat nog steeds. Tegenwoordig is de put ongeveer 30 meter diep, toen misschien nog meer. De vrouw zegt zelf dat de put diep is, je hebt een emmer nodig (vers 11). Het kost blijkbaar veel inspanning om er water uit te krijgen! Zwaar werk, maar noodzakelijk. Want zonder water kun je niet leven, dan sterf je. Elke dag komt deze vrouw hier om er te zwoegen bij de put. Ze raakt nooit uitgeput maar raakt juist daardoor uitgeput.

Het is haar dorst die haar hiertoe dwingt. Had ik maar geen dorst meer, zegt ze (vers 15). De altijddurende dorst, de altijd aanwezige craving, de niet te stillen en niet te lessen aandrang naar water (term die gebruikt wordt voor mensen die verslaafd zijn of afkicken – de extreme hunkering naar verdovende middelen). Altijd het gevoel de dood door watergebrek slechts een halve meter vóór te zijn… zo wordt haar dagritme en levensritme bepaald door dorst en door de inspanning om water te vinden.Bij deze put voeren Jezus en de vrouw een gesprek. Eerst over water, dorst, levend water, een emmer en een put. Je voelt dat de vrouw er wat ambivalent instaat – het gesprek verloopt niet heel soepel. Misverstanden (vers 11), argwaan (vers 9), ironie en lichte spot (vers 12) aan de kant van de vrouw. Verbazing dat hij, een Jood, haar, een Samaritaanse, aanspreekt (vers 9).

Zonder water kun je niet leven, dan sterf je. Elke dag komt deze vrouw hier om er te zwoegen bij de put. Ze raakt nooit uitgeput maar raakt juist daardoor uitgeput.

Toch doet dat gesprek wel wat met haar. Waar ze, zichzelf ondanks, even in haar hart laat kijken. “Had ik maar zulk water dat ik nooit meer dorst had!” Daarmee onthult ze een diep verlangen dat in ieder mens schuilgaat. Woorden die meer over haar zeggen dan ze wellicht zelf op dit moment beseft. Ze komt er midden op de dag, als het zinderend heet is – als haar dorst het grootst is… En dan stoot Jezus door naar de praktijk van het leven. Roep je man eens, vraagt hij (vers 16). “Ik heb geen man…” zegt ze (vers 17). Het gesprek nadert de grote zere plek van haar leven. Metaforen over levend water zijn mooi en veilig, maar het concrete leven is anders, wrang en pijnlijk. Daarom probeert ze met een halve waarheid het gesprek over haar relatie te vermijden.

Relaties… Vijf mannen heeft ze gehad, maar alle vijf zijn of gestorven of ze hebben haar verstoten (vers 18). Vijfmaal lachte het geluk, en vijfmaal werd het ongeluk. Vijfmaal samen, vijfmaal alleen. Vijfmaal hoop, vijfmaal wanhoop.En nu? Nu leeft ze samen met een man, zonder een echte hechte verbintenis. Het is  haar aan te zien dat al die relaties haar geen vervulling van haar verlangen hebben opgeleverd. Integendeel, wat haar gelukkig had moeten maken, is de oorzaak van haar ongeluk, van haar schaamte en eenzaamheid geworden. Inderdaad, ze heeft geen man. Juist als ze de vraag van Jezus wil vermijden, doet ze haar belijdenis. Het was als ontwijkend antwoord bedoeld, maar het is tegelijk ook een bekentenis: het heeft me niet gebracht wat ik zocht.Ze heeft geput om haar dorst te lessen, maar de put is diep. Veel inspanning, veel zwoegen, veel tranen heeft het haar al gekost, maar nog steeds brandt de dorst van binnen.Is zo uiteindelijk niet de situatie van ieder mens zonder God? Onze dorst kan nooit zonder God gestild worden.

