Als dat eenmaal is gebeurd, is mijn zoon vrij om alles te doen in de sportschool. Alle apparaten die ik mag gebruiken op basis van mijn betaalde lidmaatschap mag hij ook gebruiken, omdat hij bij mij is. De privileges die ik heb – het gebruik van de kleedkamer, het zwembad, de gewichten, en het basketbalveld – heeft hij ook omdat hij bij mij is. Ik heb toegang tot de sportschool, omdat ik een betaald lidmaatschap heb; hij heeft er geen enkel recht op behalve op grond van zijn relatie met mij.

Wat heeft dit allemaal te maken met jouw zekerheid van redding? Heel erg veel.

Vertrouwen in Christus

Kijk eens naar Hebreeën 10:19-22:

Omdat wij nu, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, langs een nieuwe en levende weg, die Hij voor ons heeft ingewijd door het voorhangsel, dat is door Zijn vlees, en omdat wij een grote Priester hebben over het huis van God, laten wij tot Hem naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten en ons lichaam gewassen is met rein water.

Deze passage gaat volledig over het hebben van toegang tot Gods aanwezigheid – dat wil zeggen: het recht hebben om voor Hem te staan. De auteur van Hebreeën schrijft dus dat we ‘vertrouwen moeten hebben’ om Gods aanwezigheid binnen te gaan. Dat we ‘tot Hem zouden naderen’, niet met een ‘slecht geweten’ – dat wil zeggen: met de angst dat we er niet horen of dat we eruit gezet zullen worden; maar ‘in de volle zekerheid van het geloof’. Dat is het doel – om in de aanwezigheid van God te staan en te genieten van Zijn zegeningen met volle zekerheid en het vertrouwen dat we daar thuishoren.

Maar heb je gezien hoe dat soort zekerheid en vertrouwen wordt geboren? Het zou voor de schrijver makkelijk zijn geweest om te schrijven: ‘We naderen in het vertrouwen van een betaald lidmaatschap, met de volle zekerheid dat we gedaan hebben wat nodig was om toegang te krijgen tot de aanwezigheid van God.’ Maar dat schreef hij niet. In plaats daarvan noemt de schrijver drie redenen waarom we deze zekerheid kunnen hebben om zonder angst in Gods aanwezigheid te staan. Ten eerste hebben we dit vertrouwen ‘door het bloed van Jezus’; ten tweede vanwege ‘de nieuwe en levende weg, die Hij voor ons heeft ingewijd door het voorhangsel’; en ten derde omdat ‘we een grote Priester hebben over het huis van God’.

Het bloed van Christus, het gescheurde voorhangsel in de tempel en de rol van Christus als Hogepriester zijn de redenen waardoor we vertrouwen mogen hebben. Ze hebben te maken met de dood van Jezus in de plaats van het volk. Zie je het punt dat de schrijver van Hebreeën maakt? Ons vertrouwen en onze zekerheid dat we Gods aanwezigheid kunnen binnengaan – dat we dus voor Hem kunnen staan zonder de angst om eruit gegooid te worden – wordt eigenlijk gecreëerd door te erkennen dat onze toegang tot Hem niet gebaseerd is op iets in of aan ons, maar alleen in het werk van Jezus Christus voor ons.

Volle zekerheid

In onze strijd om zekerheid is het cruciaal om dit punt te begrijpen. De meeste christenen zullen gemakkelijk erkennen dat ons recht om de aanwezigheid van God binnen te gaan, om tot Hem te naderen, voor ons is gewonnen door Christus in Zijn leven, dood en opstanding. Dat is niet waar we een probleem mee hebben.

Onze problemen beginnen wanneer we vragen; ‘Ja oké, maar hoe kan ik tot God naderen in vertrouwen, met volle zekerheid?’ Jezus heeft ons hier misschien gebracht, denken we, maar nu moeten we bewijzen dat we erbij horen.

Onze problemen beginnen wanneer we vragen: ‘Ja oké, maar hoe kan ik tot God naderen in vertrouwen en met volle zekerheid?’ En voor velen van ons speelt er dan de gedachte dat, alhoewel Jezus ons in de aanwezigheid van God heeft gebracht, we er echt niet van durven te genieten om daar te zijn. Of dat we echt geen zekerheid hebben of het wel gepast is dat we in Zijn nabijheid zijn. Of dat we geen enkel besef hebben dat het goed is om daar te zijn, tenzij we het waar hebben gemaakt.

Jezus heeft ons hier misschien gebracht, denken we, maar nu moeten we bewijzen dat we erbij horen.

Maar zie je hoe deze verzen uit Hebreeën 10 tegen die manier van denken ingaan? Jezus schuift ons niet stilletjes in de aanwezigheid van God; Hij geeft ons elk recht in het universum om daar te zijn – en om daar te zijn met vertrouwen en vreugde. En daarom schept het werk dat Christus voor ons heeft gedaan vertrouwen en zekerheid; het is een bron van zekerheid! Hoe meer we het begrijpen, omhelzen en koesteren, hoe groter ons gevoel van vertrouwen en zekerheid zal zijn.

Ons vertrouwen dat we in de aanwezigheid van God thuishoren is geen zelfvertrouwen; het is Christus-vertrouwen.

Feit is dat onze gedachten en ons hart altijd naar een manier zullen zoeken om zelfverzekerdheid te vinden. We willen, meer dan wat dan ook, wanhopig graag onze aanwezigheid voor Gods troon rechtvaardigen en aan het universum en misschien zelfs wel aan God Zelf laten zien dat, ook al zijn we gered door genade, God uiteindelijk een goede keuze heeft gemaakt. We willen duidelijk maken dat we erbij horen en dan zullen we vol vertrouwen in Gods aanwezigheid staan. Maar de schrijver van Hebreeën maakt korte metten met dat soort denken.

We zouden met vertrouwen en zekerheid in Gods aanwezigheid moeten gaan staan, zegt de schrijver, maar niet omdat we voor onze eigen rechten hebben betaald of onze eigen moed hebben bewezen.

We staan daar met het volle vertrouwen enkel om wat Jezus voor ons heeft gedaan. Ons vertrouwen dat we in de aanwezigheid van God thuishoren is geen zelfvertrouwen; het is Christus-vertrouwen.

Het bericht Dodelijk zelfvertrouwen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit onderzoek schat dat ongeveer 70% van de middelbare scholieren die naar de universiteit gaan en zichzelf christen noemen met weinig tot geen geloof zullen vertrekken. Deze studenten keren gewoonlijk niet terug naar hun geloof, zelfs niet na het afstuderen, gezien dit onderzoek voorspelt dat 80% van degenen die in de kerk zijn grootgebracht, ‘onthecht’ zullen zijn tegen de tijd dat ze 29 zijn.

