God werkt door Zijn soevereine genade nieuwe verlangens in ons voor God.

Maar toch worden we nog zo vaak overspoeld door die oude, vleselijke, zondige verlangens die God niet verheerlijken. Hoe kunnen we er dan zeker van zijn dat we nieuwe, heilige verlangens hebben gekregen van God, voor God? En dus wedergeboren zijn? En realistisch gezien, hoeveel verlangen voor God zullen we krijgen in dit leven, en hoeveel overwinning op oude verlangens

Wedergeboorte

Laten we beginnen bij de wedergeboorte. De Heilige Geest doet ons wedergeboren worden door het Woord. De wedergeboorte geeft ons nieuwe, op God gerichte verlangens. Deze verlangens verheffen Christus en worden gestuurd door de Geest. Het Nieuwe Testament vertelt ons over deze verlangens van de nieuwe mens en de soort strijd die deze verlangens met zich meebrengen.

Voordat we wedergeboren waren, beschrijft de Bijbel ons als natuurlijke mensen. Dat betekent dat we de Heilige Geest nog niet hebben. En daarom hebben we niet het geestelijke vermogen om de schoonheid van Christus en Zijn evangelie te zien en te ervaren voor wat ze werkelijk is, namelijk, kostbaar. 1 Korintiërs 2:14 zegt:

De natuurlijke mens neemt de dingen van de Geest van God niet aan, want ze zijn dwaasheid voor hem. Hij kan ze ook niet leren kennen, omdat ze geestelijk beoordeeld worden.

Christus en Zijn evangelie zijn dwaas, onwerkelijk, en saai voor ons totdat we opnieuw geboren worden. Dan zijn we geen natuurlijke mensen meer, maar bovennatuurlijke mensen: we worden tot kinderen van God, en de bovennatuurlijke Heilige Geest van God is in ons gaan wonen.

Een schat in aarden kruiken

2 Korinthe 4:6-7 beschrijft hoe dat in zijn werk gaat. Geparafraseerd gaat die tekst zo: ‘God, Die in het begin van de schepping zei: “Laat er licht zijn”, heeft nu in ons hart geschenen (een zelfde soort wonder) om ons het licht van de kennis van de heerlijkheid van God te geven in het aangezicht van Jezus Christus. Maar wij hebben deze schat in aarden kruiken, om te laten zien dat de alles-overtreffende kracht aan God toebehoort en niet aan ons.’ Met andere woorden, in de nieuwe geboorte overwint God onze blindheid, onze doodsheid tot de heerlijkheid van God in Christus. Hij schijnt in ons hart met een geestelijk – niet fysiek, maar geestelijk – licht. En als gevolg daarvan zien we. Paulus noemt het de ogen van het hart in Efeze 1:18. We zien de heerlijkheid van God in Christus als een schat.

Het woord schat wordt door Paulus gebruikt in 2 Korinthe 4:7 om te beschrijven waar hij het over heeft als het gebeurt. Hij zegt: ‘Wij hebben deze schat in aarden kruiken – die schat waar ik net naar verwees in vers 6, toen we de heerlijkheid van God in het aangezicht van Christus zagen.’ De aarden kruiken zijn onze sterfelijke lichamen – deze fragiele lichamen die geneigd zijn tot ziekte en depressie.

Koesteren

Maar het belangrijkste is het effect van dit wonderlijke zien – het zien van Christus en Zijn evangelie in al hun schoonheid. Het gevolg is dat we Christus nu koesteren als een schat. Hij is niet meer saai. Hij is niet meer dwaas. Hij is niet meer mythologisch. Hij is een schat. Onze verlangens – onze voorkeuren, onze genoegens – zijn dus veranderd, want we hebben ontdekt dat wat we ooit als dwaas, onwerkelijk en saai beschouwden, nu de kostbaarste realiteit ter wereld is. Dat is de fundamentele verandering die plaatsvindt bij de wedergeboorte.

Jezus beschrijft deze verandering als volgt in Mattheüs 13:44: ‘Het Koninkrijk der hemelen is gelijk aan een schat, in de akker verborgen, die iemand vond – dat is het moment van bekering, het moment van wedergeboorte. Hij vond de schat, verborg hem, en dan ‘van blijdschap daarover’ – want dat is wat er gebeurt wanneer je ogen geopend zijn voor een schat – ‘gaat hij heen en verkoopt alles wat hij heeft, en koopt die akker.’

In Filippenzen 3:8 beschrijft Paulus het zo: ‘Ik beschouw alles als schade vanwege de voortreffelijkheid van de kennis van Christus Jezus, mijn Heere.’ Het effect van de wedergeboorte is dus dat we geestelijk tot leven worden gebracht door God. Daardoor zien we Christus en Zijn evangelie nu als onze hoogste schat. We prijzen Hem, we houden van hem, we koesteren hem en genieten van Hem, we hebben meer voldoening in Hem dan in onze oude dierbare genoegens.

Dit betekent oorlog

Maar dit veroorzaakt een probleem voor ons allemaal. Deze nieuwe werkelijkheid van de wedergeboorte vernietigt nog niet volledig de oude werkelijkheid van ons vlees, onze oude mens. In zekere zin is er een beslissende overwinning behaald op het vlees. ‘Ik ben met Christus gekruisigd’, zegt Paulus (Galaten 2:20). Dat is gebeurd. Beslissend.

Maar in een andere zin moeten we deze beslissende overwinning door het geloof, uur voor uur, ons eigen maken. We moeten oorlog voeren tegen het vlees en onze oude mens dood beschouwen, zoals die werkelijk is. Paulus heeft het over deze werkelijkheid waar wij mee te maken hebben, als hij in Galaten 5:16-17 zegt:

Wandel door de Geest en u zult zeker de begeerte van het vlees niet volbrengen. Want het vlees begeert tegen de Geest in, en de Geest tegen het vlees in; en die staan tegenover elkaar, zodat u niet doet wat u zou willen.

