Ik ben een fan van proefabonnementen. Als student vind ik het ideaal om voor een korte tijd te kunnen genieten van Netflix of Spotify Premium, zonder dat ik moet opdraaien voor de maandelijkse kosten.

Het concept van een proefabonnement is heel simpel: Je krijgt tijdelijk gratis lidmaatschap voor een service zodat je kan beslissen of je daadwerkelijk een abonnement wil afsluiten. Aan het einde van de proefperiode kan je je lidmaatschap opzeggen zonder dat het je ook maar een cent heeft gekost.

Proefabonnementen spreken mij aan omdat ze kosteloos en risicoloos zijn. Ik kan van de voordelen van deze diensten genieten zonder dat ik mij er daadwerkelijk aan verbind. Ik denk dat het heel menselijk is om te zoeken naar een leven met zo min mogelijk risico. We willen graag proberen en evalueren.

Maar God is niet van de proefabonnementen. Het evangelie is niet dat Jezus ons redt voor een korte proefperiode om te kijken of Hij het wel ziet zitten. Als je een kind van God bent, dan heeft Jezus zichzelf permanent aan jou verbonden door zijn dood aan het kruis. Wij mensen zoeken dingen die kosteloos en risicoloos zijn, maar de liefde van God is eeuwig en onveranderlijk.

Gods eeuwige, onveranderlijke liefde

God heeft jou lief met een eeuwige liefde (Jeremia 31:3). Zijn liefde voor jou kent geen begin- of eindpunt. Hij heeft je altijd liefgehad en zal jou voor altijd liefhebben. Nog voordat jij je eerste adem uitblies ‘jubelde Hij vol vreugde over jou’ (Zefanja 3:17). Hij heeft je met zijn ‘koorden van liefde’ getrokken (Hosea 11:4).

Gods liefde is onveranderlijk en staat los van jouw prestaties. Onze liefde voor anderen wordt vaak beïnvloed door hun liefde voor ons. Als andere mensen goed doen tegen ons, zijn wij geneigd om positief te reageren. Maar de liefde van God werkt anders. Op jouw slechtste dag houdt hij evenveel van je als op je beste dag. Als kinderen van God weten we dat zijn liefde ‘in ons hart is uitgegoten door de Heilige Geest, die ons gegeven is’ (Romeinen 5:5), en die liefde zal ons nooit verlaten.

Soms voelen we de onveranderlijke liefde van God niet. Maar dat betekent niet dat zijn liefde is verdwenen. De zon schijnt elke dag even fel, maar soms zijn er wolken die onze beleving ervan belemmeren. Zo is het ook met de liefde van God. Het is onveranderlijk, ook al ervaren we het soms niet even sterk. ‘Onze gevoelens komen en gaan, maar de liefde van God blijft’ (C.S. Lewis).

Houd vast aan Gods onveranderlijke liefde

Gods onveranderlijke liefde is één van de basisprincipes van het evangelie. De bekendste tekst in de Bijbel, Johannes 3:16, beschrijft de liefde van God. Je zou denken dat wij experts zouden zijn op het gebied van Gods liefde. Maar al te vaak zijn wij vergeetachtig en afgeleid door allerlei randzaken van het geloof. Om als Christen te groeien is het essentieel om telkens herinnerd te worden aan de kern van ons geloof (2 Petrus 1:13).

Judas, de broer van Jezus, begreep de essentie van de liefde van God. In zijn korte brief geeft hij een belangrijke opdracht: houd vast aan Gods liefde – Letterlijk: bewaar uzelf in de liefde van God (Judas 1:21).

Met andere woorden: Laat de liefde van God een hoofdonderwerp zijn in jouw gedachten! Dank God voor zijn liefde, zing over Gods liefde, vertel elkaar over de vele manieren waarop God dagelijks zijn liefde aan ons laat zien, en getuig over de hele wereld over de kostbare en onveranderlijke liefde van God.

‘Breng je koude hart herhaaldelijk naar het warme vuur van de liefde van Jezus’ – Richard Sibbes

Het bericht God heeft geen proefabonnement verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het zal je misschien verbazen dat de Hebreeën-brief gemeenteleden oproept om continu plannen te smeden en medegelovigen op te stoken. De brief roept ertoe op plannen te smeden en elkaar op te stoken ten goede!

