Elisa was ziek en stierf (2 Koningen 13:14) en Trofimus was ziek (2 Timotheüs 4:20). Nergens wordt gezegd dat zij één of andere schuld hadden. Epafrodites was doodziek, omdat hij hard voor Christus had gewerkt (Filippenzen 2:27-30). Timotheüs heeft last van zijn maag en krijgt van Paulus een medisch advies (1 Timotheüs 5:23). De doorn in het vlees van Paulus was iets wat hem zwak maakte (2 Korinthe 12:1-10), maar voor zijn nederigheid was het beter te lijden dan er bevrijd van te zijn. En dat terwijl de zieke Paulus een bode van God is (Galaten 4:12-15).

God kan en wil genezen, maar niet altijd. Ziekte is niet per se een teken van zonde of geestelijke zwakheid. God geneest niet op grond van de rechtvaardigheid van een mens, want dan zouden alle rechtvaardigen gezond moeten zijn. Jezus genas zelfs mensen die niet tot inkeer kwamen (Lukas 17:17-19).

Gewoonlijk is het Gods wil om ziekte te genezen. De meeste mensen gaan niet dood wanneer ze ziek worden. Vaak hebben ze geen dokters en medicijnen nodig. God streeft genezing na in Zijn schepping, maar soms geneest ziekte niet spontaan. Dan moeten we er mee leren leven tot Zijn eer, er mee sterven tot Zijn eer, of wonderlijk genezen worden tot Zijn eer. Onze vraag om genezing mag samengaan met: ‘Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.’ (Mattheüs 26:39).

Het bericht Waarom maakt God ** mij niet beter? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mag dat wel? Twijfelen aan God? En ben je de enige met dat gevoel? En de belangrijkste vraag: hoe kom ik van die twijfel af? In deze video gaat dr. Paul Visser in op deze en vele andere vragen.

Het bericht Twijfel: hoe kom ik het te boven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

William Perkins, een groot puriteins theoloog uit Cambridge in de zestiende eeuw, leerde predikanten om zich verschillende types hoorders voor te stellen en voor elk van hen een toepassing te maken – voor verharde zondaren, voor twijfelende zielen, voor ingezonken gelovigen, voor radicale pas-bekeerden, enzovoorts.

Het advies van Perkins is nuttig, maar hopelijk brengen we dat ook al lang in de praktijk. Ik wil het onderwerp een beetje anders aanvliegen. Er zijn niet alleen verschillende soorten hoorders, er zijn ook verschillende soorten toepassingen. Als een gedeelte van Gods Woord duidelijk, met overtuiging en met urgentie uitleggen, zijn er ten minste drie verschillende soorten toepassingen mogelijk. Die gaan terug op die verschillende problemen waar we in ons leven met God tegenaan lopen.

Ten eerste hebben we te kampen met het voortwoekerende kwaad van onwetendheid. Ten tweede worstelen we met twijfel, vaak nog meer dan we op het eerste gezicht denken. Ten derde hebben we te strijden met de zonde – of het nu gaat om directe ongehoorzaamheid of om zondige nalatigheid. Als predikanten zien we elke keer dat we Gods Woord verkondigen uit naar verandering op alle drie die fronten, zowel in ons eigen leven als in dat van onze hoorders. En alle drie die problemen vragen om een gerechtvaardigde manier van toepassen.

Onwetendheid

Onwetendheid is een fundamenteel probleem in deze gevallen wereld. We zijn van God vervreemd geraakt. We hebben onszelf onttrokken aan de directe gemeenschap met onze Schepper. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat het in zichzelf al een krachtige manier van toepassen is als we mensen op de hoogte stellen van de waarheid over God. We kunnen in feite niet zonder die vorm van toepassing.

Dit moet je niet opvatten als een excuus om kille, gevoelloze preken te gaan houden. Ik word minstens zo enthousiast van preken waarin duidelijk wordt hoe het is als van preken waarin we tot van alles en nog wat opgeroepen worden. De oproep tot geloof en bekering in het evangelie hebben geen enkele betekenis als we niet weten hoe het zit met God, onszelf en Christus. Informatie is van levensbelang. We worden opgeroepen om te onderwijzen in de waarheid en een heerlijke boodschap over God te verkondigen. We willen dat de mensen onder ons gehoor niet langer onwetend zijn, maar kennis krijgen van de waarheid. Vanuit dat verlangen mensen bekendmaken met de waarheid is al een vorm van toepassen.

Twijfel

Twijfel is iets anders dan onwetendheid. Het houdt in dat we dogma’s of concepten waar we mee bekend zijn ter discussie stellen. Dat komt veel voor onder christenen. Twijfel is misschien zelfs een van de belangrijkste thema’s die op een zorgvuldige manier aan de orde zouden moeten komen in onze prediking. In de preek ingaan op twijfel is iets heel anders dan om tafel gaan met buitenkerkelijke geïnteresseerden om wat apologetische gesprekken te voeren. Er zijn mensen die week in week uit onder de prediking zitten en precies weten hoe het allemaal zit, maar toch worstelen met de vraag of het allemaal echt waar is. Soms zijn mensen zich niet eens bewust van hun twijfels, laat staan dat ze in staat zijn om er woorden aan te geven.

Maar als we de Schriften nauwkeurig gaan onderzoeken, ontdekken we overal vragen, onzekerheden en twijfels. Dat laat wel zien hoe groot de kracht is die twijfel op ons uitoefent en hoe makkelijk we ons laten aftrekken van het pelgrimspad. Zulke mensen – en misschien wel zulke delen van ons eigen hart – willen we proberen te overtuigen van de betrouwbaarheid van Gods Woord en van het grote belang om erin te geloven. We zijn geroepen om de betrouwbaarheid van Gods Woord steeds te benadrukken. We willen dat de mensen die naar onze preken luisteren veranderen van twijfelaars in mensen die met hun hele hart geloven in de waarheid. Zulke aansporende, ontdekkende prediking van de waarheid is toepassing.

Zonde

Ook de zonde is een probleem in deze gevallen wereld. Onwetendheid en twijfel kunnen specifieke zonden zijn of het gevolg van specifieke zonden, maar dat hoeft niet per se. Zonde is in ieder geval meer dan onwetendheid of twijfel alleen.

Je kunt er zeker van zijn dat de mensen onder je gehoor in de afgelopen week te kampen hebben gehad met ongehoorzaamheid aan God. En het is zeer waarschijnlijk dat dat ook in de nieuw begonnen week weer het geval zal zijn. Het kan om allerlei soorten zonden gaan. Soms gaat het om actieve ongehoorzaamheid, soms om passieve ongehoorzaamheid. Maar of het nu gaat om een zonde van bedrijf of van nalatigheid, zonde is hoe dan ook ongehoorzaamheid aan God.