Geen enkel boek in de Bijbel staat er meer op dat de nieuwe geboorte een echte verandering teweegbrengt dan de eerste brief van Johannes. Toch benadrukt dit boek dat we niet zondeloos zijn. De strijd gaat verder. Dit is wat Johannes zegt in 1 Johannes 1:8: ‘Als wij zeggen dat wij geen zonde hebben, misleiden wij onszelf en is de waarheid niet in ons.’ Dus, we doen nog de zonde. Dat wil zeggen dat we God niet koesteren zoals we zouden moeten doen. Daarentegen koesteren we de wereld soms wel op de manier waarop we dat niet zouden moeten doen. Dan gaat Johannes verder: ‘Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid’ (1 Johannes 1:9).

En Paul beschrijft zijn eigen strijd op deze manier: ‘Naar de innerlijke mens verheug ik mij in de wet van God. Maar in mijn leden zie ik een andere wet, die tegen de wet van mijn verstand strijd voert en mij tot gevangene maakt van de wet van de zonde, die in mijn leden is’ (Romeinen 7:22-23).

De strijd gaat door … in hoop!

Dus, hoe kunnen we de eerste twee vragen beantwoorden? Allereerst, hoe kunnen we er zeker van zijn dat we wedergeboren zijn? En daarnaast, hoeveel overwinning op onze oude verlangens kunnen we verwachten in dit leven?

1. Mijn antwoord op de eerste vraag is dit. Het gaat er niet in de eerste plaats om hoe intens of frequent je strijd ervaart. Het gaat erom of de gevoelens authentiek en echt zijn. We hebben het namelijk over door God gegeven geestelijk genot in de heerlijkheid van Christus en de schoonheid van het evangelie – een genot waarvan de natuurlijke persoon helemaal niks heeft.

Bid dus dat de Heere je niet alleen de vrucht van zulke geestelijke verlangens zou laten zien, maar dat Hij door Zijn Geest zou getuigen dat uw zicht op en uw vreugde in Christus echt zijn, authentiek zijn. Dat is het werk van de Geest: met uw geest ervan getuige zijn dat u Christus echt hebt geproefd, en dat uw verlangens, hoe klein of groot ook, echt zijn. Geen enkele natuurlijke persoon heeft die.

2. Dan de tweede vraag. Hoeveel verlangen naar God en overwinning op zondige verlangens is realistisch of normatief voor het christelijke leven? Ik zou het zo willen zeggen: verwacht nooit in dit leven dat je niet meer oorlog hoeft te voeren met je vlees. Je hele leven door zal je moeten worstelen. Maar verwacht dat God nog veel grotere overwinningen voor je in petto heeft dan je ooit gekend hebt.

Het bericht Hoeveel overwinning kan ik verwachten over zondige verlangens? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onderwerp u dan aan God. Bied weerstand aan de duivel en hij zal van u wegvluchten. (Jakobus 4:7)

Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden. Bied weerstand aan hem, vast in het geloof, in de wetenschap dat hetzelfde lijden ook aan al uw broeders in de wereld opgelegd wordt. (1 Petrus 5:8-9)

Indien wij ons aan God onderwerpen bieden wij automatisch weerstand aan de duivel. Onderwerping aan God is de enige werkende strategie om met de tegenstander om te gaan. De overwinning komt door ver van de vijand vandaan te blijven en dicht tot God te naderen, want daar kan de vijand geen stand houden. Onze strijd is dus niet een rechtstreekse aanval tegen de duivel, maar juist het schuilen bij God. Daar zijn wij voor de tegenstander onaantastbaar.

Jezus bood weerstand door bij Gods Woord te schuilen (Mattheüs 4:1-11) en overwon hem aan het kruis (Johannes 12:31-32; Kolossenzen 2:15). De duivel heeft geen enkele macht meer om ons tot zonde te dwingen. Als wij de wapenrusting van God gebruiken (Efeze 6:10-17) is onze overwinning tegen de zonde verzekerd.

Toch laat de ervaring zien dat veel christenen in allerlei zonden blijven vallen. Waarom riskeren we onze relatie, werk, bediening en reputatie door toe te geven aan verleiding door onze begeerte? De reden is simpel: toen we weerstand hadden moeten bieden hebben we God niet opgezocht. We zijn naar een vrouw blijven kijken die niet van ons was. We hebben het verleidelijke computerbeeld niet weggeklikt. We zijn niet hard in de armen van Jezus gerend, maar dachten leven te vinden in de zonde. We hadden de illusie dat we onze begeerte konden controleren, maar uiteindelijk werden we verslagen.

Ren!

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht Bied weerstand aan de duivel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We wenden ons tot gebruikelijke wijsheden op grond van de Schrift en zeggen zoiets als: “Maak je geen zorgen, dit zou niet gebeuren in je leven als God niet zou denken dat je het kan dragen.” Degene die de pijn ervaart spreek het tegen, schudt zijn hoofd en gooit zijn handen omhoog, maar jij houdt aan: “Kijk, serieus, de Bijbel belooft het dat God je nooit meer zal geven in je leven dan je aankan.” En daar is het: de gebruikelijke wijsheid in het jasje van een Bijbelse waarheid. Je belooft iets wat de Bijbel nergens doet.

De gebruikelijke wijsheid in het jasje van een Bijbelse waarheid – je belooft iets wat de Bijbel nergens doet!

Verleidingen of beproevingen

In 1 Korinthe 10:13 schrijft de apostel Paulus: “Meer dan een menselijke verzoeking is u niet overkomen. En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan.” De context is specifiek: hij schrijft hier over verzoeking, een geniepige poging om ons tot zonde te trekken. God gebruikte een metafoor van een roofdier om Kaïn te waarschuwen: “De zonde [ligt] aan de deur. Naar u gaat zijn begeerte uit, maar ú moet over hem heersen.” We worden gestalkt door de zonde, maar God is trouw. Zonde wil ons overwinnen, maar er is een genadige weg om te ontsnappen. Zonde zet een hinderlaag op, maar voor de gelovige – prijs God – is zonde niet onweerstaanbaar.

