Veel mensen zijn bang voor het boek Openbaring. Ze lezen het niet eens: ‘Het is te moeilijk.’ Er staan inderdaad wat moeilijke dingen in, maar het overkoepelende beeld is duidelijk genoeg, en dat is hetzelfde als vanaf het begin: ‘Zegen als je Mij volgt, vloek en toorn als je Mij niet volgt.’ Zo begon het in Genesis en zo eindigt het in Openbaring. Dit is de God Die wij dienen.

Dit is dus de manier waarop het zal eindigen. Wij kennen het slot van het verhaal. En dat verandert de manier waarop wij leven radicaal. We weten dat dit eraan komt, dus dit verandert ons. Help jouw pupillen hierover na te denken: ‘Hoe verandert dit jouw visie op het lijden?’ Want je weet dat het voorbijgaat. Zelfs in de pijnlijkste dingen, als je niet weet hoe je verder moet … Openbaring laat zien: je zál erdoorheen komen. De moeiten in deze wereld zijn licht en gaan voorbij. Zelfs de ergste zijn licht en van korte duur. Want de eeuwige vreugde komt eraan.

Als wij dat weten, verandert dat de manier waarop wij met lijden omgaan. En het dringt ons discipelen te maken. De eeuwige bestemming van mensen staat op het spel. Die is ervan afhankelijk of zij het Evangelie horen en geloven, erop reageren, Christus volgen. Daarom gaan wij eropuit. Ja, ook omdat we willen dat mensen gered worden van de hel en voor de hemel. Maar het grote plaatje van Jezus’ heerlijkheid, van Gods heerlijkheid, in Openbaring, is een goede geheugensteun. Gods heerlijkheid is wat ons ten diepste drijft. Wij willen dat God de eer ontvangt die Hij waard is. En de mensen om ons heen, die Jezus niet kennen – God is ook hún eer waard. Ik verlang ernaar dat zij Zijn heerlijkheid leren kennen. Dat drijft ons, dat dringt ons. Wij maken geen discipelen vanuit een schuldgevoel: ‘Ik voel me zo slecht, ik denk dat ik discipelen zou moeten maken.’ Of: ‘Ik ken het Evangelie, dus waarschijnlijk moet ik het doorgeven.’ Wij worden niet gedreven door schuld, maar door heerlijkheid. We willen heerlijkheid voor onze Koning!

Ja, en de gerichtheid op die toekomst. Dat is onze hoop. De toekomstige heerlijkheid, dat beeld van Openbaring 5, waar zoveel verschillende mensen uit verschillende volken God aanbidden voor Zijn troon. In de wereld worden mensen vaak geleerd bezig te zijn met hun verleden, dingen uit hun verleden op te pakken. Maar christenen behoren op de toekomst gericht te zijn. Dat houdt ons gaande; de wetenschap dat het boek Openbaring gebeuren gaat. Het zal gebeuren. Zijn beloften. Is de Heere ooit teruggekomen op één van Zijn beloften? Nee, Hij heeft ze allemaal gehouden. Dat mag ons vertrouwen geven dat het precies zo zal eindigen als Hij zegt. Laten wij daar dus mee bezig zijn, ons daarop richten. Ik doe dat niet genoeg. Ik kijk niet genoeg vooruit: ‘Het zal op deze manier eindigen; wat betekent dat voor mijn leven nu?’

En dat heel praktisch. Vooral nu je aan het eind van dit Multiply-materiaal gekomen bent. Maar weet: dit is het einde niet. ‘We kunnen dit afvinken, we hebben de Bijbelstudie afgerond’? Nee. Besef en bespreek het toekomstige besluit van het verhaal. Wat betekent dat in de praktijk voor mijn leven vandaag, als discipel van Jezus en als discipelmaker, die andere mensen tot Christus leidt?

Het is wat vreemd omdat dit gefilmd wordt, maar ik zou graag besluiten met gebed en tot God naderen voor iedereen die dit zal zien en gebruiken. Ik wil graag bidden en geloven dat God gaat werken.