Belangrijk onderdeel van de prediking is dat Gods kinderen vermaand worden om heilig te leven, om zo de heiligheid van God Zelf te weerspiegelen. Belangrijk onderdeel van de toepassing is dus om te laten zien wat het bijbelgedeelte te zeggen heeft voor ons gedrag in de week die voor ons ligt. Als voorgangers zijn we geroepen om Gods kinderen aan te sporen tot gehoorzaamheid aan Zijn Woord. We verlangen ernaar dat onze hoorders hun zondige ongehoorzaamheid verruilen voor vreugdevolle gehoorzaamheid aan Gods wil zoals die in Zijn Woord geopenbaard wordt. Dergelijke aansporingen tot gehoorzaamheid vallen dus zeker onder de toepassing.

Het evangelie

De belangrijkste boodschap, die elke dienst vraagt om een toepassing, is die van het evangelie. Sommige mensen hebben het goede nieuws van Jezus Christus nog niet eerder gehoord. Zelfs als ze al een keer eerder onder je gehoor hebben gezeten, kan het dat ze toen afgeleid waren, of sliepen, of zaten ze te dagdromen, of om een andere reden niet opletten. Zij moeten op de hoogte gebracht worden van het evangelie. Het moet hun verteld worden.

Anderen hebben de boodschap van het evangelie misschien al vaker gehoord, of eerder zelfs al voor waar aangenomen, maar toch zijn ze gaan twijfelen aan de waarheid van de dingen die je in de preek noemt (of veronderstelt). Ook deze mensen moeten aangespoord worden om de waarheid van het evangelie te geloven.

En dan kunnen er ook nog mensen zijn die de boodschap vaak genoeg hebben gehoord en ook best begrijpen, maar toch aan de zonde blijven vasthouden. Ze hebben het evangelie misschien zelfs als waarheid aanvaard, maar toch bekeren ze zich niet en stellen ze hun vertrouwen niet op Christus. Voor deze hoorders is de krachtigste toepassing die je kunt maken de vermaning dat ze de zonde moeten haten en tot Christus moeten vluchten. In al onze preken moeten we het evangelie proberen toe te passen door de mensen te informeren, aan te sporen en te vermanen.

Een veel voorkomende uitdaging voor voorgangers die Gods Woord in hun preken willen toepassen, is dat er altijd wel mensen met specifieke noden zijn die denken dat je geen toepassing maakt, omdat je hun specifieke probleem niet ter sprake brengt. Hebben ze gelijk? Niet per se.

De situatie verbetert misschien wel als je de verschillende genoemde categorieën vaker of nadrukkelijker gaat aanspreken, maar het kan ook goed zijn om mensen te informeren of te vermanen om met de zonde te breken, terwijl ze zelf denken dat ze dat helemaal niet nodig hebben.

Tot slot nog dit: in Spreuken 23:12 staat: ‘Laat uw hart tot vermaning komen en uw oor tot woorden van kennis.’ Als het in de Bijbel gaat om de toepassing, is dat eigenlijk nooit om de taak van degene die het Woord predikt (zoals de homiletiek leert), en zelfs niet van de Heilige Geest (zoals de systematische theologie terecht leert), maar is het de taak van degene die de boodschap hoort. We zijn geroepen om het Woord in ons eigen leven toe te passen.

Dat is komende zondag misschien wel de belangrijkste toepassing die we moeten maken – daar zullen al Gods kinderen baat bij hebben.

Het bericht Preken voor onwetenden, twijfelaars en zondaars verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn tijden geweest dat ik niet geloofde dat zulke mensen bestonden – laat staan dat ik zelf een van hen zou kunnen zijn. Iedereen die met zijn mond Jezus als Heere beleed zou zeker zalig worden – waarom zou je anders elke zondag naar de kerk gaan? Maar toen zag ik het staan, in letters die gloeiden alsof ze in vuur uitgehakt waren: Jezus Zelf beschrijft hoe het sommige mensen op de oordeelsdag zal vergaan.

‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar wie de wil doet van Mijn Vader, Die in de hemelen is. Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam demonen uitgedreven, en in Uw Naam veel krachten gedaan? Dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij, u die de wetteloosheid werkt!’ (Mattheüs 7:21-23).

Ik las de verzen nog een keer. En nog eens. Tot die tijd had ik nog nooit wakker gelegen van een Bijbelgedeelte.

Ik besefte dat ik een van die velen moest zijn.

Drie levensgevaarlijke illusies

Ik was zoals zo veel hoorders, Bijbellezers en synagogegangers uit de tijd van Jezus: gevangen in een illusie, in zondagse kleren op weg naar de hel. ‘Het zal zijn zoals wanneer een hongerige droomt, en zie, hij eet, maar als hij ontwaakt, is hij nog onverzadigd; of zoals wanneer een dorstige droomt, en zie, hij drinkt, maar als hij ontwaakt, zie, hij is uitgeput en nog versmacht hij’ (Jesaja 29:8). Mijn eeuwige zaligheid was een illusie. Een droom.

Maar God heeft mij door Zijn Woord wakker geschud – en dat is ook mijn gebed voor de velen die dit lezen. Aan het eind van de beste preek die ooit gehouden is, ontmaskerde Jezus drie levensgevaarlijke illusies die ik vanuit mijn eigen leven herkende. De gedachte dat de hoop van mijn zaligheid gegrond kan zijn op alleen maar verstandelijke kennis, alleen maar gevoel of alleen activisme. Dat is de illusie van een godsdienst zonder God.

Zuiverheid in de leer is niet voldoende

In de eerste plaats laat Jezus zien dat verstandelijke kennis niet genoeg is – de kennis van iemand die zegt: ‘Ik weet het allemaal precies, en dus ben ik behouden.’ Jezus zegt: ‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen’. Deze mannen en vrouwen spraken Hem op de juiste manier aan. Ze gebruikten de term ‘Heere’ (het Griekse ‘Kurios’), de titel die aansluit bij de terminologie die in het Oude Testament gebruikt wordt voor God – en dat was Jezus.

Het is niet genoeg om de juiste taal te spreken, pal voor de sola’s te staan, Bijbelteksten uit je hoofd te kennen of de leer goed op een rijtje te hebben.’

Dat ze Hem Heere noemden, was voor hen zelf misschien wel een bewijs van hun rechtzinnigheid. Ze wisten iets wat alle kinderen van God wisten. Ze benaderden Hem niet alleen als profeet of religieus leider, maar spraken Hem aan als verheven Majesteit. Ze kenden de Schriften, ze wisten welke boeken ze echt gelezen moesten hebben, welke podcasts ze echt moesten volgen. Maar door Hem als ‘Heere’ aan te roepen ging het Koninkrijk der Hemelen niet voor hen open. Zoals dit gedeelte in alle ernst laat zien: het is met het oog op de eeuwigheid niet genoeg om de juiste taal te spreken, pal voor de sola’s te staan, Bijbelteksten uit je hoofd te kennen of de leer goed op een rijtje te hebben.