Word jij een van de 80%? Zal jij je geloof verlaten als je wordt omringd door leeftijdsgenoten die God niet kennen? De meeste mensen nemen aan dat hun jonge geloof hen door hun leven zal dragen. Koning Joas deed dat waarschijnlijk wel. Hij begon op 7-jarige leeftijd te regeren en hij ‘deed wat juist was in de ogen van de HEERE, al de dagen van de priester Jojada’, de leermeester van koning Joas en zijn meest vertrouwde adviseur (2 Kronieken 24:1-2).

Toen Jojada in leven was, volgde Joas trouw de wetten van God en zorgde ervoor dat anderen dat ook deden. Hij inspireerde zelfs anderen om vreugdevol te geven aan God: ‘Toen verblijdden zich alle leiders en heel het volk, en zij brachten het geld bijeen en wierpen het in de kist, totdat men gereed was’ (2 Kronieken 24:10). Joas zijn geloof leek zeker oprecht.

Veel te gemakkelijk weggeslingerd

Maar toen Jojada stierf, wendde Joas zich tot zijn collega’s. Toen de prinsen van Juda Joas kort na de dood van Jojada kwamen bezoeken, luisterde de koning naar hen. Nadat de prinsen ‘zich neerbogen voor de koning’ (2 Kronieken 24:17), wat waarschijnlijk betekende dat ze hem vleiden, verliet Joas het huis van de Heere en draaide zich om, om afgoden te dienen. Deze ‘vrienden’ hebben hem misschien overtuigd dat ze ruimdenkend waren en in contact stonden met de populaire cultuur, en dat Jojada te strikt en ouderwets was geweest. Joas luisterde naar hen en keerde alle goede dingen die hij eerder had gedaan terug, en vermoordde zelfs Jojada’s zoon Zacharia toen hij werd ondervraagd.

Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Dit gedrag lijkt een schokkende ommekeer, maar het laat zien dat koning Joas waarschijnlijk had vertrouwd op Jojada, en niet op God. Zijn geloof was niet van hemzelf. Omdat hij geen persoonlijke overtuiging had, werd hij gemakkelijk beïnvloed door trouweloze mensen om hem heen. God beoordeelde hem vanwege zijn slechtheid en hij werd snel daarna vermoord door zijn eigen dienaren. Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Voor eerstejaars en hogerejaars

Velen van ons zijn sterk begonnen. We gingen ervan uit dat we altijd trouw zouden blijven zolang we werden opgevoed met de juiste waarden en betrokken bleven in de kerk. Ik geloofde dat. Ik had een passie voor de Heere op de middelbare school en universiteit, maar toen ik me verdiepte in mijn carrière, werd mijn kerkbezoek sporadisch en mijn tijd met God zeldzaam en gehaast.

Ik merkte dat hoe minder tijd ik met de Heere doorbracht, hoe minder ik Hem wilde leren kennen. Mijn ongelovige collega’s waren mijn beste vrienden. Oorspronkelijk hoopte ik mijn geloof met hen te delen, maar in plaats daarvan gaven ze hun geestelijke onverschilligheid aan mij door. Ze hadden een subtiele maar diepgaande invloed op mijn prioriteiten. Toen mijn geloof verwaterde, voelde het lezen van de Bijbel en naar de kerk gaan meer wettisch dan leven gevend. Pas toen ik met echt lijden werd geconfronteerd, werd mijn geloof weer belangrijk.

Of je nu eerstejaars student bent of een hogerejaars, als je gaat studeren zit je op een kwetsbare plek. Het is gemakkelijk om aan te nemen dat je betere geestelijke disciplines zult ontwikkelen en later betrokken zult raken in de christelijke gemeenschap. Maar als je stoeit met de uitdagingen van het leven, is het verleidelijk om het zoeken van God uit te stellen tot je je meer thuis voelt, waarbij je onbedoeld in de gewoonten valt van de verloren mensen om je heen. De verschuiving is geleidelijk en vaak onmerkbaar.

Drie manieren om niet te dwalen

Dus, wat kun je doen, met Gods hulp, om bij de 20% te horen die in de kerk wordt opgevoed en trouw blijft door de studententijd heen tot in de twintig?

Ten eerste, ga er niet vanuit dat je niet afdrijft – of dat wanneer je wegdrijft, je uiteindelijk terug zult komen. We zijn allemaal kwetsbaar. Vraag God dagelijks om een blijvende passie voor Hem. Vraag Hem om alleen vreugde in Hem te geven. Vraag Hem nu om te voorkomen dat je hart dwaalt.

Ten tweede, blijf nauw verbonden met God. Het klinkt misschien afgezaagd, of zelfs wettisch, maar het lezen van de Bijbel en bidden zijn echt de eenvoudige sleutels tot het christelijke leven. Terwijl je leest, focus je en let op, in plaats van gedachteloos de woorden te door te komen om het van je ‘lijstje af te vinken’. Ik ben dol op het gebruik van een bijbelleesplan omdat het elke ochtend het getwijfel over wat ik zal lezen uit de weg gaat. Ik raad het ‘Discipleship Journal-plan’ aan. Als je regelmatig de Bijbel leest en voor de eerste keer, begin dan elke dag met het lezen van de boeken uit het Nieuwe Testament. Lees met pen en papier, noteer inzichten, vragen en observaties en vraag God om je ogen te openen om de waarheid te zien en om Zijn woorden levend voor je te maken (Psalm 119: 18).

De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren.

Ten derde, zoek echte christelijke gemeenschap. Sluit je aan bij een kerk en een kleinere studiegroep of evangelisatiegroep op de campus. Maak bewust christelijke vrienden en breng tijd met hen door. Het hebben van goede christelijke vrienden op school vermindert de druk om te conformeren. De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren. Koning Joas is een levendig voorbeeld van hoe gemakkelijk het is om je geloof te verlaten wanneer je omringd bent door de verkeerde mensen.

Geïmproviseerde heiligen

Charles Spurgeon, een Londense prediker die leefde rond 1800, zei ooit:

Oh, wat is de stad Londen een zeef geweest voor velen zoals Joas! Velen kan ik mij herinneren wiens verhaal als volgt was: ze waren altijd in het huis van God geweest … en iedereen rekende hen als christenen – en toen kwamen ze naar Londen. Eerst gingen ze … naar een nederige plek waar het evangelie werd gepredikt.

Maar na verloop van tijd dachten ze … ze werkten de hele week zo hard dat ze zondag een beetje de frisse lucht in moesten; en langzamerhand vonden zij metgezellen die hen, beetje bij beetje, van het pad van integriteit en kuisheid leidden, totdat de ‘goede jongeman’ net zo gemeen was als iedereen in de straten van Londen; en hij die een heilige scheen te zijn, werd niet alleen een zondaar, maar ook de maker van zondaars.

