Voor die wervelwind was ik Psalm 119 aan het lezen. Hoewel ik het waardeerde, vond ik het toch langdradig, saai en verschrikkelijk herhalend. Mijn houding veranderde in de put. Die woorden voelden nu als karton op goede dagen, lege beloften op gemiddelde dagen en gruwelijk sarcasme op slechte dagen. Ik had de Heere gezocht en was trouw geweest aan Zijn Woord, toch werd ik beschaamd (Psalm 119:2, 6). Ik vroeg me af of Gods beloften waar waren of dat ze me zouden teleurstellen, net zoals de rest van mijn leven gedaan had.

Mijn ziel kleeft aan het stof

Omdat er niets anders was om naar toe te gaan bleef ik Psalm 119 maar lezen en lezen, op zoek naar hoop en licht. Ik weet nog wanneer ik het vond.

Ik was aan het huilen, op zoek naar verlichting, toen ik las ‘Mijn ziel kleeft aan het stof; maak mij levend overeenkomstig Uw Woord’ (Psalm 119:25). Deze woorden kregen opeens een nieuwe betekenis. Ik bad ze en vroeg of God mij nieuw leven wilde geven door Zijn Woord omdat ik mij uitgewrongen voelde, meer dan ik aan kracht had. Ik wist niet of er iets was dat mij kon doen herleven.

Ik begon een lijst te maken met de voordelen van Gods Woord genoemd in Psalm 119, waarbij ik ook de nuances opmerkte waar ik eerder overheen las. Dat waren beloften waar ik me aan vast kon klampen, zekerheden dat God door Zijn Woord tot mij zou spreken om mij te onderwijzen, te troosten en mij te zenden. Vanaf toen las ik niet alleen de Psalm, ik bestudeerde het, markeerde het, memoriseerde het en ik mediteerde erover. Ik herhaalde de verzen richting God tijdens de dag en bad ze als ik ’s nachts wakker lag.

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Woorden die ik nodig had

Psalm 119 verzekerde mij dat ik alles wat ik nodig had kon vinden in de Schrift. Elke ochtend, voordat ik ook maar een woord gelezen had, bad ik: ‘Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet’ (Psalm 119:18). Ik had woorden nodig om mijn verdriet te uiten en vond ze in Davids vragen: ‘Mijn ogen zijn bezweken van verlangen naar Uw belofte, terwijl ik zei: Wanneer zult U mij troosten? … Hoeveel zijn de dagen van Uw dienaar? Wanneer zult U gericht oefenen over mijn vervolgers?’ (Psalm 119:82, 84).

God hoorde mijn roepen en beloofde mij dat Zijn Woord mij wijsheid zou geven (Psalm 119:66), en richting, als het mijn pad verlicht (Psalm 119:105). Het gaf mij hoop (Psalm 119:49), en het troostte mij in mijn pijn (Psalm 119:50). Ik voelde Gods vastberaden liefde (Psalm 119:76), toen Hij mij kracht gaf (Psalm 119:28) en mij vervulde met vreugde en vrede die mijn verdriet konden weerstaan (Psalm 119:111, 165).

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Mijn enige constante

Elke dag leidde God mij precies waar ik naartoe moest. Ik kende Jeremia 29:11 altijd al (‘Ik immers, Ik ken de gedachten die ik over u koester, spreek de HEERE. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u toekomst en hoop te geven.’) maar ik had nooit gerealiseerd dat deze woorden geschreven waren aan mensen in ballingschap, gevangen in een plaats waar ze niet wilden leven. De ontmoediging die zij ervoeren spiegelde zich in die van mij.

Ik had mensen gehoord die God vroegen om duidelijk te zeggen, ‘Dit is de weg, bewandel die,’ maar ik had nooit opgemerkt dat in Jesaja 30, verdrukkingen en moeilijkheden plaatsvinden voordat God duidelijk richting geeft. De profeet zegt: ‘De Heere zal u wel geven brood van benauwdheid en water van verdrukking, maar uw leraren zullen zich niet langer verbergen: uw ogen zullen uw leraren zien. Met uw eigen oren zult u een woord van achter u horen: Dit is de weg, bewandel die. Dit voor het geval u naar rechts of naar links zou gaan’ (Jesaja 30:20-21).

Ik voelde me hopeloos en twijfelde of verandering wel mogelijk was. Maar toen las ik dat God ‘de doden levend maakt en de dingen die niet zijn, roept alsof zij zijn’ (Romeinen 4:17). In mijn wanhoop las ik de Bijbel met nieuwe ogen. Sindsdien verwachtte ik alles wat ik echt nodig had voor de dag te vinden in Gods Woord en las ik tot ik het gevonden had. Ik was de volhardende weduwe, de handelaar op zoek naar parels.

Vanaf toen benaderde ik mijn stille tijd met verwachting. God zelf zou mij ontmoeten. God zou mij onderwijzen. God zou mij troosten. Zijn Woord werd mijn enige constante, een onverplaatsbare rots waar ik op kon staan toen mijn leven voelde als drijfzand.