Emoties zijn ontoereikend

Ten tweede laat Jezus zien dat onze emoties ontoereikend zijn – de emoties van iemand die zegt: ‘Ik voel het, en dus ben ik behouden.’ Dat ze Hem aanspraken met ‘Heere, Heere’ laat zien dat ze niet emotieloos waren. Ze spraken vol enthousiasme, met overtuiging, verwachtingsvol. Uit wat ze zeiden, sprak nadrukkelijk iets van vertrouwelijkheid tegenover Degene van Wie ze dachten dat Hij ook hun Heere was.

Dat had ongetwijfeld alles te maken met het feit dat Jezus veel in hun leven had losgemaakt. Ze dachten Hem zeker te kennen – Hij was geen onbekende rechter of afstandelijke godheid maar ‘Heere, Heere’. Als je hun gevraagd zou hebben of ze Jezus liefhadden, zouden ze allemaal gezegd hebben: ‘Natuurlijk.’ En toch kregen ze in reactie daarop te horen: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij.’ Dat bewijst dat positieve gevoelens ten opzichte van Jezus op zichzelf niet toereikend zijn als antwoord op Zijn Woord.

Activisme kan misleidend zijn

Ten slotte laat Jezus zien dat alleen activisme ook een zeepbel is – het activisme van iemand die zegt: ‘Ik heb grote dingen voor God gedaan, en dus ben ik behouden.’ Jezus zegt: ‘Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam demonen uitgedreven, en in Uw Naam veel krachten gedaan?’ Ze zijn in Jezus naam aan de slag gegaan. Ze hebben daadwerkelijk zichtbare krachten gedaan in de levens van anderen. Ze hebben een hele lijst met wonderen op hun naam staan. Ze hebben Zijn Naam beleden tegenover de wereld. Mensen hebben hen horen profeteren en zagen hen duivelen uitwerpen en vele andere krachten doen in Zijn naam – en ze dachten dat dat zwaar meetelde. Ze werden gebruikt als een werktuig in Gods hand – dan moesten ze wel bij Hem horen. En toch werd er tegen hen gezegd, net als tegen degenen die Hem gehaat hadden: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij.’

Wat ze over het hoofd zagen

Wat misten ze? Het antwoord van Jezus zal ons misschien verbazen: ze waren geen dáders van het Woord. ‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar wie de wil doet van Mijn Vader, Die in de hemelen is.’ In plaats dat ze Gods wil deden, hoorden ze bij de werkers van wetteloosheid. Ze noemden Hem ‘Heere, Heere’, maar deden ondertussen niet wat Hij van hen vroeg (Lukas 6:46).

Ze dachten als gelovigen, hadden dezelfde emoties als gelovigen en gedroegen zich – van tijd tot tijd – als gelovigen, maar diep vanbinnen leefden ze als duivels.

Ze hadden het Woord van God gehoord – door de boodschap van het Evangelie en het lezen van de Schriften – maar ze leefden er niet naar. In het gedeelte dat hier direct op volgt, zegt Jezus over deze mensen dat ze hun leven op zand bouwen, omdat ze Zijn woorden horen maar ze niet doen:

‘En ieder die deze woorden van Mij hoort en ze niet doet, zal met een dwaze man vergeleken worden, die zijn huis op zand gebouwd heeft; en de slagregen viel neer en de waterstromen kwamen en de winden waaiden en sloegen tegen dat huis, en het stortte in en zijn val was groot’ (Mattheüs 7:26 en 27).

Ze dachten als gelovigen, hadden dezelfde emoties als gelovigen en gedroegen zich – van tijd tot tijd – als gelovigen, maar hun leven was nog altijd getekend door ik-gerichtheid en zonde. Ze hoorden de Bergrede aan, maar na afloop hakten ze hun ledematen van begeerte niet af, gingen ze door met overspel bedrijven, maakten ze geen eind aan de onenigheid met hun broeders, namen ze geen afstand van hun liefde voor het geld, vergaven ze hun naaste niet, bleven ze vasthouden aan hun bezorgdheid en namen ze zich niet voor om voortaan barmhartig te zijn in hun oordeel – dat hadden ze allemaal moeten doen door het geloof en uit liefde voor de Prediker. En ze deden ook geen moeite om te zoeken, te kloppen en te vragen om de hulp van de Geest (Mattheüs 7:7-11). Hun gerechtigheid was niet groter dan die van de Farizeeën (Mattheüs 5:20).

Ze dachten ten onrechte – net zoals ik jarenlang dacht, en zoals tot mijn verdriet ook tegenwoordig veel mensen denken – dat aanhoren voldoende was. Dat emotie genoeg was. Dat ze het zouden redden met een uitwendig godsdienstig leven. Ze doolden rond, als in een droom, in het vertrouwen dat ze het goed hadden gehoord, gevoeld of gedaan, ook al bleven ze in zonde leven.

Jakobus, die nog ongelovig was toen Zijn broer deze preek uitsprak, bindt de gemeente later op het hart om niet op deze manier in de illusie van de ongehoorzaamheid te blijven leven. ‘Leg daarom af alle vuilheid en elke uitwas van slechtheid en ontvang met zachtmoedigheid het in u geplante Woord, dat uw zielen zalig kan maken. En wees daders van het Woord en niet alleen hoorders. Anders bedriegt u uzelf’ (Jakobus 1:21 en 22). Even verderop noemt hij dit soort geloof nutteloos, dood en duivels (Jakobus 2:14-26).

Uw wil geschiede

We worden gerechtvaardigd door het geloof alleen, zoals de reformatoren ons hebben geleerd, maar niet door een geloof dat alleen blijft – dat geen vrucht draagt. Als we het Woord van God echt aannemen, betekent dat ook dat we dat Woord bewust gehoorzamen, door een vreugdevol geloof in onze gekruisigde en opgestane Heere en door afhankelijkheid van Zijn Geest. Als je gedrag niet – of langzamer dan je had gehoopt – verandert door het horen van het Evangelie en het lezen van de Schriften, en als de vernieuwing van je innerlijk geen gevolgen heeft voor je uitwendige leven, moet je je afvragen of je ook niet ronddoolt in de illusie van degenen die Hem nooit gekend hebben.