Als mensen deze woorden van Paulus over verzoeking toepassen op algemeen lijden, weet je waar de zin vandaan komt: “God zal je nooit meer geven dan je kan dragen.” Ik twijfel niet aan de oprechtheid en goede bedoelingen van mensen die deze uitspraak gebruiken, maar oprechtheid is niet genoeg. Zelfs Jobs vrienden bedoelden het goed.

De twee fouten

Er zijn ten minste twee fouten in de onbijbelse uitspraak “God zal je nooit meer geven dan je aankan.” Allereerst, het is gebaseerd op een culture definitie van eerlijkheid en ten tweede, het zorgt dat de lijdende naar binnen, in plaats van naar God gaat kijken.

1. Beproevingen die eerlijk zijn?

Als je je kinderen dozen geeft om in de auto te zetten, dan houd je er rekening mee of de grootte en het gewicht ervan past bij hun leeftijd en kracht. Je gaat ze niet meer geven dan ze kunnen dragen, en vervolgens toekijken hoe ze tegen de grond slaan terwijl alle spullen overal verspreid liggen. Dat zou oneerlijk zijn. Het gezegde “God zal je nooit meer te dragen geven dan je aankan” heeft iets eerlijks in zich dat we wel waarderen. Het is voor ons een fijne gedachte dat de weegschaal in balans is, dat God heeft afgewogen wat we aankunnen, en beproevingen en dat Hij beproevingen toestaat die hierbij passen.

Maar een schreeuwend probleem met deze ‘eerlijkheid’ is dat ze deze gebruikelijke waarheid ondergraaft: God is al oneerlijk geweest, omdat Hij niet met onze zonde is omgegaan zoals we verdienden. In zijn liefde is Hij lankmoedig, verdraagzaam, genadig, en overweldigend geweest. De zon schijnt en de regen valt op rechtvaardigen en onrechtvaardigen. God overstijgt de categorieën van eerlijk en oneerlijk in zo’n mate dat we niet in de positie zijn om Zijn daden en Zijn wil te beoordelen. En Zijn wegen zijn niet onderworpen aan onze cultureel bepaalde definitie van eerlijkheid.

2. Waar is je kracht?

Lijden vraagt niet of je er klaar voor bent. Het kan langzaam komen of heel snel. Het vraagt geen toestemming en geeft niets om of het gelegen komt. Als je leven wordt vernield, komt dat nooit goed uit. Maar het gezegde “God geeft je niet meer dan de aankunt” zegt me dat ik heb wat er voor nodig is. Het zegt me dat ik kan dragen wat er op mijn pad komt. Het zegt me dat God de beproevingen toestaat die passen bij mijn kracht om die te doorstaan. Bedenk eens wat deze gebruikelijke wijsheid doet: ze laat mensen naar binnen kijken.

Als onze kracht tekortschiet omdat de pijn en het verdriet verpletterend zijn, dan ligt het antwoord niet in ons.

Maar de Bijbel vertelt ons naar God te zien. Zoals de psalmist het zegt: “God is ons een toevlucht en kracht; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. Daarom zullen wij niet bevreesd zijn, al veranderde de aarde van plaats en werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën. Laat haar water bruisen, laat het schuimen, laat de bergen beven door haar onstuimigheid” (Psalm 46:1-3). Als onze kracht tekortschiet omdat de pijn en het verdriet verpletterend zijn, dan ligt het antwoord niet in ons. God geeft kracht aan de vermoeide en vermeerdert de kracht van wie geen krachten heeft (Jesaja 40:29). De kracht komt van Hem voor degenen die Hem verwachten.

Als beproevingen ons treffen

Beproevingen treffen ons in alle soorten en maten. Ze overkomen ons echter niet over ons om te laten zien wat we aankunnen of in huis hebben. Het lijden overkomt ons omdat we in een gebroken wereld met gebroken mensen leven. En voor de duidelijkheid: als het komt zullen we op dat moment niet klaar hebben liggen wat we nodig hebben om het te kunnen dragen. God geeft ons méér dan we aankunnen – maar niet meer dan Hij aankan.

De psalmist vraagt: “Vanwaar zal mijn hulp komen?” (Psalm 121:1) en we moeten net zo kunnen antwoorden als hij. We moeten weten en geloven – tot op ons bot: “Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.” Als beproevingen ons treffen, laten we er dan op vertrouwen dat de hulp van de Heere zál komen. Mensen die lijden zijn er meer mee geholpen wanneer we iets over God zeggen dat waar is dan wanneer we iets over henzelf zeggen dat onjuist is.

Als beproevingen over ons komen, vertrouw dat de hulp van de Heere zál komen.

Paulus herinnert zich een tijd waarin God hem meer te dragen gaf dan hij aankon. In de brief aan de Korintiërs schrijft hij: “Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking, die ons in Asia overkomen is: dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten.” (2 Korinthe 1:8). Paulus en de zijnen hadden te maken gehad met omstandigheden die hun krachten te boven gingen. “Ja, wij hadden voor ons eigen besef het doodvonnis zelf al ontvangen” (v. 9).

Niet het laatste woord

Dan geeft hij ons een cruciale blik in zijn wanhoop. Waarom kregen hij en zijn medewerkers meer beproevingen dan ze aankonden? “Opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, Die de doden opwekt.” God geeft je meer dan je aankunt. Waarom? Zodat Hij Zijn grote macht kan laten zien in je leven. En inderdaad, een groter gewicht van heerlijkheid komt nog. “Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een alles overtreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg” (2 Korinthe 4:17).

Paulus probeert je lijden niet de bagatelliseren, maar je perspectief te vergroten.

Nu moet je niet denken dat het overweldigende lijden ‘licht’ en ‘van korte duur’ is. Wat dan wel? Denk aan je beproevingen in termen van miljarden jaren vanaf nu. Het moeilijkste te midden van al het leed is om vast te houden aan dat perspectief op de eeuwigheid. Paulus probeert je lijden dus niet te bagatelliseren, maar je perspectief te vergroten.

Lijden heeft niet het laatste woord. In dit leven geeft God je meer dan je aankunt. Maar het gewicht van de komende heerlijkheid zal groter zijn dan je je kunt voorstellen.