Mijn redding uit de put

Daarnaast vond ik niet alleen dat wat nodig was om elke dag te overleven, ik vond ook rotsvaste beloften die een bevestiging vormden voor dat wat ik aan het leren was. Deze waarheden openbaarden het grotere plaatje van wie God was en hoe Hij aan het werk was in mijn leven. Langzaam kreeg ik meer perspectief en zag ik dat God niet alleen mijn dagelijkse nood verzorgde.

Terwijl ik de dagelijkse portie Bijbel die God mij gaf tot me nam, zag ik hoe die teksten een onderling verband hadden, samen kwamen en een stevig koord vormden. Het was dat koord dat mij uit de put trok. Dat koord verzekerde mij dat mijn beproevingen en moeiten een glorieus doel en einde kenden.

Door geloof vertrouwde ik erop dat alle dingen zich ten goede van mij werken en God volledig vóór mij is. Hij Die Zijn eigen Zoon niet spaarde gaf mij, om niet, in alles het beste van Zichzelf (Romeinen 8:28-32).

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen.

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen. Zoals Jeremia kan bevestigen, zelfs als hij treurt om zijn moeilijkheden: ‘Zodra Uw woorden gevonden werden, at ik ze op. Uw Woord was mij tot vreugde en tot blijdschap in mijn hart’ (Jeremia 15:16). Zelfs in onze beproevingen, of misschien wel in het bijzonder in onze beproevingen, zal Gods onveranderlijke Woord ons doen herleven en ons leiden zodat we getroost kunnen worden met ‘het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat voor eeuwig’ (Jesaja 40:8).

Het bericht De kracht van Gods Woord in mijn put van wanhoop verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vechten voor vreugde terwijl er weinig is wat je nog begrijpen kunt.

Het bericht ‘Wat als God je kind wegneemt’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Waar is Gods genade in mijn leven? Waar is die Vaderlijke hand op m’n schouders. Wie houdt me vast? Wie helpt me? Waarom voert zoveel pijn en vragen iedere keer weer koers naar mijn hart? Waar halen anderen dat opgewekte vandaan? Hoe kun je vrolijk in de Heer zijn; is er iets mis met mij dat ik dit niet heb? Waarom voel ik me zo …

Wat betekent ‘vechten voor vreugde’ en hoe vormen Gods beloften jouw houvast? Daar sprak Marcel Vroegop over tijdens een jongerenavond van Stichting Jij daar! op vrijdag 7 mei.

Het bericht Vechten voor vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Sommige mensen met een veerkrachtige persoonlijkheid kunnen zelfs in moeilijke seizoenen van het leven Kerst vrolijk blijven vieren, schijnbaar onaangedaan. Maar voor anderen kan al het gepraat over de vreugde en vrolijkheid met Kerst het verdriet des te scherper maken, de pijn des te pijnlijker. Het gewone leven is al moeilijk genoeg. Het is nog moeilijker als de hele wereld lijkt te zingen, de bellen luidt en doet alsof alles vrolijk is. De druk om de vreugde van Kerst te voelen kan het nog moeilijker maken om daadwerkelijk vreugde te ervaren.

Hij kwam om de doden tot leven te brengen, om hen die verloren gaan te redden, om de zieken te genezen, om de werken van de duivel te vernietigen.

Het echte kerstfeest gaat echter niet voorbij aan onze pijn. Als we de bladzijden van de Schrift openen bij die eerste Kerst, ontdekken we zonder enige terughoudendheid dat niet alles vrolijk en opgewekt was. De glimpen van vrolijkheid die zich wel voordoen, staan tegen de achtergrond van ellende en wanorde. Die eerste stralen van helderheid schenen in een land van diepe duisternis.

Duizenden jaren lang had Gods uitverkoren volk gewacht op de vervulling van Zijn beloften. Vierhonderd jaar lang had God, zo leek het, gezwegen – totdat Hij als pasgeborene begon te huilen in Bethlehem. Denk eens na over de pijn, ellende en angsten van die eerste Kerst.

Maria en Jozef

Denk allereerst maar aan Maria. Ongetwijfeld kwam er veel opwinding en spanning bij haar los na de aankondiging van de engel – maar ook veel verwarring en onbegrip. Binnenkort zou ze het niet meer kunnen verbergen. Verloofd maar ongehuwd. Spoedig zouden de mensen uit haar geboortedorp Nazareth over haar gaan praten en haar veroordelen. Zelfs drie decennia later zouden de vijanden van haar Zoon deze doortrapte kaart spelen: ‘Wij zijn niet geboren uit hoererij’ (Johannes 8:41). Als zulke geruchten Jezus al niet onbewogen lieten, dan zeker ook Maria niet.