In de kerk in Louisville (Kentucky) herinneren de andere voorgangers en ik onze gemeente vaak aan het onderwijs uit Hebreeën. Hier volgen een aantal dingen die we onder andere tegen de gemeente zeggen.

Wat context

Het merendeel van de Hebreeën-brief bestaat uit een theologische verhandeling op hoog niveau over de Persoon en het werk van Jezus Christus. Negen hoofdstukken lang gaat de schrijver van de brief in op de offerdienst en de priesterdienst in het Oude Testament, en hij stelt dat dit alles vervuld is in het leven en sterven van Jezus. In het tiende hoofdstuk spitst de briefschrijver deze boodschap echter toe op het leven van zijn lezers. In het licht van dit alles, vertelt hij hun, moet je op een bepaalde manier leven.

Wat exegese

Met Hebreeën 10:19-25 bevinden we ons middenin dit gedeelte vol aansporingen. In deze verzen roept de schrijver van de brief zijn lezers op om drie dingen te doen.

Ten eerste moeten ze tot God naderen. Aangezien Jezus door Zijn dood aan het kruis de toegang tot Gods troon heeft ontsloten, hoeven ze God niet met vrezen en beven te dienen. Ze moeten juist met blijdschap en in volle zekerheid van het geloof bij Hem komen.

Ten tweede roept hij hen op om hun belijdenis vast te houden. Om niet terug te deinzen, waardoor ze zichzelf in het verderf zouden storten, maar om te geloven en in die weg behouden te worden. Met deze twee aanspringen roept de schrijver deze christenen op om hun hart, hun ziel en hun verstand niet te verwaarlozen.

Maar er volgt nog een derde aansporing, waarin hij hen oproept om buiten zichzelf te kijken en hun aandacht te richten op hun broeders en zusters in Christus – op de gemeente.

In vers 24 en 25 zegt de Hebreeën-briefschrijver: ‘En laten wij bedenken hoe we elkaar kunnen aanvuren tot liefde en goede werken, door de onderlinge bijeenkomst niet na te laten, zoals het bij sommigen de gewoonte is, maar door elkaar aan te sporen, en dat zoveel te meer als u de grote dag ziet naderen’ (naar de Engelse vertaling).

Omwille van alles wat Jezus gedaan heeft en alles wat Hij is, moeten christenen elkaar bewegen tot liefde en goede werken. Maar hoe moeten we dat doen? Hoe kunnen christenen goedheid en heiligheid onder elkaar bevorderen? De tekst zelf noemt twee manieren: de onderlinge bijeenkomst niet nalaten en elkaar aansporen.

Dat stukje over het nalaten van de onderlinge bijeenkomst is misschien wel de duidelijkste uitspraak in de Bijbel die gaat over de plicht van een christen om diensten van een plaatselijke gemeente bij te wonen. Als leden van het lichaam van Christus horen we, ja, móéten we ons leven delen met een plaatselijke gemeenschap van gelovigen. Het kan bijna niet duidelijker gezegd worden als in dit vers. Maar let wel, het gebod om de bijeenkomst niet na te laten staat niet op zichzelf. Het is feite een bijzin die ondergeschikt is aan de hoofdzin van dit vers. Als christenen moeten we samenkomen, met als doel dat we elkaar aanvuren tot liefde en goede werken.

Ga naar de kerk

We kunnen dus ten mínste zeggen dat aanwezigheid bij samenkomsten van de gemeente niet facultatief is. De schrijver van de Hebreeën-brief – en daarmee de Heilige Geest Zelf – beveelt christenen om erbij te zijn als de kring van gelovigen waar ze bij horen samenkomt.

Heel praktisch betekent dit dat we onze agenda’s misschien moeten omgooien om tijd te maken voor de samenkomst van de heiligen. Werktijden moeten misschien aangepast worden. Huiswerk kan misschien beter op een ander moment gemaakt worden. Rapporten moeten misschien eerder of later aangeleverd worden. De meeste gemeenten komen niet meer dan twee of drie uur per week bijeen, waardoor er nog om en nabij 145 uur overblijft voor al dit soort dingen. Volgens Hebreeën hoort het aansporen en aanvuren van medegelovigen – en daarmee het aanwezig zijn tijdens de openbare samenkomsten van de gemeente – bovenaan het prioriteitenlijstje van een christen te staan.