Bedenk dat het Woord van God ons altijd weer terechtwijst, opvoedt en oefent in de rechtvaardigheid, opdat we volmaakt zouden zijn, tot elk goed werk volkomen toegerust (2 Timotheüs 3). Het dringt door in ons huis, ons werk en onze leefwereld, het komt tot in de verste uithoek van ons hart en heeft gevolgen voor heel ons leven. De Bijbel is een Boek dat gehoorzaamd moet worden, want het is het Boek waardoor onze God spreekt.

We worden gerechtvaardigd door het geloof alleen, maar niet door een geloof dat alleen blijft – dat geen vrucht draagt.

Deze woorden van onze God zijn niet zwaar. Het zijn woorden van eeuwig leven, en vreugdevolle gehoorzaamheid betekent dat we blijven in Zijn liefde en dat onze blijdschap volkomen wordt (Johannes 15:9-11). In de Schriften vinden we geen onpersoonlijke regels voor het leven van alledag, maar levende woorden van een Vader voor Zijn kinderen, strategische bevelen van een Generaal voor Zijn soldaten, belangrijke aanwijzingen van een Herder voor Zijn schapen, levenwekkende beloften van een Bruidegom voor Zijn bruid. Als we Hem liefhebben, zullen we Hem ook gehoorzamen (Johannes 14:15).

Hoewel nadenken dus van belang is als het gaat om het zaligmakend geloof (de ware leer doet er wel degelijk toe), gaat het niet alleen maar om nadenken; hoewel het gevoel ook van belang is (we moeten de Heere onze God liefhebben met heel ons hart), gaat het geloof niet volledig op in onze emoties; hoewel er soms grote krachten en wonderen bij komen kijken, vraagt het geloof om persoonlijke vruchten van een heilig leven die deze openbare vertoning van kracht bevestigen. Door het zaligmakend geloof gaan mannen, vrouwen en kinderen, verenigd met Jezus en met het nieuwe hart dat ze ontvangen hebben vol blijdschap de wil van God doen. Dat doen ze vanuit het nieuwe verlangen dat hoort bij het kindschap: ze willen God welbehaaglijk leven (2 Korinthe 5:9).

Greg Morse is afgestudeerd aan het Bethlehem College & Seminary en schrijft voor DesiringGod.org. Samen met zijn vrouw Abigail woont hij in St. Paul.

Het bericht ‘Ik heb u nooit gekend’ – De levensgevaarlijke illusie van een godsdienst zonder God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat kunnen we dus zeggen wanneer we gevraagd worden naar de redenen waarom we geloven?

Eerst probeer ik te laten zien dat er geloof voor nodig is om aan het christelijk geloof te twijfelen omdat ieder wereldbeeld (inclusief secularisme en scepticisme) gebaseerd is op aannames. Iemand die bijvoorbeeld zegt: “Ik kan alleen maar in iets geloven als dit rationeel of empirisch bewezen kan worden,” moet zich realiseren dat dit op zichzelf een geloofsuitspraak is. Dit “verificatieprincipe” zelf kan niet rationeel of empirisch bewezen worden, en dat maakt dat het een bewering of een claim is, maar geen argument. Bovendien zijn er allerlei dingen die je niet rationeel of empirisch kan bewijzen. Je kunt mij niet bewijzen dat je in werkelijkheid niet een vlinder bent die droomt dat hij een mens is. (Heb je de Matrix dan niet gezien?). De meeste dingen die je gelooft, kan je niet bewijzen; erken dus tenminste dat je zelf ook geloof hebt. Ik maak dit punt gewoonlijk door een tegenwerping tegen het christelijk geloof onder de loep te nemen om te laten zien dat daarin ten diepste een soort geloofsaanname schuilt.

Een apologetiek die door het evangelie gevormd is, begint niet met mensen te vertellen wat ze moeten geloven, maar met het laten zien wat hun werkelijke probleem is.

Laten we het voorbeeld van het lijden nemen. Iemand zou kunnen zeggen: “Ik kan niet in God geloven, want hoe kan een goede God zoveel lijden laten gebeuren?” Met andere woorden, zij zeggen: “Ik weet heel zeker dat er geen enkele goede reden is waarom een goede God toe zou staan dat deze specifieke gebeurtenis plaatsvindt.” Echt waar? Er zouden allerlei goede redenen kunnen zijn waarom God toe zou staan dat iets gebeurt dat lijden veroorzaakt, ondanks het feit dat wij niet in staat zijn deze redenen te bedenken. Als je een oneindige God hebt die groot genoeg is om Hem het lijden in deze wereld kwalijk te nemen, dan heb je ook een oneindige God die groot genoeg is om daarvoor redenen te hebben die jij je niet kan indenken.

Redetwisten met God

Je moet mensen laten zien dat er geloof voor nodig is om aan het christelijk geloof te twijfelen. Voor zijn bekering argumenteerde C.S. Lewis met God dat het universum zo wreed en onrechtvaardig is. Maar toen vroeg hij zichzelf af: “Maar hoe kwam ik aan het idee van rechtvaardig en onrechtvaardig? Waar vergeleek ik dit universum mee toen ik het onrechtvaardig noemde? …. Atheïsme blijkt te simplistisch te zijn” (in: Onversneden Christendom, boek 2, deel 1). In de wereld van de natuur eten de sterken de zwakken, en is er niets mis met geweld. Waar haal je de norm vandaan die stelt dat de menselijke wereld niet op die manier zou moeten functioneren; die stelt dat de wereld van de natuur fout is? Je kan het lijden alleen als fout beoordelen als je een norm gebruikt die hoger is dan deze wereld, een bovennatuurlijke norm. Als er geen God is, heb je geen reden om je kwaad te maken over het lijden in deze wereld. Er is geloof voor nodig om je kwaad te maken over deze wereld.

Een apologetiek die door het evangelie gevormd is, begint niet met mensen te vertellen wat ze moeten geloven, maar met het laten zien wat hun werkelijke probleem is. In dit geval laten we seculiere mensen zien dat zij minder waarborg hebben voor hun geloofsaannames dan wij hebben voor de onze. We moeten laten zien dat er geloof voor nodig is zelfs om te twijfelen.

De Britse criticus en voormalige atheïst A.N. Wilson beschreef hoe hij als jonge man zijn geloof verloor, daarin beïnvloed door de Britse intellectuele maatschappij die er van uitging dat alleen domme mensen het christelijk geloof aanvaarden. “Het is echter een feit,” zo beargumenteert hij, “dat het juist het materialistisch atheïsme is dat niet alleen een levenloze belijdenis is, maar dat totaal irrationeel is. Het materialistisch atheïsme zegt dat wij niet meer zijn dan een verzameling chemicaliën. Het heeft ook absoluut geen antwoord op de vraag hoe we in staat zouden kunnen zijn om lief te hebben, heldendaden te verrichten, of om te dichten als we niets meer zijn dan bezielde stukken vlees.”

