De negentienjarige Mee was amper twee maanden christen toen een communistische wacht in haar Laotische dorp op haar af kwam, terwijl hij een wapen op haar hoofd richtte en zei: ‘Als jij christen blijft zal ik je nu doden.’ Mee reageerde: ‘Je kunt mijn lichaam doden, maar niet mijn geest.’

De afgelopen jaren is het door nieuwe regels in China verboden geworden voor tieners om naar de kerk te gaan en voor leraren, voorgangers en ouders om godsdienstles te geven aan iemand die jonger is dan 18 jaar. Voor het negeren van deze regels zijn velen gearresteerd en in de gevangenis beland.

Ik ben 19. Ik beschouw mezelf al bijna mijn hele leven als christen. Ik ben nog nooit vervolgd, bedreigd of gevangen gezet om mijn geloof.

En ik kan het niet helpen me af te vragen: als ik Roy, Mee, of een tiener in China was, zou ik Christus dan zo trouw volgen?

Verandering in mijn wandel met God

Door de afgelopen jaren heen ben ik bewust me meer gaan verdiepen in de vervolgde kerk. Lezen over hoe Christus’ volgelingen in Somalië gedood worden door hun families omdat ze zich bekeren van de islam, en over hoe gelovigen in Iran alles riskeren om een Bijbel in hun bezit te kunnen krijgen, heeft mijn ogen geopend voor mijn eigen vaak zelfvoldaan geloof.

Ik zag mijn ongevoeligheid – mijn onwil om tijd met Christus door te brengen, Zijn Woord te lezen en met Zijn volk samen te komen – in sterk contrast met het commitment van de vervolgde gelovigen aan diezelfde dingen. Ik werd me bewust van hoe weinig ik eigenlijk heb gegeven voor Jezus in vergelijking met hoeveel anderen hebben opgeofferd.

Ik begon te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Ik ben dankbaar voor godsdienstvrijheid, maar vrijheid kan ook leiden tot zelfgenoegzaamheid. Ik verlang niet naar vervolging, maar ik verlang er wel naar om wakker geschud te worden uit mijn ongevoeligheid. Ik heb gehoord van christenen in China die bidden om vervolging in Amerika, omdat ze weten dat vervolging je wandel met God verdiept.

Maar al te vaak lijkt in Westerse landen de oproep om Christus te volgen meer op het opsteken van je hand aan het eind van een dienst en minder op het afleggen van je leven. Maar in landen als China, India en Noord-Korea ziet het volgen van Jezus er heel anders uit. Toegeven aan het christendom betekent je leven, je vrijheid of op z’n minst je baan riskeren. Het kan moeilijk zijn om aan één enkele Bijbel te komen. Het kunnen ontmoeten van andere gelovigen is een voorrecht, helemaal als je bekijkt hoe gevaarlijk dat is.

Toen mijn ogen geopend werden voor dit contrast, begon ik te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Verandering in hoe ik de kerk zie

Als naar de kerk gaan zou betekenen dat je je leven riskeert, zou je dan gaan?

In het westen is deze vraag hypothetisch, omdat er meestal weinig tot geen risico is. Maar voor veel van onze broeders en zusters over de hele wereld is het een reële vraag met reële gevolgen.

Wanneer ik mij andere tieners voorstel in China en Iran, die hun leven riskeren om met andere gelovigen samen te komen, ben ik nederig en gebroken vanwege het feit dat tieners in het westen de kerk verlaten. Het is ook shockerend om je te realiseren dat, in een poging om tieners te trekken, veel jeugdgroepen hun belangstelling proberen te wekken met oppervlakkige zaken – pizzafeestjes, weggeefacties, spelletjes en vermaak.

De lichtzinnigheid waarmee ik het samenkomen met andere christenen benaderde staat in schril contrast met wat anderen ervoor moeten riskeren.

Niet alleen hebben de vervolgden mij de plaatselijke kerk meer doen waarderen, het heeft ook mijn perspectief op de wereldwijde kerk verruimd. De kerk is groter dan onze eigen gemeente, denominatie en land. We zijn geestelijk één lichaam met deze enorme familie van Christus’ volgers over de hele wereld. Dit besef inspireert ons om voor de wereldwijde kerk te zorgen met vurig gebed en financiële steun.