Niemand van ons is immuun voor langzaam afglijden van God. Zoals we zien uit het leven van koning Joas, zelfs als we een uiterlijk christelijk leven leiden, is het gemakkelijk om te leven zoals degenen om ons heen. Maar degenen die Christus echt kennen, kunnen niet wegvallen. Zoals 1 Johannes 2:19 zegt: ‘want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn.’ Degenen die het geloof verlaten hebben het nooit echt bezeten, maar, zoals John Calvijn zei, ‘hadden slechts een lichte en een voorbijgaande smaak ervan.’

Zal jij wegvallen?

Zul je tijdens je studie vallen? Je kunt tegen de stroom vechten en je vasthouden aan God. Ten eerste: ‘Onderzoek uzelf of u in het geloof bent, beproef uzelf. Of weet u niet van uzelf dat Jezus Christus in u is? Of het moet zijn dat u op enigerlei wijze verwerpelijk bent’ (2 Korinthe 13: 5). Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent. Als je twijfelt, leg je dan toe op het volgen van Christus zo hard als je kunt.

Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent.

Maar, als je echt de Heere kent en de bewijzen van de verandering van de genade in je leven ziet, wees dan niet bang dat je zult vallen. Hij zal je vasthouden. Hij zal je versterken en je helpen. Hij zal je verdedigen met Zijn rechtvaardige rechterhand (Jesaja 41:10). Als jij de zijne bent, dan kun je er zeker van zijn ‘dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.’ (Filippenzen 1:6).

Het bericht Ga jij je geloof verliezen ** tijdens je studie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De voordelen zijn duidelijk en overvloedig. Het meest voor de hand liggende voordeel is dat het levens redt. Het leven is iets goeds en het redden ervan is een begerenswaardig doel. Het kan ook verlichting bieden voor de vele aanhoudende psychische problemen vanwege de lockdowns en de beperkingen die COVID met zich meebrengt; een ontsnappingsmogelijkheid voor degenen die lijden onder de verborgen ellende van huiselijk geweld, de kans dat miljoenen schoolkinderen en studenten weer onderwijs kunnen krijgen en een beter vooruitzicht op banen voor zovelen die hun hoop op werk zagen verdampen. Wat zien we ernaar uit dat deze ellende wordt verzacht! In het bijzonder heb ik te doen met jonge mensen die – waarschijnlijk blijvend – de rekening voor al dit leed krijgen gepresenteerd.

Het leven is iets goeds en het redden ervan een begerenswaardig doel

Wat zal het een vreugde zijn om weer vrijuit met broeders en zusters in Christus samen Gods lof te bezingen en al die ‘elkaar’-dingen te doen die in het Nieuwe Testament worden aangemoedigd. Wat een vreugde. Een seculiere samenleving heeft geen flauw idee van de diepte van het verdriet dat de huidige beperkingen onze ziel aandoen. Als een vaccin het mogelijk maakt om dit alles weer op te pakken: halleluja! En niet te vergeten de mogelijkheid om weer dierbare familieleden te zien, om tijd aan vrienden te besteden en om weer gastvrij te zijn. Dus: natuurlijk zien we allemaal uit naar een succesvol vaccin – en snel ook.

Toen ik hierover nadacht, werd duidelijk dat de Bijbel waarschuwt voor drie gevaren die met een succesvol vaccin gepaard kunnen gaan: en daarom drie waarschuwingen. Die zijn, zo vermoed ik, niet zo voor de hand liggend. Ze staan zeker niet in onze feeds.

1. Het zou ons ervan kunnen weerhouden om door Gods goedheid tot berouw te komen

Ik zie een pandemie als een zoveelste waarschuwing van God dat een oordeel aanstaande is; dat we in een wereld leven waarover de reine, heilige en rechtvaardige God met recht vertoornd is. Dat betekent niet dat het krijgen van een verschrikkelijke ziekte altijd een persoonlijke straf op een bepaalde zonde is: Jezus berispte degenen die dat dachten streng (bijvoorbeeld Johannes 9:1-3). Maar het is voor ons allen een waarschuwing dat, tenzij we berouw tonen, wij ook zullen omkomen (Lukas 13:1-4). Het schrikwekkende refrein in Openbaring (bijvoorbeeld Openbaring 16:9-11) van mensen die een voorsmaak van het lijden tijdens de Dag des oordeels krijgen, maar zich niet bekeren, zou een waarschuwing voor ons moeten zijn om berouw te tonen. Dat God niet onmiddellijk al onze zonden straft, is een gunst die ons ertoe zou moeten brengen berouw te hebben (Romeinen 2:4).

Een pandemie is, om de memorabele woorden van C.S. Lewis maar eens te gebruiken, een ‘ernstige genade’ [‘severe mercy’], omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren. In een beschouwing over een ramp op Sicilië in de 18de eeuw schrijft de dichter William Cowper:

God kiest Zijn teken;
Straft, zo Hij wil, de goeden; waarschuwt
Slechts de bozen. Spaarde Hij hen niet,
Vreest en weest verwonderd dat u ontkwam,
Gij schuldiger Engeland, uit vrees dat Hij u niet spaart!*

Een pandemie is een ‘ernstige genade’ omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren.

In Groot-Brittannië, het land waar ik woon, zie ik weinig signalen die erop wijzen dat de gemeenschap door COVID-19 wordt aangespoord tot berouwvol ontzag voor God. Ik zie weinig signalen in de kerken. En het ergst van alles is, dat ik hier weinig van zie in mijn eigen farizeïsche, zelfvoldane hart. Terwijl ik dit schrijf, zeg ik tegen mezelf: Christopher, je moet dagelijks berouw tonen voor je zonden en opnieuw tot Christus gaan om genade te ontvangen. Maar al te vaak is mijn eerste reactie – en ik zeg dit tot mijn schaamte – om te gaan mopperen, kritiek te hebben op regeringen en me te wentelen in zelfmedelijden. Moge God genadig zijn en mij, en ook onze kerken en naties, aansporen tot een diepe en wijdverbreide inkeer.

2. Het zou onze hoogmoed kunnen voeden, zodat we nalaten God te danken

Wat zijn de wetenschappers in de farmaceutische industrie toch uitzonderlijk knap! De kennis, de vindingrijkheid, het moeilijke werk, het doorzettingsvermogen en het onvoorstelbaar briljante intellect van degenen die een vaccin ontwikkelen zijn verwonderlijk en verbazingwekkend. Het is uitzonderlijk om te zien hoe het proces zich in zo’n hoog tempo en –zoals het er nu naar uitziet– succesvol voltrekt. En toch is – en dit is iets wat we niet in onze feeds tegenkomen – elk greintje kennis, elk onsje energie en elk grammetje wijsheid dat ze bezitten, door Zijn algemene genade geheel afkomstig van hun Schepper. Net zoals de hoogmoedige Korinthiërs moeten ze leren dat ze niets hebben wat ze niet hebben ontvangen (vergelijk 1 Korinthe 4:7). Wat zou het goed zijn als we, behalve het uitspreken van gebeden van nieuw berouw, God danken voor Zijn grote genade die Hij aan wetenschappers betoont in het schenken van gaven en mogelijkheden bij het maken van een vaccin.