Een evangelist die ik eens hoorde spreken op een campus van een universiteit tijdens de protesten tegen de Vietnam-oorlog bracht atheïstische studenten ertoe de tegenstelling te erkennen tussen hun moreel relativisme als het over seks ging, en hun moreel absolutisme met betrekking tot internationale genocide. Zij konden daar niets tegenin brengen. Als er geen God is, is alles toegestaan. Zonder God zijn we aan onszelf overgelaten zonder fundament voor alles wat belangrijk is in ons leven: menselijke waardigheid, barmhartigheid, rechtvaardigheid. Dan hebben we een probleem.

De schoonheid van het evangelie geloven

Dit brengt ons bij het laatste punt: de oplossing voor ons probleem. Op een bepaald punt moet je het christelijk verhaal vertellen op een manier die ingaat op dat wat mensen het allerliefst willen in hun leven, op dat wat ze buiten het christelijk geloof om proberen te vinden, en je moet ze laten zien hoe het christelijk geloof hun dit kan geven. Alasdair MacIntyre zei het volgende over verhalende apologetiek: “Dát verhaal gaat rivaliserende verhalen te boven, dat in staat is om die rivaliserende verhalen in zich op te nemen, niet alleen om die verhalen opnieuw te vertellen als episoden binnen dat verhaal, maar ook om het verhaal van het vertellen van die verhalen te vertellen als dergelijke episoden.” Lees deze zin nog maar eens!

Je moet bij de schoonheid van het evangelie uitkomen en dan teruggaan naar de redenen ervoor.

Er is een manier om het evangelie te vertellen die maakt dat mensen zeggen: “Ik geloof niet dat het waar is, maar ik zou het wel willen.” Je moet bij de schoonheid uitkomen en dan teruggaan naar de redenen ervoor. Alleen dan zullen velen geloven als je laat zien dat er meer geloof voor nodig is om eraan te twijfelen, dan om het te geloven; als dat wat je daar buiten in de wereld ziet beter verklaard wordt door de christelijke uitleg van de dingen dan door de seculiere uitleg; en als zij een gemeente gaan zien en ervaren waarin het christelijk geloof handen en voeten krijgt in gezond christelijk leven en een hechte christelijke gemeenschap.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van TGC Nederland

Het bericht Het geloof om aan het christelijk geloof te twijfelen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In andere woorden, wat doen we als onze omstandigheden veel te groot en verwarrend zijn voor onze beperkte vermogens en verstand?

Voor degenen die zich overweldigd voelen door de wereld die hen omringt, zijn hier vier belangrijke rustgevende reminders uit Psalm 46.

1. God is onze bescherming

‘God is ons een toevlucht en kracht; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. Daarom zullen wij niet bevreesd zijn, al veranderde de aarde van plaats en werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën. Laat haar water bruisen, laat het schuimen, laat de bergen beven door haar onstuimigheid.’ (Psalm 46: 2-4)

We zien God hier als onze toevlucht en kracht. Dat was een realiteit voor Gods volk. Die realiteit genieten we nog dieper in Christus. In Christus kunnen we weten dat God altijd vóór ons is in ons lijden en onzekerheden. ‘Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons ook met Hem niet alle dingen schenken?’ (Rom. 8:32)

Dankzij Christus leeft de Geest in ons als Iemand die er altijd is, om ons te helpen in moeilijkheden. Jezus beloofde dat Hij ons nooit zal verlaten of zal laten zitten (Matth. 28:20), en Psalm 46 wijst naar die vervulling in de Geest.

Als alles om ons heen zo onzeker lijkt, als de bergen in zee dreigen te storten, dan is het eerste wat we moeten doen: onszelf eraan herinneren dat onze bescherming niet gelegen is in betere omstandigheden, of in het ontlopen van problemen of in iets anders op deze aarde. In plaats daarvan ligt ónze bescherming in de altijd aanwezige Heilige Geest en het rotsvaste werk van Jezus voor ons. Dat verzekert ons van hulp en een veilige thuiskomst in heerlijkheid.

2. God is onze vreugde

‘De beekjes van de rivier verblijden de stad van God, het heiligdom, de woningen van de Allerhoogste. God is in haar midden, zij zal niet wankelen; God zal haar helpen bij het aanbreken van de morgen’ (Psalm 46:5-6).

De scène verandert plotseling van woedende zeeën en vallende bergen naar een leven-gevende rivier, met frisse waterbeekjes die maken dat Gods stad zich verblijdt.

Let op: Zij zal niet wankelen. Dat zij is de stad van God, wat betekent dat de mensen in die stad zich verheugen in haar veiligheid, binnen de stadsmuren. Vanwege de aanwezigheid van God zullen we niet wankelen. Omdat Hij zó aanwezig is en nooit faalt in Zijn hulp in benauwdheden, zijn onze veiligheid en onze blijdschap zeker!

Als alles het onmogelijk lijkt te maken om je te verheugen, als Satan dreigt ons van alle vreugde te ontroven, dan kijken wij omhoog en realiseren wij ons dat wij in de stad van God zijn. Hij is met ons! En ooit zullen we Hem ontmoeten van aangezicht tot aangezicht in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde. Niets kan ons van die vreugde beroven.

Wat nog belangrijker is: we weten dat we de volgende morgen zullen opstaan, en dat God nog steeds bij ons is. Elke dag zal er weer nieuwe genade zijn: genade die genoeg is voor díe dag en genade die nooit één moment te vroeg op zal zijn!

3. God is onze kracht

‘De heidenvolken tierden, de koninkrijken wankelden; Hij liet Zijn stem klinken: de aarde smolt weg. De HEERE van de legermachten is met ons; de God van Jakob is voor ons een veilige vesting. Kom, zie de daden van de HEERE, Die verwoestingen op de aarde aanricht; Die de oorlogen doet ophouden tot aan het einde der aarde, de boog breekt en de speer in stukken slaat, de wagens met vuur verbrandt.’ (Psalm 47:7-10)

Alles wat de psalmist tot nu toe heeft gezegd zal totaal waardeloos zijn geweest als God niet sterk genoeg zou zijn om dat in praktijk te brengen. Nu zíen we deze kracht. De hele wereld raast en tiert. Alles spant samen tegen jou. Alle macht van de vervloekte wereld keert zich jou. Wat zal God doen?

Zijn stem laten horen. En de aarde smelt voor Hem. Het smélt. De God van de legermachten, de God Die voor óns strijdt, is met ons als onze burcht. En hij hoeft alleen maar te spreken om de oorlog te winnen.