Vader, wij geloven dat Jezus Christus zal terugkomen als Zaligmaker en Rechter. En Vader, wij geloven dit boek Openbaring, omdat we zien dat U altijd Uw Woord gehouden hebt. Mogen wij leven in het licht van het einde, van het moment waarop wij Uw aangezicht zien. God, ik bid voor hen die discipelen maken en proberen te gehoorzamen aan Uw woorden en Uw opdrachten, Uw bevelen. Ik bid voor hen, Heere. God, omdat ik weet dat de vijand hen zal willen afleiden – ik bid voor deze discipelschapsrelaties, omdat ik weet dat de vijand hen uiteen wil drijven. God, ik bid dat zij één zullen zijn. Ik bid dat wij allemaal gemeenschap zullen hebben en alle hindernissen opruimen. Laat Uw Geest onze angst wegnemen en ons moed geven, zodat wij zullen leven door geloof wanneer U terugkomt. In de dierbare en heerlijke Naam van onze Koning, Jezus. Amen.

Het bericht Het einde van het verhaal verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Voorkom verhuisstress verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze woorden zijn de Johannes 3:16 van het Amerikaanse cultuurchristendom. Let maar eens op hoe vaak je ze tegenkomt op platen met Bijbelverzen in kiosken op de Bible Belt, of gepost op Facebook, ja zelfs op tattoos. Of het nu is als huisdecoratie of als Facebookpost, ik zie dat deze tekst vurig geclaimd wordt door mensen van wie ik weet dat ze al geen kerkdienst meer hebben bezocht sinds Bush voor het eerst president was.

Deze liefde voor Jeremia 29:11 maakt dat wat meer theologisch georiënteerde christenen het gebruik ervan buiten de context vaak betreuren. Zo vaak zelfs dat een jonge christen onlangs aan me vroeg: ‘Is Jeremia 29:11 nu van toepassing op mij, of niet?’

Mijn antwoord: Soort van.

Laat me dat terugnemen. Ja, het is van toepassing op jou, maar niet op de manier waarop velen de tekst ‘claimen’.

Geen welvaartsevangelieprediker

Velen menen dat de tekst gaat over Gods goedkeuring over hun leven en plannen. Als ik maar vertrouwen heb en mijn hart volg, zo denkt men, dan zal God me zegenen. Dat is niet de profeet Jeremia; dat is Deepak Chopra. Wie dit soort moralistisch therapeutisch deïsme uit het boek Jeremia haalt, heeft behalve dit vers niets van Jeremia gelezen.

Het boek Jeremia draait helemaal om God die de plannen van Zijn volk verstoort en hun dromen in de war schopt. Dit bericht staat in de context van een schokkende boodschap van de profeet. De ‘achterblijvers’ in Jeruzalem, gesetteld rond de tempel en de troon, zien hun relatieve voorspoed als een teken dat God voor hen is, terwijl zij die als ballingen naar Babel zijn gevoerd worden gezien als zijnde onder Gods vloek. Niet alleen de Joden in Jeruzalem zijn geneigd tot deze gedachten; zij in Babylon zijn er ook toe geneigd. Israëls God lijkt ver van hen vandaan te zijn en ze lijken te zijn losgemaakt van de beloften aan Abraham. Jeremia zegt daarentegen dat Gods oordeel op Jeruzalem zal neerkomen en dat God Zijn doelen zal uitwerken door de ballingschap heen.

Dit is in feite geen goed nieuws voor de toehoorders. Voor het deel in Jeruzalem valt deze boodschap verkeerd en het zoekt profeten uit die enkel vrede verkondigen. Voor de ballingen is de boodschap er ook niet een om blij van te worden, dat wil zeggen op de korte termijn. In Jeremia’s brief aan hen krijgen ze te horen dat hun generatie de terugkeer uit de ballingschap niet mee zal maken, dat ze daarom in Babylon een nieuw leven zullen moeten opbouwen.