Ga niet alleen naar de kerk

De Hebreeën-briefschrijver roept echter op tot meer dan alleen aanwezigheid. Vaak zien christenen het bijwonen van kerkdiensten als een van de dingen die er nu eenmaal bij horen als je christen bent. Ze wonen de kerkdienst bij, zitten stilletjes en anoniem ergens achterin, luisteren halfhartig naar de preek, glippen tijdens de slotzang de kerk uit zonder iemand te spreken en zetten in hun hoofd een vinkje bij ‘dienst bijgewoond, Hebreeën 10:25 in praktijk gebracht.’ Maar dat is niet bepaald wat de schrijver van deze brief hier in gedachten heeft. Hij zegt niet alleen maar: ‘Ga naar de kerk.’ Nee, hij plaatst kerkgang heel opzettelijk in de context van het kennen, liefhebben en aansporen van medegelovigen. Hij plaatst het in de context van elkaar bewegen tot liefde en goede werken.

Een openbare samenkomst van een plaatselijke gemeente behelst meer dan alleen het samenkomen van een aantal individuen om het Woord van God te horen prediken – ook al gaat het daar óók zeker om. Maar het gaat ook om het delen van ons leven met andere gelovigen, die hebben beloofd om elkaar als medechristenen te bemoedigen, te ondersteunen en te vermanen. In de openbare samenkomsten bidden we voor elkaar, rouwen we met elkaar en verblijden we ons samen. We dragen elkaars lasten en moeiten, luisteren samen naar Gods Woord en proberen de boodschap op elkaars leven toe te passen. Kortom: de samenkomst van de gemeente is het belangrijkste moment in de week dat gelovigen krijgen om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken.

Plannen smeden en stoken

Er zijn nóg twee dingen in deze tekst die onze aandacht vragen. Ten eerste: de Hebreeën-briefschrijver zegt dat we moeten ‘bedenken’ hoe we elkaar kunnen bewegen tot liefde en goede werken. Met andere woorden, hij vertelt ons dat we erover na moeten denken! Een christen hoort plannen te smeden, te bekokstoven, te beramen. Hij moet een goed doordacht plan hebben waarmee hij zijn broeders en zusters kan bewegen tot liefde en goede werken – iets wat hij niet eens zou kunnen als zijn leven niet nauw met dat van hen verweven zou zijn. Hoe kan een christen plannen beramen die ten goede komen aan zijn medegelovigen als hij ze amper kent?

Let ten tweede eens op het woord ‘aanvuren’. Daar zit iets in van aansteken of opstoken. De aanwezigheid van een individu binnen het geheel van de gemeente zou een zichtbaar effect moeten hebben op anderen. Zij worden aangestoken en in beweging gezet: er wordt een overvloed van liefde en goede weken zichtbaar in de levens van mensen om hen heen!
Kortom, predikanten: we willen onze gemeenteleden aanmoedigen om plannen te smeden en elkaar op te stoken – ten goede!

Een voorbeeld

Afgelopen zomer pakte ik een megaklus op: het bestraten van mijn veranda en de stoep voor mijn huis met leisteentegels. Aan één kant van de tuin, onder een boom, had ik een grote bak met water staan, waarin ik de vieze tegels afspoelde als ik ze op de juiste maat had gesneden. Na een poosje zag ik dat al het zand dat ik ervan af spoelde op de bodem terecht kwam, waardoor er op de bodem een dikke laag modder ontstond met erboven een laag helder water. Als ik dat zand nu eens van de bodem zou willen krijgen en het water troebel zou willen maken, hoe zo ik dat het beste kunnen aanpakken? Een aanloopje nemen en met mijn volle gewicht tegen de bak aanbotsen ? Dat zou niet genoeg zijn. Het water zou misschien even rimpelen, maar de modder zou vast op de bodem blijven liggen. Nee, als ik dat zand echt in beweging wilde brengen, moest ik me over de bak heen buigen en mijn handen in het water steken. Dat ik doelgericht met mijn handen in de modder moeten roeren en niet bang moeten zijn om nat te worden.

