Een tijdje geleden hoorde ik de term ‘de progressieve christen’ en ik was meteen erg benieuwd wat dit betekende en wie zichzelf zo noemt. Al snel had ik het gevonden. De progressieve christen ‘gaat door’. Geen stilstand maar een stromende rivier, werd gesuggereerd als een eigenschap van de christen van vandaag. Goed om je heen kijken en nieuwe denkbeelden over God ontwikkelen, en dat met een sausje liefde en respect eroverheen.

‘Wat is hier mis mee?’ denk je misschien. Wat mij aan het denken zette was dit: blijkbaar, als je niet zo bent als de christen hierboven beschreven, ben je vandaag de dag zogenaamd suf. Je bent een saaie christen die vastzit in zijn eigen kooitje, niet in staat om daarbuiten te kijken en ‘nieuwe denkbeelden’ te vormen. Want zeg nou zelf, als je alleen maar telkens in je Bijbel duikt om te kijken Wie God is en wat Hij in het verleden heeft gedaan voor het volk Israël en anderen, dan ben je wel wat oubollig. Is dat zo?

Het antwoord vond ik in diezelfde Bijbel. Trouwens, dat is toch de enige plek waar je zeker van bent om de waarheid te kunnen vinden? In 2 Timotheüs 3:16-17 staat dit: ‘Heel de Schrift is door God ingegeven en is nuttig om daarmee te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid, opdat de mens die God toebehoort, volmaakt zou zijn, tot elk goed werk volkomen toegerust.’ De Bijbel bevat dus Gods Woord, van begin tot eind, helemaal. De plek om je denkbeelden van God te laten vormen is daar waar Zijn Woorden te vinden zijn, en dat is in de Bijbel.

Juist het hebben van de Bijbel als gezaghebbende basis, zorgt dat het voor een christen niet suf wordt.

Juist het hebben van de Bijbel als gezaghebbende basis, zorgt dat het voor een christen niet suf wordt. Over de gemeente in Berea werd het volgende gezegd in Handelingen 17:11 ‘zij ontvingen het Woord met grote bereidwilligheid en onderzochten dagelijks de Schriften om te zien of die dingen zo waren.’ Van deze christenen leren we dat we de denkbeelden en meningen van mensen om ons heen, ook van mede-christenen, mogen en zelfs moeten toetsen aan het Woord van God, elke keer opnieuw. Niet suf dus, maar scherp. Dit is misschien niet altijd makkelijk, en zorgt er vaak voor dat je niet mee kunt gaan met de mening van de meerderheid.

Maar, als je Jezus wilt volgen omdat je weet dat Hij de Weg, de Waarheid en het Leven is (Johannes 14:6), bedenk dan dat het volgende over Hem geschreven staat: ‘en het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond (…), vol van genade en waarheid.’ – (Johannes 1:14). Jezus zelf is het ware levende Woord! Het blijft dus niet bij een denkbeeld over God, maar een levend beeld van God, door te kijken naar de Heere Jezus. Bovendien, alleen met Zijn woorden heb je echt iets te vertellen aan de mensen om je heen, niet met jouw eigen denkbeelden of ideeën. Alleen Zijn woorden kunnen tot echte ‘vernieuwing’ leiden, namelijk die van een mens die zondig is en zonden doet, tot een nieuwe levende schepping door de verlossing van de Heere Jezus!

Het bericht Niet suf maar scherp verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Veel bijbelgetrouwe gemeenten zijn net afval dat op de hoek van de straat is achtergelaten – mensen lopen er het liefst met een wijde boog omheen. Degenen die er lid zijn zeggen het Evangelie te geloven, en hun eeuwenoude belijdenisgeschriften getuigen van het Evangelie. En er zijn ook wel ware christenen aangesloten bij dit soort gemeenten. Maar over het algemeen straalt het kerkelijk leven daar allesbehalve de boodschap van het Evangelie uit. In plaats daarvan hebben deze gemeenten vooral chemisch afval te bieden, en niet de voedzame kost die mensen nodig hebben.