Het bericht God geeft je meer ** dan je dragen kunt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik ben zeventien en ik maak op het moment geen afspraakjes met jongens. Dat is bewust. Ik ben te jong om een levensgezel te zoeken en als ik nu zou daten zou dat dus absoluut vrijblijvend zijn en alleen voor de lol. Dat wil ik niet.

Maar dat is niet alleen vanwege het bekende drama dat hoort bij de verliefde tiener-romantiek. Hier zijn zeven overtuigingen waarom ik niet date, zowel gevoed door de Bijbel als beïnvloed door mijn ouders.

1. Daten misbruikt mijn tijd

Ik heb veel verantwoordelijkheden en een hoop goede bezigheden. Ik zit op school, heb een bijbaantje, ben betrokken bij werk in mijn kerk. Ik heb veel op mijn bordje, dus moet ik selectief en zorgvuldig met mijn tijd omgaan.

Toen de beroemde Britse abolitionist William Wilberforce op zijn vijfentwintigste christen werd, schreef hij in zijn dagboek: ‘Ik ga vanaf nu proberen om mijn tijdsbesteding te verbeteren. Ik hoop, meer dan tot nu toe, te leven tot Gods glorie en tot voordeel van mijn mede-schepselen’.

Als ik ga daten, zullen goede dingen die ik doe daaronder lijden. De activiteiten die ik nu onderneem tot Gods eer zullen afnemen en ik heb dan gewoon niet zoveel tijd meer voor het welzijn van mijn medeschepselen (bijvoorbeeld vrienden, familie, kennissen, vijanden, caissières in de supermarkt, bellende verkopers, leraren, iedereen). Dagelijkse goede werken zullen er bij in schieten.

Er zijn betere dingen die ik kan doen dan daten.

Kolossenzen 4:5 zegt: ‘Wandel met wijsheid… en buit de geschikte tijd uit’.

2. Daten beschadigt mijn relaties

Een vriendje zal me er van afhouden om godzalige relaties te bevorderen met mijn ouders, mijn broer, mijn kerkelijke “familie” en mijn vrienden. En het zijn juist deze relaties die God me gegeven heeft, en waarvoor Hij me vraagt zorg te dragen.

Mijn broer is belangrijker dan een vriendje. Het liefhebben van de mensen die God nu in mijn leven heeft geplaatst is belangrijker dan het nastreven van een nieuwe, tijdrovende, romantische relatie.

3. Daten leidt me af van het Evangelie

Jonathan Edwards nam zich voor ‘dat ik niet toegeef aan die lusteloosheid waarvan ik merk dat die mijn geest losmaakt en ontspant van het volledig en onveranderlijk gefocust zijn op de godsdienst, welk excuus ik er ook voor moge hebben – dat hetgene waartoe mijn lusteloosheid me aanzet, het beste is om te doen, etc.’

Een vriendje zou mijn geest afbuigen van het Evangelie. Ik heb een toegewijd hart, en ik weet dat mijn ziel de neiging heeft om te focussen op “hem dienen” ten koste van “Christus dienen”. Ik wil mijn tienerjaren besteden aan het opgroeien in mijn geloof door het Evangelie te bestuderen. Ik wil actief en toegewijd blijven in mijn navolging van Christus, en ik geloof dat daten op dit moment die navolging zou hinderen.

4. Daten zou mijn vriendschappen met jongens beschadigen

Ik wil geen vriendje, maar ik wil wel jongens als vrienden, leden van het tegenovergestelde geslacht waar ik eenvoudig en onschuldig bevriend mee ben. Waarom moeten daar altijd verliefheden en wie-is-op-wie bij gehaald worden?

Ik wil diverse vriendschappen die me helpen groeien. En ik vind jongens leuk. Ze zijn grappig en maf en piekeren niet zoveel en voeden geen onderhuidse grieven. Wat je ziet is wat je krijgt. Meiden hebben jongens nodig in hun leven. Niet om romantisch mee te doen, maar om onze vrienden te zijn.

En ik hoop dat, als ik richting een huwelijk ga, ik eerst vrienden zal zijn met mijn toekomstige echtgenoot. Vriendschappen laten een waarachtig hart en een echt karakter zien.

5. Daten gaat mijn huwelijk niet helpen

Op dit moment ben ik te jong om te trouwen. Dus, als ik afspraakjes zou maken zou dat doelloos zijn, en alleen gaan om sociale lol. Ik zie niet in hoe het mijn toekomstige huwelijk helpt als ik mijn hart weggeef aan meerdere jongens. Want mijn vriendje – hoe onschuldig onze relatie ook zou zijn – zou een stukje van mijn hart krijgen.

Ik denk aan het voorbeeld aan het begin van Joshua Harris’ boek, I Kissed Dating Goodbye. Een meisje, Anna, vertelde hem over een droom die ze had over haar trouwdag. Toen ze stralend voor het altaar stond met haar verloofde, David, verschenen er plotseling één voor één andere meisjes die daar gingen staan en een ketting vormden achter David toen hij zijn geloften uitsprak.

“Wie zijn deze meiden, David? Wat gebeurt hier?” fluisterde ze geschokt.
“Dat zijn de meisjes uit mijn verleden,” antwoordde hij treurig. “Anna, zij betekenen nu niets voor mij. maar aan ieder van hen heb ik een deel van mijn hart gegeven.”

Later bekende ze wat haar zo misselijk maakte: “Hoeveel mannen zouden naast mij kunnen komen staan op mijn trouwdag? Hoe vaak heb ik mijn hart weggegeven in kortdurende relaties? Heb ik nog wel iets over om aan mijn echtgenoot te geven?”

6. Dating zou zorgen voor ongewenste verleidingen

Ik beschouw mezelf als een heel eerzaam persoon. Maar ik ben niet zo naïef of onwetend om te denken dat ik immuun ben voor seksuele verleiding. Hoewel ik graag zou geloven dat ik de pure beslissing zou nemen als ik in een intieme situatie geplaatst zou worden met mijn vriend, kan ik dat niet zeker weten.

