Abram en Lot staan op het punt om uit elkaar te gaan, omdat het land waar ze verblijven niet groot genoeg is voor hen beiden. Abram geeft Lot de keuze, hij mag als eerste bepalen welke kant hij opgaat, ‘ligt heel het land niet voor je open?’

Als je als jonge vrouw in deze westerse rijke wereld woont, dan heb je waarschijnlijk, net als ik, een ontelbaar aantal mogelijkheden en keuzevrijheden in zo’n beetje alle facetten van je leven. Van de grote dingen – denk aan wat je gaat studeren, waar je gaat werken, waar je gaat wonen – tot de ‘kleinere’ dingen als wat je doet op je vrije zaterdag, wat je eens zult gaan eten, welke film je zult kijken of welk boek je eens zult lezen; ‘ligt heel het land niet voor ons open?’

Maar een ‘open land’ betekent ook de mogelijkheid om die in de verkeerde richting door te trekken. Net als Lot. En ja, die geschiedenis kennen we natuurlijk wel: Lot die er zelf voor kiest om naar Sodom te gaan, en daarbij ook nog de eerste keus pakt, terwijl zijn oom een stuk ouder was en hij hem toch minstens voor had kunnen laten gaan. En als we eerlijk zijn vinden we het ook wel een beetje dom van Lot dat hij dan uitgerekend voor Sodom kiest. Want dat was nou niet een stad die bekend stond vanwege zijn goede normen en waarden en zijn beschaafde inwoners. In dat geval hadden wij het misschien nog wel begrepen, toch?

Ik ben bang van niet. We hebben waarschijnlijk veel meer gemeen met Lot dan we willen toegeven: ‘En Lot sloeg de ogen op en zag dat heel de Jordaanvlakte rijk aan water was; voordat de HEERE Sodom en Gomorra te gronde gericht had, was zij in de richting van Zoar als de hof van de HEERE, als het land Egypte’ (Genesis 13:10). Niks geen vieze, stinkende stad waar de donkere wolken van onheil al boven hingen! ‘Als de hof van de HEERE’, zo geweldig als het paradijs, zo zag het land eruit. Lot keek op basis van zijn menselijke ogen en koos voor dat land.

We hebben waarschijnlijk veel meer gemeen met Lot dan we willen toegeven.

Kijken wij niet ook al te vaak net als Lot naar dit open land? Die muziek is toch gewoon heerlijk om naar te luisteren? En die film, er zitten wat scènes in… maar het is echt zo’n feelgood movie. En ja, die vriendinnen zijn misschien niet zo serieus maar we hebben zoveel lol samen. En dat feestje, daar wordt flink gedronken, maar het is gezellig en ik vind die aandacht best leuk.

Laten we eerlijk zijn, zoals de Bijbel zegt – de wereld kan er vaak nog zo mooi uitzien maar: ‘De mannen van Sodom waren echter slecht en grote zondaars tegenover de HEERE’ (Genesis 13:13). Natuurlijk moeten wij niet vergeten dat deze terechte beschuldiging ook voor ons geldt. Wij zijn ook grote zondaars tegenover de HEERE. Maar alleen door ons geloof in het reinigende bloed van Jezus Christus en Zijn opstaan uit de dood kunnen wij nu kinderen van God genoemd worden. Maar wat doen wij daarna? Leven we ook als kinderen van de Allerhoogste? Maken wij er wel echt werk van – door de kracht van Zijn onmisbare Heilige Geest – om meer op Jezus te gaan lijken en minder op de wereld?