Hopeloze gemeenten

Soms lijkt er geen hoop meer voor gemeentes die in deze staat verkeren. Maar het droevige is dat veel bijbelgetrouwe christenen het prima vinden om dit soort kerken vervolgens te negeren en gewoon nieuwe gemeenten stichten.

Het droevige is dat veel bijbelgetrouwe christenen het prima vinden om vervallen kerken te negeren en gewoon nieuwe gemeenten stichten.

Gemeentestichting is belangrijk en vanuit strategisch oogpunt slim. Ik ben ook blij dat steeds meer mensen dat werk op zich nemen.

Maar stel je een tuin voor die overgroeid is met onkruid, poot je daar dan gewoon een paar mooie nieuwe irissen tussen? Stel dat je het journaal op tv niet kunt verstaan omdat de radio staat te schetteren, zet je dan gewoon het volume van de tv wat hoger?

Volgens mij vraagt de Bijbel van ons dat we nieuw leven blazen in kerken die een stille dood lijken te sterven: revitalisatie. Dat kunnen we doen door de oorzaken van het verval aan te pakken en door te werken aan trouw. Als we zien dat een gemeente zich zo gedraagt dat het anti-reclame voor Christus is, is het volgens de Schriften onze taak om daar iets aan te doen. Mijn taak is om in dit artikel te bewijzen dat dit echt zo is.

Het voorbeeld van Korinthe

Laten we eens inzoomen op de eerste Korinthebrief. Paulus stichtte de gemeente van Korinthe rond het jaar 50 na Christus. Deze brief schreef hij slechts een paar jaar later in reactie op dingen die hij over de gemeente had gehoord, en in reactie op een aantal vragen die vanuit de gemeente aan hem waren gesteld. Welke kwesties noopten Paulus om te schrijven? Je moet denken aan:

• verdeeldheid en partijvorming – sommigen zeiden: ‘Ik volg Paulus’, anderen: ‘Ik volg Apollos’ (1:10-17)
• seksueel wangedrag waar niets tegen werd gedaan (5:1-13)
• rechtszaken tussen gemeenteleden onderling (6:1-8)
• verwarring over huwelijk en seksualiteit (7:1-40)
• verdeeldheid in de gemeente over de grenzen van christelijke vrijheid (8:1-13, 10:1-33)
• conflicten over de gang van zaken in de eredienst (hoofdstuk 11-14)
• een dwaalleer over de opstanding (hoofdstuk 15

Als je door je oogharen kijkt en de culturele aspecten wegdenkt, wordt het beeld van veel bijbelgetrouwe gemeenten getekend in de gemeente van Korinthe Anno 55 na Christus. Veel kerken hebben te kampen met net zo’n gevaarlijke cocktail van dwaalleer, onzedelijkheid, verdeeldheid, ruzie en wereldgelijkvormigheid. Veel gemeenten hebben net zo’n ingrijpende pastorale operatie nodig om hun leven te redden en weer gezond te worden.

De aanpak van Paulus

Wat deed Paulus toen hij in Korinthe geconfronteerd werd met deze problematiek? Hij zei niet: ‘Met deze mensen is niets meer te beginnen. Het is een gemeente vol schijngelovigen en hoogmoedige, koppige godsdienstige mensen. Je wilt zulk soort mensen sowieso niet in je kerk hebben’ en riep Timotheüs niet op om een nieuwe gemeente te gaan stichten in Korinthe.

Integendeel: hij hield het met hen uit en ging steeds weer het gesprek aan. Hij kwam verschillende keren langs. Hij wees hen terecht en onderwees hen. Kortom: hij zette zich in voor een reformatie van de gemeente van God te Korinthe.