Denk ook aan Jozef. Zijn verloofde ‘bleek zwanger te zijn’ voor hun huwelijk (Mattheüs 1:18). Wat voor schande zou dit nieuws voor hem hebben betekend? Hoe diep moet hij zich gekwetst hebben gevoeld om te horen van deze zwangerschap? Ze leek zo geweldig, zo kuis, zo geliefd door God. Welke dromen van Jozef zijn er in duigen gevallen? Welke onrust moet hij hebben meegemaakt, hoe traag verstreken de uren en dagen, tussen het vernemen van haar zwangerschap en het verschijnen van de engel later in een droom?

‘Jozef, zoon van David, wees niet bevreesd Maria, uw vrouw, bij u te nemen, want wat in haar ontvangen is, is uit de Heilige Geest’ (Mattheüs 1:20).

Hij vertrouwde het woord van de engel en dat troostte zijn ziel. Toch moet hij zijn kortstondige momenten van vertwijfeling hebben gehad. En het nieuws van zijn droom zou de roddels in het stadje hoe dan ook niet tegenhouden.

Zonden waarvoor Hij kwam om die weg te nemen

Belangrijker dan de pijn van Jozef of Maria is echter de pijn en de zonde en het lijden en de ondergang waarvoor Jezus kwam. De engel verklaarde aan Jozef: ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Elke Jood was het er mee eens dat Gods volk gered moest worden – van de Romeinse bezetting en heerschappij. De komst van Christus was op z’n minst een herinnering aan hun politieke onderwerping aan goddeloze heidenen. Maar de aankondiging van de engel aan Jozef had het met geen woord over Rome. Gods verbondsvolk had inderdaad redding nodig – van hun eigen zonden, van de duisternis en de verdorvenheid binnen in hen.

In deze tijd is Kerst bepaald geen garantie voor vrolijkheid en enthousiasme. Nog niet!

Gods volk had een redder nodig, vreselijk nodig zelfs, om nog maar te zwijgen van de volken rondom hen. Zonder die noodzaak was er helemaal geen Kerst geweest. Christus kwam niet om een show op te zetten of om een bijrol te spelen in de geschiedenis. Hij kwam om de doden tot leven te brengen, om hen die verloren gaan te redden, om de zieken te genezen, om de werken van de duivel te vernietigen. Al eeuwenlang stapelden ellende en duisternis zich op. Alleen door naar zo’n verdorven en vervormde wereld te komen, zou Zijn komst zorgen voor hoop op echte vrolijkheid en opgewektheid.

Vernederend Bethlehem

Toen de tijd kwam dat het kind geboren zou worden, bood de stad Bethlehem hem haar eigen, verrassend bescheiden ontvangst. De engel had gezegd dat dit de Messias was. Dit was de langverwachte koning. En toch kreeg Hij geen koninklijk onthaal. Geen paleis. Niet in Jeruzalem. In plaats daarvan vier kilometer buiten de grote stad, in een klein stadje, dat bekend stond als de nederige geboorteplaats van David. Dat was de grootste koning van het land, die zo’n duizend jaar daarvoor had geleefd. Bethlehem stond niet bekend om haar eigen kwaliteiten maar omdat het zo’n verrassend nederige geboorteplaats was voor zo’n grote koning als David.

Of het nu om een ‘herberg’ ging zoals wij die kennen, of in iets wat meer lijkt op een ‘logeerkamer’ in een privéverblijf (Grieks kataluma; zie ook Markus 14:14, Lukas 22:11) – het is in ieder geval duidelijk dat ‘er voor hen geen plaats was’ (Lukas 2:7). Zou dit wel echt de Christus zijn, en is er niet eens plaats voor Hem? Dus legde Maria haar eerstgeboren Zoon in een kribbe. Of het nu het ergste scenario was of niet, het was duidelijk niet ideaal.

Nog vernederender was wie niet kwam opdagen (en wie wel). Er kwamen geen lokale of nationale belangrijke figuren op bezoek, voor zover we weten. Enige tijd later zouden er wel buitenlandse astrologen komen. Dat was op het moment zelf wellicht even verwarrend als bemoedigend. Ongetwijfeld moet het bezoek en het ontzag van de herders, en het bericht van een verbluffende engelenaankondiging, een enorme bemoediging zijn geweest voor het jonge stel. Maria zou al deze dingen koesteren in haar hart en er met grote vreugde over nadenken (Lukas 2:19). En toch versterkte het bezoek van de alledaagse herders alleen maar wat een lange, nederige en pijnlijke weg dit zou worden, gezien de beloften dat dit de Messias was, naar Zijn lang-bestemde heerlijkheid.