De keuze van Lot is denk ik voor ons een waarschuwing om niet in de wereld van vandaag dezelfde fout te maken. Laten we oplettend zijn; de schoonheid en het comfort van Sodom kan ons in slaap doen sukkelen. Het maakt ons lauw en zorgt dat wij niet meer het zout van de aarde zijn, het zorgt ervoor dat wij gaan lijken op deze zus genaamd Sodom: ‘Zie, dit was de ongerechtigheid van uw zuster Sodom: trots, overvloed van voedsel en zorgeloze rust had zij met haar dochters. De hand van de arme en de behoeftige ondersteunde zij echt niet’ (Ezechiël 16:49)

We weten hoe het afliep met deze stad. God had geduld, maar uiteindelijk kwam Zijn oordeel en keerde Hij de stad ondersteboven en richtte het te gronde. De zonde kan er, en zal er, vaak zo onschuldig uitzien, aantrekkelijk als de vrucht in de hof van Eden, blinkend en vol overvloed als de stad Sodom – maar het draagt het kwaad in zich en het gevolg ervan is de dood (Romeinen 6:16).

De zonde kan er, en zal er, vaak zo onschuldig uitzien, aantrekkelijk als de vrucht in de hof van Eden, blinkend en vol overvloed als de stad Sodom – maar het draagt het kwaad in zich en het gevolg ervan is de dood.

Dit is nog niet het hele verhaal, want voordat dit gebeurde stuurde God engelen om Lot te redden zodat hij niet ‘om de ongerechtigheid van de stad – zou worden – weggevaagd’ (Genesis 19:15). De reactie van Lot is alarmerend: ‘Lot aarzelde echter; daarom grepen die mannen zijn hand, de hand van zijn vrouw en de hand van zijn twee dochters, omdat de HEERE hem wilde sparen. Zij brachten hem naar buiten en leidden hem buiten de stad’ (Genesis 19:16).

Lot aarzelde. Aarzel jij om weg te lopen van plekken waarvan je weet dat God niet wil dat je er bent? Aarzel jij om die film of die muziek te stoppen of uit je playlist te halen? Aarzel jij om het gemak van oppervlakkige gezelligheid te vermijden voor diepere en soms confronterende vriendschappen? Aarzel jij om weg te blijven van het feestje waar de alcohol en de overspel zo rijkelijk gevierd worden?

‘…omdat de HEERE hem wilde sparen.’ Wat voor Sodom geldt, geldt ook voor de wereld van vandaag: onze God wil ons nog sparen. Als je Jezus Christus nog niet kent, wil God je door het offer van Zijn Zoon sparen en je verlossen van het oordeel dat over deze wereld zal komen en zal Hij je vrij maken van de zonde en schuld zodat je werkelijk vrede hebt. Als je Jezus Christus al wel kent, om je opnieuw te onderwerpen aan Hem, Zijn eer te zoeken en weg te vluchten van de zonde in jouw leven en daarentegen te leven tot Zijn eer, in geloof en liefde, zoals Paulus schrijft:

‘U echter, o mens die God toebehoort, ontvlucht deze dingen. Jaag daarentegen gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, volharding en zachtmoedigheid na’ (1 Timotheüs 6:11).

Het bericht De schoonheid van Sodom verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als de Bijbel over het sterven van Jezus spreekt, draait het echter niet om die vraag. Dan gaat het om de bedoeling van Zijn dood. Welk doel stond God voor ogen?

Daar gaat John Piper in dit boek op in. Vanuit de Bijbel geeft hij vijftig antwoorden op de vraag: Waarom moest Jezus sterven? Geen vijftig oorzaken, maar vijftig bedoelingen. Zo geeft hij antwoord op een van belangrijkste vragen die jij jezelf kunt stellen: Wat heeft God voor zondaren tot stand gebracht door Zijn Zoon op aarde te laten sterven? Belangrijker nog: Wat wilde Hij doen voor jou?

Klik hier voor een leesfragment.

Wordt verwacht: 15 maart ’21

AANBIEDING! – Maak gebruik van de staffelkorting en bestel vóór 15 februari! (levering ± 4 weken)

Het bericht Waarom moest Jezus sterven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Uit deze principes leren we dat de gebruikelijke benadering om de verlossende aard van alle Bijbelse teksten te begrijpen erin bestaat hoe Gods Woord de persoon en/of het werk van Christus voorspelt, erop voorbereidt, erop reflecteert of het resultaat daarvan is.