Zeker, er zijn verschillen tussen de situatie van Paulus en die van ons. Deze gemeente was in die tijd bijvoorbeeld de enige in Korinthe. Maar het punt blijft staan: Paulus liet de gemeente van Korinthe niet in de steek om in de zonde weg te zinken, maar werkte hard aan herstel en vernieuwing. En herstel en vernieuwing is precies wat talloze bijbelgetrouwe gemeente vandaag de dag nodig hebben.

De prioriteiten van Paulus

Dit is helemaal in lijn met de manier waarop Paulus prioriteiten stelde in zijn werk als apostel. Anders dan veel hedendaagse zendelingen probeerde Paulus niet zo snel mogelijk zo veel mogelijk nieuwe gemeenten te stichten. Integendeel: dit is wat hij deed na afloop van zijn eerste zendingsreis: ‘En na enkele dagen zei Paulus tegen Barnabas: Laten wij nu terugkeren en onze broeders bezoeken in elke stad waar wij het Woord van de Heere verkondigd hebben, en zien hoe het met hen gaat’ (Handelingen 15:36). En dus reisde Paulus door Syrië en Cilicië en ‘sterkte de gemeenten’ (Handelingen 15:41).

Paulus vond de gezondheid van de gemeenten die hij gesticht had zo belangrijk, dat hij terug ging naar een regio waar hij al gewerkt had om de gemeenten te sterken. En dat terwijl het Evangelie in grote gebieden rond de Middellandse Zee nog voor het eerst verkondigd moest worden, en het zijn ambitie was om dat persoonlijk te gaan doen (Romeinen 15:20). Als het inderdaad zo is dat we in het voetspoor van Paulus moeten gaan – en daar roept de Schrift ons toe op (1 Korinthe 4:17 en 11:1; Filippenzen 3:17) – zouden we ons voortdurend verantwoordelijk moeten weten voor de gezondheid en vitaliteit van gemeenten die de naam ‘christelijk’ dragen en belijden dat ze zich laten gezeggen door het Evangelie.

Gemeenten kun je niet zomaar bij het oud vuil gooien. Als het verderf toeslaat, kunnen ze een stank verspreiden die jaren of zelfs eeuwenlang de geur van Christus verdrijft. Op het moment dat een gemeente verdeeld is, geeft ze daarmee de boodschap af ‘dat Christus gedeeld is’ (1 Korinthe 1:13). Als een kerk onzedelijk gedrag oogluikend toestaat, verkondigt dat aan de wereld dat Christus niet heilig is – en dat mensen met een losbandig leven, afgodendienaars, dronkaards en oplichters wel degelijk het koninkrijk van God zullen beërven (zie 1 Korinthe 6:9-11).

Daarom zouden we het net als Paulus als onze taak moeten zien om kerken die in meer of mindere mate ziek zijn geworden te herstellen, te revitaliseren en te reformeren. En er is geen gebrek aan dit soort kerken, zeker niet in Amerika.

Jezus als kerkhervormer

In de brieven aan de zeven gemeenten in Openbaring 2 en 3 is Jezus zelf bezig met het reformeren van deze plaatselijke gemeenten. Hij spreekt tot deze gemeenten om dat wat kapot is weer heel te maken, om te genezen wat ziek is, om te bestraffen wat verkeerd is en om nieuw leven te geven aan dat wat op sterven na dood is.