3. Het zou ons een vals gevoel van zekerheid voor de toekomst kunnen geven

Er is een wijdverbreid gevoelen dat, wanneer vaccinatie tegen COVID-19 wordt gerealiseerd, we weer vrolijk tot het leven van alledag kunnen terugkeren. Natuurlijk zullen er wel dingen veranderen: er wordt veel meer vanuit huis gewerkt, het zakenleven in grote steden verandert, dat soort dingen. Maar over het geheel genomen kunnen we zeker de draad gewoon weer oppakken. We zijn dan weer veilig – toch?

Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard.

Wat een gevaarlijke onzin! Natuurlijk zijn we dat niet. Het doet me denken aan het beest wiens dodelijke verwonding werd geheeld en iedereen was verwonderd (Openbaring 13:3), maar desondanks was het nog steeds een beest dat nog steeds onder Gods oordeel lag. In zijn commentaar op Psalm 42: 7 zegt Johannes Calvijn het met een verfrissende soberheid: ‘Als het God behaagt om geweld over ons uit te storten, zodra Hij Zijn hemelsluizen en de bronnen van de watervloed heeft geopend, is er geen einde aan onze ellende, totdat Hij bevredigd zal zijn; Hij heeft macht over geweldige en ongekende middelen om Zijn toorn over ons uit te storten.

We kunnen dan tegen één virus zijn beschermd (tenzij het muteert), maar God ‘heeft macht over geweldige en ongekende middelen’ om Zijn oordeel over de zondige mensheid te voltrekken. Dus laat onze hoop niet buitenproportioneel zijn. Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard. Alleen de dood en de opstanding van Christus geeft die wonderlijke verzekering dat ‘er nu geen verdoemenis [is] voor hen die in Christus Jezus zijn’ (Romeinen 8:1).

Telkens wanneer God zijn goedheid op welke manier ook aan ons toont, moeten al deze drie waarschuwingen in acht worden genomen. Wanneer iemand van ons op een wonderlijke wijze van een ziekte wordt genezen, kunnen we in deze val lopen. Wanneer medici een genezende behandeling voor welke ziekte dan ook ontwikkelen, moeten we deze waarschuwingen in acht nemen. Maar heeft de COVID-19-pandemie en het vooruitzicht op een vaccin misschien ongebruikelijke ruchtbaarheid gegeven aan deze gevaren?

Dus ik hoop dat het vaccinatieproject succesvol is – dat hoop ik oprecht, echt. Toch wil ik ook bidden dat Gods goedheid ons tot nieuw berouw zal brengen, dat Zijn gaven ons tot dankbaarheid zullen bewegen en dat een tijdelijk uitstel ons er niet van weerhoudt om naar Christus te vluchten van de komende toorn – en anderen ertoe aan te vuren hetzelfde te doen.

* Noot vertaler: eigen vertaling van: God may choose his mark,/May punish, if he please, the less, to warn/The more malignant. If he spared not them,/ Tremble and be amazed at thine escape,/Far guiltier England, lest he spare not thee!//

Met toestemming overgenomen van TGC Nederland.

Het bericht Drie gevaren van een succesvol vaccin verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hoe zeker ben jij? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Heere, geeft U niet om mij?

Verschillende discipelen van Jezus waren beroepsvisser voordat ze Hem gingen volgen. Zij hadden al heel vaak gevaren op het meer van Galilea en waarschijnlijk al veel stormen meegemaakt. Ze waren heel wat gewend. Toen ze een keer het meer op gingen met Jezus kwam er een storm opzetten zoals ze nog niet eerder hadden meegemaakt. De golven sloegen over in het schip en ze dachten dat ze zouden verdrinken. Ze werden erg bang, terwijl Jezus lag te slapen. Ze maakten Hem wakker en zeiden tegen Hem: ‘Meester, bekommert U zich er niet om dat wij vergaan?!’

De aanwezigheid van de Heere in ons leven is geen garantie voor een altijd prettig en comfortabel leven.

De aanwezigheid van de Heere in ons leven is geen garantie voor een altijd prettig en comfortabel leven. Met Jezus erbij was de storm op het meer zelfs nog heftiger dan ooit. Als wij zoiets meemaken gaan we vaak twijfelen aan Gods goede bedoelingen met ons: ‘Heere, geeft U niet om mij? Ziet U dan niet hoe moeilijk ik het heb? Waar bent U? Slaapt U soms, zodat U niet doorheeft hoe erg het tekeer gaat wat betreft de omstandigheden in mijn leven?’

Waarom duurt het zo lang?

God laat vaak bijzonder moeilijke omstandigheden toe in het leven van Zijn kinderen. Vaak duurde het ook lang voordat Hij ingreep. Kijk naar Abraham die zijn zoon moest offeren: pas op het laatste moment gaf God een plaatsvervangend offer. Kijk naar het volk Israël dat nog zwaarder onderdrukt werd nadat Mozes naar de Farao was gegaan met het verzoek hen vrij te laten: pas na tien plagen en heel veel strijd kon de grote exodus plaatsvinden. Kijk naar Lazarus die niet genezen werd door Jezus: Hij bleef nog dagen op de plek waar Hij was en kwam pas in Bethanië aan toen Lazarus al vier dagen dood was. Martha zei: ‘Heer, waar was U?’ Waarom moet de ellende soms zo lang duren? Waarom grijpt God niet eerder in? Waar is Hij als het zo stormt in ons leven?

Het zou kunnen dat God meer in de storm aanwezig is dan wij denken. In Amerika hebben ze een keer grote kassen gebouwd om daar bomen in te kweken. Ze planten heel veel jonge bomen en zorgden ervoor dat deze in ideale omstandigheden opgroeiden. De bomen kregen altijd precies genoeg water en voeding. Men zorgde voor de juiste temperatuur en hoeveelheid licht waardoor de bomen hoog werden en mooie grote takken kregen. Maar op een ochtend kwam een medewerker één van de kassen binnen en zag dat een van de bomen om was geknakt, onderaan bij de stam. De volgende morgen waren er meerdere bomen omgevallen omdat ze gebroken waren. Uiteindelijk zijn alle bomen omgevallen omdat ze onderaan afbraken. Ze haalde een expert erbij om te onderzoeken hoe dit kwam. Zijn conclusie was: ‘Deze bomen hebben te weinig stress meegemaakt.’ Een boom hoort stormen en tijden van droogte mee te maken. Juist door dit soort moeilijke omstandigheden groeien de wortels dieper in de grond, op zoek naar water en stevigheid. Daardoor wordt de stam dikker, zodat die het gewicht van de opgegroeide boom kan dragen. De bomen in de kas hadden een te fijn leven gehad.