Er is een liedje van Bram Vermeulen, misschien ken je het: “Kom, mijn vriend, drink mijn vriend, zing en wees niet bang, kom mijn vriend, dans mijn vriend: de nacht is eindeloos lang. Zuip, mijn vriend, slemp, mijn vriend, schreeuw en wees niet bang, brul, mijn vriend, bral mijn vriend: de nacht is eindeloos lang. Mijn ziel is te groot, hij barst uit mijn borst: ik heb dorst, dorst, dorst. Mijn ziel is te groot, hij barst uit mijn borst. Ik heb dorst, dorst, dorst.”

Veel inspanning, veel zwoegen, veel tranen heeft het haar al gekost, maar nog steeds brandt de dorst van binnen. Is zo uiteindelijk niet de situatie van ieder mens zonder God? Onze dorst kan nooit zonder God gestild worden.

Tegenover de dorst van de vrouw spreekt Jezus over dorst. Jezus belooft haar levend water (vers 10). In het dagelijkse spraakgebruik was dat een uitdrukking voor stromend water, geen stilstaand water uit een poel of een bassin, maar stromend water uit een bron. Dus water dat er altijd is en niet opraakt! Jezus belooft dus dat wat Hij geeft, niet opraakt, blijft stromen, altijd voorhanden is. Bovendien is het levend water omdat het water is dat echt leven, eeuwig leven, teweeg brengt. “Water dat opwelt tot in het eeuwige leven” (vers 14). Eeuwig leven is niet alleen leven straks, voorbij de dood, maar ook het echte, het goede leven.

Dit levende, stromende water ontspringt aan een bron van binnen (vers 14). De put waarheen de vrouw kwam, kende ook een bron, maar dan een bron buiten haar, buiten het dorp, in de diepte, 30 meter. Nu spreekt Jezus over een inwendige bron, waarmee Hij bedoelt dat je dan niet meer afhankelijk bent van uitwendige omstandigheden. Als de bron van binnen aanwezig is, vind je werkelijke voldoening en bevrediging, in alle omstandigheden en in alle situaties. En zonder dat? Dorst. Met deze bron en dit levend water bedoelt Jezus de Heilige Geest. De Geest van God die ons leert en helpt om tevreden te zijn, blij te zijn, dankbaar, gedulig, liefdevol, hoopvol, gelovig. Daarom zegt Jezus: wie van dit water drinkt, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen (vers 14). Dat betekent niet dat je dan alles hebt wat je hartje begeert, dat het geluk je toelacht en het leven verrukkelijk zal zijn. Maar dat er van echte, zuivere vervulling sprake is. Heel anders dan wanneer je je dorst probeert te lessen met een bron buiten je.

Stel je voor dat je drinken mag uit deze bron! Als je drinkt uit de bron van prestaties… uit de bron van je uiterlijk en schoonheid. Uit de bron van je bezit en geld. Uit de bron van je populariteit. Deze innerlijke bron blijft, ook als je verder alles kwijt raakt.Hoe kom ik dan aan dat water? Jezus zegt: ‘Ik geef jou dat’, (vers 10). Hiervoor hebben wij Jezus nodig. Niemand anders kan deze belofte waarmaken… niemand kan jou deze innerlijke bron geven, behalve Hij. Zonder Jezus blijft jouw dorst en drink je slechts water dat nooit het innerlijke verlangen lest…

Je hoeft het Hem alleen maar te vragen, en dan geeft Hij het. Als je deze gave van God zou kennen, dit geschenk (een bron van levend water, van binnenuit) en als je weet wie Jezus is, dan ben je er eigenlijk al. Want dan hoef je het Hem alleen maar te vragen en dan zál Hij het geven. Let eens op hoe dit gesprek verloopt! Jezus begint het gesprek en vraagt aan de vrouw om water (vers 7). Zijzelf zou het gesprek niet hebben gestart, en zelfs lezen we niet dat ze Hem water heeft gegeven… Ze is argwanend, kritisch, bits. Zo staat ze in het leven. Teleurgesteld, beschadigd, verbitterd. Wantrouwend en geknakt. Op het heetst van de dag – geen behoefte aan contact (vers 6). “Laat mij maar alleen. Laat mij mijn gang maar gaan…”