Een bloemlezing: Jezus wijst de Efeziërs terecht omdat ze qua leer zuiver zijn maar een gebrek aan liefde tonen (Openbaring 2:2-7). Hij prijst de gemeente in Pergamum omdat ze vasthouden aan Zijn Naam, maar tegelijk wijst Hij hen ook terecht omdat ze er een valse leer op nahouden, en Hij roept hen op tot bekering (Openbaring 2:13-17). In de gemeente in Thyatira waren een aantal mensen die vasthielden aan een dwaalleer en Jezus belooft hen te zullen oordelen (Openbaring 2:20-23). Maar Hij spreekt lovend over de rest van de gemeente en spoort hen aan tot volharding (Openbaring 2:19 en 24-28). En tegen de gemeente van Sardis zegt Jezus:

‘Wees waakzaam en versterk het overige dat dreigt te sterven, want Ik heb uw werken niet vol bevonden voor God. Bedenk dan hoe u het hebt ontvangen en gehoord, en houd het vast en bekeer u. Als u dan niet waakzaam bent, zal Ik bij u komen als een dief en u zult beslist niet weten op welk uur Ik bij u zal komen. Maar u hebt ook in Sardis enkele personen die hun kleren niet bevlekt hebben, en zij zullen met Mij wandelen in witte kleren, omdat zij het waard zijn’ (Openbaring 3:2-4).

Als je één vers zoekt dat bewijst dat revitalisatie van gemeenten een bijbelse gedachte is, moet je Openbaring 3:2 lezen: ‘Versterk het overige dat dreigt te sterven’.

Inderdaad, deze tekst was gericht aan de gemeente zelf, maar zouden zustergemeenten en gedreven predikanten de liefde van Christus voor gemeenten zoals die van Sardis niet als voorbeeld moeten nemen? En zouden we niet net zo begaan moeten zijn met die enkele getrouwen in dit soort kerken, die lijden onder de macht van valse leraren?

Jezus reformeert en revitaliseert gemeenten – en alleen in deze twee hoofdstukken gaat het om zeven gemeenten. Dat zouden wij ook moeten doen.

Gods volk draagt Gods Naam

Nog een belangrijke motivatie vanuit de Schrift om gemeenten te reformeren en revitaliseren is dat God Zijn Naam verbonden heeft aan Zijn volk. Christenen worden gedoopt in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest (Mattheüs 28:19). Christenen zijn onder de nieuwe bedeling de tempel, de belichaming van de plaats waar God Zijn Naam doet wonen (1 Koningen 8:17 en 19). De gemeente wordt gevormd door mensen die naar Gods Naam genoemd zijn, die Hij tot Zijn eer geschapen heeft, die Hij geformeerd en gemaakt heeft (Jesaja 43:7).

Daar komt bij dat God ijvert voor de eer van Zijn Naam (Jesaja 48:9-11) – en dat zouden wij ook moeten doen.

Een kerk in verval en doordrenkt door zonde is als een vuurtoren met een kapotte lamp – en zonder spiegel.

Maar, als gemeenten zoals gezegd wegkwijnen in zonden, verdeeldheid en naam-christendom, wordt Gods Naam daardoor gelasterd. Zulke gemeenten brengen Gods Naam eerder in diskrediet dan dat ze Zijn Naam verheerlijken en verhogen.

Een kerk in verval en doordrenkt door zonde is als een vuurtoren met een kapotte lamp – en zonder spiegel. Het licht van Gods heerlijkheid wordt niet meer weerspiegeld en is niet meer op kilometers afstand te zien om zondaren naar de veilige haven van Gods barmhartigheid te leiden. In plaats daarvan is de nacht net zo donker als voorheen, of misschien nog wel donkerder. Het is als een radiostation dat gehackt is: wat ze ook zeggen te geloven, zulke gemeenten zenden leugens uit over God in plaats van de waarheid.

Het belang van de Naam van God, die Hij aan Zijn volk verbonden heeft, en in het bijzonder aan hun gezamenlijke bijeenkomsten (Mattheüs 18:20) – zou ons ertoe moeten bewegen om gemeenten te reformeren en te revitaliseren. Zoals Mark Dever vaak zegt: revitalisatie van een gemeente betekent in de economie van het Koninkrijk twee voor de prijs van één. Je breekt een slecht getuigenis af en zet er een goed getuigenis voor in de plaats.

Hoe dan?