Verandering in hoe ik het evangelie waardeer

Je zou verwachten dat door vervolging het christendom zou afnemen en mensen zouden kiezen om zich af te keren van Christus. Maar in veel omgevingen waar vervolging plaatsvindt – sinds de vroege kerk tot nu toe – is het tegenovergestelde werkelijkheid. Iran heeft naar verluidt de snelst groeiende beweging van het christendom, ondanks het feit dat de regering zeer onderdrukkend is, de Bijbel illegaal is, en christenen regelmatig hun baan verliezen vanwege hun toewijding aan Christus. China heeft de laatste dertig jaar ook een explosieve groei van het christendom gekend, en hoewel de regeringsbeperkingen de laatste jaren zijn toegenomen, blijft de kerk vooruitgaan.

Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Door over deze vervolgde broeders en zusters te leren, ben ik meer van het evangelie gaan houden en ben ik uitgedaagd in hoe ik het beleef en met anderen deel. Christenen in China en Iran hebben alles opgegeven omwille van het evangelie, omdat ze de kracht ervan hebben ervaren. Zij hebben hun leven op het spel gezet om de oproep van Christus te gehoorzamen: ‘Kom, volg Mij’ en ‘gaat heen en onderwijs alle volken’, en zij vinden het de moeite waard.

Wij die vrijheid van godsdienst genieten, hebben een unieke strijd te voeren tegen de verleiding om comfortabel achterover te leunen en onze opdracht te verzaken, uit angst voor spot of gewoon omdat het ons ongemakkelijk gevoel geeft. Maar het evangelie is de strijd waard. Ik heb vaak geweigerd om over Jezus te praten omdat ik me op dat moment ongemakkelijk voelde. Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Verandering hoe ik vandaag leef

Ik stel mijzelf regelmatig de vraag: Als ik in een land zou zijn waar vervolging is, hoe zou ik dan leven? Zou ik sterk blijven? Of zou ik toegeven? Zou ik in staat zijn om Jezus te volgen – wat er ook gebeurt?

Deze vragen stellen – en lezen over andere tieners die deze vragen daadwerkelijk in moeten beantwoorden – heeft mijn leven en geloof op de proef gesteld en maakte dat ik ging nadenken over hoe ik vandaag leef. Leren over en bidden voor de vervolgde kerk heeft me uit mijn eendimensionale christendom geschud en me een breder perspectief gegeven van wat het betekent om Christus te volgen.

Charles de Foucauld, een martelaar uit het begin van de 19e eeuw, schreef eens: ‘Leef vandaag alsof je vanavond zal sterven als een martelaar.’

Mogen we met zulke heilige moed leven. Mogen we niet vanwege comfort opgeven waar anderen voor willen lijden, of in vrijheid opgeven waar anderen voor moeten sterven. Mogen we onthouden dat Jezus volgen iedere prijs waard is; mogen we iedere dag leven voor de glorie van Zijn naam. En mogen we leren hoe we trouw onze broeders en zusters zullen bijstaan door vurig gebed, voortdurende steun en opofferende liefde.

Het bericht Hoe de vervolgde kerk mij verandert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zelfs met de beperkte Amerikaanse militaire aanwezigheid, werd Afghanistan door Open Doors genoemd als een land waar ‘vervolging bijna net zo onderdrukkend is als in Noord-Korea’. Christelijke bekeerlingen worden geconfronteerd met ernstige gevolgen als hun nieuwe geloof wordt ontdekt. Zoals Open Doors opmerkt, moeten ze ofwel het land ontvluchten of ze worden gedood. ‘Hoe we iedere dag weer weten te overleven weet alleen God,’ zegt een verborgen Afghaanse. ‘Hij weet ervan, omdat Hij zo goed is om in ons midden te zijn. Maar we zijn moe van de dood om ons heen.’

Nu de Amerikaanse troepen het land snel verlaten, zullen de volgelingen van Christus in Afghanistan nog meer blootgesteld worden aan vervolging. Meisjes en vrouwen zullen lijden, evenals degenen die de Westerse strijdkrachten de afgelopen twintig jaar hebben geholpen. Laten we ijverig bidden voor deze kwetsbare bevolkingsgroepen, en God smeken of Hij hen wil beschermen tegen het lijden dat komen gaat.

Christenen in het Westen moeten bidden voor de geestelijke ondersteuning van predikant en zendelingen in het land. ‘Elke kerkleider die me gemaild of ge-sms’t heeft, heeft gevraagd of we de Heere willen bidden om hen te sterken in hun geloof – dat ze “sterk blijven in de Heere, die de soevereine Koning is”, zoals iemand het uitdrukte,’ zegt Josh Manley.