En ik wil het ook niet uitproberen. Op dit moment wil ik die ongewenste fysieke verleiding niet. Ik vecht al tegen genoeg verleidingen. Mijn hart wordt al aangetrokken tot zonden als trots, boosheid en afgoderij. Ik wil daar nu niet iemand aan toevoegen die me zal verleiden – zelfs niet onbewust. Ik wil volwassen worden en groeien in mijn liefde voor Christus voordat ik een echtgenoot zoek.

7. Geen vriendje, geen drama

Ik heb al heel wat te stellen met het dagelijkse drama om een zeventienjarig meisje te zijn. Ik heb echt geen behoefte aan het drama dat hoort bij een vriendje – tekstberichtjes ontcijferen, emoties interpreteren, grenzen bediscussiëren, omgaan met gekwetste gevoelens (werkelijk of zo opgevat).

Op dit moment wil ik mijn liefde richten op mijn familie en, het allerbelangrijkst, op Christus. In Zijn genade kan God me op een dag een echtgenoot geven. Ik kijk met vreugde naar die dag uit, maar ik zal gedurende mijn tienerjaren mijn hart niet weggeven.

In plaats daarvan wil ik die jaren gebruiken om een grotere liefde voor mijn God te voeden.

Het bericht 7 redenen waarom ik niet date (terwijl ik jongens wel leuk vind) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Neem even de tijd om het opnieuw te lezen – alsof je het voor het eerst leest, alsof je net verliefd bent geworden, met verwondering.

“Ook zei de HEERE God: Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een hulp voor hem maken als iemand tegenover hem.” (…) “Toen liet de HEERE God een diepe slaap op Adam vallen, zodat hij in slaap viel; en Hij nam een van zijn ribben en sloot de plaats ervan toe met vlees. Toen zei Adam: Deze is ditmaal been van mijn beenderen, en vlees van mijn vlees! Deze zal mannin genoemd worden, want uit de man is zij genomen. Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten; en zij zullen tot één vlees zijn.” (Genesis 2:18, 21-25).

Dit is het sluitstuk van de schepping. De verwachting is vervuld (“ditmaal”, in de NIV vertaald als “eindelijk”), gezelschap, eenheid, herkenning van elkaars waarde, viering van de verschillen, koestering, eerbetoon, omhelzing, intimiteit, ongebreidelde passie. Naaktheid, kwetsbaarheid, transparantie. En volledige, volkomen vrijheid van schaamte.
Het is allemaal verbijsterend goed, mooi, puur, en goed. En ze leefden nog lang en gelukkig. Einde.

Was dat maar waar!

Het volgende vers: “De slang nu…” (Genesis 3:1)

Die zin schokte mij toen ik haar las. Zo abrupt. Zo verstorend, zoals ze daar staat middenin zo’n uitbundigheid. Gedurende de volgende paar uur bleef ik steken in deze passage, ik mediteerde over deze ontwikkeling en overdacht haar gevolgen voor mijn eigen leven en huwelijk.

God had magnifiek en grootmoedig gehandeld op het podium van de geschiedenis. De God die eeuwig bestond in relatie met de Zoon en de Geest had liefdevol een eenheid gevormd uit twee aparte, complementaire wezens. Een eenheid die Hij in Zijn oneindige wijsheid had ontworpen om de eenheid van de Godheid te openbaren. Een eenheid die was bedoeld om te zijner tijd (of: in de tijd?) het verhaal van Gods verlossing te vertellen, zelfs voordat verlossing nodig was.

Plotseling valt er een sinistere schaduw over dit spectaculaire zon-overgoten beeld. De slang. “De listigste onder alle dieren van het veld, die de HEERE God gemaakt had” (Genesis 3:1). Zonder uitnodiging of waarschuwing, maar met een listige bedoeling, glibbert het sluwe schepsel het pasgetrouwde geluk binnen.

Een sprekende slang

Terwijl hij kennelijk de man negeert (of vermijdt), kiest hij de vrouw uit. Hij scheidt haar van de man in wiens hart en omhelzing ze stevig vastgehouden werd. Hij trekt ledematen, aderen en pezen uiteen die God samengeweven had.

“Hij zei tegen de vrouw: Is het echt zo dat God gezegd heeft…?” (Genesis 3:1)

Eén enkel zaadje van twijfel wordt in de geest van de vrouw gezaaid, omdat de verleider het woord van zijn en haar Heer betwist. Een zaadje dat snel wortel zal schieten, desillusie en ongehoorzaamheid zal baren, een grote oogst van vernieling voort zal brengen. Vernieling van het tere hart van de bruid, van haar huwelijksgeluk, haar nog niet geboren kinderen, van het hele menselijk geslacht.

Binnen één hoofdstuk (pagina 2 in mijn Bijbel) wordt intimiteit verbroken, komt angst in de plaats van vertrouwen, verandert zegen in vloek, wordt kwetsbaarheid verruild voor verhulling. En schaamte wikkelt zich als een deken rond het stel dat eens bekleed was met de heerlijkheid van God.

Een slang op jacht

Ik kwam deze passage opnieuw tegen zeven weken na mijn huwelijk met Robert Wolgemuth. We zijn nog maar pas getrouwd. Helemaal verliefd. Nog verwonderd om wat God tot stand heeft gebracht. Nog vol ontzag voor het geschenk dat God ons in elkaar gegeven heeft. We zijn nog geboeid door het wonder van het “één vlees” zijn, en nog aan het verkennen. En ons al bewust van de aanwezigheid van de slang in ons huwelijk. Een indringer die beter dan menigeen weet wat Gods bedoeling is met ons huwelijk – één die minachting toont voor de Ene die ons samenbracht en die het Verhaal haat dat ons huwelijk moet vertellen.

Deze schurk, vermomd in een mantel van licht, in de gedaante van een stem van redelijkheid en juistheid, komt op onbewaakte ogenblikken tot mij. Hij komt tot ons in de mooie tuin van onze kersverse liefde en plant in de akker van mijn hart zaadjes van twijfel over dingen die God geopenbaard heeft als waarheid; hij goochelt angsten tevoorschijn dat mijn Schepper misschien niet het beste met mij voorheeft; hij wenkt mij om mijn eigen wil boven die van God te plaatsen, om te denken dat mijn manier beter is dan die van Hem, en om onafhankelijk van mijn God en mijn echtgenoot mijn weg te gaan.