Deze vier categorieën van Evangelie-uitleg zijn niet bedoeld om uitputtend te zijn of strikt van elkaar gescheiden te blijven, maar ze helpen ons uit te leggen hoe de gehele Schrift van Christus en/of Zijn werk getuigt.

1. Sommige passages, zoals de profetieën en messiaanse psalmen, voorspellen duidelijk wie Christus is en wat Hij doen zal.

Jesaja schreef over de Messias: ‘En men noemt Zijn Naam Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. Aan de uitbreiding van deze heerschappij en aan de vrede zal geen einde komen’ (Jesaja 9: 5-6 HSV). Dit is een duidelijke voorspelling van Jezus’ persoon en werk en er zijn veel meer van zulke voorspellingen in de profetische gedeelten van de Schrift.

2. Andere gedeelten bereiden Gods volk voor op het begrijpen van de genade van God die hen moet verlossen.

Als David genade bewijst aan Koning Sauls kreupele kleinzoon (een koninklijke afstammeling die Davids rivaal zou zijn voor de troon van Israël), begrijpen we iets van hoe God vijanden vergeeft en genade betoont aan de hulpelozen.

Genade springt niet ineens als bij verrassing tevoorschijn in het Nieuwe Testament. Gods volk was millennia lang al voorbereid om de genade van Christus te begrijpen en te ontvangen.

Veel passages in het Oude Testament bereiden Gods volk niet alleen voor om Zijn genadige voorziening te begrijpen, maar ook om hun nood te leren kennen. Als Paulus in Galaten 3 vers 24 schrijft dat de wet onze leermeester tot Christus was, begrijpen we dat de hoge en heilige normen van de Wet ons voorbereiden om Gods genade te zoeken in plaats van verwachting te hebben van de kwaliteit van onze daden om voor Hem aanvaardbaar te zijn.

De offerdienst bereidt ons verder voor om te begrijpen dat er zonder bloedstorting geen verzoening is voor ons onvermogen om de Wet te houden (Hebr. 9:22). En omdat Abrahams geloof hem tot gerechtigheid werd gerekend, zijn we voorbereid om te begrijpen dat ons staan voor God afhangt van het vertrouwen op wat een Ander voorziet (Rom. 4: 21-22).

Genade springt niet ineens als bij verrassing tevoorschijn in het Nieuwe Testament. Gods volk was millennia lang al voorbereid om de genade van Christus te begrijpen en te ontvangen.

3. Omdat genade de sleutel is om Gods bedoelingen te begrijpen, met Christus als hoogtepunt, worden door de Schrift heen aspecten van het Evangelie weerspiegeld.

Als een tekst geen duidelijke voorspelling doet en ook niet voorbereidt op Christus’ persoon of werk, kunnen de verlossende waarheden altijd worden onderscheiden door twee vragen te stellen, die je met recht aan iedere tekst kunt stellen:

• Wat weerspiegelt deze tekst van de aard van God, Die de in de verlossing voorziet?
• Wat weerspiegelt deze tekst van de aard van de mens, die de verlossing nodig heeft?

Deze vragen zijn de lenzen waardoor we iedere passage kunnen bekijken om te zien wat het weerspiegelt over de aard van God en/of dat van de mens. Deze lenzen laten ons onvermijdelijk zien dat God heilig is en wij niet. Dat God soeverein is en dat wij kwetsbaar zijn. Dat God genadig is en dat wij zijn genade nodig hebben. Deze ‘leesbrillen’ maken ons ervan bewust dat we aangewezen zijn op Gods genade om verlost te worden van onze zonde en onmacht. Christus mag dan in de tekst niet met name worden genoemd, maar uit de weerspiegeling van Gods natuur en de onze wordt de noodzakelijkheid van Zijn genade zichtbaar.