Waarschijnlijk was ze om haar levensstijl een outcast, een verschoppeling in de stad, afgekeurd en afgedankt. Niet alleen door die vijf mannen maar door ongeveer iedereen. Maar Jezus laat haar niet gaan! De dorst van Jezus (vgl. Johannes 19:28) bestaat in zijn verlangen om andere mensen te laten drinken van dit levende water. Hij heeft iets voor haar dat even onmisbaar is voor de geest (ziel), als water is voor het lichaam. “Ik heb iets voor jou, en zonder dat ben je verloren.” Wie jij ook bent, ook jij hebt Jezus nodig. Zonder Zijn levende water zul je overal zwoegen en putten en blijven dorsten. Dan weer deze put, dan weer die relatie, dan weer dat levensdoel, dan weer die carrière, dan weer de volgende uitdaging. Maar de put is diep en de dorst blijft. Tot de dood erop volgt. Innerlijke vreugde en vervulling vind je niet in een emmer en niet in een put. Levend water is een gave, een geschenk, iets wat Jezus geeft. Als je maar weet wie Hij is… – dan hoef je Hem er slechts om te vragen – en Hij zal het geven. En dan zul je drinken – drinken van het levende water dat opwelt tot in het eeuwige leven. Drinken en geen dorst meer!

Het bericht Waar is het water dat mijn dorst lest? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Of jij het nu beseft of niet, maar je daden laten het verlangen van je hart zien.

Sommige mensen willen aantrekkelijk gevonden worden, weer anderen willen macht en populariteit. Of: je persoonlijke dromen, je ambitie, je geld, je verslavende middelen of alcohol. Of: wat je hebt bereikt, een relatie, eten of je bezit, … en de lijst gaat maar door. Maar in één ding zijn ze allen gelijk, de intentie en bestemming van je hart is verschoven van de Schepper naar de schepping. God heeft ons bewust gemaakt met een verlangen naar verzadiging. Maar het is nooit bedoeld geweest om ons vol te laten zijn met de dingen in deze wereld. Het is geen fout dat niets van deze dingen een blijvende verzadiging geeft, omdat Jezus de enige is die onze leegte vullen kan.

God heeft ons bewust gemaakt met een verlangen naar verzadiging.

Hij zegt in Johannes 6:35 “Wie tot Mij komt, zal beslist geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit meer dorst hebben.” De Heere zal je hartsverlangen onmetelijk verzadigen op zo een manier dat je nooit meer dorst zult hebben. De dingen die tijdelijke vreugde geven, ze vervagen. Net als de wereld die nooit verzadigd, maar telkens doet snakken naar meer. Maar in Jezus is de volheid van vreugde te vinden die blijft voor eeuwig. Als we ons richten op God en God alleen, dan belooft Hij dat we nooit droog zullen staan. Maar zelfs nu ik dit weet, moet ik toch iedere keer mijzelf corrigeren en mijn hart onderzoeken. Want wegglijden naar een verkeerde plek van afgoderij gebeurt me maar al te gemakkelijk. Soms ontdek ik dat ik naar dingen op zoek ben die in zichzelf goed zijn, maar die nooit bedoeld zijn als een eindbestemming. Het is niet bedoeld om de leegte te vullen en het mag niet op de troon zitten van ons hart. Of het gebeurt soms dat we verlangen naar iets van God of wat Hij geeft in plaats van dat we Hem zelf verlangen. En we ploeteren maar door in de zinloosheid. Want het is de Heere alleen die groei mogelijk maakt. Ons doel is enkel Jezus en het zoeken van Zijn Koninkrijk en de vruchten en al het andere wordt je gegeven. Blijf daarom voortdurend jezelf onderzoeken; zoek je God of zoek je vervulling ergens anders? Verlang jij naar God? Probeer je Hem te gebruiken als middel voor je eigen plannen?