Stormen in Gods hand

De stormen waar wij soms doorheen gaan zijn een uitnodiging van God om onze wortels dieper te laten groeien in Hem. Perioden van droogte maken dat wij van binnenuit gaan verlangen naar Hem. Doordat wij in nood komen leren wij om te bidden, om de Heere Jezus ‘wakker te maken’ en Hem erbij te betrekken. Soms laat God heel bewust moeilijkheden toe in het leven van mensen toe met de bedoeling dat zij zich tot Hem zullen keren.

De discipelen deden dat ook. Ze maakten Jezus wakker. Hij zei: “Waarom zijn jullie zo bang? Hebben jullie dan geen geloof?” Toen sprak Jezus tot de storm en de wind en zei: “Zwijg! Wees stil!” De storm ging liggen en de zee kwam tot bedaren. Er kwam in één keer een grote stilte over het meer. De discipelen werden nu vervuld met een heel ander soort angst. Zij vreesden met grote vreze en zeiden: “Wie is toch Deze, dat zelfs de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?” Juist door de extreme storm werd de grote macht van Jezus zichtbaar. In de benauwdheid werd duidelijk dat ze toch volkomen veilig waren, omdat Jezus erbij was. Ze leerden Jezus nog meer kennen en beseften dat Hij de almachtige God was.

Wij hebben ons eigen leven niet in de hand. Maar als we ons leven aan Jezus hebben gegeven zijn we altijd veilig in Zijn armen, wat er ook gebeurt.

Zo gebruikt God ook de stormen in ons leven. Ze leren ons dat ons leven in Zijn handen ligt en niet in die van onszelf. De Heer die de macht heeft over de wind en de zee is ook Degene die de heerschappij heeft over ons leven. Wij hebben ons eigen leven niet in de hand. Maar als we ons leven aan Jezus hebben gegeven zijn we altijd veilig in Zijn armen, wat er ook gebeurt. De mooiste openbaring ontvangen wij vaak in de donkerste uren van ons leven. Dat Hij regeert gaan we vaak zien als we door de diepste dalen gaan. Met de discipelen zeggen we dan: “Wie is toch deze?” Als we Hem op deze wijze door ervaring leren kennen komt er grote stilte in ons binnenste. Hij brengt nog steeds uitzonderlijke stormen tot bedaren.

Als de stormen en de beproevingen duren in jouw leven, dan mag je zeker weten dat God ze gebruikt om je meer van Zijn almacht te laten zien en je te doen beseffen dat jouw leven veilig geborgen is bij Hem.

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht Met Jezus door de storm verscheen eerst op Geloofstoerusting.

John Piper: Nog steeds worstelend om het vertrouwen op Christus te stellen?

Andy: Ja, ja.

John: Wow, ik zou willen dat ik je kende. Ik zou je dan proberen te peilen voordat ik een antwoord gaf. Ik zou het woord ‘worsteling’ willen peilen. Wat bedoel je daar mee? Waar zit je? Ik wil je zo graag helpen om daar overheen te komen. Laat me je gewoon vertellen wat me te binnen schiet.

Worstelen is vreemd en begrijpelijk

Ik zal je twee teksten geven en je dan vertellen waarom het woord ‘worsteling’ een beetje vreemd en toch begrijpelijk is. In Mattheüs 7:14 zegt Jezus: ‘maar de poort is nauw en de weg is smal die naar het leven leidt, en weinigen zijn er die hem vinden’. Nu, dat zou betekenen: ‘maar natuurlijk ga je worstelen, het is moeilijk!’ Ik bedoel, dat is wat Hij zei: ‘maar de poort is nauw en de weg is smal die naar het leven leidt, en weinigen zijn er die hem vinden’. Hij moet dat gezegd hebben omdat Hij wist dat je probeert door de deur te komen, toch? En het is moeilijk. ‘Ik weet niet eens hoe ik dit moet doen. Hoe kom je door de deur? De poort is nauw, en het is moeilijk.’ Oké, dus die tekst geeft me begrip voor het woord ‘worsteling’.

Maar ongeveer vier hoofdstukken later: ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht’. Deze verzen staan allebei in de Bijbel: ‘De weg is moeilijk en de poort is nauw.’ ‘Het is een zacht juk en het is een lichte last.’ Beiden zijn waar. Dat is wat wij geloven in dit Boek. Beiden zijn waar. Wat iedereen een beetje theoloog maakt, is er achter proberen te komen op welke manier ze allebei waar zijn.

Wat is er makkelijker dan rusten?

Als je kijkt naar mijn gedachten, is dit mijn beste gedachte om te begrijpen hoe ze allebei waar kunnen zijn: Wat zou er makkelijker kunnen zijn dan te stoppen met werken voor God en te stoppen met proberen om iets te bewijzen als een middel tot verlossing?

Wat zou er makkelijker zijn dan gewoon te rusten in het werk van Jezus dat zo compleet is, zo volledig, om al je zonden te bedekken, je alle gerechtigheid te geven die je nodig hebt, en je in het gezin te adopteren zonder te werken? Wat zou er makkelijker zijn dan te zeggen: ‘Ik geef het op. Ik val neer. Ik rust’?

Worden als een kind

Ik zal je vertellen wat makkelijker zou kunnen zijn: een trots werken voor God. We houden er niet van om kinderen te worden. ‘Als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen beslist niet binnengaan’. Wie wil er een klein kind zijn? Ik wil iemand zijn. Ik wil er bekwaam uitzien.

Kinderen die … Ik bedoel, waar is hij? Een van jullie voorgangers kwam binnen met een kleine, twee weken oude baby. Deze man was heel groot. Steek je hand op, waar ben je? Daar ben je, … je kwam binnen en die baby zag eruit als een stipje in zijn arm. En wie wil er op die baby lijken? Ik wil er uitzien als jij. Met jou wil ik geen ruzie, snap je? Hij kan zich staande houden in de wereld, en je maakt het in de ‘schemes’, neem ik aan. Maar die baby? Niemand zal de kracht van die baby prijzen. Dat is waarom het moeilijk is. Ons ego maakt het moeilijk om tot Jezus te komen. Het is niet moeilijk om tot Jezus te komen. Het is geen worsteling, behalve de worsteling om te rusten.