Zwaard dat door je ziel zag gaan

Maria moet erg geschrokken zijn kort na de geboorte, toen ze haar pasgeboren Zoon in de tempel kwam laten zien. Een oude man genaamd Simeon had het gevoel dat dit kind de Christus was, en het was zo. Maar hij keek Maria vervolgens in de ogen en sprak tot haar een ontnuchterend, profetisch woord:

Zie, dit Kind is bestemd tot val en opstanding van velen in Israël en tot een teken dat tegengesproken zal worden – ook door uw eigen ziel zal een zwaard gaan – opdat de overwegingen uit veel harten openbaar worden. (Lukas 2:34-35)

Het feit dat haar kind de Christus is, zou niet betekenen dat Hij immuun zou zijn voor strijd, vijanden en grote pijn – juist het tegenovergestelde. En door Maria’s ‘eigen ziel zal een zwaard gaan’. Het kon toch niet anders dan dat haar een grote tragedie werd voorzegd? Haar eigen ziel zou doorboord worden. Dat kan toch niets anders betekenen dan dat Hij vroeg zou sterven?

Herodes en de slachting

Tenslotte het afschuwelijkste wat gebeurde bij die eerste Kerst. Een van de grotere tragedies van de hele Bijbel voltrok zich in Bethlehem. Tientallen baby’s en peuterjongens, tot twee jaar oud, werden uit de armen van hun ouders gerukt en afgeslacht door een onzekere, wrede tiran.

Herodes ‘werd verschrikkelijk kwaad. Hij stuurde er soldaten op uit en bracht al de kinderen om die er binnen Bethlehem en in heel dat gebied waren, van twee jaar oud en daaronder’ (Mattheüs 2:16). Dit was niet een slachting van schuldigen, zoals we op verschillende manieren in de Schrift tegenkomen. Dit leek meer op de farao die pasgeboren Hebreeuwse zonen in de Nijl gooide. Het was een slachting van onschuldigen. Oh, wat een pijn kwam er in de nasleep van die eerste Kerst.

Kerst negeert onze vele pijn niet; maar het wil ook niet dat wij erin opgaan.

Opnieuw, door een engel te sturen, redde God Zijn Zoon van deze slachting. God bewaarde Hem voor een latere en nog gruwelijkere slachting. En Jozef en Maria, hoewel ze nog steeds hun Zoon hadden, zouden de pijn en het ongemak ervaren om naar Egypte te moeten vluchten. Alleen zo konden ze Zijn leven redden van de boze koning. Andere ouders hadden maar wat graag gevlucht als ze zo maar hun zonen hadden kunnen behouden. Toch zou ook Maria’s tijd vol tragiek, zoals voorspeld, snel genoeg komen.

Vreugde dieper dan verdriet

Het Kind Dat in de wereld kwam die eerste Kerst zou geen gemakkelijk leven voor Zich hebben. Niet bij de geboorte, niet in de kindertijd, niet in de volwassenheid. In de openingswoorden van het Evangelie van Johannes klinkt een bepaalde pijn door die waar zou zijn voor heel het leven van Jezus:

‘Hij was in de wereld en de wereld is door Hem ontstaan en de wereld heeft Hem niet gekend. Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen’ (Johannes 1:10-11).

Jesaja had voorzegd dat de Christus veracht en verworpen zou worden, en dat werd Hij ook; dat Hij een Man van smarten zou zijn en bekend met ziekte, en dat was Hij ook (Jesaja 53:3). Maar dit leven, pijnlijk en uitdagend als het zou zijn, bevatte ook de diepe, diepe vreugde die de Man van smarten staande hield.

Vrolijk zal komen

De grote vreugde die de engelen bij die eerste Kerst aankondigden, kan ook ons staande houden. Kerst gaat niet voorbij aan onze vele pijn; maar het wil ook niet dat we daarin opgaan. Kerst neemt pijn serieus, serieuzer dan welke wereldlijke viering dan ook. Kerst herinnert ons eraan dat onze God onze pijn heeft gezien en onze kreten om hulp heeft gehoord (zoals in Exodus 2:23-25; 3:7-10; 6:5), en dat Hij Zelf is gekomen om ons te redden.

In deze tijd is Kerst bepaald geen garantie voor vrolijkheid en enthousiasme. Nog niet! Maar het belooft wel dat de vrolijkheid en de opgewektheid eens zullen aanbreken. Kerst, op z’n best, geeft ons een blik op de komende vreugde die niemand ons kan afpakken. Als we het zien, al is het maar van veraf, hebben we een voorproefje van wat komt. Net als de apostel Paulus, en de Man van smarten Zelf, zijn wij ‘bedroefden, maar toch steeds blij’ (2 Korinthe 6:10). We mogen met Kerst dan wel overweldigend zijn door verdriet, toch wil God ons in Christus, door Zijn Geest, de genade geven om vreugde te vinden.

Het bericht Kerst gaat niet voorbij ** aan jouw pijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Heere, geeft U niet om mij?

Verschillende discipelen van Jezus waren beroepsvisser voordat ze Hem gingen volgen. Zij hadden al heel vaak gevaren op het meer van Galilea en waarschijnlijk al veel stormen meegemaakt. Ze waren heel wat gewend. Toen ze een keer het meer op gingen met Jezus kwam er een storm opzetten zoals ze nog niet eerder hadden meegemaakt. De golven sloegen over in het schip en ze dachten dat ze zouden verdrinken. Ze werden erg bang, terwijl Jezus lag te slapen. Ze maakten Hem wakker en zeiden tegen Hem: ‘Meester, bekommert U zich er niet om dat wij vergaan?!’