We moeten ook bidden voor hen die ziek zijn. Zoals Open Doors opmerkt: ‘Hoewel dit in de internationale media onderbelicht blijft, stijgt het aantal gevallen van corona in het land en zijn ziekenhuizen beperkt in wat zij kunnen bieden. Er is geen duidelijkheid over hoe het gezondheidssysteem zich zal kunnen handhaven onder de nieuwe Taliban-regering.’ We moeten ook bidden dat de val van de staat niet zal leiden tot meer extremisme en terrorisme. ‘De snelle opmars van de Taliban kan extremisten alleen maar aanmoedigen,’ zegt Paul Robinson van Release International.

Maar er is nog een groep waarvoor we volgens Jezus moeten bidden: de Taliban.

U hebt gehoord dat er gezegd is: U moet uw naaste liefhebben en uw vijand moet u haten. Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen; zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is. (Mattheüs 5:43-45a)

Toen Jezus de opdracht gaf om lief te hebben en te bidden voor onze vijanden, wist Hij dat dit op een dag zou betekenen dat we zouden moeten bidden voor extremistische islamitische groeperingen, zoals de Taliban, die Zijn Bruid vermoorden. Bidden voor de Taliban is niet iets waar wij voor kiezen. Maar het is wel wat Jezus ons heeft opgedragen.

Hier zijn drie specifieke manieren waarop we kunnen bidden voor hen die onze Afghaanse broeders en zusters willen vermoorden.

Bid voor de bekering van de Taliban

Er zijn twee veelvoorkomende redenen waarom we niet bidden voor de bekering van islamitische extremisten zoals de Taliban. De eerste reden is dat wij het ondenkbaar vinden om te hopen dat zij volgelingen van Christus zullen worden. De tweede reden is dat we bang zijn dat ze zich werkelijk zullen bekeren.

De eerste reden is het meest voorkomend, simpelweg omdat bidden dat de extremisten zich bekeren een zinloos pleidooi lijkt. Wij erkennen de theologische waarheid dat God voor hen kan doen wat Hij voor ons deed: de genadegave geven opdat zij behouden worden (Efeze 2:8). Maar wij bekijken de situatie ‘realistisch’ en zeggen tegen onszelf dat de waarschijnlijkheid dat zij zich daadwerkelijk zullen bekeren zo dicht bij nul ligt dat het een verspilling van onze tijd zou zijn – zowel van onze tijd als van die van God – om zelfs maar de moeite te nemen het aan Hem te vragen.

Ongetwijfeld zijn zulke bekeringen onwaarschijnlijk en zeldzaam. Toch moeten we bidden voor hun bekering. Als we echt van onze vijand houden, hoe zouden we dan op z’n minst niet God vragen om hun hart te veranderen?

Een andere, minder vaak voorkomende reden waarom wij niet bidden voor hun bekering, is dat wij bang zijn dat ze dat ze zich werkelijk zullen bekeren. Net als Jona in het land Ninevé willen wij dat onze vijanden hun verdiende loon krijgen, en geen genade en vergeving.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er bijvoorbeeld zeer waarschijnlijk talrijke christenen die plichtsgetrouw Jezus’ bevel opvolgden en voor de nazi’s baden. Maar hoe zouden die gebedsstrijders zich gevoeld hebben als zij ontdekten dat Hitler, in de ogenblikken voor zijn dood, werkelijk berouw had getoond over zijn zonden en door God vergeven was? Velen zouden zich bedrogen hebben gevoeld, alsof het oneerlijk was van God om zulke afschuwelijke misdaden te vergeven. Zij zouden waarschijnlijk klagen, zoals Jona deed toen God de Ninevieten spaarde: ‘Want ik wist dat U een genadig en barmhartig God bent, geduldig en rijk aan goedertierenheid, Die berouw heeft over het kwaad’ (Jona 4:2b).

Maar het is juist omdat Hij een genadig en barmhartig God is, dat wij moeten bidden voor de bekering van onze vijanden. Wat zouden wij anders kunnen doen dan God vragen om aan onze vijanden dezelfde genade te bewijzen als Hij aan ons heeft bewezen toen wij nog vijanden waren?

Bid dat de Taliban wordt weerhouden van het doen van kwaad

Er is geen tegenstelling tussen bidden voor het welzijn van onze vijand en bidden dat hun slechte daden in toom worden gehouden. Dat is goed voor de Taliban-strijders zelf en voor de christenen die ze vervolgen dat het kwaad wordt gestopt. Voor hen die hun hart tegen God hebben verhard, zou het beter zijn dat hun leven werd verkort dan dat zij Gods kinderen zouden blijven vervolgen. Zoals Jonathan Edwards zegt in een preek over Mattheüs 5:22, de mensen in de hel zouden er alles voor over hebben om in dit leven één zonde minder te begaan.