Hoe het van toepassing is op jou

Dus hoe is deze passage van toepassing op jou? Welnu, Jeremia 29:11 moet gelezen worden in de context van het hele boek Jeremia, en het boek Jeremia moet gelezen worden in de context van de geschiedenis van Israël. Maar vervolgens moet alles van Jeremia en het hele verhaal van Israël gelezen worden in de context van Gods bedoelingen in Jezus Christus. Alle beloften van God ‘zijn in Hem ja en in Hem amen’ (2 Kor. 1:20). Als we in Christus zijn, zijn alle verschrikkingen van het oordeel dat aangezegd was door de profeten op ons neergekomen, in het kruis, waaraan we verenigd waren met Christus toen Hij de vloek van de Wet droeg (Gal. 3:13). En, als we in Christus zijn, zijn alle zegeningen die aan Abrahams nageslacht beloofd waren de onze, aangezien we verenigd zijn met de Erfgenaam van al die beloften (Gal. 3:14-29).

Een tekst lezen in zijn context

God vertelt de ballingen, door Jeremia, dat hun ontheemding niet toevallig is. God heeft plannen voor hen, plannen waarin zelfs de dingen die chaotisch en willekeurig lijken een plaats hebben. Bovendien betekenen deze plannen dat de ballingschap niet blijvend is. Niet dankzij hun trouw maar vanwege Gods belofte aan Abraham – een belofte die vooruitzag op Abrahams Zoon, de Heere Jezus (Rom. 4). En inderdaad, de ballingen bleven niet in de verstrooiing, God herstelde hen in hun thuisland. Waarom? Hij bracht ze thuis omdat ‘uit hen, wat het vlees betreft, de Christus is voortgekomen, Die God is, boven alles, te prijzen tot in eeuwigheid’ (Rom. 9:5 HSV).

God vertelt ons ook dat, omdat we in Christus zijn, we vreemdelingen en ballingen zijn in deze tijd tussen de tijden (Hebr. 11:13; 1 Petr. 2:11). We lijden, we bloeden, we sterven – en in dat alles worden we verleid tot de gedachte dat God ons heeft verlaten. We concluderen dat we zijn als schapen voor de slacht (Rom. 8:36). Maar dat is dus niet zo, zo vertelt het Evangelie ons.

Gods langetermijnplan voor jou

God heeft een plan voor jou, in Christus. Dat plan is niet tot je vernietiging maar tot je welzijn. Je wordt gelijkvormig gemaakt aan het beeld van Christus, door te delen in Zijn lijden. Het uiteindelijke doel is niet dat je slachtoffer bent maar overwinnaar, mede-erfgenaam met de Koning (Rom. 8:12-39).

Hoe kun je dit weten? Zoals de ballingen van toen het wisten: niet door je huidige situatie in ogenschouw te nemen maar door het Woord van God, Zijn eed en Zijn verbond. Dat betekent dat je plannen mogen opgaan in rook. Je dromen mogen worden vernietigd. Je leven mag worden beëindigd. Maar de God die Jezus uit de dood opwekte zal ook jou opwekken, met Hem.

Je plannen mogen opgaan in rook. Je dromen mogen worden vernietigd. Je leven mag worden beëindigd. Maar de God die Jezus uit de dood opwekte zal ook jou opwekken, met Hem.

Is Jeremia 29:11 van toepassing op jou? Als je in Christus bent kun je daarvan op aan. Het gedeelte belooft je niet een toekomst zoals de Amerikaanse cultuur die aanprijst. Misschien belooft het je zelfs een toekomst waar je van zou beven als je het zou kunnen zien in een kristallen bol. Op korte termijn kan lijden je deel zijn. Maar op lange termijn is je toekomst verbonden met Christus. Dat is een toekomst van heil, en niet van kwaad; een toekomst van hoop, en niet van wanhoop.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van The Gospel Coalition (Nederland en Vlaanderen).

Het bericht Is Jeremia 29:11 op jou van toepassing? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is een verlangen naar iets dat we nooit eerder hebben ervaren.

Dat is de reden waarom een lied als “When We See Your Face” (geschreven door Bob en Jordan Kauflin), tot één van mijn favorieten behoort. Het nummer sluit aan bij diepliggende verlangens en veroorzaakt diepgaande emoties in mij. Ik ben niet iemand die gemakkelijk kan huilen, maar ik kan er bijna niet zonder tranen naar luisteren. Dus luister ik er meestal alleen naar en spaar ik anderen de onhandigheid van een huilende man van middelbare leeftijd.