De aanwezigheid van de Heere in ons leven is geen garantie voor een altijd prettig en comfortabel leven.

De aanwezigheid van de Heere in ons leven is geen garantie voor een altijd prettig en comfortabel leven. Met Jezus erbij was de storm op het meer zelfs nog heftiger dan ooit. Als wij zoiets meemaken gaan we vaak twijfelen aan Gods goede bedoelingen met ons: ‘Heere, geeft U niet om mij? Ziet U dan niet hoe moeilijk ik het heb? Waar bent U? Slaapt U soms, zodat U niet doorheeft hoe erg het tekeer gaat wat betreft de omstandigheden in mijn leven?’

Waarom duurt het zo lang?

God laat vaak bijzonder moeilijke omstandigheden toe in het leven van Zijn kinderen. Vaak duurde het ook lang voordat Hij ingreep. Kijk naar Abraham die zijn zoon moest offeren: pas op het laatste moment gaf God een plaatsvervangend offer. Kijk naar het volk Israël dat nog zwaarder onderdrukt werd nadat Mozes naar de Farao was gegaan met het verzoek hen vrij te laten: pas na tien plagen en heel veel strijd kon de grote exodus plaatsvinden. Kijk naar Lazarus die niet genezen werd door Jezus: Hij bleef nog dagen op de plek waar Hij was en kwam pas in Bethanië aan toen Lazarus al vier dagen dood was. Martha zei: ‘Heer, waar was U?’ Waarom moet de ellende soms zo lang duren? Waarom grijpt God niet eerder in? Waar is Hij als het zo stormt in ons leven?

Het zou kunnen dat God meer in de storm aanwezig is dan wij denken. In Amerika hebben ze een keer grote kassen gebouwd om daar bomen in te kweken. Ze planten heel veel jonge bomen en zorgden ervoor dat deze in ideale omstandigheden opgroeiden. De bomen kregen altijd precies genoeg water en voeding. Men zorgde voor de juiste temperatuur en hoeveelheid licht waardoor de bomen hoog werden en mooie grote takken kregen. Maar op een ochtend kwam een medewerker één van de kassen binnen en zag dat een van de bomen om was geknakt, onderaan bij de stam. De volgende morgen waren er meerdere bomen omgevallen omdat ze gebroken waren. Uiteindelijk zijn alle bomen omgevallen omdat ze onderaan afbraken. Ze haalde een expert erbij om te onderzoeken hoe dit kwam. Zijn conclusie was: ‘Deze bomen hebben te weinig stress meegemaakt.’ Een boom hoort stormen en tijden van droogte mee te maken. Juist door dit soort moeilijke omstandigheden groeien de wortels dieper in de grond, op zoek naar water en stevigheid. Daardoor wordt de stam dikker, zodat die het gewicht van de opgegroeide boom kan dragen. De bomen in de kas hadden een te fijn leven gehad.

Stormen in Gods hand

De stormen waar wij soms doorheen gaan zijn een uitnodiging van God om onze wortels dieper te laten groeien in Hem. Perioden van droogte maken dat wij van binnenuit gaan verlangen naar Hem. Doordat wij in nood komen leren wij om te bidden, om de Heere Jezus ‘wakker te maken’ en Hem erbij te betrekken. Soms laat God heel bewust moeilijkheden toe in het leven van mensen toe met de bedoeling dat zij zich tot Hem zullen keren.

De discipelen deden dat ook. Ze maakten Jezus wakker. Hij zei: “Waarom zijn jullie zo bang? Hebben jullie dan geen geloof?” Toen sprak Jezus tot de storm en de wind en zei: “Zwijg! Wees stil!” De storm ging liggen en de zee kwam tot bedaren. Er kwam in één keer een grote stilte over het meer. De discipelen werden nu vervuld met een heel ander soort angst. Zij vreesden met grote vreze en zeiden: “Wie is toch Deze, dat zelfs de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?” Juist door de extreme storm werd de grote macht van Jezus zichtbaar. In de benauwdheid werd duidelijk dat ze toch volkomen veilig waren, omdat Jezus erbij was. Ze leerden Jezus nog meer kennen en beseften dat Hij de almachtige God was.

Wij hebben ons eigen leven niet in de hand. Maar als we ons leven aan Jezus hebben gegeven zijn we altijd veilig in Zijn armen, wat er ook gebeurt.