Om deze kracht te bewijzen roept te psalmist ons op om naar Zijn werken te kijken. Hij richtte verwoestingen aan, Hij stopte oorlogen, Hij brak bogen en verbrijzelde speren en Hij verbrandde wagens met vuur. Met andere woorden: niemand kan zich met Hem meten!

Vanaf deze zijde van het kruis kunnen we nóg verder gaan: Hij zond Zijn Zoon om te sterven voor onze zonden. Hij wekte Hem weer op in heerlijkheid en garandeerde daarmee onze uiteindelijke overwinning. Kom, zie de daden van de HEERE (vers 9). Niets dat zich tegen jou keert kan standhouden tegenover Hem.

4. Gods doel

‘Geef het op en weet dat Ik God ben; Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde. De HEERE van de legermachten is met ons; de God van Jakob is voor ons een veilige vesting. Sela’ (Psalm 46:11-12)

David herhaalt de belofte dat God zal beschermen. Vers 11 vertelt waarom God Zijn bescherming, vreugde en kracht aan zwakke en onzekere mensen geeft. Hij zegt: ‘Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde!’

Gods doel is Zijn glorie. God belooft dat Hij Zijn Naam zal verheerlijken over heel de aarde. God belooft te laten zien dat Hij inderdaad de grootste bescherming, de grootste vreugde en de grootste kracht is.

En ín Jezus heeft God dit allemaal aan ons beloofd. Jezus droeg de straf, alles wat we nu kennen is genade. Dus, als we ons afvragen of God wel zal doorgaan met ons beschutten met Zijn bescherming, verzadigen met Zijn vreugde en het ondersteunen in de strijd, dan is ons antwoord: Natuurlijk zal Hij dat doen; Zijn Naam staat op het spel! Natuurlijk zal Hij dat doen; Hij werkt in mij om mij vast te houden en ondersteunt mij voor Zijn heerlijkheid.

Dit betekent dat wij God erop kunnen vertrouwen dat Hij zal doen wat het beste voor ons is om de eeuwige vreugde met Hem te bereiken. Dit betekent dat, zelfs als Zijn bescherming alles van ons weg lijkt te houden – gezondheid, vertroosting, gemak, vrienden, familie, banen of wat-dan-ook – Hij ons veilig zal bewaren in Christus. Het betekent dat Hij ons zal helpen om alles te volbrengen, omdat Zijn Naam verbonden is met onze levens.

Er is geen grotere vertroosting voor ons in onze pijn en onzekerheid!

Wees stil en weet

Dus hoe reageren we als het leven onzeker is?

We stoppen. We worden stil. We bidden. We vragen om hulp. We herinneren onszelf eraan dat Hij God is, en niet wij. We vertrouwen erop dat Hij onze machtige vesting is, en dat Hij ons nieuwe genade zal geven, en dat Hij Zijn macht ten behoeve van ons zal gebruiken, koste wat het kost!

We herinneren onszelf eraan dat Hij God is en dat Hij genoeg is. En dan vragen we Hem om ons te helpen Hem meer te vertrouwen door de onzekerheid en pijn heen. We vragen Hem om ons meer van Zichzelf te geven in de onzekerheid en pijn.

Het bericht Rustgevende reminders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jezus brak het geknakte riet niet, en de walmende vlaspit bluste Hij niet uit (Mattheüs 12:19-20). Amen. En dat wil ik dus ook niet doen. Mijn doel is niet om de rolstoelen weg te nemen bij hen die ze echt nodig hebben, maar om de trage heiligen te vermanen om op te staan en sterk te worden in de Heere.

Bloed op de deurposten

Goede analogieën kloppen niet wanneer ze in een verkeerde context worden geplaatst. Zo een analogie gaat bijvoorbeeld als volgt: ‘Het maakte niet uit of de Israëlieten een zwak geloof hadden: zolang het bloed maar aan de deurpost zat werd diegenen gered’! De toepassing? Hoe gaat er niet om hoe sterk je geloof is, maar hoe sterk het voorwerp van je geloof is. Het gaat niet om de kracht van je geloof, maar om hoe krachtig Jezus is om zondaren te redden.

Enkele aandachtspunten die de moeite waard zijn om over na te denken zijn duidelijk: Jezus Christus is machtig om zondaars te redden. En Zijn werk, niet ons geloof, is onze enige basis voor acceptatie bij God. Wij hebben geen vertrouwen in ons eigen geloven om daardoor gerechtvaardigd te worden. Ons geloof is richt zich op de Persoon en het werk van koning Jezus.

De analogie heeft zijn werk gedaan als het gaat om de waarheid en de schoonheid van de rechtvaardiging door het geloof te onderstrepen. En als de anologie moed geeft aan hinkende heiligen die – ondanks hun beste inspanningen en voortdurende smeekbeden voor goddelijke hulp – zich verslagen en geknakt voelen. Het herinnert hen eraan om buiten zichzelf te kijken naar Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof (Hebreeën 12: 2). Er staat dat Hij – ondanks ons zwakke aanklampen – ons vasthoudt met almachtige kracht (Psalm 63:8).

Maar de analogie misleidt ons wanneer het ook wil zeggen dat de kracht van iemands geloof van geen enkel belang is. Het is van groot belang als je nadenkt over de verbinding tussen rechtvaardigmaking en heiligmaking; Gods soevereine acceptatie en onze dagelijkse verantwoordelijkheid als christenen. In plaats van gewonde heiligen te helpen om hoop te vinden die leidt tot een sterker geloof, kan een dergelijke anologie worden gebruikt om luiaards te beschermen die zich maar al te comfortabel voelen met hun zwakke geloof.

Deze leeglopers zijn geestelijke nietsnutten die geen oorlog voeren tegen hun twijfels. Ze gaan zelfs zo ver om ons te vertellen dat het herbergen van enige twijfel nog gezond is ook! Het wordt zelfs aangemoedigd. Ze lijken er op gericht om Gods aangewezen ‘genademiddelen’ op armlengte afstand te houden. Ze verliezen geen (van hun vele uren) slaap vanwege het feit dat hun twijfels hun Meester onteren. Nee, ze mopperen tegen God en voelen zich vrij om dat te blijven doen, omdat er tenslotte bloed op hun deur is. Ze houden zich op tussen andere gewonde schapen om zo te ontsnappen aan oproepen van geloof, groei en bekering. Het is professioneel gekneusd riet dat groeit door het moeras van geestelijke stilstand.

Deze mensen hebben het niet nodig om vertroeteld te worden; ze hebben vermaning nodig (1 Thessalonicenzen 5:14). Een leven met een zwak en wankel gelooft eert God niet en is niet veilig. Deze ‘zwakte’ is, in tegenstelling tot die van Paulus in 2 Korintiërs 12: 9-10, geen kracht. Het is geen deugd. Het is geen nederigheid. Het is een zeer serieus probleem.