Voordat iemand het verdacht vindt, laat ik van voren zeggen dat mij niet werd gevraagd dit lied te promoten. Ik vroeg toestemming om erover te schrijven en ontvang niets anders dan wat het nummer zelf ons geeft – en wat ontvangen we veel daarin, kostbaarder dan goud. Want mijn ziel heeft de herinnering van dit lied hard nodig, vooral omdat er weer een jaar voorbijgaat en ik nog een jaar ouder ben, nog steeds vechtend tegen de meedogenloze duisternis, nog steeds wachtend, nog steeds verlangend naar iets dat nooit echt heb ervaren. Nog niet. Het blijft een verlangen naar een beloofde verschijning – een verschijning waar ik steeds meer van ga houden (2 Timotheüs 4:8).

Ik deel dit lied omdat ik veronderstel dat je ook haar waardevolle herinnering nodig hebt. En misschien sluit het ook aan bij jouw alles-doorbrekende, zoete en ontroostbare geheim.

Hoewel het donker overweldigend is

Hoewel het donker overweldigend is
En de helderste lichten zwak worden
Hoewel het Woord van God
Wordt vertrapt door dwaze mannen
Hoewel de goddelozen nooit struikelen
En op elke plaats in overvloed aanwezig zijn 
We zullen ons allen verootmoedigen
Wanneer we Uw gezicht zien

Het is geen voorwaarde om eerst middelbare of oudere leeftijd te bereiken om te kunnen weten hoe donker de wereld kan zijn. Maar ik kan bevestigen dat het een cumulatief effect op de ziel heeft hoe langer iemand hier leeft. En ik beweer niet al veel geleden te hebben – nog niet.

Onze hoop kan een pak slaag krijgen in de meedogenloze strijd tegen de duisternis.

Langdurige blootstelling aan overweldigende duisternis is een vermoeiende ervaring (Psalm 73:16). Het zijn niet alleen de fysieke effecten van veroudering die velen van ons ertoe verleiden zich terug te trekken om iets te ondernemen na de mate we de oudere demografische kolommen binnengaan. Het zijn ook de geestelijke en psychologische effecten van langdurig omgaan met kwaad dat onze gezinnen, vriendschappen, kerken, roepingen, samenlevingen en naties infecteert en schaadt. We dachten waarschijnlijk toen we nog in de positieve bloei van onze jeugd zaten dat we er later wel beter mee konden omgaan. Maar de ervaring heeft ons op onze plaats gezet. Het kwaad gaat onze kracht en ons begrip te boven. Onze hoop kan een pak slaag krijgen in de meedogenloze strijd tegen de duisternis.

Tot we het ons herinneren.

Tot we ons herinneren wat Hij ons beloofde.

Totdat we ons herinneren dat op een dag alle dwingende duisternis verbannen zal worden uit de ervaring van de heiligen (Openbaring 22:5), en dat zelfs nu, terwijl de duisternis woedt (Openbaring 12:12), het overgaat als het ware licht schijnt (1 Johannes 2:8). We herinneren ons dat het nooit de bedoeling was dat we het kwaad kennen en begrijpen (Genesis 3:7) – het is natuurlijk een vermoeiende opdracht! Alleen de Alwetende en Almachtige kan het volledig begrijpen en niet moe worden (Jesaja 40:28). We herinneren ons dat Hij ons beloofde: ‘In de wereld zul je verdrukking hebben. Maar heb goede moed; Ik heb de wereld overwonnen’ (Johannes 16:33). We herinneren ons dat onze grote opdracht, de enige manier om de duisternis te overwinnen, is Hem te vertrouwen (Spreuken 3:5-6) en Hem te gehoorzamen (Johannes 14:15).

En de grote dag die alle nacht zal doen eindigen – de dag van de vreugdevolle verootmoediging van de verloste rechtvaardigen en de afschuwelijke vernedering van de veroordeelde goddelozen (Filippenzen 2:10-11) – die dag zal aanbreken wanneer we Uw gezicht zien (1 Korintiërs 13:12).