Zo gebruikt God ook de stormen in ons leven. Ze leren ons dat ons leven in Zijn handen ligt en niet in die van onszelf. De Heer die de macht heeft over de wind en de zee is ook Degene die de heerschappij heeft over ons leven. Wij hebben ons eigen leven niet in de hand. Maar als we ons leven aan Jezus hebben gegeven zijn we altijd veilig in Zijn armen, wat er ook gebeurt. De mooiste openbaring ontvangen wij vaak in de donkerste uren van ons leven. Dat Hij regeert gaan we vaak zien als we door de diepste dalen gaan. Met de discipelen zeggen we dan: “Wie is toch deze?” Als we Hem op deze wijze door ervaring leren kennen komt er grote stilte in ons binnenste. Hij brengt nog steeds uitzonderlijke stormen tot bedaren.

Als de stormen en de beproevingen duren in jouw leven, dan mag je zeker weten dat God ze gebruikt om je meer van Zijn almacht te laten zien en je te doen beseffen dat jouw leven veilig geborgen is bij Hem.

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht Met Jezus door de storm verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb nooit geweten dat een hart zo plotseling kon breken, zo abrupt – door slechts één zin. Ik was wanhopig op zoek naar iets om de scherpte van die paar woorden te verzachten. Ik kon er maar vier opbrengen: ‘Breng me naar huis.’ Terwijl we terug reden, waren mijn gedachten net zo wazig als de bomen die voorbij schoten. Hoe kan een relatie van drie jaar nu eindigen in drie minuten?

De term ‘gebroken hart’ wordt in onze samenleving zo veel gebruikt dat het bijna romantisch klinkt. Op deze momenten leerde ik echter hoe vreselijk onromantisch het is – de soort verscheurende gebrokenheid die alle aandacht opeist, de soort pijn die je niet meer loslaat.

De diepe pijn kan net zo isolerend aanvoelen als een gevangeniscel.

Een gebroken hart kan een vrouw zijn die het telefoontje van haar dokter krijgt dat ze een miskraam heeft gehad. Het is het kind dat te horen krijgt dat zijn vader kanker heeft. Het kunnen verbroken relaties zijn, slopende depressies, dromen die sterven en afbrokkelen in onze handen.

Ik liep de kerk binnen op de dag nadat mijn hart brak. Gebroken, zere harten vullen de kerkbanken in elk van onze kerken elke zondag. Hoewel ik omgeven was door een gemeenschap, voelde de pijn nog steeds intens persoonlijk. ‘Het hart kent zijn eigen bitterheid’ (Spreuken 14:10). De diepe pijn kan net zo isolerend aanvoelen als een gevangeniscel. De vijand wil niets liever dan de gelovigen in die pijncel opsluiten en ons vasthouden in een isolement. Maar God wil het tegenovergestelde. Hier zijn drie dingen om te onthouden als je in de verleiding komt om op zondagochtend met een gebroken hart thuis te blijven.

 Gebroken harten zijn open harten

‘Er zijn veel soorten gebroken harten en Christus is goed in het genezen van hen allen.’ – Charles Spurgeon

Stel dat je hartfalen hebt en een zeer riskante openhartoperatie nodig hebt. In het ziekenhuis zijn er verschillende artsen die beweren dat ze deze operatie vakkundig kunnen uitvoeren, maar slechts één heeft een vlekkeloze staat van dienst – nooit is er iets misgegaan met zijn ingrepen. Alles wat hij doet is perfect. Zou je dan een arts met minder ervaring kiezen of met een slechtere staat van dienst? Nee, tenminste, niet als je waarde hecht aan je leven.

Een gebroken hart is een open hart. En een open hart is kwetsbaar.

God is de enige Arts die een gebroken hart volledig kan genezen en Hij heeft nooit gefaald in Zijn vermogen om te genezen. Sarai, David en Hosea leden allemaal aan een gebroken hart om verschillende redenen – een onvruchtbare baarmoeder, een beschamend spoor van zonde en onbeantwoorde liefde – en God genas hen allen. Een gebroken hart is een open hart. En een open hart is kwetsbaar. Laat Hem je toevlucht zijn in deze tijd van kwetsbaarheid. Laat Hem je vullen met Zijn genezing door het zingen, bidden en onderwijzen van je kerkelijke familie.

Pijn is persoonlijk, genezing is gemeenschappelijk

Heb je ooit een goede vriend gehad die door veel pijn ging en het je niet vertelde? Het is pijnlijk wanneer je er dan uiteindelijk achter komt. Het is pijnlijk om minstens twee redenen:
(1) het doet je pijn dat ze pijn hebben, en
(2) het doet pijn dat je niet in vertrouwen werd genomen om hun lasten samen met hen te dragen.

Als gelovigen zijn we geroepen om elkaars lasten te dragen (Galaten 6:2). Niemand beweert dat één man meer kan tillen dan tien mannen samen. Waarom negeren we dan vaak de handen die zich uitstrekken om ons te helpen onze lasten te dragen en proberen we het gewicht alleen te dragen? Misschien dragen we altijd het zwaarste deel, maar bemoediging en steun van broeders en zusters zal de last aanzienlijk verlichten. Bestrijd pijn met hartelijk zingen, eenzaamheid met gemeenschap, en ontmoediging met de bediening van Gods woord.