Als dit Bijbels gezien hout snijdt, wat moeten we daar dan mee? Ik zou in ieder geval zeggen dat revitalisatie van gemeenten een belangrijke optie moet zijn die altijd overwogen moet worden als we nadenken over manieren om het Evangelie te verspreiden en te getuigen van het Koninkrijk. Het zou iets moeten zijn waar onze kerken over nadenken, iets wat ze meenemen in hun gebed en iets dat hun strategie mede bepaalt. Gemeenten die het Evangelie willen verspreiden en verkondigen zullen zich net als Jezus en Paulus bezig moeten houden met de versterking en het herstel van het getuigenis van gemeenten die met problemen kampen.

Overweeg eens wat jouw plaatselijke gemeente kan doen om andere plaatselijke gemeenten bij te staan die misschien in de problemen zitten. Leer ze kennen. Probeer erachter te komen wat daar nodig is. Bouw relaties met hen op. Sta ervoor open om hen te helpen op welke manier dan ook, misschien zelfs door een voorganger of mensen te sturen die kunnen helpen met reformeren.

Als je erover denkt om gemeentestichter te worden, overweeg dan ook eens de mogelijkheid om ook gemeenten te revitaliseren. Als je een gemeente revitaliseert, kun je misschien God verheerlijken en Zijn volk dienen door niet alleen een nieuwe gemeente op te zetten (waar een reformatie van een kerk meestal op neerkomt) maar ook door het afval op te ruimen dat broeders en zusters in de stad hebben laten slingeren. Zoals dat ook kan gaan als je letterlijk zwerfafval gaat rapen in je buurt, zul je versteld staan van de waardering van de buren als je geestelijk met een bezem door de kerk gaat. En wie weet hoe veel gemeenten weer gesticht of gerevitaliseerd zullen worden vanuit jouw vernieuwde gemeente!

We zouden revitalisatie van gemeenten als onze taak moeten zien, omdat God het als Zijn taak ziet. Dat zien we in de terug in het werk van de verhoogde Heere Jezus Christus en van de apostel Paulus. Gods volk draagt Gods Naam, en daarom moet het ook ons verlangen zijn om het overige te versterken dat dreigt te sterven.

Het bericht Wat als een gemeente ** op sterven na dood is? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tegelijk, en bovendien, is God nog steeds trouw aan trouweloze en ongelovige mensen. Hij houdt Zijn verbondsbeloften. Dat houdt onze verhouding met Hem in stand. Onze relatie met Hem wordt geschraagd door Zijn trouw aan ons, onvergelijkbaar veel meer dan door onze trouw aan Hem.

God is getrouw

Ja, zelfs wanneer het volk ongehoorzaam was. En hun ongehoorzaamheid had gevolgen; ze verbleven in ballingschap, maar God had een verbond gemaakt en zou dat houden. Zoals Paulus aan Timotheüs schrijft: ‘Dit is een betrouwbaar woord. […] Als wij ontrouw zijn, blijft Hij getrouw. Hij kan Zichzelf niet verloochenen.’ God zal trouw blijven, ongeacht wat wij doen.

Dat zie je in heel het Oude Testament. Maar zij waren ongelovig! Ze deden dit en dat … En dat ondanks alles wat God hen liet zien. In zekere zin is dat een troost voor ons. Want soms denken wij: ‘Deze zonde … Dit zal Hij me nu echt niet vergeven.’ Maar Hij zegt: ‘Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.’ Dit is een goed moment om Gods trouw opnieuw in te drinken.

En pas dit toe in de discipelschapsrelatie met jouw leerling of kring. Discipelen maken is weerbarstig, pijnlijk. Samen met een of meerdere anderen worstel je met zonde, met lijden. Het is dus niet gemakkelijk. Het is geen pasklaar proces. Als dat het tot nu toe wél was, heb je waarschijnlijk de kern niet geraakt. Dat is de reden waarom we, als we ons leven met elkaar delen, samen worstelen met zonde en met lijden.