De afgelopen twintig jaar heeft de bescherming van onschuldigen vereist dat regeringen, waaronder de Verenigde Staten, militaire actie ondernamen om te voorkomen dat de Taliban de mannen, vrouwen en kinderen van Afghanistan zouden vervolgen. Het was gerechtvaardigd dat wij het rechtvaardige gebruik van geweld steunden om dit kwaad te bedwingen, en wij moeten bidden dat God opnieuw voor zo’n bedwingende kracht zal zorgen. Toch moeten we wel voorzichtig zijn met de motieven voor ons verzoek. Hoewel de dood van de Taliban misschien de enige effectieve manier is om de dood en het lijden dat zij veroorzaken te beteugelen, mogen wij ons niet verheugen in hun lijden of dood (Spreuken 24:17).

Bid dat de Taliban goddelijke gerechtigheid zal krijgen

Net zoals wij bij de overheid een verzoekschrift indienen om aardse gerechtigheid te verschaffen, kunnen wij onze heilige God verzoeken om goddelijke gerechtigheid te verschaffen. Zoals John N. Day zegt: ‘Terwijl liefde en zegen de karakteristieke ethiek is van gelovigen uit beide testamenten, zijn vervloeking en het vragen om goddelijke wraak hun uiterste ethiek en kunnen ze worden uitgesproken in extreme omstandigheden, tegen verharde, bedrieglijke, gewelddadige, immorele, onrechtvaardige zondaars.’

Wanneer wij vragen dat goddelijke gerechtigheid geschiedt, moeten wij zorgvuldig kijken naar onze eigen motieven. Bidden om goddelijke gerechtigheid kan een manier zijn om onze plicht om onze vijand lief te hebben te omzeilen. Hoewel wij de wraak aan God moeten overlaten, mogen wij niet vergeten wat ons geboden wordt.

Zoals Paulus schrijft in Romeinen 12:19-21:

Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn, want er staat geschreven: Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden, zegt de Heere. Als dan uw vijand honger heeft, geef hem te eten, als hij dorst heeft, geef hem te drinken, want door dat te doen, zult u vurige kolen op zijn hoofd hopen. Word niet overwonnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.

In de volgorde van onze gebeden moet het vragen om goddelijke gerechtigheid een plaats krijgen als ‘laatste redmiddel’, een pleidooi om te doen wat nodig is voor hen die zich niet tot God willen bekeren en zich niet willen afkeren van het kwaad.

Als voormalige vijanden van God behoren we dankbaar en genadig te zijn dat wij voor onze vijanden mogen bidden, in de wetenschap dat Jezus onze smeekbeden zal verhoren. Laten we dankbaar zijn voor de genade van God dat wij willen dat zelfs de Taliban Zijn genade ontvangen. Maar als zij weigeren en hun hart verharden tegen Hem Die hen zou sparen, dan vragen wij dat zij de goddelijke vergelding krijgen die iedereen toekomt die leeft zonder de gerechtigheid van Christus.

Het bericht Hoe te bidden voor Afghanistan ** en de Taliban verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vervolgde christenen weten wat tegenspoed is. Juist in deze situaties ontdekken ze steeds weer iets bijzonders. Hij is erbij, zelfs als het tegendeel waar lijkt. Vervolgde christenen delen deze hoopvolle ontdekking graag met je tijdens het online event van de SDOK. Kijk je mee? De stream start om 20:00.

Klik hier voor de livestream.

Het bericht Als het tegen zit | Online Event SDOK verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen.

Opvallend aan ‘Arcade’ is dat het geen suikerzoete lovesong is. Duncan schreef het na het verlies van een dierbare, iemand die op jonge leeftijd is gestorven. “Ze is tot op het laatst verliefd gebleven op de man die haar verlaten had”, vertelt hij in een interview (bron). Niet echt een luchtig liedje dus. Het gaat over liefde die niks oplevert, die geen ‘winst uitkeert’.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen. Met een ander mens, maar ook met God. Neem Paulus. Eerst was hij een fanatieke wetsgeleerde. Christus’ liefde werd hem te veel en ‘overmocht’ hem. Hij kon niet anders dan Hem navolgen. Maar wat leverde het hem op? Regelmatig stond hij oog in oog met de dood. Driemaal is hij gegeseld, eenmaal gestenigd, driemaal leed hij schipbreuk en eens zwalkte hij een etmaal lang op zee rond. Paulus moest zwoegen en tobben, met veel slapeloze, nachten, honger, dorst, kou en onvoldoende kleding (2 Kortinthe 11). Loving Christ is a losing game?