Dat is mijn antwoord op de vraag hoe die teksten waar kunnen zijn. De ene zegt dat je moet komen en rusten. Het is zacht. Het is licht. En de andere zegt dat het moeilijk is, en dat komt omdat rusten moeilijk is voor mensen met een ego. Dus, ik ben nu hard voor je. Misschien is de worsteling geworteld in ‘Ik wil voor mezelf wat macht, wat ego, wat lof, wat waarde, iets houden’ in plaats van ‘Ik ben er gewoon klaar mee. Ik ben er klaar mee om iets te bewijzen.’ Dat is wat ik zou zeggen.

Laat ons Christus zien

Andy: Ik denk dat we het daar zullen beëindigen. We gaan zingen voordat we klaar zijn. Zou je het goed vinden om te bidden, gewoon te danken en de dag af te sluiten?

John: Vader, voor de broeder of zuster die net die vraag stelde: ik weet zeker dat ze niet alleen zijn en dat anderen, misschien hier en wij weten in onze kerken, het moeilijk hebben: ‘Wat betekent het? Hoe kan ik het doen?’ Hoe kan ik alle bezwaren, alle weerstand die in mijn hart opkomt, die bepaalde dingen niet los wil laten, neerleggen?

En ik vraag nu dat het wonder zal gebeuren en dat de ogen van het hart zo verlicht zouden worden met de schoonheid van Christus én de genoegdoening van Christus én de grootheid van Christus én de kracht van Christus én de wijsheid van Christus, dat alle verzet zou vallen. Versterk dus de kerken, Heere, van de 20schemes. Dank u voor deze bediening. Moge in elke behoefte van elke kerk worden voorzien, en moge de dromen worden vervuld voor de meer dan twintig kerken. In Jezus’ naam bid ik. Amen.

Het bericht Ik vertrouw Christus niet – waarom is geloven zo moeilijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat veranderde in 2004, toen in minder dan zes weken tijd maar liefs drie hevige orkanen over dit kleine deel van de staat raasden. Op de avond van 13 augustus werden we getroffen door de orkaan Charley. Drie weken later raasde Frances over ons heen. Nog drie weken later kwam de orkaan Jeanne. Het was geen prettige tijd om in dit deel van Florida te wonen.

De media als grote aanjager van angst

Een van de gevolgen van het orkaanseizoen van 2004 had ik misschien kunnen zien aankomen, maar ik had het niet verwacht: het grote effect dat het had op het lokale weerbericht. Toen het orkaanseizoen van 2005 in aantocht was, leken sommige meteorologen hun verstand te verliezen. Vergeef me de overdrijving, maar de typische weersverwachting van dat jaar kun je ongeveer als volgt samenvatten: ‘Voor de kust van Afrika heeft zich een tropische depressie gevormd. Die zou zomaar kunnen uitgroeien tot een gigantische orkaan. Vermoedelijk komt die recht onze kant op en zullen we straks allemaal om het leven komen.’

Het leek alsof de weerkundigen maar één doel voor ogen hadden: een permanente staat van angst creëren.

Het leek alsof de weerkundigen maar één doel voor ogen hadden: een permanente staat van angst creëren. Na een paar weken besloot ik niet meer naar dit soort onzin te luisteren. Ik vroeg mijn vrouw om mij te waarschuwen als er echt iets te melden zou zijn, bijvoorbeeld als ik de ramen zouden moeten verankeren of als we zouden moeten evacueren.

Als je de laatste jaren het nieuws een beetje gevolgd hebt, zul je wel iets van deze trend herkennen, waar je ook woont. Als je lang genoeg naar het nieuws gekeken hebt, begint zich in je hoofd vanzelf een monoloog af te spelen, in de trant van:

‘De economie staat op instorten en dat zorgt ervoor dat er te weinig aandacht is voor de bestrijding van de terroristen die op het punt staan ons weer aan te vallen. Het enige wat hen misschien nog kan stoppen is een pandemie: vogelgriep, varkenspest, de zwarte pest. Maar deze pandemie kan alleen maar schade berokkenen aan hen die nog niet bezweken zijn aan de verschrikkelijke gevolgen van klimaatverandering. Blijf kijken voor een reportage over een populair voedingsproduct dat u dagelijks eet, maar dat in het laboratorium kanker blijkt te veroorzaken bij ratten en chimpansees.’

Een deel van de angst die onder de mensen leeft wordt dus in meer of mindere mate opgeroepen door de media. Er is echter ook angst die wordt veroorzaakt door gebeurtenissen die daadwerkelijk angstaanjagend zijn. Heftige orkanen zíjn angstaanjagend om mee te maken. Ook andere natuurrampen, zoals overstromingen, branden, aardbevingen en tornado’s zijn angstaanjagend. En ziekten zijn ook, vooral als ze zich zoals het coronavirus in 2020 over de hele wereld verspreiden. Oorlogen en terreur eveneens.

Gebrek aan vertrouwen

Wat het nog ingewikkelder maakt is het gebrek aan vertrouwen in de media bij veel mensen. We weten dat angst goed verkoopt, omdat mensen daardoor de hele dag op een scherm zitten te kijken, en dat is winstgevend. We weten ook dat journalisten niet neutraal zijn, zoals niemand helemaal neutraal kan zijn. Maar veel mensen hebben daardoor helemaal geen vertrouwen meer in de verslaglegging van nieuwsmedia.

Sociale media hebben dat probleem versterkt, omdat vrienden en familieleden verhalen delen zonder de bronnen altijd goed te checken. Dit kan voor problemen zorgen als er iets gebeurt wat echt gevaarlijk is en een bepaald deel van de bevolking het afdoet als niets meer dan een mediahype, of nog erger, als het gevolg van een of andere grote, duistere samenzwering.

Als we te maken krijgen met een situatie die mogelijk levensbedreigend is, moeten we wat betreft naastenliefde het zekere voor het onzekere nemen.

Als we te maken krijgen met een situatie die mogelijk levensbedreigend is, moeten we wat betreft naastenliefde het zekere voor het onzekere nemen. Wordt er een orkaan in de vijfde categorie verwacht die recht op het gebied afkomt waar je woont, dan getuigt het niet van liefde en wijsheid als we op sociale media beweren dat het allemaal een hoax is. Als we onze naasten ervan overtuigen dat ze zich niet hoeven voor te bereiden op de komst van een sterke orkaan, kan dat hun dood betekenen.

Zo moeten we wat betreft naastenliefde ook het zekere voor het onzekere nemen als we horen van een besmettelijk virus dat zich snel verspreidt. Veel van onze buren zijn oudere mensen. Veel van hen hebben chronische longklachten zoals COPD en astma. Veel van hen hebben een verzwakt immuunsysteem, bijvoorbeeld doordat ze behandeld worden voor kanker. Het getuigt niet van liefde voor deze naasten als je hen risico laat lopen op een besmetting waar jouw eigen immuunsysteem waarschijnlijk wel tegen kan. Dit geldt zelfs al tijdens een normaal griepseizoen. Het getuigt niet van liefde voor je naast als je naar je werk, de kerk of een andere openbare gelegenheid gaat terwijl je een besmettelijke ziekte onder de leden hebt.