Al onze zonden zullen achter ons liggen

En de demonen die we hebben bevochten
Die buiten zijn en die van binnen
Zullen onder onze voeten zijn
Om nooit meer op te staan
Al onze zonden zullen achter ons liggen
Door het bloed van Christus uitgewist
En we zullen Uw vriendelijkheid proeven
Wanneer wij Uw gezicht zien

Ik ben zo ziek van Satan en zijn ellendige schimmen dat ik ze niet eens de aandacht van een vermelding wil geven – behalve dan om het volgende te zeggen (hoor dit, vreselijke vrek!): dat de almachtige voet van de Zoon des Mensen eens en voor altijd zal afdalen op de hoofden van de grote draak en al zijn helse slangen en we zullen hen niet langer hoeven te bestrijden (Efeziërs 6:12; Openbaring 20:10).

Maar we herinneren ons ook iets dat veel, veel zoeter is – en steeds zoeter wordt elk jaar dat we ouder worden en meer beseffen hoe onhandelbaar en omwikkeld onze demonische inwonende zonde in de leden van ons lichaam is (Romeinen 7:23). We herinneren ons dat onze zonde op een dag achter ons zal zijn.

Ondoorgrondelijk en onbegrijpelijk

O, we weten dat Jezus ons losgeld volledig heeft betaald (1 Timoteüs 2:6) en dat we door Gods genade geloven (Efeziërs 2:8) en bekleed zijn met Christus’ gerechtigheid (Filippenzen 3: 9), zodat God ons nu zelfs zo rechtvaardig ziet, alsof we nooit zonde hebben gedaan en altijd gehoorzaam zijn geweest (Romeinen 3:26). Het is, voor nu, een bijna onbegrijpelijk glorieus iets.

We zullen deze ondoorgrondelijke genadevolle goedheid van Jezus proeven wanneer we Uw gezicht zien.

Maar op een dag zal onze door bloed gekochte onschuld, onze heilige reinheid, niet langer enkel een juridische realiteit zijn die we nu omarmen door geloof. Op die dag zullen we ten volle ervaren hoe het is om rechtvaardig te zijn in elk atoom van onze herrezen lichamen en elke dimensie van onze eeuwige, immateriële zielen. We zullen geen zonde meer hebben. Geen bedorven motieven meer, geen ongeoorloofde verlangens meer, geen verdoemende, zelfzuchtige ambitie meer. We zullen in elk deel van ons wezen weten hoe het is om het Grote Gebod volledig te gehoorzamen alsof het de natuurlijkste zaak van de wereld is – want dat zal het zijn! En we zullen het Lam aanbidden dat voor ons is geslacht met heldere geesten en harten die barsten van vreugde.

We zullen deze ondoorgrondelijke genadevolle goedheid van Jezus proeven wanneer we Zijn gezicht zien.

Al het wachten zal voorbij zijn

Al het wachten zal voorbij zijn
Elk verdriet zal worden genezen
Alle dromen naar het scheen
Onmogelijk dat het leed, het zal echt zijn
U zult ons samen brengen
In Uw armen van eindeloze genade
Als Uw Bruid voor altijd
Wanneer we Uw gezicht zien

Van al het licht waarin wij ons verheugen, zal Zijn gezicht het mooiste van alles zijn.

Het wachten zal voorbij zijn. Ik kan die zin niet met droge ogen schrijven. De meeste van onze christelijke ervaringen in deze donkere vallei zijn hoopvol en wachten op wat we zo graag zouden zien (Romeinen 8:25). En veel van dat wachten gaat gepaard met hoopvol gekreun (Romeinen 8:20): kreunen vanwege ziekte, kreunen van verdriet, kreunen van teleurstelling en verbijstering over de verschrikkelijke, gewelddadige gebrokenheid van de wereld en de ondoorgrondelijke doeleinden van onze alleen wijze God (Romeinen 16:27), wiens wegen niet onze wegen zijn (Jesaja 55:8). En we zien met reikhalzend verlangen uit, als een bruid, naar de volmaakte intimiteit om de Minnaar van onze ziel te kennen, net zoals we zelf volledig door Hem gekend zijn (1 Korintiërs 13:12).