Het gebruik van deze ‘leesbrillen’ door het Oude en Nieuwe Testament heen, toont ons de genadige natuur van God die in verlossing voorziet, want Hij geeft kracht aan de zwakken, rust aan de vermoeiden, verlossing aan de ongehoorzamen, trouw aan de ontrouwen, voedsel aan de hongerigen en redding aan de zondaren. We leren ook iets van de menselijke natuur, die verlossing nodig heeft, wanneer helden falen, aartsvaders liegen, koningen vallen, profeten de moed laten zakken, discipelen twijfelen en verbondskinderen afgodendienaars worden. Deze lenzen voorkomen dat we de personages in de Bijbel enkel zouden gaan zien als morele helden om na te volgen, maar veeleer als gebrekkige mannen en vrouwen die zelf aangewezen waren op Gods genade.

Elke tekst, in zijn verlossende context gelezen, weerspiegelt een aspect van de gevallen toestand van de mensheid, die de genade van God nodig heeft. Door te focussen op deze gevallen toestand komen lezers tot het overwegen van de Goddelijke oplossing. Het karakter van die oplossing is genade, die tot een absoluut hoogtepunt komt in de gave van de Heiland.

4. We begrijpen hoe Gods verlossende boodschap verschijnt in de Schrift door teksten die voortvloeien uit Christus’ werk voor ons.

We zijn gerechtvaardigd en geheiligd door Christus’ verzoenende werk en geestelijke inwoning. Onze gebeden worden gehoord door zijn priesterlijke voorspraak voor ons. Onze wil wordt getransformeerd vanuit onze vereniging met Hem. We aanbidden als antwoord op Gods genadige gave van ieder aspect van onze verlossing.

Waarom moeten we de Schrift zó lezen dat we begrijpen hoe onze acties en identiteit het gevolg zijn van genade? Om de volgorde van de imperatieven en de indicatieven van de Schrift zuiver te houden. De imperatieven (wat we moeten doen) zijn altijd resultaat van de indicatieven (wie we zijn door Gods genadige geschenk); wat we doen is nooit oorzaak van wie we zijn met betrekking tot onze eeuwige status in Gods koninkrijk en familie. We gehoorzamen omdat we Gods geliefden zijn, niet om God te bewegen ons lief te hebben. Zijn genade jegens ons gaat vooraf aan, stelt ons in staat tot en motiveert onze inspanningen tot heiliging.

We gehoorzamen omdat we Gods geliefden zijn, niet om God te bewegen ons lief te hebben. Zijn genade jegens ons gaat vooraf aan, stelt ons in staat tot en motiveert onze inspanningen tot heiliging.

Een belangrijk voorbeeld van imperatieven die voortkomen uit indicatieven is als God de Tien Geboden geeft aan Zijn volk. Hij stelt hun gehoorzaamheid niet als voorwaarde voor Zijn liefde. Eerst verklaart Hij: ‘Ik ben de HEERE, uw God, Die u uit het land Egypte, uit het slavenhuis, geleid heeft’ (Deut. 5:6 HSV). Pas daarna geeft Hij Zijn geboden. Hij redde Zijn volk voordat ze gehoorzaamden. Hun gehoorzaamheid werd verwacht als resultaat van het ontvangen van Gods bevrijding, niet als voorwaarde om het te verkrijgen. Door dit consistente patroon van verlossing in de Schrift te doorzien hebben we niet alleen een instrument om de structuur van de Bijbel te begrijpen, maar ook een manier om Evangelie-genade te ontdekken, zelfs in passages waarin Gods geboden de overhand hebben.

En waarom is dit indicatief/imperatief-patroon zo belangrijk? Omdat genade niet alleen de grondslag is voor Gods geboden, maar ook de ultieme kracht die ons in staat stelt naar deze normen te leven, omdat we van binnenuit veranderd zijn.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van The Gospel Coalition (Nederland en Vlaanderen).