Dat wat betreft het liefhebben van onze naaste. Maar we moeten onszelf ook de dieperliggende vraag stellen hoe we überhaupt omgaan met angst en zorgen, waar die angst dan ook vandaan komt. Hoe gaan we om met alle angsten en zorgen waar we mee geconfronteerd worden, of ze nu opgeroepen worden door de media of door een daadwerkelijke dreiging?

Het voorbeeld van Augustinus

We kunnen daarbij veel leren van een voorbeeld uit de kerkgeschiedenis. De kerkvader Augustinus (354-430) leefde in een tijd die gekenmerkt werd door grote angsten en zorgen. De wereld van zijn tijd stond op z’n kop toen de barbaarse Visigoten in 410 na Christus Rome binnenvielen. Dat was het begin van het einde voor het West-Romeinse Rijk. Veel mensen vluchtten naar noord-Afrika. Augustinus werd daardoor geconfronteerd met allerlei onheilspellende verhalen die zij meebrachten, en waarin het christendom soms zelfs de schuld kreeg van de val van Rome. De klassieker ‘De stad van God’ schreef Augustinus als reactie op deze crisis.

Een van mijn favoriete citaten uit dit werk gaat over de angst die leefde bij zijn lezers. Hij bemoedigt christenen die aan alle kanten omringd zijn door gevaren: ‘Als je alles overziet wat een mens dagelijks kan overkomen, dreigen er talloze gevaren die zijn dood kunnen betekenen, en het is onzeker op welke van deze manier hij uiteindelijk aan zijn eind zal komen. Daarom is het de vraag of het beter is om uiteindelijk aan een van die gevaren te sterven of om steeds in angst voor al deze gevaren te leven’ (1:11).

Dit zijn de woorden van iemand die vertrouwt op de soevereiniteit van God. Augustinus wist dat het geen zin had om voortdurend in angst te leven vanwege alle gevaren die hem omringden. Hij wist dat God overal boven staat en dat zonder de wil van God geen haar van zijn hoofd kon vallen.

Een allesbepalende blikrichting

Wereldse mensen zijn vol angst en zorgen, maar ze zijn bang voor de verkeerde dingen. Ze maken zich zorgen over de economie. Ze vrezen voor hun pensioen. Ze zijn bang voor natuurrampen en rampen die door mensen veroorzaakt worden. Ze zijn bang voor terrorisme, en voor ziekten zoals het coronavirus. Maar ze zijn niet bang voor God. Jezus zegt dat we niet bang moeten zijn voor hen die het lichaam wel doden maar de ziel niet kunnen doden (Mattheüs 10:28). In plaats daarvan moeten we bang zijn voor God, Die beide te gronde kan richten. Alle dingen waarvoor mensen kunnen vrezen vallen in het niet bij de toorn van God. Vreselijk is het te vallen in de handen van de levende God (Hebreeën 10:31).

Zij die hun hoop op Jezus Christus gesteld hebben, hebben echter niets te vrezen van wie of wat dan ook.

Zij die hun hoop op Jezus Christus gesteld hebben, hebben echter niets te vrezen van wie of wat dan ook. Degenen die op Christus vertrouwen hoeven niet bang te zijn voor orkanen, ziekten, economische recessies, oorlogen of honger, en zelfs niet voor de dood. Onze soevereine Vader in de hemel staat boven al deze dingen. Natuurlijk is dat nogal makkelijk gezegd, maar hoe gemakkelijk worden we ook niet in beslag genomen door alle gevaren die ons omringen en vergeten we onze ogen op God geslagen te houden.

Is er een medicijn tegen wereldse angsten en zorgen? Ik denk dat we een belangrijke aanwijzing kunnen vinden in Filippenzen 4:6 en 7, waar Paulus tegenover angst het gebed stelt. Hij schrijft: ‘Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’ Als we het gebed veronachtzamen, zorgt dat vrijwel altijd voor een toename van angst en zorgen. Dat is geen toeval. Bidden is een daad van geloof in God, en geloof in God leidt tot de vrede van God.

Het bericht Een medicijn tegen angst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zo’n sfeertje is er hier en daar onder christenen. Op Whatsapp vliegen er allerlei bid-, zing- en halleluja-initiatieven rond. Mooi. Maar mag het misschien ook een toontje lager?

Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

We zijn hier als kerk niet zo veel gewend in het Westen. Wat als we straks echt merken dat satan een brullende leeuw is? Als wolven de schapen uiteen gaan jagen? Het is niet zo dat de kerk eerder elke crisis stoer, moedig en halleluja-zingend doorkwam (waar was de kerk toen Hitler zes miljoen Joden de dood in joeg?). Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

En ja, het is mogelijk om een licht te zijn in het duister. Maar als je het van je eigen moed en geloofspower moet hebben, kom je niet zo ver. Hoe je wel blijft branden? Alleen door genade.

“I need Thy presence every passing hour:
What but Thy grace can foil the tempter’s power?
Who like Thyself my guide and stay can be?
Through cloud and sunshine, oh, abide with me.”

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Mag het een toontje lager? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat te doen als “ziekte”, “lastige (intellectuele) vragen” of “verkiezing” voor jou een obstakel vormen om God te vertrouwen?

Kun je God vertrouwen, is dat voor iedereen weggelegd? En als je God wilt vertrouwen, hoe doe je dat dan? … daar gaat het deze avond over!

Je bent van harte welkom op DV 26 maart in Gouda om deze jongerenavond bij te wonen. Neem je vriend(inn)en, familie- of gemeenteleden gerust met je mee!

Spreker: ds. A.Th.(Anne) van Olst
Locatie: Driestar educatief, Burg. Jamesstraat 2 in Gouda
Tijd: 19:45-22:15 (inloop 19:15)

Het bericht GEANNULEERD – Kan ik God vertrouwen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In andere woorden, wat doen we als onze omstandigheden veel te groot en verwarrend zijn voor onze beperkte vermogens en verstand?

Voor degenen die zich overweldigd voelen door de wereld die hen omringt, zijn hier vier belangrijke rustgevende reminders uit Psalm 46.