Maar op een dag – en onze Bruidegom heeft beloofd dat het “spoedig” zal zijn (Openbaring 22:20) – zal het wachten voorbij zijn. En hij zal komen , onze held, waarvan alle legendarische helden slechts kopieën en schaduwen zijn, en Hij zal ons ten volle redden (Jesaja 35:4; Hebreeën 7:25). En alles wat donker en ziek is, beschadigd en vernietigd, het zal verdwijnen als een slechte droom en de schaduwen van het grote gisteren worden (Psalm 90: 4-5), en dient alleen om ons nog meer te doen genieten van het heldere, eeuwige vandaag (Openbaring 22:5).

En van al het licht waarin wij ons verheugen, zal Zijn gezicht het mooiste van alles zijn.

Wij zullen eeuwig de Uwe zijn

We zullen zien, we zullen het weten
Zoals we nog nooit eerder hebben meegemaakt
We zullen worden gevonden, we zullen thuis zijn
Wij zullen eeuwig de Uwe zijn

Waar we eens verloren waren, zullen we dan volledig beseffen dat we gevonden zijn (Lukas 19:10). Waar we eens onze Heiland zo beperkt hebben gekend, zullen we Hem nu volledig kennen – zo goed als voor eindige mensen mogelijk is om de Oneindige te kennen (1 Korinthiërs 13:12). We zullen volmaakt zijn en volledig thuis zijn – voor altijd.

Thuis. Dat is ons ontroostbaar geheim, nietwaar? Die doordringende zoetheid, dat verlangen naar wat nooit echt in onze ervaring is verschenen. Toch weten we op de een of andere manier dat het is waar we echt thuis horen. Ik denk dat dit is waar dit nummer bij aansluit: onze heimwee naar een plek waar we niet zijn geweest en een gevoel van vervreemding ten opzichte van de plaats waar we geboren zijn. Wij horen hier niet thuis, waar het donker, verdorven en demonisch is. En waar onze zoetste ervaring de gezegende hoop is die we proeven in de toekomstige beloften waar we op vertrouwen. We verlangen naar huis.

Want thuis zullen we Degene ontmoeten die we liefhadden, hoewel we Hem niet hebben gezien (1 Petrus 1:8). Thuis is waar we Zijn gezicht zullen zien.

“When We See Your Face,” komt van het album “Prayers of the Saints (Live)” door Sovereign Grace Music. De muziek en songtekst werden gemaakt door Bob Kauflin en Jordan Kauflin.

Het bericht Wanneer we Uw gezicht zien verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als Jezus-volgelingen, is het laatste wat we willen doen dit leven te verspillen. Misschien is dat de reden waarom ik altijd zo diep gevuld ben met de besluiten van Jonathan Edwards (1703-1758), een man die zich inzette voor het streven naar de heiligheid van zijn hele leven, een overtuiging die bij hem begon als jongere.

Van de zeventig besluiten die Edwards tussen de 19e en 20e levensjaar schreef, is mijn favoriet nummer zes: ‘Ik ben vastbesloten om met al mijn macht te leven, terwijl ik leef.” Kort. Eenvoudig. Zeer dringend. Dit was zijn tienerversie van ‘Carpe Diem voor de glorie van God’, een oproep aan zijn eigen jonge ziel om het leven met doel en passie te grijpen. Ik houd daarvan. Maar op een paar dagen vraag ik me af hoe ik dat moet doen. Hoe ziet het er precies uit om met al mijn macht als jongere te leven voor de eer van God? Omdat ik de Schrift heb bestudeerd en heb geleerd van Jonathan Edwards, heb ik vier antwoorden gevonden die bijzonder nuttig zijn geweest.

1. Leef voor iets wat groter is dan jezelf

Ieder mens zoekt naar betekenis. In ons allemaal, jongere en oudere, is een onontkoombare rusteloosheid vanwege dat doel. En bewust of onbewust, we vinden allemaal een doel waaraan we ons leven hechten – of we proberen er een voor onszelf te creëren. Voor velen is dat doel zichzelf. Ze offeren, dienen en leven zich uit aan het altaar van ‘Ik’.