Het bericht Vier manieren waarop de hele Bijbel naar Jezus verwijst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We mogen inderdaad denken aan het handelend optreden van de Vader in het sterven van Zijn Zoon. Ten slotte was de angstige uitroep van Jezus aan het kruis: ‘Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?’ (Mark. 15:34 (HSV), waarin Ps. 22:1 doorklinkt). Daarna riep Jezus luid op Zijn laatste ademtocht: ‘Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest.’ (Luk. 23:46, HSV). Deze woorden op Jezus’ laatste ademtocht onderstrepen de rol van de Vader in het zoenoffer.

De rol van de Heilige Geest is minder duidelijk. Wat in het algemeen ook kan worden gezegd, aangezien theologen trachten de nogal geringe aandacht die er aan de Geest wat betreft de schepping, het verlossingwerk en de voleinding wordt geschonken te herstellen. Het werk van de Heilige Geest dat misschien wel het meest wordt genegeerd is Zijn rol in de verzoening van zonden. Wat ons bij ons onderwerp brengt, waarbij twee zaken zullen worden beantwoord: (1) de rol van de Heilige Geest (2) in het plaatsvervangend straflijden tot verzoening.

Het werk van de Heilige Geest dat misschien wel het meest wordt genegeerd is Zijn rol in de verzoening van zonden.

Het tweede punt van aandacht heb ik gekozen, omdat het plaatsvervangend straflijden in toenemende mate door theologen[i] wordt aangevallen. Anderen blijven erbij dat plaatsvervangend straflijden het hart is van het verzoeningswerk[ii]. Voordat we te hard van stapel lopen, zullen we eerst een begripsbepaling moeten geven.

Verzoening door plaatsvervangend straflijden: begripsbepaling

Verzoening door plaatsvervangend straflijden voor de zonde is een interpretatie of een model van wat door Christus’ kruisdood is verwezenlijkt. Zoals ik elders al beschreven heb, zijn dit de voornaamste grondprincipes[iii]:

1. De verzoening is gegrondvest op de heiligheid van God, de volkomen Heilige, op Hem Die de zonde haat en bestraft.
2. Er moet voor de zonde worden betaald.
3. De mens is niet in staat deze straf voor zijn zonde te voldoen en zodoende het leven te ontvangen; sterker nog, de straf ís de dood.
4. Alleen God kan de straf op de zonde betalen, maar om voor de mens te voldoen moet Hij deelhebben aan de menselijke natuur.
5. Door Zijn dood heeft Jezus Christus, God én mens, verzoening voor de zonde van de mens gedaan.
6. Verzoening móest op deze manier plaatsvinden (‘het dogma van plaatsvervangend straflijden’).

Deze begripsbepaling stelt weliswaar, overigens geheel juist, de rol van de Zoon centraal, maar daarmee is lang niet alles gezegd, want de Zoon handelt nooit alleen.

Het ondeelbaar handelen en de Heilige Geest

Aangezien God drie-enig is, wordt het werk van de tweede Persoon niet gescheiden van het werk van de eerste en van de derde Persoon. Dit wordt vanouds het ‘dogma van het ondeelbaar handelen’ genoemd, wat betekent dat in ieder goddelijk werk zowel de Vader, als de Zoon, als de Heilige Geest ondeelbaar handelen vanuit dezelfde wil en kracht. In het goddelijke handelen bij de schepping, bijvoorbeeld, maakte God de Vader de wereld door Zijn Woord – het werk van de Zoon – (Joh. 1:3), terwijl de Heilige Geest boven de watervloed zweefde (Gen.1:2).

Dus ook hier, in het goddelijk verzoeningswerk, werkten de drie Personen onlosmakelijk samen. Om precies te zijn: God de Vader zond God de Zoon om mens te worden en om zichzelf middels het plaatsvervangend straflijden op te offeren voor de zonde van de mens (Joh. 3:16-17; Gal. 4:4-5; 1 Joh. 4:10). God de Zoon gaf Zich vrijwillig om door God Zijn Vader te worden gezonden, mens te worden en in gehoorzaamheid de wil van Zijn Vader uit te voeren, om verzoening door plaatsvervangend straflijden te volbrengen (Joh. 4:34; 5:36).