Wees niet zoals deze jongens

Om te beginnen kunnen we niet de categorie van ‘eeuwigdurend, duurzaam, zwak geloof’ vanuit het Exodus-verhaal ontwikkelen. De ‘geredde Israëlieten’ uit Egypte hielden het over het algemeen niet vol in de woestijn. Zowel het Oude als het Nieuwe Testament tekent hen als mensen met een stenen hart, als ongelovige en onwedergeboren mensen met wie God uiteindelijk niet tevreden was.

Aan ons wordt expliciet gezegd dat wij niet zoals zij moeten zijn in het geloof zoals zij na de uittocht uit Egypte waren. Zij waren afgodendienaars (1 Korintiërs 10:7). Ze waren seksueel immoreel (1 Korintiërs 10:8). Ze stelden God op de proef (1 Korintiërs 10:9). Ze murmureerden onophoudelijk (1 Korintiërs 10:10). Ze hoorden het goede nieuws en geloofden het niet (Hebreeën 4:2). Ze werden gedoopt door de Rode Zee, ze dronken van de geestelijke rots Christus, ze zagen veel tekenen en wonderen – en toch rebelleerden ze tegen God, en Hij doodde hen in de woestijn (1 Korintiërs 10:4-5).

Hun oorspronkelijke vertrouwen bleef niet voor altijd, geen volharding (Hebreeën 3:14). Hun zwakke geloof groeide niet, maar bleek een vals geloof te zijn, een ‘verachting’ van de Heere (Numeri 14:11). Hoewel hun eerstgeborenen die nacht werden gered, zou meer van hen worden vereist dan deze eerste handeling. Spoedig zou hun ongeloof God uitdagen om hen te doden door pest (1 Korintiërs 10:8), hen doden met vurige slangen (1 Korintiërs 10:9), en hen doden door de Engel des doods (1 Korintiërs 10:10). Uiteindelijk zijn ze niet in Gods rust binnen gegaan (Hebreeën 3:18-19).

Waar geloof laat stabiliteit en standvastigheid zien

Stotterend, struikelend, kruipend geloof – in iemands hele leven – is niet de afbeelding van het reddende geloof in het Nieuwe Testament.

Een geloof dat redt kenmerkt zich juist door een steeds stabieler, standvastiger en onwankelbaarder, nooit verschuivende hoop op het Evangelie (Kolossenzen 1:23). Het geloof duurt tot het einde (Hebreeën 3:14). Het groeit sterk genoeg om ons te beschermen tegen de aanvallen van satan (Efeziërs 6:16; 1 Petrus 5: 9). En het houdt ons vast in de liefde van God (Judas 20-21). Het rijpt om zo vrucht te dragen (Jakobus 2:18). Het geeft ons de overwinning die de wereld overwint (1 Johannes 5:4).

Hoewel het ene seizoen in het leven ons twijfelachtiger kan maken dan het andere, toch mogen de wiebelende benen van onze geestelijke kindertijd niet eeuwigdurend zijn (Hebreeën 5: 11-13). Jezus bestrafte de discipelen vaak vanwege hun kleine geloof. Twijfelen aan God maakt dat we door de wind heen en weer gegooid worden en dubbelzinnig zijn (Jakobus 1:5-8). Het ‘zwakke geloof’ waar in de Romeinen-brief over geschreven wordt gaat niet over een twijfelen aan God of Zijn Evangelie, maar daar gaat het over een slecht geïnformeerd geweten en over zaken die betrekking hebben op de christelijke vrijheid (Romeinen 14:1).

Stabiel en standvastig zijn in het geloof is de standaard. De Heilige Geest in ons beschermt of moedigt nooit de twijfel in ons hart aan. Onze roeping is om te staan in het geloof (1 Korintiërs 16:13). Navolging om zo te komen tot volwassenheid is het doel van Abraham: En hij heeft aan de belofte van God niet getwijfeld door ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God de eer gaf. Hij was er ten volle van overtuigd dat God ook machtig was te doen wat beloofd was. (Romeinen 4: 20-21). En waar zwakte bestaat, roept het ware geloof nederig: Ik geloof Heere; kom mijn ongeloof te hulp! (Markus 9:24). Dit betekent niet: steun mijn ongeloof, houd het in leven, verontschuldig en vertroetel mij. Echte hulp is: verminder mijn ongeloof, verwin mijn ongeloof. verander mijn ongeloof in geloof!

Twijfel onteert God

Tevreden zijn met twijfel, achterdocht en een zwak geloof is, zoals Luther zegt, ‘de hoogste vorm van minachting’ die richting God kunnen hoog houden.

We kunnen op geen enkele manier meer minachting voor iemand tonen dan door hem als vals en slecht te beschouwen. Door achterdochtig richting hem te zijn, zoals we doen als we iemand niet vertrouwen. Wat een ongekende rebellie tegen God, wat een grootste goddeloosheid en wat een verschrikkelijke minachting van God is het dan wanneer we niet in Zijn belofte geloven? Want wat is dat anders dan God tot een leugenaar maken door te betwijfelen of Hij te vertrouwen is? Daarmee zeg je dat jezelf eerlijk en oprecht bent, maar dat God liegt en zinloze woorden spreekt.

Het is tragisch om wantrouwend en achterdochtig te zijn ten opzichte van de God vol van standvastige liefde en waarheid. We belasteren Hem als we weigeren om Hem te vertrouwen. De Vader van de waarheid is niet de vader van leugens. De God van liefde is niet de God van wreedheid. De Zoon die aan het kruis voor zondaars hing, moet niet als een bedrieger worden neergezet.

Vertrouw op Hem vanwege Zijn genade

Alle waarachtigheid, rechtvaardigheid, gerechtigheid en schoonheid behoren toe aan Jezus Christus. Hij heeft nooit gelogen en nooit vergist. Hij is het beeld van de onzichtbare God (Kolossenzen 1:15), de uitstraling van zijn glorie (Hebreeën 1: 3). Hij heeft nooit ten opzichte van één van Zijn kinderen gefaald, noch onrecht gedaan aan enig schepsel op aarde.

Onderzoek de veroordeelden in de diepste kuilen van de hel, en niemand zal een enkele klacht tegen Hem hebben. Vraag de martelaren in de hemel, en niemand zal aan iets anders dan lof voor Hem denken. Wie kan Hem van ongelijk beschuldigen? Zijn discipelen konden dat niet. Zijn vijanden konden dat niet. Satan kan dat niet. Zijn Vader niet. Maar als dan de hele hemel zwijgt, moeten dan belijdende christenen op aarde klaar staan om Hem met kreun en klacht te beschuldigen?