Omring jezelf met Gods volk en je zult zien dat er voor genezing wel degelijk een dorp nodig is – en dat het dorp er sterker voor staat. We moeten de felle pijn bestrijden met vastberaden aanbidding van de Vader, naast broers en zussen die met ons en voor ons kunnen bidden.

Aanbidding schept perspectief

Richt uw oog nu op Jezus,
Zijn blik is zo zorgzaam en goed,
En wat hier op aarde belangrijk is,
Het verbleekt bij Zijn Godd’lijke gloed.

Hoewel lijden nooit klein is, is God altijd groter. Aanbidding richt onze geest weer op Gods grootheid en plaatst onze pijn op haar rechtmatige plaats – onder de heerschappij van een reeds zegevierende Vader.

We vinden vreugde in de wetenschap dat Christus heerlijker is dan wij ooit zouden kunnen bedenken.

Hoe vreemd het ook kan voelen op dit moment, hef je handen op in aanbidding en herinner je dat de overwinning al is behaald. Herinner je dat de God Die je leven in de palm van Zijn sterke hand houdt, de overwinningsmars leidt. ‘Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten’ (Deuteronomium 31:6).

Als we op de top van de berg van aanbidding staan, zijn we ons plotseling bewust van onze kleinheid. En dat is helemaal niet kwetsend voor ons. We vinden juist vreugde in de wetenschap dat Christus heerlijker is dan wij ooit zouden kunnen bedenken. En dat Hij glorieus de controle heeft over alle dingen, inclusief elke centimeter of seconde van onze pijn. Niets kan je aanraken, behalve datgene wat zorgvuldig door Zijn liefdevolle vingers is gefilterd.

Laat oprechte aanbidding je herinneren aan Zijn grote liefde en absolute soevereiniteit. Laat deze herinneringen genezing brengen in je gebroken hart. Aanbidding is zelfs balsem voor de allerdiepste wonden.

Het bericht Aanbidden met ** een gebroken hart verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Counting Every Blessing verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Wat als alle hoop verdwenen is?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

1. Elke dag kan de laatste zijn
2. Een leven voor God is een zinvol leven
3. Jezus verlost van de angst voor de dood
4. Het antwoord op de vraag ‘Waarom?’ weet God alleen
5. De les van Johannes de Doper
6. De les om je te laten leren
7. Er is geen enkele reden om over God te klagen

Bekijk het persoonlijke verhaal van dr. Van den Brink. Er zullen vast één of meerdere lessen zijn die je ook op jouw eigen leven kunt toepassen.

Het bericht Als het leven stil staat … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten

Ik zat naast een vrouw die nogal luid zat te telefoneren over haar vriendin die alweer zwanger was. Ze reageerde op een afschuwelijke manier, dat de man van haar vriendin haar vertelt dat ze op haar mooist is als ze zwanger is, ‘Waarschijnlijk alleen maar om meer kinderen van haar te krijgen’, schertste ze. Ik bleef haar een poosje afluisteren tot ik opzij keek en zag dat de vrouw aan de telefoon zelf ook zwanger was.

Toen had ik een akelig momentje.

Hoe kan het dat zij haar baby wel mag houden en ik niet? Zij lijkt een hekel te hebben aan kinderen. Ik houd van ze. Dit is niet eerlijk.

Zodra deze gedachte in me opkwam, voelde ik me vreselijk schuldig. Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten. Maar het was zo klaar als een klontje: ik was jaloers.

Tot ziens, geluk

Toen mijn man en ik ontdekten dat we in verwachting waren, waren we niet verbaasd. Natuurlijk ervoer ik even een schok toen ik naar de test staarde, met trillende handen, wijdopen ogen, het moederschap voor me opdoemend. Maar ook al waren Philip en ik nog maar een maand getrouwd, was ik opgegroeid met mijn vaders grapjes over de efficiëntie van hem en mijn moeder (ik ben geboren tien maanden nadat ze getrouwd waren). En bovendien groeide ik op in een kerkelijke gemeente waar kinderen net zo onverbiddelijk volgen op een huwelijk als de nacht volgt op de dag. Twee van mijn vriendinnen en hun echtgenoten, die wat eerder getrouwd waren dan ik, hadden vorig jaar allebei een baby verwelkomd, een week na elkaar.

We overlegden samen of we iemand zouden vertellen dat we in verwachting waren, omdat we wisten dat het risico op een miskraam het hoogst is gedurende het eerste trimester. Mijn man hoefde er geen moment over na te denken: Laat mensen met ons verblijd zijn als wij blij zijn. En als er rouw komt, zullen we samen huilen (Romeinen 12:15). Ik wachtte nog twee weken voor ik het algemeen bekend maakte, maar vertelde het nieuws meteen aan mijn vrienden en collega’s.

En toen begon ik me zorgen te maken.