Maar hoe zit het dan eigenlijk met de Heilige Geest?

De Geest was gedurende het hele proces werkzaam

God de Heilige Geest was van begin tot eind werkzaam in het goddelijk verzoeningswerk.

Ten eerste was de Heilige Geest de goddelijke Persoon Die bij de menswording de conceptie van de Zoon in de baarmoeder van de maagd Maria tot stand bracht. Zoals de engel haar verkondigde: ‘De Heilige Geest zal over u komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen. Daarom ook zal het Heilige Dat uit u geboren zal worden, Gods Zoon genoemd worden’ (Luk. 1:35, HSV). Het productieve aandeel van de Geest in dit ‘nieuwe’ schepsel loopt in sommige opzichten parallel aan Zijn vruchtbare aandeel in de ‘oude’, oorspronkelijke schepping (Gen. 1:2). Net als toentertijd is ook hier het werk van de Geest essentieel, aangezien er geen verzoening zonder de menswording kan plaatsvinden (Hebr. 2:9,17).

Ten tweede, was Jezus Christus, vanaf de conceptie en gedurende zijn hele aardse leven, ‘zonder maat’ vervuld met de Heilige Geest (Joh. 3:34). Dit houdt in dat, terwijl Hij volledig God in een eeuwige verbintenis met de Geest was, de mens geworden Zoon tevens intensief de inwoning van de Geest genoot en van Hem zeer veel macht en kracht ontving. Deze met de Geest verrijkte aanwezigheid hield in dat iedere keer wanneer de mens geworden Zoon handelde – en zodoende de Vader Die Hem had gezonden gehoorzaamde, verleiding weerstaand, goddelijke woorden sprekend, Zijn leerlingen liefhebbend, het Evangelie verkondigend, de zieken genezend, demonen uitdrijvend, de confrontatie met religieuze leidsmannen aangaand – Hij gezalfd was met de volheid van de Geest (zie bijvoorbeeld: Luk. 4:18; Matth. 12:28; Hand. 10:38).

Ten derde, omdat de Heilige Geest tijdens Jezus’ hele leven bij Hem heeft ingewoond, heeft Hij Jezus dus niet verlaten in Zijn smartelijk sterven. In plaats daarvan heeft de mens geworden Zoon juist Zijn plaatsvervangend verzoeningswerk ondergaan, ondersteund door de Heilige Geest. Hierbij is Hebreeën 9:14 de sleuteltekst. In een passage over de reinigende kracht van Jezus’ bloed zegt de schrijver dat de Mensenzoon ‘door de eeuwige Geest Zichzelf smetteloos aan God geofferd heeft’ (HSV).

Nogmaals, het aandeel van de Geest in Jezus’ sterven onderstreept het ondeelbaar handelen van de Drie-eenheid. Wie heeft Zichzelf ten offer gegeven? God de Zoon. Aan wie heeft de Zoon Zich ten offer gegeven? Aan God de Vader. En hoe heeft de Zoon Zich aan de Vader ten offer gegeven? Door God de Heilige Geest. Anders gezegd: doordat de Geest aanwezig was bij de kruisdood was het mogelijk dat de Zoon ‘het kruis [heeft] verdragen en de schande veracht’ (Hebr. 12:2, HSV) en zijn verzoening door plaatsvervangend straflijden heeft bewerkstelligd.

En tenslotte, als vierde: de dood heeft niet het laatste woord. De kruisiging werd door de opstanding gevolgd (Hand. 2:24), waardoor verzoening pas van kracht werd (1 Kor. 15:17), waarbij de Geest ook een essentieel aandeel had. Paulus, bijvoorbeeld, benadrukt dat het eerste handelen van de Vader om de Zoon op te wekken uit de dood door de Heilige Geest werd uitgevoerd: ‘En als de Geest van Hem Die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, zal Hij Die Christus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door Zijn Geest, Die in u woont’ (Rom. 8:11, HSV).