Je kunt niet alle lijnen doortrekken, maar in de gemeente is het in zekere zin net zo. Een echte gemeente van Jezus Christus is niet alleen een plaats waar gelovigen elkaar één keer per week tegen het lijf lopen waarna ze weer verder gaan met hun eigen bezigheden. Wat erg als christenen – en zeker niet-christenen – op zo’n manier tegen de samenkomst van de gemeente aankijken! Ik kan maar weinig dingen bedenken waardoor een gemeente zo doods en weinig de moeite waard wordt.

De aansporing om de bijeenkomst niet na te laten is helemaal niet doods of saai. Christenen worden niet opgeroepen om passief in een kerkbank te zitten. Integendeel, de schrijver van de Hebreeën-brief roept op tot een leven dat barst van energie. Hij spoort hen aan om hun leven te delen met andere christenen – hen lief te hebben, hen te bemoedigen, en hen in beweging te zetten zodat ze goede werken gaan doen. En, misschien is dat nog wel het belangrijkste, hij spoort ertoe aan om de grote dag waarop de Heere terugkomt te verwachten. Met naar de kerk gaan alleen redden we het niet. Alleen door kerk te zijn kunnen we als volk van God leven zoals Christus het bedoeld heeft.

Het bericht Gezocht: gemeenteleden die plannen smeden en elkaar opstoken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toewijding bestaat dus uit de bereidheid om hard te werken, maar ook een verstandige focus, besef van urgentie, waakzame voorzichtigheid en een gelovig vasthoudendheid. Eén van de duidelijkste Bijbelse oproepen voor toewijding is als Paulus zegt:

‘Let er dan op dat u nauwgezet wandelt, niet als dwazen, maar als wijzen, en buit de geschikte tijd uit, omdat de dagen vol kwaad zijn. Wees daarom niet onverstandig, maar begrijp wat de wil van de Heere is.’ (Efeziërs 5:15-17)

Onderscheidende focus

Een toegewijd persoon zoekt het ‘begrip wat de wil van de Heere is’ (Efeziërs 5:17). Gebaseerd op de context is te zien dat Paulus niet Gods verborgen wil bedoelt (bijvoorbeeld over of en met wie we trouwen). Hij bedoelt in de eerste plaats Gods geopenbaarde wil als het gaat over het vermijden van specifieke zonden. We leren om te ‘beproeven wat de Heere welbehaaglijk is.’ (Efeze 5:10)

Paulus was een ‘soldaat’ die ‘burgerlijke bezigheden’ vermeed zodat hij ‘hem kan behagen die hem voor de krijgsdienst aangenomen heeft.’ (2 Timotheüs 2:4) Als we dan kijken naar deze manier, hoe hij leefde, kan je aannemen dat hij deze manier toepaste bij dingen die minder belangrijk waren, en ons afleiden van onze focus. Zowel zondige als onnodige afleidingen zijn vaak moeilijk om aan de kant te zetten.

Terwijl ik dit schrijf heb ook ik een zaak in mijn leven waardoor ik veel bezorgdheid heb. Er is een goede bezorgdheid, vergelijkbaar met Paulus bezorgdheid voor de kerken (2 Korinthe 11:28) en een zondige bezorgdheid, waarover Paulus de Filippenzen vertelde om niet aan toe te geven (Filippenzen 4:6-7). Toewijding vraagt om dit te onderscheiden en op een goede manier met zonde om te gaan. Maar toewijding vraag ook om het zien wat Gods wil nu voor mij is. Om bijvoorbeeld te focussen op het afmaken van mijn werk vandaag en tijdelijk verwaarlozen van de veeleisende zaak die, ook al is het belangrijk, niet de prioriteit is op dit moment.

Een toegewijd persoon moet leren om nalatig te zijn. Er zijn veel schreeuwende en veeleisende verleidingen en minder belangrijke dingen die een toegewijd persoon strategisch moet negeren. Dit vraagt om de gewoonte de ontwikkelen een verstandige focus te hebben.

Inzicht wat er toe doet

Een toegewijd persoon ‘buit de geschikte tijd uit, omdat de dagen vol kwaad zijn’ (Efeze 5:16). Hij realiseert zich dat de tijd beperkt is. Als je naar de context kijkt zie je dat Paulus heiligheid bedoeld: we moeten onze tijd niet aan zonde verspillen. De beste manier om je tijd te besteden is om vol te zijn met de Heilige Geest en de vruchten van de Geest dragen (Galaten 5:22-23). En je tijd dus niet te verspillen met zonde, zoals dronken zijn en seksuele zonden (Efeze 5:3, 18).