Ik ben van nature een piekeraar, en beet ook mijn nagels stuk over mijn prille zwangerschap. Zes weken lang werd ik ’s nachts zwetend wakker, bang dat er iets gebeurd was met mijn kind – dat inieminie frummeltje waar ik al zoveel van hield. Toen, tijdens de zevende week, voelde ik me wat veiliger. Ik was kalmer, kon genieten van mijn veranderende lichaam en van het wonder van het kindje dat in mij groeide.

Ik wist niet dat het hartje van mijn baby toen al niet meer klopte.

Toen de echo het ons vertelde, voelde ik vanbinnen de diepste pijn die ik ooit in mijn leven heb ervaren. Het doet nog steeds pijn. En ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Waarom gebeurt dit?

Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Het ergste waar ik de afgelopen paar weken bang voor was, gebeurde twee weken geleden. Ik lag op de vloer van ons appartement en leed fysiek, emotioneel en geestelijk pijn; ik ervoer in al die opzichten meer pijn dan ik ooit gevoeld had, en ik riep het uit: ‘Waarom?’

Ik ben een ‘goed christelijk meisje’ uit een ‘goed christelijk gezin’, dus ik weet dat ik niet mag vragen ‘Waarom ik?’. Ja, natuurlijk verdien ik dood, hel en graf (Romeinen 3:23). In deze moeilijkste momenten echode het zondagschool-antwoord door mijn hoofd dat ik ‘beter kreeg dan ik verdiende’. Maar toch kon ik er niets aan doen, ik voelde me bedrogen.

Hier lag ik dan in verschrikkelijke pijn, met rijkelijk stromende tranen – voor een baby die mij in zo korte tijd zoveel vreugde had gegeven – een baby die ik nooit vast zou houden.

Meteen op het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, zag ik ernaar uit om het kleine persoontje te ontmoeten waarover ik door Gods zegen mocht moederen. Ik dagdroomde over zijn of haar toekomst, zijn of haar plaats in mijn huis, zijn of haar impact op ons leven. Ik kreeg dat persoontje iedere dag meer lief.

Ik houd van kinderen. Ik groeide met hen op, ik geef ze les, ik wil een huis vol van ze. Ik kon niet wachten om moeder te worden – ik kon niet wachten om voor mijn eigen kind te zorgen. Maar nu was mijn kind dood. Ik voelde me als de psalmist: ‘Wat voor winst is er in mijn bloed, in mijn neerdalen in het graf? Zal het stof U loven? Zal dat Uw trouw verkondigen?’ (Psalm 30:9). Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Zijn onverschrokken bedoeling

Zelfs in die verschrikkelijke pijn droeg het lijden van de Heere in mijn plaats vrucht.

Ik bedoel niet dat ik daar ‘Amazing Grace’ (‘Genade zo oneindig groot’) zat te zingen terwijl golven van pijn en rouw mijn hart overspoelden. Het was helemaal geen leuk gezicht. Ik schreeuwde het uit tot God – letterlijke, rauwe schreeuwen – en voelde me nabij de lijdende Heiland die nog verschrikkelijker pijn had doorgemaakt voor mij, niet omdat Hij een kind verloor, maar omdat Hij alles opgaf om verloren kinderen thuis te brengen.

Hij geeft ons lijden een doel (Romeinen 8:28). Mijn miskraam stond niet op zichzelf. Zowel mijn kind als ikzelf waren geschapen naar Gods beeld, bedoeld voor Zijn glorie. Mijn plannen voor het leven van mijn kind waren niet Gods plannen, en mijn tijdschema was niet Zijn tijdschema. Hij koos ervoor om het doel van dit kleine mensje te vervullen in slechts zeven weken van leven. Hij koos ervoor dat mijn levensdoel verder geopenbaard zou worden door de dood van dat kleintje.

Hij koos mij om voor zeven weken de moeder te zijn van mijn kind. Hij koos ervoor mijn man en mij te leren samen door de hormonale stormen te gaan, mijn man om opofferende liefde te tonen aan zijn vermoeide vrouw. Hij koos ervoor om ons samen verdriet te laten doormaken, en om Zijn grootheid te verkondigen zelfs door onze pijn heen (Job 13:15).

Ik werd moeder. Het was maar voor eventjes, maar het was een mooi moment. Ik hoop opnieuw moeder te worden, maar zelfs als dat niet gebeurt is God goed. En Zijn bedoelingen voor mij staan vast. Mijn kleine portie moederschap toont me nog steeds andere gezichtspunten van Gods goede karakter en dingen over mijzelf die ik zonder mijn baby nooit had kunnen leren. Daarvoor ben ik dankbaar. God is de Auteur van het leven en de Enige die volle vervulling geeft. Hij zal Zijn werk aan ons voltooien (Psalm 57:2), en dat troost mij.

Het bericht Toen het hartje van mijn baby niet meer klopte verscheen eerst op Geloofstoerusting.