Ik herken de subtiele maar verfoeilijke invloed van de slang:

• als gehoord en begrepen worden belangrijker voor me zijn dan luisteren en begripvol zijn
• als mijn gelijk krijgen belangrijker voor me is dan nederig zijn
• als ik het beste aanneem over mezelf, en minder goede dingen over mijn kostbare Adam
• als ik de tekortkomingen van mijn echtgenoot in mijn hoofd uitvergroot, terwijl ik voor mijn eigen tekorten uitvluchten vind (of me er onbewust van ben)
• als ik denk zelf de soort vrouw te zijn waartoe ik anderen vaak heb opgeroepen, los van het dagelijks, voortdurend ontvangen van Zijn bovennatuurlijke, werkzaammakende genade
• als mijn behoeften, plannen en prioriteiten me meer dringend voorkomen dan die van mijn echtgenoot
• als “gezien worden” en “gekend worden” eng en opgesloten voelt
• als het werken aan “van-twee-tot-één-worden” meer inspanning lijkt te kosten dan ik op dat moment wil leveren
• als ik mijn man, of de uitkomst van een gesprek of beslissing, naar mijn hand wil zetten
• als ik de staf uit mijn Herders handen trek

Genesis 3 herinnert mij eraan dat niets van dit alles een verrassing zou moeten zijn – dat ik niet de eerste bruid ben die de verleidende stem van de slang hoort en opmerkt, dat hij zijn tactieken eerst uitprobeerde op pasgetrouwden, dat het zijn bedoeling is om te scheiden wat God heeft samengevoegd.

Het herinnert me eraan dat pijn en vervreemding en gebroken beloften de vrucht zijn van het vertrouwen op de slang in plaats van de Ene die mijn echtgenoot en mij heeft gemaakt en samengebracht.

Genade op jacht

Het herinnert mij er ook aan dat, meteen toen die eerste bruid luisterde naar het geluid van de slang, er een ander zaad werd gezaaid – gezaaid door een God Die het hart van de afdwalende vrouw opzocht met oneindige goedertierenheid en genade, het zaad van het Evangelie, van gedane en gehouden beloften, beloften van een verwond Zaad Dat eens zou opstaan om de kop van de slang te vermorzelen.

Het herinnert me eraan dat mijn hoop en de voorspoed van ons huwelijk niet rusten op de kracht van mijn echtgenoot of mijzelf, of in onze vastbesloten pogingen om dit goed aan te pakken. Onze hoop is in dat heilige Zaad, voor ons verwond, die onze schande op Zich nam, Zichzelf voor ons overgaf, en onze naaktheid bekleedde met kleren van Zijn eigen gerechtigheid, verworven door Zijn bloedstorting.

De Heiland zal ons ertoe in staat stellen om elkaar vast te houden. Om elkaar diep en belangeloos en trouw lief te hebben. Om als één vlees te leven. Om nederig en vreugdevol onze door God gegeven verantwoordelijkheden in dit huwelijk te vervullen. Om aan de verzoeken van de slang te ontsnappen. Om samen met onze Maker in het licht te wandelen. Om vergeving te ontvangen als we vallen en om ons bij Hem aan te sluiten in Zijn overwinning van de slechte plannen van de slang.

Wij – mijn kersverse echtgenoot en ik – houden ons vast aan de belofte van onze Heiland dat we op een dag de volle zegeningen van de nieuwe schepping zullen ervaren, en deel zullen zijn van een heilige, verloste bruid aan de Huwelijksmaaltijd van het Lam, en dat we met Hem zullen regeren in het Paradijs. Voor eeuwig.

Het bericht Slangen, zaadjes en een Zaligmaker – overdenkingen van een pasgetrouwde vrouw verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Verzoeking, verleiding en verlichting verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Twee belangrijke teksten

Deze vooronderstelling brengt twee uitdagingen met zich mee. De eerste heeft betrekking op de vraag óf vrouwelijke eerbaarheid in de eerste plaats over seks gaat. Als dit zo is, maken de twee belangrijkste teksten uit het Nieuwe Testament hier geen duidelijk punt van

‘Uw sieraad moet niet bestaan in iets uiterlijks: het vlechten van het haar, het dragen van gouden sieraden of het aantrekken van mooie kleren; maar uw sieraad moet zijn de verborgen mens van het hart, met het onvergankelijke sieraad van een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is voor God.’ (1 Petrus 3:3-4)

‘Evenzo wil ik dat de vrouwen zich tooien met eerbare kleding, ingetogen en bezonnen, niet met het vlechten van het haar of met goud of parels of kostbare kleren, maar met goede werken, wat bij vrouwen past die belijden godvrezend te zijn.’ (1 Timotheüs 2:9-10)

We zien hier niets over seksualiteit, lust of het verleiden van mannen. Dus waar gaat het precies om in deze teksten met betrekking tot vrouwelijke eerbaarheid? Praten we misschien over de eerbaarheid van onderdanigheid? Beide tekstgedeelten zijn onderdeel van een discussie over vrouwelijke onderdanigheid, zowel thuis als in de kerk. Dus ja, het onderwerp onderdanigheid speelt tenminste gedeeltelijk mee.

Praten we misschien over de eerbaarheid van rijkdom? Misschien gaat deze eerbaarheidspraat over het niet dragen van gouden sieraden of ‘dure kleding’. We weten dat het dragen van waardige kleding het probleem niet is, omdat de vrouw in Spreuken 31 purper draagt (Spreuken 31:22). Maar een christenvrouw zou geen kleding en sieraden moeten gebruiken om te pronken met haar rijkdom; dit geldt evenzeer voor de christenman (Psalm 49:6). Zo bezien lijkt vrouwelijke eerbaarheid samen te vallen met het niet opzichtig tonen van rijkdom.

Gaat vrouwelijke eerbaarheid over seks?