Dit leven brengende werk van de Geest zou ons niet moeten verbazen. Jezus Zelf heeft het immers bevestigd: ‘De Geest is het Die levend maakt (…)’ (Joh. 6:63, HSV). Het geheimenis van de goddelijkheid belijdt, dat Jezus werd ‘gerechtvaardigd in de Geest’, waaraan in 1 Tim. 3:16, met betrekking tot de opstanding, wordt gerefereerd. En Paulus onderstreept dat er wat ‘de Geest van heiliging betreft (…) met kracht bewezen [is] dat Hij de Zoon van God is, door Zijn opstanding uit de doden (…)’ (Rom. 1:4, HSV). Van Christus kan worden gezegd dat Hij voor onze rechtvaardiging is opgewekt, doordat middels de opstanding de Geest Christus’ verlossingswerk heeft bekroond (Rom. 4:25).

Kortom: de Heilige Geest heeft van het begin tot het eind, het hele proces van de verzoening door plaatsvervangend straflijden door, gehandeld.

Artikelen ter verdieping [iv]

• These Three Atone: Trinity and Atonement – Fred Sanders
• The Atonement and the Holy Spirit – Christopher R.J. Holmes
• Penal Substitution – Stephen R. Holmes

[i] Zie: Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament and Contemporary Contexts– Mark D. Baker & Joel B. Green; The Nonviolent Atonement – J. Denny Weaver; Violence, Hospitality, and the Cross – Hans Boersma; Saved from Sacrifice: A Theology of the Cross – Mark S. Heim; Proclaiming the Scandal of the Cross: Contemporary Images of the Atonement – Mark D. Baker.

[ii] Zie: In My Place Condemned He Stood: Celebrating the Glory of the Atonement – Prof. J. I. Packer, Ph.D. (hoofdstuk 2).

[iii] Zie: The Baker Compact Dictionary of Theological Terms – Gregg R. Allison

[iv] Deze artikelen zijn opgenomen in: T&T Clark Companion to Atonement – onder redactie van Adam J. Johnson. Uitgegeven door: Bloomsbury T & T Clark, 2017.

Het bericht Zonder de Heilige Geest geen plaatsvervangende verzoening voor de zonde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Welke club behoor jij?

Transcript
Mijn ervaring is dat er veel christenen zijn die ofwel het koninkrijk verdedigen of zich vastklampen aan het kruis, maar vaak is het exclusief óf het een, óf het andere. En dit leidt vaak tot een tweedeling. Je hebt de ‘kruis-club’ die het alleen maar heeft over persoonlijke verlossing, en je hebt de ‘koninkrijks-club die zich bekommert om het veranderen van de wereld. Maar wat jammer dat er daardoor twee grote thema’s uit de Schrift tegenover elkaar worden gezet.

Koninkrijk vs. kruis?

Als we naar de Schriften kijken, ontdekken we iets totaal anders. Het koninkrijk en het kruis worden bij elkaar gehouden door de Christus, Jezus zelf. Maar Jezus is niet zomaar een gewone superheld, Hij is de Messias van Israël, de Beloofde, Die het koninkrijk van God brengt, maar Die dit op de meest verrassende manier doet door Zijn dood aan het kruis. En je ziet dit door het hele verhaal van de Schrift heen opduiken.

Dit thema van het koninkrijk Gods komt al tevoorschijn vanuit de tuinaarde van Eden. Het is een beeld van Gods heerschappij door Gods volk over heel Gods schepping. Dat is het doel. Dat is de visie van de Schrift, dat het hele universum opnieuw geordend zou worden rond de machtige liefde van God en Christus. Maar vanwege onze zonde betekent de weg daarheen dat er een prijs betaald moet worden voor de overwinning van het komende koninkrijk.

Als Jezus komt, verkondigt Hij het koninkrijk, maar precies die route leidt Hem naar het kruis.