1. God is onze bescherming

‘God is ons een toevlucht en kracht; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. Daarom zullen wij niet bevreesd zijn, al veranderde de aarde van plaats en werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën. Laat haar water bruisen, laat het schuimen, laat de bergen beven door haar onstuimigheid.’ (Psalm 46: 2-4)

We zien God hier als onze toevlucht en kracht. Dat was een realiteit voor Gods volk. Die realiteit genieten we nog dieper in Christus. In Christus kunnen we weten dat God altijd vóór ons is in ons lijden en onzekerheden. ‘Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons ook met Hem niet alle dingen schenken?’ (Rom. 8:32)

Dankzij Christus leeft de Geest in ons als Iemand die er altijd is, om ons te helpen in moeilijkheden. Jezus beloofde dat Hij ons nooit zal verlaten of zal laten zitten (Matth. 28:20), en Psalm 46 wijst naar die vervulling in de Geest.

Als alles om ons heen zo onzeker lijkt, als de bergen in zee dreigen te storten, dan is het eerste wat we moeten doen: onszelf eraan herinneren dat onze bescherming niet gelegen is in betere omstandigheden, of in het ontlopen van problemen of in iets anders op deze aarde. In plaats daarvan ligt ónze bescherming in de altijd aanwezige Heilige Geest en het rotsvaste werk van Jezus voor ons. Dat verzekert ons van hulp en een veilige thuiskomst in heerlijkheid.

2. God is onze vreugde

‘De beekjes van de rivier verblijden de stad van God, het heiligdom, de woningen van de Allerhoogste. God is in haar midden, zij zal niet wankelen; God zal haar helpen bij het aanbreken van de morgen’ (Psalm 46:5-6).

De scène verandert plotseling van woedende zeeën en vallende bergen naar een leven-gevende rivier, met frisse waterbeekjes die maken dat Gods stad zich verblijdt.

Let op: Zij zal niet wankelen. Dat zij is de stad van God, wat betekent dat de mensen in die stad zich verheugen in haar veiligheid, binnen de stadsmuren. Vanwege de aanwezigheid van God zullen we niet wankelen. Omdat Hij zó aanwezig is en nooit faalt in Zijn hulp in benauwdheden, zijn onze veiligheid en onze blijdschap zeker!

Als alles het onmogelijk lijkt te maken om je te verheugen, als Satan dreigt ons van alle vreugde te ontroven, dan kijken wij omhoog en realiseren wij ons dat wij in de stad van God zijn. Hij is met ons! En ooit zullen we Hem ontmoeten van aangezicht tot aangezicht in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde. Niets kan ons van die vreugde beroven.

Wat nog belangrijker is: we weten dat we de volgende morgen zullen opstaan, en dat God nog steeds bij ons is. Elke dag zal er weer nieuwe genade zijn: genade die genoeg is voor díe dag en genade die nooit één moment te vroeg op zal zijn!

3. God is onze kracht

‘De heidenvolken tierden, de koninkrijken wankelden; Hij liet Zijn stem klinken: de aarde smolt weg. De HEERE van de legermachten is met ons; de God van Jakob is voor ons een veilige vesting. Kom, zie de daden van de HEERE, Die verwoestingen op de aarde aanricht; Die de oorlogen doet ophouden tot aan het einde der aarde, de boog breekt en de speer in stukken slaat, de wagens met vuur verbrandt.’ (Psalm 47:7-10)

Alles wat de psalmist tot nu toe heeft gezegd zal totaal waardeloos zijn geweest als God niet sterk genoeg zou zijn om dat in praktijk te brengen. Nu zíen we deze kracht. De hele wereld raast en tiert. Alles spant samen tegen jou. Alle macht van de vervloekte wereld keert zich jou. Wat zal God doen?

Zijn stem laten horen. En de aarde smelt voor Hem. Het smélt. De God van de legermachten, de God Die voor óns strijdt, is met ons als onze burcht. En hij hoeft alleen maar te spreken om de oorlog te winnen.

Om deze kracht te bewijzen roept te psalmist ons op om naar Zijn werken te kijken. Hij richtte verwoestingen aan, Hij stopte oorlogen, Hij brak bogen en verbrijzelde speren en Hij verbrandde wagens met vuur. Met andere woorden: niemand kan zich met Hem meten!

Vanaf deze zijde van het kruis kunnen we nóg verder gaan: Hij zond Zijn Zoon om te sterven voor onze zonden. Hij wekte Hem weer op in heerlijkheid en garandeerde daarmee onze uiteindelijke overwinning. Kom, zie de daden van de HEERE (vers 9). Niets dat zich tegen jou keert kan standhouden tegenover Hem.

4. Gods doel

‘Geef het op en weet dat Ik God ben; Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde. De HEERE van de legermachten is met ons; de God van Jakob is voor ons een veilige vesting. Sela’ (Psalm 46:11-12)

David herhaalt de belofte dat God zal beschermen. Vers 11 vertelt waarom God Zijn bescherming, vreugde en kracht aan zwakke en onzekere mensen geeft. Hij zegt: ‘Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde!’

Gods doel is Zijn glorie. God belooft dat Hij Zijn Naam zal verheerlijken over heel de aarde. God belooft te laten zien dat Hij inderdaad de grootste bescherming, de grootste vreugde en de grootste kracht is.

En ín Jezus heeft God dit allemaal aan ons beloofd. Jezus droeg de straf, alles wat we nu kennen is genade. Dus, als we ons afvragen of God wel zal doorgaan met ons beschutten met Zijn bescherming, verzadigen met Zijn vreugde en het ondersteunen in de strijd, dan is ons antwoord: Natuurlijk zal Hij dat doen; Zijn Naam staat op het spel! Natuurlijk zal Hij dat doen; Hij werkt in mij om mij vast te houden en ondersteunt mij voor Zijn heerlijkheid.

Dit betekent dat wij God erop kunnen vertrouwen dat Hij zal doen wat het beste voor ons is om de eeuwige vreugde met Hem te bereiken. Dit betekent dat, zelfs als Zijn bescherming alles van ons weg lijkt te houden – gezondheid, vertroosting, gemak, vrienden, familie, banen of wat-dan-ook – Hij ons veilig zal bewaren in Christus. Het betekent dat Hij ons zal helpen om alles te volbrengen, omdat Zijn Naam verbonden is met onze levens.

Er is geen grotere vertroosting voor ons in onze pijn en onzekerheid!

Wees stil en weet

Dus hoe reageren we als het leven onzeker is?

We stoppen. We worden stil. We bidden. We vragen om hulp. We herinneren onszelf eraan dat Hij God is, en niet wij. We vertrouwen erop dat Hij onze machtige vesting is, en dat Hij ons nieuwe genade zal geven, en dat Hij Zijn macht ten behoeve van ons zal gebruiken, koste wat het kost!

We herinneren onszelf eraan dat Hij God is en dat Hij genoeg is. En dan vragen we Hem om ons te helpen Hem meer te vertrouwen door de onzekerheid en pijn heen. We vragen Hem om ons meer van Zichzelf te geven in de onzekerheid en pijn.

Het bericht Rustgevende reminders verscheen eerst op Geloofstoerusting.