We keren terug tot de oorspronkelijke vraag. Hebben deze tekstgedeelten in de Bijbel op enige wijze te maken met vrouwen die zich op een seksueel prikkelende manier kleden? Het antwoord lijkt te komen uit een tekstgedeelte dat is opgeschreven door de apostel Johannes. Vaak blijft dit gedeelte onopmerkzaam in deze discussie (en je zult snel zien waarom).

Hij schrijft in Openbaring 17:1-6:

‘En een van de zeven engelen die de zeven schalen hadden, kwam en sprak met mij en zei tegen mij: Kom, ik zal u het oordeel over de grote hoer laten zien, die aan vele wateren zit. Met haar hebben de koningen van de aarde hoererij bedreven, en de bewoners van de aarde zijn dronken geworden van de wijn van haar hoererij. En in de geest bracht hij mij weg naar een woestijn. En ik zag een vrouw zitten op een scharlakenrood beest, dat vol van godslasterlijke namen was, met zeven koppen en tien horens. En de vrouw was bekleed met purper en scharlaken, en getooid met goud, edelgesteente en parels, en zij had een gouden drinkbeker in haar hand, vol van gruwelen en van onreinheid van haar hoererij. En op haar voorhoofd stond een naam geschreven: Geheimenis, het grote Babylon, de moeder van de hoeren en van de gruwelen van de aarde. En ik zag dat de vrouw dronken was van het bloed van de heiligen, en van het bloed van de getuigen van Jezus. En ik was bovenmate verwonderd toen ik haar zag.’

Wat een gewaagde tekst in de discussie over eerbaarheid! Openbaring 17:1-6 is een behulpzame sleutel die ons helpt de andere twee teksten te begrijpen. Het geheel van dure kleding en uiterlijke schoonheid is een vorm van seksuele verlokking in de eerste eeuw, wat hier wordt uitgebeeld met ‘de moeder van alle hoeren’. Zij belichaamt geestelijk overspel (afgoderij).

Ik betwijfel of een prostituee in Las Vegas (of Amsterdam, red.) paarse kleding, gevlochten haar en sieraden zou gebruiken om zichzelf te verkopen. Als het oudste beroep ter wereld heeft prostitutie door de eeuwen heen onbetwist verschillende vormen aangenomen, waarvan er één wordt afgebeeld in Openbaring 17.

Johannes’ voorstelling is krachtig, maar niet uniek. In de oudheid ‘werden prostituees gebruikt – die welgestelde en rijke mensen als klanten hadden – met name door moraalschrijvers, als personificaties van ondeugden, zoals incontinentie, zedeloosheid, begeerte en vleierij. Zij hadden een herkenbare wijze van kleden en zijn vaak afgebeeld als opvallend goed gekleed. Succesvolle prostituees konden zeer rijk worden en opzichtig sieraden dragen die zij van hun minnaars hadden geëist’ (Aune, 935).

Openbaring 17 lijkt alles op zijn plek te zetten – 1 Petrus 3:3 en 1 Timotheüs 2:9 hebben betrekking op het misbruiken van kleding om in het openbaar seksueel te provoceren. De taal van de Schrift verbindt deze twee teksten over eerbaarheid met seksuele losbandigheid. En verder, gebaseerd op het bewijs van Openbaring 17, lijkt het redelijk om de oneerbaarheid van de eerste eeuw (in alle buitensporigheid) te verbinden met de oneerbaarheid van onze cultuur (in alle openheid).

Voor ons betekent dit een doorgaande discussie over de specifieke details van wat bescheiden, vrouwelijke kleding voorstelt (en dat is niet één van mijn specialiteiten). Dit betekent ook dat we de discussies volgen, niet als overblijfsels uit een ouderwetse soapserie van een paard-en-wagentraditie, maar als waardevolle gesprekken die diep geworteld zijn in de altijd durende relevantie van de tijdloze Schrift.

Zijn mannen van slag?

Laten we het verband duidelijk maken. De teksten over vrouwelijke eerbaarheid gaan over seksuele verleidelijkheid. Maar ontslaat deze verbinding de mannen nu niet van hun verantwoordelijkheid? Of introduceert deze verbinding een nieuwe aanname? Als vrouwen zich ingetogen kleden, zullen mannen niet begeren.

Deze vooronderstelling kan degelijk klinken, maar het blijft een aanname (en een onjuiste). Naar waarheid: elke vrouw in onze maatschappij kan gekleed gaan in een hoofddoek (een doek die het hoofd en het borstgedeelte bedekt), de seksuele gewoonten van mannen zullen hierdoor niet worden verbeterd – in feite kan het de onrust versterken (kijk bijvoorbeeld naar Egypte ). Vrouwelijke eerbaarheid alléén kan de macht van mannelijke begeerte niet breken.

In deze wereld zullen mannen altijd hun hart moeten beschermen voor vrouwen die onbewust met hun ogen lonken, net zo goed als dat ze dit moeten doen voor vrouwen die zich welbewust kleden en welbewust spreken om begerige harten te lokken (Spreuken 5).

Mannen en vrouwen dienen elkaar op dit punt. Een godvruchtig man weigert vrouwen te behandelen als lustobject, ziet hen als mens en toont respect voor zijn zusters in Christus als mede-erfgenamen (Romeinen 8:17). Een christenvrouw, die ingetogen gekleed is, dient haar broeders in Christus, eert haar man en neemt een onnodige belemmering voor haar getuigenis van godzaligheid in samenleving en kerk.

Of mannen ook geroepen zijn tot een norm voor eerbaarheid in kleding, is een relatief nieuwe discussie in de kerk – en eentje die weldoordacht gevoerd moet worden in de toekomst. Maar wat we wél weten, is dit: kleding was Gods idee en eerbaarheid was Gods idee. Hij vindt deze eerbaarheid kostbaar. Het eert Hem. Het eert de grenzen van seksuele reinheid. Het eert het huwelijk. Het eert kerken. Het eert Gods ontwerp voor Bijbelse mannelijkheid en vrouwelijkheid.

Gedrongen door Christus?