Christus liefhebben en Hem volgen is een ‘losing game’.

En kijk naar christenen vandaag. SGP’er Kees van Staaij sloeg pas nog alarm in de Tweede Kamer over de groeiende christenvervolging. In Syrië daalde het aantal christenen van 1,7 miljoen in 2011 tot onder de 450.000. In Irak zijn minder dan 120.000 christenen over – dat waren er voor 2003 nog 1,5 miljoen. Hebreeën 11 lijkt vandaag brandend actueel. “Zij zijn gestenigd, in stukken gezaagd, in verzoeking gebracht, met het zwaard ter dood gebracht…”
In het laatste couplet verwijst Duncan naar een ‘penny slot’; een speelautomaat in een casino waar je kleingeld in gooit om te gokken. Hij vergelijkt de liefde met een gokspel dat je uiteindelijk verliest. “How many pennies in the slot? Giving us up didn’t take a lot…”

Hierin ligt wel een levensgroot verschil met het liefhebben van Christus. Ja, Hem volgen is een ‘losing game’. Maar wel vanuit de vaste hoop dat dat verlies maar tijdelijk en heel betrekkelijk is. Jim Eliot, een zendeling die op 28-jarige leeftijd werd vermoord, verwoordde het raak in zijn dagboek: “Je bent geen dwaas als je opgeeft wat je niet kunt houden om daarmee te winnen wat je niet kunt verliezen.”

Deze column is met toestemming overgenomen van het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Christus volgen: ‘a losing game’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De bovenstaande gedachte stond centraal tijdens het SDOK-Predikantensymposium op vrijdag 9 november 2018 in Nijkerk. Hoe raakt bovenstaande gedachte de situatie in Nederland? Als kerk komen we steeds meer in de marge. Is het verlies wanneer de druk op het christelijk getuigenis binnen het publieke domein groter wordt, of biedt het juist kansen?

Getuigen

Hoofdspreker op het symposium was de Tsjechische Petr Jasek. Jasek is voormalig regiodirecteur Afrika van een zusterorganisatie van SDOK. Petr kwam begin vorig jaar vrij nadat hij ruim een jaar gevangen had gezeten in Sudan, waar hij zijn cel moest delen met IS-strijders die hem martelden.

In dit getuigenis vertelt Petr hoe de Heere deze tijd gebruikte voor Zijn Koninkrijk en hoe veel medegevangenen tot geloof kwamen.

Het bericht Getuigen in een gevangenis (Sudan) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Getuigenis | Christenvervolging (1) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Eenzame opsluiting verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ik heb besloten Jezus te volgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Getuigenis | Christenvervolging (1) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zo gingen ze dus onderweg naar de gevangenis en keken achterom over hun schouder en zagen hoe hun huizen werden vernield. De ruiten gebroken. ‘Christenen, ga de stad uit!’ op de muren geschreven. Meubels op straat gegooid. Computers kapotgeslagen. Al je harde schijven met je levenswerk in het vuur geworpen.

Ik wil ook zo een liefhebber van Jezus zijn. Zo een soort van hopen op Jezus, dat als Hem te volgen betekent dat al mijn bezittingen worden geplunderd, dat dit mijn dag goed maakt.

En wat dezen ze toen ze over hun schouder achterom keken? Het staat in de tekst. Vertel me wat ze deden. Ze waren blij. ‘De beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard.’ Dat is nogal uitzonderlijk en on-Amerikaans. Dit is waar ik naar verlang met alles wat in mij is. Ik wil dit meer dan wat dan ook. Ik wil ook zo een liefhebber van Jezus zijn. Zo een soort van hopen op Jezus, dat als Hem te volgen betekent dat al mijn bezittingen worden geplunderd, dat dit mijn dag goed maakt. Dat is wat er staat. Het staat er gewoon. ‘Zij aanvaarden de beroving van hun eigendommen met blijdschap.’

Hoe staat het er bij jou voor? Hoe is jouw geloof? Wat zijn jouw prioriteiten? Hoe staat het met jouw medelijdende deel en voor-jezelf-gebruikende deel? Jouw Christus-deel en wereld-deel? We zijn zo verslaafd aan ons comfort, onze zekerheden, onze acceptatie in de wereld die losgeslagen is, we kunnen nog amper onze koers vasthouden.

Het bericht Vreugde die de wereld niet stelen kan verscheen eerst op Geloofstoerusting.