God lof vanwege Zijn trouw

Maar het mooie is, Gods beloften, Gods trouw, houden ons overeind. Misschien kun je dus samen met je leerlingen de tijd nemen en zeggen: ‘Laten we God prijzen voor Zijn trouw aan ons.’ Of: ‘Laten we daarover praten.’ Of zelfs: ‘Laten we praten over de zonden waar wij mee worstelen, of het lijden, of welke andere dingen ook.’ En vraag: ‘Wat zijn de beloften die God ons gegeven heeft om te overwinnen in deze strijd met zonde? Wat zijn de beloften die God ons gegeven heeft tot troost in het lijden?’ Laat deze spreken in het hart van jouw leerlingen. Wijs hen op Gods getrouwheid. Dat houdt ons als discipelen overeind.

Het is ons herstel. Net zoals Hij zei: ‘Nee, Israël, ik ben nog niet klaar met je. Ik ga je herstellen.’ Op dezelfde manier moeten onze leerlingen begrijpen dat deze relatie hersteld kan worden, ondanks wat zij gedaan hebben. Want inmiddels trekken jullie al geruime tijd samen op. Waarschijnlijk voelen ze zich schuldig over bepaalde dingen. Daar is herstel mogelijk.

Herstel en vergeving

Maar tegelijk – zoals jij terecht zei – is het de bedoeling dat wij God vertegenwoordigen. Wij zien hoe Hij herstelt en vergeeft. En op dit punt in jullie discipelschapsrelatie ben je waarschijnlijk al eens beledigd. Het is zo belangrijk om Gods vergeving te begrijpen. Die moet je vatten en ontvangen, zodat jij die ander kunt worden. Je moet duidelijk zien: ‘Dit is wat God voor mij doet, dit is wat Hij mij vergeven heeft. Ook al hebben deze mensen mij beledigd, ik zie wat God gedaan heeft, ik zie Zijn trouw. Mijn zonde had gevolgen, ik verknoeide het, maar Hij herstelde mij. Ik zal hetzelfde doen voor jou.’

Geloof in Gods genade voor jou. En geef het niet op met jouw leerlingen.

Het bericht Ballingschap en de belofte van herstel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Welke club behoor jij?

Transcript
Mijn ervaring is dat er veel christenen zijn die ofwel het koninkrijk verdedigen of zich vastklampen aan het kruis, maar vaak is het exclusief óf het een, óf het andere. En dit leidt vaak tot een tweedeling. Je hebt de ‘kruis-club’ die het alleen maar heeft over persoonlijke verlossing, en je hebt de ‘koninkrijks-club die zich bekommert om het veranderen van de wereld. Maar wat jammer dat er daardoor twee grote thema’s uit de Schrift tegenover elkaar worden gezet.

Koninkrijk vs. kruis?

Als we naar de Schriften kijken, ontdekken we iets totaal anders. Het koninkrijk en het kruis worden bij elkaar gehouden door de Christus, Jezus zelf. Maar Jezus is niet zomaar een gewone superheld, Hij is de Messias van Israël, de Beloofde, Die het koninkrijk van God brengt, maar Die dit op de meest verrassende manier doet door Zijn dood aan het kruis. En je ziet dit door het hele verhaal van de Schrift heen opduiken.

Dit thema van het koninkrijk Gods komt al tevoorschijn vanuit de tuinaarde van Eden. Het is een beeld van Gods heerschappij door Gods volk over heel Gods schepping. Dat is het doel. Dat is de visie van de Schrift, dat het hele universum opnieuw geordend zou worden rond de machtige liefde van God en Christus. Maar vanwege onze zonde betekent de weg daarheen dat er een prijs betaald moet worden voor de overwinning van het komende koninkrijk.

Als Jezus komt, verkondigt Hij het koninkrijk, maar precies die route leidt Hem naar het kruis.