De Koning en Zijn kruis

Als Markus het verhaal over het kruis vertelt, vertelt hij dat er een bord boven Jezus’ hoofd hangt dat verkondigt dat Hij een koning is. Ze bespotten Jezus als koning. Hij draagt een doornenkroon. Maar Markus laat ons op ironische wijze zien dat Jezus precies dat is waarmee ze Hem bespotten. Hij is de Koning Die regeert met Zichzelf gevende liefde, en Die door Zijn genade ons loskoopt voor Zijn koninkrijk. En dat betekent dat de Heere ons uit genade in dit door het kruis tot stand gekomen koninkrijk roept, waar wij Christus als Koning volgen door onze kruizen op ons te nemen.

Het bericht Wat is de relatie tussen koninkrijk en kruis? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hieronder staat een licht bewerkte transcriptie van de video hierboven. Check de video alvorens te citeren.

Jezus aanspraak op goddelijkheid

Jezus wordt hier niet afgeschilderd als een groot filosoof van het leven, iemand die ons kan helpen om op een soort algemene manier innerlijke vrede en voldoening te vinden.

Jezus Christus is de enige religieuze leider die ooit Zijn aanspraken op goddelijkheid heeft bevestigd door uit de dood te worden opgewekt. Jezus Christus zei dat Hij de mensgeworden God was. Hij zei dat Hij was gezonden door de Vader, met wie Hij eeuwige gemeenschap genoot, om Zijn volk van hun zonden te redden.

En dus zou ik allereerst het christendom uit de categorie willen halen die mensen gewoonlijk reserveren voor de religie van spoken en nachtelijk gestommel en van die vage innerlijke gevoelens. Zelfs als je niet gelooft dat dit echt gebeurd is: de claim is dat het gebeurde in dezelfde historische tijdlijn als alle andere gebeurtenissen in de geschiedenis. We hebben het niet alleen over wat subjectief is – wat goed is voor jou versus wat goed is voor mij – we hebben het over de ultieme waarheid.

Jezus is wie Hij zegt dat Hij is

En als Jezus is wie Hij zei dat Hij was, dan zal Hij, zoals de apostel Paulus de Atheners in Handelingen 17 vertelde, opnieuw komen om zowel de levenden als de doden te oordelen. Jezus wordt hier niet afgeschilderd als een groot filosoof van het leven, iemand die ons kan helpen om op een soort algemene manier innerlijke vrede en voldoening te vinden.

Hij is gekomen om een heel specifieke reden: om onze zonden te vergeven, om ons met God te verzoenen en om ons laatste oordeel in Zijn eigen persoon te dragen. Hij is gekomen om ons nieuw leven te geven. Hij is gekomen om ons in Zichzelf in te voegen als het begin van de nieuwe schepping.

Michael Horton is J. Gresham Machen-hoogleraar systematische theologie en apologetiek aan het Westminster Seminarie van Californië. Hij schreef onder andere Putting Amazing Back into Grace, Christless Christianity en The Gospel-Driven Life.

Het bericht Waarom je in Jezus ** zou moeten geloven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Waarom moet de Verlosser waarachtig mens zijn? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Welk een Vriend is onze Jezus, die in onze (ook in jouw!) plaats wil staan! Welk een voorrecht, dat ik door Hem altijd vrij tot God mag gaan!

Het bericht Waarom was het voor Christus, de Verlosser, nodig om te sterven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar daarna klonk het: ”Geliefde broeders en zusters, aan allen die zo berouw hebben over hun zonden en hun heil alleen in Christus Jezus zoeken, verkondig ik de absolutie, de vrijspraak van al hun zonden in de naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest. Amen”. Pas daarna zong de gemeente de tien geboden, om die te doen uit dankbaarheid.

In de kerkdienst worden de sleutels van het hemelrijk bediend. Aan alle gelovigen wordt verkondigd en openlijk betuigd dat al hun zonden vergeven zijn, alleen om Christus’ wil.

Het bericht Absolutie voor allen die hun heil in Christus zoeken verscheen eerst op Geloofstoerusting.