Blijf daarom voortdurend jezelf onderzoeken; zoek je God of zoek je vervulling ergens anders?

Het is merkwaardig; het is net als in de sport, als jij je niet langer richt op de statistieken van je eigen grootse prestaties, dan begin je pas te winnen. Dit is wat de laatste tijd echt bij me is binnengekomen. Ik bid dat de Heere op een vergelijkbare manier ook tot jou gesproken heeft. We zoeken allen vervulling. Waar ga jij naar toe voor vervulling?

Het bericht Het zoeken van vervulling verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat zijn de tekenen die overduidelijk de gevallen natuur van de menselijke cultuur onthullen? Wat zijn de aspecten van de val, openlijk en duidelijk zichtbaar voor iedereen? De aanwezigheid van ongerechtigheid, de zekerheid van sterfelijkheid, de wanhopige onderdrukking, de leegte van de hebzucht en de geslotenheid van ambitie — of misschien wil jij het zo zeggen: de eenzaamheid van gierigheid.

De eenzaamheid van gierigheid. Een tragisch eenzaam bestaan als gevolg van een buitensporig streven naar meer. Het is een verwoestend leven. Het is een leeggehaald leven. Het is, vrienden, een onmenselijk leven. Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste! Dat je in gemeenschap zou leven met Zijn volk. De val van het menselijke geslacht in de Hof van Eden, met al zijn verwoestende gevolgen op de gemeenschap, is omgekeerd. Je kunt de eerste vertoningen van die omkering al zien in de Kerk van Jezus Christus. Vertoningen die in hun vervulde vorm zullen verschijnen in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde waar de volgelingen van Jezus Christus voor altijd samen zullen zijn in volmaakte gemeenschap.

Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste!

Maar hoe kan dat gebeuren? Hoe kan dat gebeuren? Het kan, vrienden, omdat Jezus Christus de uiterste afzondering doorstond in onze plaats. Het is, als je er over nadenkt, een van de grootste ironies van de verzoening. Niet alleen dat Jezus leed en stierf om onze verhouding met God en elkaar te vernieuwen, maar dat Hij om dat te doen alleen leed en stierf.

Als je het hoofdstuk van Zijn arrestatie en kruisiging – van Gethsemane tot Golgotha – goed doorleest, dan zie je dat het eigenlijk een langzame en verdrietige scheiding is van alles wat Jezus liefheeft. Hij is verlaten door Israel, Hij is verlaten door Zijn eigen twaalf discipelen en uiteindelijk, op onverklaarbare wijze, is Hij verlaten door Zijn Vader: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” (Mattheüs 27:46).

“Het is niet goed dat de mens alleen is” (Genesis 2:18). Daarom verdraagt Jezus Christus de hel aan het kruis in onze plaats, de uiterste plaats van afzondering. Uiterste en buitenste duisternis. Hij die ooit de volmaakte gemeenschap ervoer, lijdt nu eenzaam en alleen. En dat allemaal, zodat jij nooit, maar dan ook nooit, bang hoeft te zijn voor eeuwige eenzaamheid.

Twee zijn beter dan één, zeker als Degene die je opricht als je valt, je hart verwarmt als het koud is en je beschermt tegen de machten van de hel. Dat is Jezus Christus zelf! Hij die opgestaan is uit de dood en nu beloofd nooit te verlaten die bij Hem horen.

Het is niet goed dat de mens alleen is, en door Jezus hoeven we ook niet alleen te zijn.

__
^{Dit is een deel uit de preek die Art Azurdia 6 december 2015 hield.
Origineel: http://trinityportland.com/sermons/sermon/2015-12-06/the-fall-for-all-to-see-part-4}

Het bericht Eenzaamheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ben jij gelukkig? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Iedereen aanbidt iets verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hou je meer van voetbal dan van Jezus? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Verspil je leven niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ik ben het Brood des Levens verscheen eerst op Geloofstoerusting.