Maar, opnieuw, zou Paulus iets zeggen over de ‘burgerlijke bezigheden.’ Er is niet genoeg tijd om alles te doen wat je leuk zou vinden. Zelf als ‘soldaat’ is er niet genoeg tijd om alle goede dingen te doen, geestelijk helpende dingen die we fijn vinden om te doen. Maar er is genoeg tijd voor ons om te doen wat God ons geeft om te doen (2 Korinthe 9:8).

Een toegewijd persoon voelt dat we maar een korte tijd op aarde hebben en zoekt verstandig om zijn weinige dagen te gebruiken voor de paar dingen die hij het belangrijkste vindt (Psalm 90:12).

Waakzame zorgvuldigheid

Een toegewijd persoon kijkt ook zorgvuldig hoe hij leeft, ‘niet als dwazen, maar als wijzen’ (Efeze 5:15). Dit soort zorgvuldigheid is een ontwikkelde waakzaamheid. De meeste mensen hebben dit niet al vanaf hun geboorte.

We hebben vaak de neiging om terug te vallen in onze ‘natuurlijke en vertrouwelijke’ neiging van gedrag en denken en de weg te gaan die het minste weerstand oplevert . We hebben gewoontes (zondig of gebrekkig) hoe we emotioneel reageren op bepaalde situaties en een bepaalde gedrevenheid die we hebben ontwikkeld in onze kinder- en tienerjaren. We merken die gewoontes amper op, omdat we er niet zorgvuldig naar kijken. De meeste mensen willen daarvoor geen mentale, emotionele of geestelijke energie verbruiken om deze waakzame voorzichtigheid te ontwikkelen over de manier hoe we leven.

Dat betekent dus dat de meeste van ons niet wijs zijn. Ik weet dat ik dat van nature ook niet ben. Ik heb geen natuurlijke neiging naar dit soort waakzaamheid. Maar ik ben oud genoeg om de echte, lange-termijn voordelen van waakzaamheid te realiseren waar ik het heb toegepast – en de consequenties waar ik het niet het toegepast. Dit versterkt alleen mijn beslissing om de domheid van onzorgvuldigheid in de steek te laten en zorgvuldiger te kijken hoe ik leef.

Trouw doorzettingsvermogen

En tot slot, toegewijde mensen zetten trouw door in het ontwikkelen en toepassen van de verstandige focus, een gevoel van urgentie en een waakzame voorzichtigheid over hoe ze leven. Dit is niet expliciet in de tekst te vinden, maar wel impliciet, vooral in het woord ‘tijd’. (Efeze 5:16)

De ‘kwade dagen’ beschrijven de tijd waarin we nu leven. Elke dag die we leven als christenen op deze aarde, totdat we sterven of Jezus terugkomt, is omgeven met kwaad, wat Paulus duidelijk maakt in Efeze 6. De gevaren van in zonde vallen of bezig zijn met de ‘burgerlijke bezigheden’ verdwijnen niet. Paulus’ aanmoediging is er een die we moeten toepassen ‘elke dag, zolang men van een heden kan spreken, opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonde’ (Hebreeën 3:13).

Wat het ook kost

Alle soorten toewijding is hard werk. Maar christelijke toewijding gaat verder. Het gaat naar een geest bekrachtigde ontwikkeling van een onderscheidende focus, het besef van wat er toe doet, waakzame zorgvuldigheid en trouw doorzettingsvermogen. En een christen weet dat we zonder Gods hulp het spoor missen en veel tijd verspillen aan veel zonden en ‘burgerlijke bezigheden’. Daarom bidden we: Wat het ook kost, Heere, vergroot mijn verlangen om Uw wil te doen met alle toewijding.

Het bericht Heer, bewaar me voor het verspillen van mijn leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Quote

De Heere Jezus zegt het en zegt het ons ook voor: “Heere, hier ben ik. Hier is mijn leven Vader, neem het in Uw handen. Ik geef het over.”

Het bericht Heere, neem mijn leven! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Verlangen naar heiliging verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is een ontnuchterende gedachte – en dat is ook belangrijk. Dat behoort het ook te zijn. Maar het is ook een gedachte die als heel bevrijdend bedoeld is.