Luister naar dat geknakte riet, William Cowper, terwijl hij ons allen aanmoedigt,

Veroordeel de Heere niet vanwege een zwak gevoel,
maar vertrouw Hem vanwege Zijn genade.
Achter fronsende voorzienigheid
verbergt Hij een lachend gezicht.

Wanneer twijfel komt – en het zal komen – die fluisteren dat God niet betrouwbaar is, dat de Bijbel niet waar is, en Jezus’ bloed niet genoeg is, stem niet in met dergelijke leugens. Omarm ze niet. Ga niet pronken met die twijfels. In plaats daarvan, belijd ze en grijp meer dan ooit vast aan de Heiland door te roepen: Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!

Het bericht Wat niemand jou vertelt ** over een zwak geloof verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht ‘Geloofszekerheid is gevaarlijk, twijfel is beter’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze video kijken we naar de jongeren van de Heere Jezus (Mattheüs 8). Ze kenden de radicale boodschap van het volgen hun Meester. En toch besloten ze om achter Jezus over de loopplank de boot in te gaan. Aanvankelijk was het een mooie tocht over het meer van Galilea in het ‘scheepke onder Jezus’ hoede’. Maar toen brak de storm los. Ze zagen de dood voor ogen en ze waren bang.

Blijkbaar is het evangelie geen welvaartsevangelie. We moeten ons instellen op veel zorgen in ons leven. We zullen in de wereld geen respect ontvangen. De duivel is wakker als wij geestelijk wakker zijn. We hebben ook de strijd met onszelf. Nee, de christenreis naar de eeuwigheid is geen vakantiereis, maar een oorlog. Jezus is niet los verkrijgbaar van Zijn kruis. Liever een gekruisigde Christus dan geen Christus? We gaan op deze weerbarstige realiteit van aanvechting en kleingelovigheid in en we zien Wie Jezus daarin is. Kijk je mee?

Het bericht Als de moed en de schoen zinken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Velen die dichtbij de kust leven, kunnen desondanks nonchalant worden in hun voorbereidingen. Als het al enkele jaren geleden is dat er een storm dreigde, laten we onze voorraden achterwege. Ondanks dat de meteoroloog ons ieder jaar waarschuwt om erop voorbereid te zijn, geven we er te vaak de voorkeur aan om te wachten tot het moment dat er daadwerkelijk een storm aan de horizon verschijnt.

Hetzelfde gebeurde in het jaar dat ik negen maanden zwanger was en twee categorie-drie stormen onze kustplaats teisterden. De winkels waren overvol met mensen die eten en drinken inkochten. Ik deed hard mijn best om uit te zoeken waar ik heen moest en wat ik mee moest nemen. De rijen voor de benzinestations waren lang. En na de storm, toen iedereen wekenlang zonder elektriciteit zat, voelden we goed hoe noodzakelijk het is om voorbereid te zijn op een storm.

De stormen van het leven

Het lijkt een kwestie van gezond verstand om je tijdig voor te bereiden op een orkaan, tornado of sneeuwstorm. Maar wat als het de stormen van het leven betreft? Moeten we ons van tevoren voorbereiden op periodes van beproevingen en lijden? Ik geloof dat het belangrijk is om onze geest en ons hart voor te bereiden op de onvermijdelijke beproevingen van het leven. Zonder een theologisch fundament over hoe wij moeten omgaan met zulke stormen lopen we meer gevaar omver geblazen te worden door de harde windstoten van lijden wanneer ze arriveren. Wat betekent het om een theologisch fundament te hebben? Het betekent een theologie over lijden te hebben: weten wat wij geloven over God, Zijn soevereiniteit en de moeilijkheden die we ondervinden in deze wereld.

Ontwikkel een theologie over het lijden

Hoe ontwikkelen we een theologie over lijden? Wat zijn enkele praktische manieren waarop we ons kunnen voorbereiden op de stormen van het leven? Hier zijn vier eenvoudige manieren, simpel als het verzamelen van orkaanvoorraden, waardoor we ons kunnen voorbereiden op de stormen van morgen.

1. Bestudeer het Woord. We moeten bestuderen wat de Bijbel zegt over beproevingen en lijden. Waarom zijn die er? Hoe moet onze reactie erop zijn? Hoe gebruikt God het lijden in ons leven? We moeten ook bestuderen wat de Schriften zeggen over God, Wie Hij is, en over Zijn karakter. Het maakt een groot verschil of we geloven dat God eropuit is om ons te krijgen, of dat we geloven dat Hij heilig, rechtvaardig en goed is in alles wat Hij doet.
2. Beaam Gods soevereiniteit. Wat we geloven over Gods soevereiniteit speelt een belangrijke rol in hoe wij omgaan met lijden. Geloven we dat Hij de absolute macht heeft over alles wat er gebeurt? Vertrouwen we dat Hij alle dingen zal gebruiken, zelfs ons lijden, voor ons bestwil en Zijn heerlijkheid? Hoe kunnen we vertrouwen en hoop vinden in Zijn soevereiniteit?
3. Leer de Schrift uit je hoofd. We moeten verzen uit ons hoofd leren over de waarheid betreffende het lijden en de beproevingen van het leven. We kunnen passages uit ons hoofd leren over Gods beloften voor ons, over de hoop die we hebben in Christus, over hoe God het lijden gebruikt in ons leven voor onze heiliging en Zijn glorie. Er staan meerdere belangrijke teksten in Romeinen 8, zoals Romeinen 8:18, 28-30, 35-39.
4. Bid. We moeten een actief gebedsleven opbouwen. Tijdens de rustige seizoenen van het leven moeten we groeien in gebed en leren om voor alle dingen tot God te gaan. Hoe meer we hopen en vertrouwen op God in het gebed, hoe meer we gebruik zullen maken van gebed tijdens de beproevingen van het leven. In een crisis zijn we geneigd om instinctief te handelen. Gebed moet instinctief gaan, net als ademen.

Het is tien jaar geleden dat ik mijn eerste kind baarde nadat een orkaan door onze stad heen raasde. Het was een angstaanjagende tijd die moeilijk te vergeten is. De stormen van het leven onvoorbereid ontmoeten, dat is ook angstaanjagend. Het is in de tijd van vrede en kalmte dat we een theologie van lijden moet opbouwen, door ons onder te dompelen in de Schrift en onszelf door moeilijke vraagstukken heen te bidden. En we moeten bidden om een geloof dat het hoofd biedt aan de verwoesting die de stormen van het leven veroorzaken, een geloof dat kan zeggen: “Gezegend zij de naam des Heeren!”

Het bericht Voorbereiden op de stormen van het leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.