Zolang de kledingmode bestaat, zijn christenvrouwen geroepen om zelfbewust te zijn van de veranderende vormen met betrekking tot seksueel gemeenschappelijke kleding. Kleding moet worden uitgekozen, niet enkel vanwege het feit dat andere vrouwen het ‘schattig’ vinden, maar ook of de boodschap die door de kleding wordt gebracht seksueel ingetogen is. Dit alles is niet gemakkelijk, maar dat is gehoorzaamheid aan God ook niet.

Voor mannen, om Godverheerlijkende zelfbeheersing van hun ogen te oefenen en voor vrouwen om met Godverheerlijkende zelfbeheersing om te gaan met de kledingkast, is gehoorzaamheid aan God met diepere motieven vereist. Reine harten zitten achter reine ogen (Mattheüs 5:28), net zoals inwendige eerbaarheid achter uitwendige eerbaarheid zit (1 Petrus 1:3-6). Uiteindelijk is dit de beslissende vraag: wat koesteren we?

Zoals John Piper het onlangs stelde:
“Zolang God jouw schat niet is geworden, zolang jij jouw eigen zonde niet het meeste haat, zolang het Woord van God niet jouw uiteindelijke gezag is, dat kostbaarder is dan goud en zoeter dan honing. Zolang het Evangelie van Christus’ dood in jouw plaats niet het meest kostbare nieuws voor je is, zolang je niet hebt geleerd kortstondig genot te verloochenen omwille van langdurige vreugde en heiliging. Zolang jouw liefde voor de Heilige Geest niet groeit en je niet méér verlangt naar Zijn vrucht dan naar de eer van mensen. Zolang je niet alles schade hebt geacht omwille van de uitnemende waarde van het kennen van Christus, zal jouw houding ten aanzien van kleding en uiterlijk worden beheerst door belangen die Christus niet eren.”

Hier ligt het doel voor zowel vrouwen als mannen. Samen verlangen we ernaar niet te worden beheerst door uiterlijk vertoon. Integendeel, het is ons streven om gedrongen te worden door de onzichtbare liefde van Christus (2 Korinthe 5:12-15)

Het bericht Gaat vrouwelijke eerbaarheid over seks? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht In de valstrik van de boze verscheen eerst op Geloofstoerusting.

John Owen wijst vier manieren aan waarin de Geest en de slang te onderscheiden zijn:

1. De leiding van de Geest is regelmatig

Dat betekent: volgens de ‘regulum’: de regel van de Schrift. De Geest werkt niet op zo een manier in ons dat Hij ons een nieuwe leefregels geeft, maar om ons de regel die in de Schrift is vervat te helpen begrijpen en toe te passen. Dus de fundamentele vraag die gesteld moet worden over iedere vorm van leiding is deze: Is deze werkwijze in overeenstemming met het Woord van God?

2. De bevelen van de Geest zijn niet zwaar

Ze zijn in harmonie met het Woord en het Woord is in harmonie met de gelovige als nieuwe schepping. De christelijke gelovige die zich bewust onderwerpt aan het Woord zal vreugde vinden in het gehoorzamen van dat Woord, zelfs als de weg van de Heere voor ons gemarkeerd is met worsteling, pijn en zorg. Het juk van Christus past ons goed; Zijn last vernietigt nooit de geest (Mattheüs 11:28-30).

3. De werkingen van de Geest zijn ordelijk

Net zoals het verbond van God geordend is in alle dingen en zeker, (2 Samuel 23:5) zo ook de beloofde gave van dat verbond, de inwoning van de Geest. Deze is ordelijk in de wijze waarop Hij met ons omgaat. Rusteloosheid is geen teken van omgang met de Geest, maar van activiteit van de boze. Misschien had Owen specifieke leden van zijn gemeente in gedachten toen hij schreef:

We zien sommige arme zielen in zulke gebondenheid dat zij heen en weer gejaagd worden in de zin dat ze moeten voldoen aan het genoegen van Satan. Ze moeten van het een naar het andere rennen en over het algemeen negeren ze wat ze zouden moeten doen. Wanneer ze aan het bidden zijn, zouden ze eigenlijk het werk van hun roeping moeten doen. En wanneer ze aan het werk zijn, worden ze verleidt om niet alles aan de kant te leggen en tot gebed over te gaan. Gelovigen weten dat dit niet van de Geest van God is, die “alles op zijn tijd mooi maakt”.

4. De Geest is gericht op de verheerlijking van God

De ‘werkingen’ of ‘ingevingen’ van de Geest, zo zegt Owen, zijn er altijd op gericht om God te verheerlijken naar Zijn Woord. Hij brengt het onderwijs van Jezus in onze gedachten; Hij verheerlijkt de Redder; Hij stort in onze harten een diepgaande gewaarwording van de liefde van God voor ons. Hoe werkt de Geest in de gelovige? De Geest komt tot ons als een garantie, belofte en onderpand van onze uiteindelijke verlossing. Hij is hier en nu de voorsmaak van de toekomstige heerlijkheid. Maar Zijn aanwezigheid is ook een indicatie van de onvolmaaktheid van onze huidige geestelijke ervaring.

Owen schrijft hier in scherp contrast met degenen die spraken van de bevrijding van de inwonende zonde en strijd door de vrijheid van de Geest. Juist omdat Hij de eersteling is en nog niet de laatste oogst, is de inwoning van de Geest ook in zekere zin de oorzaak van het kreunen van de gelovige: ‘Wijzelf, die de eerstelingen van de Geest hebben, ook wij zelf zuchten in onszelf, in de verwachting van de aanneming tot kinderen, namelijk de verlossing van ons lichaam.’(Romeinen 8:23)

De aanwezigheid van de Geest geeft ons al een voorsmaak van de toekomstige heerlijkheid, maar schept tegelijkertijd in ons een gewaarwording van de onvolmaaktheid van onze huidige geestelijk ervaring. Dit is, volgens Owen, hoe gemeenschap met de Geest – Bijbels begrepen – vreugde geeft in het leven van de gelovige, maar ook een diep besef dat de volheid van vreugde er nog niet is.

Het bericht Hoe kunnen we de Heilige Geest onderscheiden van de slang? verscheen eerst op Geloofstoerusting.