“Talenten” komen bij Jezus vandaan – zowel het Nederlandse woord als de betekenis ervan. Het woord staat in ons woordenboek vanwege Jezus’ gelijkenis van de talenten (Mattheüs 25:14-30). In deze gelijkenis vertrouwt een meester elk van zijn dienaren een bepaald aantal talenten toe om die te investeren, terwijl de meester op reis is.

Voor Jezus ‘oorspronkelijke toehoorders betekende een talent een zeer grote eenheid van geldwaarde. Mensen wiens nettowaarde gelijk stond aan één talent, waren zeer goed af. Mensen met een nettowaarde van meerdere talenten werden als zeer rijk beschouwd. Maar deze gelijkenis gaat niet echt over het beheer van ons geld. Het gaat over jouw omgang met de talenten die God aan je toevertrouwt. Dit is de reden waarom het Nederlandse woord “talenten” niet geld betekent, maar gaven of vaardigheden. Als we zeggen dat iemand getalenteerd is, bedoelen we niet dat diegene rijk zijn; we bedoelen dat hij of zij begaafd is.

Talenten zijn genadegaven

Het eerste dat opvalt aan de dienaren in de gelijkenis van Jezus is dat zij hun talenten hebben gekregen: “En aan de één gaf hij vijf talenten, aan de ander twee en aan de derde één, ieder naar zijn bekwaamheid, en hij reisde meteen weg.” (Mattheüs 25:15). De meester was niet verplicht om de dienaren iets te geven. Elke dienaar ontving zijn talenten vanwege de gratie van de meester.

Niemand van ons heeft enige reden om te roemen in onze eigen “talenten”.

De implicatie hiervan is duidelijk: niemand van ons heeft enige reden om te roemen in onze eigen “talenten”. Wat waar is over het ontvangen van het Evangelie, is ook waar over het ontvangen van talenten: “En wat hebt u dat u niet hebt ontvangen? En als u het ook ontvangen hebt, waarom roemt u alsof u het niet ontvangen had?”(1 Korinthiërs 4:7).

Jezus voegt een belangrijke zin toe in Mattheüs 25:15: “Hij gaf … talenten … ieder naar zijn bekwaamheid.” In het Nederlands kan deze zin een beetje verwarrend zijn, aangezien het woord
“talenten” en “bekwaamheid” synoniemen voor ons zijn. Het kan klinken alsof Jezus zegt dat God ons vaardigheden geeft naar onze vaardigheden. Maar in het Grieks is de betekenis veel duidelijker. Het woord wat we vertalen met bekwaamheid in deze zin is ‘dunamis’, dat betekent meestal kracht of mogelijkheden.

Waar het Jezus hier om gaat, is dat God Zijn dienaren uit genade bepaalde vaardigheden en een bepaalde mate van volmacht aan ons toevertrouwt om Hem tot dienst te zijn. God geeft ons bepaalde vaardigheden en ook bepaalde mogelijkheden om iets met die vaardigheden te doen.

Talenten zijn waardevol

God geeft ons bepaalde vaardigheden en ook bepaalde mogelijkheden om iets met die vaardigheden te doen.

Het tweede wat opvalt, is dat bij het kiezen van talenten als een beeld voor de mogelijkheden die God ons toevertrouwt, Jezus ons daarmee duidelijk maakt dat God de gaven die Hij ons geeft zeer op prijs stelt.

Het is bijna onmogelijk om de waarde van een talent uit de eerste eeuw om te zetten in moderne valuta. Maar in een poging om je enig idee te geven van wat de werkelijke koopkracht ervan was, schatten sommige geleerden dat één talent wel € 525.000 waard was.

Uitgaande van deze waarde ter illustratie, ontving een dienaar in de gelijkenis van Jezus € 2.625.000 (vijf talenten), een andere diende € 1.050.000 (twee talenten) en een andere ontving € 525.000 (één talent). Het is mogelijk dat de “minder getalenteerde” bedienden misschien wel de “meer getalenteerde” benijdden. Maar in werkelijkheid was het rentmeesterschap van geen enkele bediende onbeduidend. Elk ontving iets van grote waarde.

Dit heeft ook een duidelijke consequentie: we mogen niet onderwaarderen wat we hebben gekregen. Sommigen krijgen meer, sommigen krijgen minder, maar allen krijgen veel. En Jezus zegt ons “ieder aan wie veel gegeven is, zal veel teruggevraagd worden en van hem aan wie men veel toevertrouwd heeft, zal men des te meer eisen.” (Lukas 12:48).