De Koning en Zijn kruis

Als Markus het verhaal over het kruis vertelt, vertelt hij dat er een bord boven Jezus’ hoofd hangt dat verkondigt dat Hij een koning is. Ze bespotten Jezus als koning. Hij draagt een doornenkroon. Maar Markus laat ons op ironische wijze zien dat Jezus precies dat is waarmee ze Hem bespotten. Hij is de Koning Die regeert met Zichzelf gevende liefde, en Die door Zijn genade ons loskoopt voor Zijn koninkrijk. En dat betekent dat de Heere ons uit genade in dit door het kruis tot stand gekomen koninkrijk roept, waar wij Christus als Koning volgen door onze kruizen op ons te nemen.

Het bericht Wat is de relatie tussen koninkrijk en kruis? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De bananenschillen vlogen ons om de oren, de potten pindakaas waren binnen no-time tot op de laatste millimeter uitgelikt en het boodschappenlijstje verdriedubbelde in lengte. Moederlief stond te shaken als de blender weer van zich liet horen. Het betekende voor haar een hoop rotzooi.

Alles wat nieuw is, is interessant. Om deze reden betrad de jongste zoon op dag 1 het werkterrein van zijn broeder, keuken genaamd, en vroeg hij een slokje te mogen proeven. Helaas werd dit verzoek niet ingewilligd. Hij had niet genoeg voor hem. Dan niet.

Echter, een paar minuten later kwam hij op zijn antwoord terug: ‘Ger, ook een glaasje proeven?’ Hoewel ik hem natuurlijk verdacht van oplichterij, won de nieuwsgierigheid en besloot ik toch een klein slokje te proeven. Ik begreep zijn vriendelijke aanbod meteen. Niet te zuipen.

Enkele weken na de intocht van de blender vertrouwde ik erop dat Tom het shaken inmiddels wel onder de knie had, dus beantwoordde ik zijn vraag: ‘Shake?’ met ‘Ja.’ Dat had ik niet moeten doen. Tijdens de eerste slok wist ik niet of ik het nu wel of niet lekker vond. Na de tweede slok wist ik dat wel. Zodoende mieterde ik het hele brouwsel na de derde slok (die ik overigens uit beleefdheid tot mij had genomen) in zijn eigen shakebeker, die hij vervolgens weer overgoot in de gootsteen. Die lust immers alles.

Gek genoeg moest ik denken aan de kerk, die zo nu en dan ook zin heeft in een shake. De ene dominee gelooft niet meer in de letterlijke uitleg van de wonderen van Jezus en mixt zo de Bijbelse opvattingen met de wereldse. Een tweede organiseert jaarlijks een Top-2000 dienst en verwisselt daarmee de Psalmen en gezangen voor een zwik popliedjes. Een derde voorbeeld is die vooraanstaande man binnen de PKN die de traditionele diensten eens grondig wil hervormen. En dat alles met één doel: om een mix over te houden van oud en nieuw, van Bijbels en werelds, sterker nog: van wijsheid en dwaasheid.

Om even terug te komen op het begin: de shake van Tom bestond grotendeels uit ingrediënten die ik afzonderlijk echt wel lustte. Er was eigenlijk maar één ingrediënt wat ik niet echt lustte. Zodra het hele zooitje bij elkaar kwam, was het helemaal niet meer te drinken. Precies hetzelfde lijkt te gebeuren als we het wereldse met het Bijbelse gaan vermengen. Al zitten er nog zoveel gezonde en lekkere elementen in de shake, één ingrediënt is voldoende om het tot een waardeloos brouwsel te maken.

Nee, niet iedere verandering is verkeerd. Maar dat gemix is maar niks.
Dus: beste dominees, één tip wil ik jullie geven: niet shaken, maar preken!

Het bericht Niet shaken, maar preken! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Vernieuwd in je denken en verlangens verscheen eerst op Geloofstoerusting.