Deze gelijkenis is bedoeld om de juiste vrees voor God in ons te doen ontwaken en ons te dwingen onszelf af te vragen wat we doen met de genade die ons is geschonken.

Daarom was de meester zo boos op de dienaar die niets deed met het talent dat hij kreeg (Mattheüs 25: 26-27). De dienaar gaf de schuld van zijn gebrek aan toewijding aan de meester en diens karakter (Mattheüs 25: 24-25). Maar de meester keek door het opgeworpen rookgordijn heen en benoemde wat de dienaar was: “Slecht en lui” (Mattheüs 25:26).

Dit zijn woorden die we nooit van onze meester willen horen. Deze gelijkenis is bedoeld om de juiste vrees voor God in ons te doen ontwaken en ons te dwingen onszelf af te vragen wat we doen met de genade die ons is geschonken.

De genade die aan jou is gegeven

Paulus hield van die uitdrukking: “de genade die gegeven is.”

Hij gebruikte het om naar zichzelf te verwijzen:
“Want door de genade die mij gegeven is, zeg ik ieder onder u …” (Romeinen 12:3). Hier erkende Paulus dat God hem als apostel een unieke autoriteit had toevertrouwd.

“Overeenkomstig de genade van God die mij gegeven is, heb ik als een wijs bouwmeester het fundament gelegd …” (1 Korinthiërs 3:10). God had hem unieke vaardigheden (talenten) toevertrouwd om kerken te planten onder de onbereikten en de theologische basis te leggen voor de christelijke kerk.

“Ik heb mij meer ingespannen dan zij allen; niet ik echter, maar de genade van God, die met mij is.” (1 Korinthiërs 15:10). God had hem unieke mogelijkheden (dunamis) toevertrouwd om zijn unieke volmacht uit te oefenen en zijn unieke vaardigheden in te zetten.

Hij gebruikte deze zin ook over ons:
“En nu hebben wij genadegaven, onderscheiden naar de genade die ons is gegeven” (Romeinen 12: 6).

“Maar aan ieder van ons is de genade gegeven naar de maat van de gave van Christus.” (Efeziërs 4:7).

Al deze teksten met betrekking tot “de genade die aan ons is gegeven” versterken Jezus’ bedoeling in de gelijkenis van de talenten:

1) God geeft ons bepaalde genadegaven (talenten),

2) God geeft ons een bepaalde hoeveelheid kracht en volmacht om die te investeren, en

3) God verwacht van ons dat al de kracht die Hij geeft ook gebruikt wordt (1 Petrus 4:11) om te investeren in wat Hij aan ons toevertrouwt.

Ontnuchterend en bevrijdend

Dus we moeten elkaar bevragen: wat doen we met onze talenten – met de genade die God ons gegeven heeft? Dat is een ontnuchterende en bevrijdende vraag.

Je hebt talenten gekregen. Die worden zeer op prijs gesteld door de Heere. Wat ben je met ze aan het doen?

Het is ontnuchterend omdat we onze eigen egoïsme kennen, dat we door onze zondige natuur geneigd zijn om ons te gedragen als die nutteloze dienaar die zijn rentmeesterschap verwaarloosde. Maar zelfs zo een ontnuchterende reflectie is een vorm van genade, omdat het ons van onze egocentrische verdoving kan beroven en ons opnieuw tot grotere toewijding kan motiveren.

Maar de vraag is ook wonderbaarlijk bevrijdend, om tenminste twee redenen:

1) God zelf voorziet ons van alles wat we nodig hebben, zowel onze talenten als onze kracht om ze te beheren – hij geeft het vermogen als ook onze mogelijkheden.

2) Als we ons dit realiseren, kunnen we onszelf niet langer vergelijken met anderen. We kunnen vrij zijn van jaloerse dienaren die meer getalenteerd zijn en / of meer capaciteiten hebben dan wij. En we kunnen vrij zijn van het beoordelen van dienaren die minder getalenteerd zijn en / of minder capaciteiten hebben dan wij. God is de talent- en krachtgever, Hij houdt een ieder van ons verantwoordelijk voor de ‘genade die ons wordt gegeven’.

Je hebt talenten gekregen. Die worden zeer op prijs gesteld door de Heere. Wat ben je met ze aan het doen? Laat deze vraag je ontnuchteren en bevrijden. Want tegen elke dienaar, die trouw is aan de talenten die hem zijn toevertrouwd, zal de Meester zeggen: “Goed gedaan, goede en trouwe dienaar, over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen; ga in, in de vreugde van uw heer.” (Mattheüs 25:23). Dit is wat we van Hem willen horen.

Investeer je talenten goed, vanwege vreugde!

Het bericht Heb jij jouw talent begraven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is een bekend gedeelte dat we misschien wel lezen zonder dat het echt tot ons doordringt. Vissers van mensen. Om misverstanden te voorkomen: het gaat niet om mensen ’te vangen’, in de betekenis van zieltjes te winnen. In het Grieks betekent het werkwoord ‘vangen‘ ‘in leven houden of ‘tot leven brengen‘. De betekenis van Jezus‘ woorden is dus eigenlijk: eerst stonden jullie eigen belangen op de eerste plaats, maar vanaf nu moet jullie belangstelling uitgaan naar andere mensen. Er is eerbiedig gesproken ook werk voor de Heere. Het woord ‘maken’ is namelijk ook een werkwoord. Jezus zal ons vissers van mensen maken. We moeten ons bekeren van wat we geweest zijn en ons verheugen in wat we in de toekomst zullen zijn. Wordt niet bang of ontmoedigd; maar laat deze verantwoordelijkheid je dichter bij de Heere brengen.

‘Kom, en volg Mij!’ zegt Jezus hun. Kijk om naar je medemens: naar hun zorgen en wensen, hun angsten. Volg Jezus in Zijn afgezonderde leven. Als je niet het kruis opneemt en ingaat tegen deze goddeloze wereld kun je geen visser van mensen voor Jezus worden. De discipelen werden geacht naar Hem te komen en met Hem te leven. Ze waren elke dag met Hem verbonden en ontvingen dagelijks uitleg van de woorden die Hij sprak. Ze waren dienaren, maar ook vertrouwde vrienden. Ze hoorden Zijn gebeden en zagen Zijn wonderen. Aan Jezus’ voeten kunnen we leren dat de kunst van het vissen van mensen het leven met Christus is. Het is de beste opleiding voor een mensenvisser.

‘Kom, en volg Mij!’ Jezus roept ons ook vandaag bij onze naam om zorg te dragen voor mensen, dichtbij en ver weg, om God door onze zorg voor hen geloofwaardig te maken, om hen het Evangelie te vertellen. Talloze mensen dreigen te verdrinken, sommigen in materiële of financiële zekerheden, anderen in de totale onwetendheid van wie God is. Hoeveel dreigen er te verstikken in eenzaamheid, in de zinloosheid van het leven?

En jij, als je dit artikel leest: je bent onderdeel van een grote mensenzee die krioelt van mensenzielen. Allemaal onderweg naar de eeuwigheid! En jijzelf, die alles al hebt; kun je ook alles en jezelf achterlaten om Jezus te volgen? Of ben je juist bang om alles los te laten en ben je meer gericht op de zekerheden van het tijdelijke leven? Dat is de rede dat er zoveel dode vissen op het strand liggen en dat er nog zoveel vissen vast zitten in de netten van verslavingen…

Ken je Hem zelf nog niet? Ga dan vandaag nog naar Hem toe! Hij stuurt je niet weg. In Johannes 6:37b zegt de Heere Jezus namelijk: ‘Die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen!’ En ook 1 Johannes 1:9 is duidelijk: ‘Belijden we onze zonden, dan zal Hij, Die trouw en rechtvaardig is, onze zonden vergeven en ons reinigen van alle kwaad.’ Vraag Hem om te helpen om voorbij je eigen zwakheden te zien op Hem. Vraag het geloof en de moed om Jezus na te volgen en anderen over Hem te vertellen. Dank God dat we door de dood en opstanding van Zijn Zoon vergeving van zonden kunnen ontvangen. Blijf dicht bij de Heere en Hij zal elke stap die je zet tot zegen maken.

Volg de Heere Jezus met die intentie!

Het bericht Vissers van mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Radicaliteit en werkheiligheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Liever alleen met je iPhone dan met God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.