De auteur van Prediker getuigt ervan ooit voor dat doel te hebben geleefd en vond het uiteindelijk deprimerend leeg – alsof hij probeerde een fundament te bouwen met rook. Hij zag het als oppervlakkig en eeuwig waardeloos, niet in staat om de grote behoefte aan betekenis van de mensheid te bevredigen. En dit was een man wiens zoektocht geen grenzen had. Hij had overal gekeken – bijeengebrachte rijkdom, de geneugten van seks, de belofte van een spraakmakende carrière, hoogwaardig onderwijs en het comfort en de veiligheid van andere mensen. Maar na al zijn experimenten met voldoening, vond hij maar één ding dat echt, waarlijk voldoening gaf: God.

‘De slotsom van al wat door u gehoord is, is dit: Vrees God, en houd u aan Zijn geboden, want dit geldt voor alle mensen’ (Prediker 12: 13).

Zo iemand kan stevige raad geven aan jongeren: ‘Denk ook aan je Schepper in de dagen van je jeugd’ (Prediker 12: 1). Als je wilt dat je leven telt, als je een echt doel en zin wilt hebben, leef dan voor iets dat groter is dan jezelf. Alleen voor God leven. Leef voor Zijn glorie en grootheid, voor Zijn oneindige Koninkrijk. Sterf aan jezelf en leef voor Christus. We kunnen deze les niet te snel (of vaak) genoeg leren.

2. Leef meer voor anderen dan voor jezelf

Het op God gerichte leven is niet bedoeld om een geïsoleerde leven te zijn. Mensen hebben mensen nodig. Dat is een basisprincipe van Gods wereld. Adams behoefte aan Eva was geen tekort in zijn karakter; het was een door God gegeven onvolledigheid. Hij schiep Adam (en de rest van ons) met een verlangen naar gemeenschap. We hebben de vreugde van verbindingen in en door het Evangelie nodig. We hebben vrienden, familie en gemeenten nodig. We hebben hun liefde, vriendelijkheid, humor en geluk nodig.

Maar we moeten ook voor mensen leven, nederig en opofferend onszelf geven voor de behoeften en belangen van anderen. De laatste helft van Edwards eerste resolutie is deze: ‘Ik ben vastbesloten om te doen wat ik denk dat mijn plicht is en het meest voor het welzijn van de mensheid in het algemeen. Ik ben vastbesloten om dit te doen, welke moeilijkheden ik dan ook tegen kom, hoe veel en hoe overweldigend dan ook.’

Edwards was zich er terdege van bewust dat we er niet alleen voor onszelf zijn. We zijn hier voor een grotere en betere reden – om God te verheerlijken door mensen onbaatzuchtig te dienen en lief te hebben, ongeacht hoe moeilijk dat kan zijn. De prioriteit van zelfopoffering was door God bedoeld om een prioriteit te worden in de tienerjaren.

3. Leef en leer

Alles draait om groei, maar dat geldt vooral voor jongeren. We zijn jong en elke dag is een leerervaring. Elke nieuwe dag is een nieuwe kans voor persoonlijke groei en heiliging.

De meest voor de hand liggende manier waarop de volgelingen van Jezus over het leven leren, is door Gods Woord te bestuderen. Dat begint met het actief disciplineren van onszelf om de Schrift te lezen en een gewoonte te ontwikkelen om meer te leren over de God Die we liefhebben en dienen. Het nastreven van die discipline kan moeilijk zijn. Het kan vermoeiend zijn. Ingewikkeld. Saai zelfs (dat geef ik toe).

Maar zo leren we meer over het leven, en daarom moeten jij en ik onszelf trainen om Gods Woord vaak te lezen. En dan moeten we leren om ervan te houden. Ja, disciplineer zelfs onze genegenheden. Bestudeer je hersenen om het eerst te lezen, maar disciplineer je hart vervolgens om er plezier aan te beleven. En als je je afvraagt hoe onze lectuur onze affecties zou moeten voeden, kijk dan eens in Psalm 119 hoe dat werkt.

En neem het van Edwards in zijn negenentwintigste besluit: ‘Ik ben vastbesloten om de Schrift zo gestaag, constant en vaak te bestuderen, zodat ik zal zien en ervaren dat ik groei in de kennis daarin.’ Onze verantwoordelijkheid is om een nederige bereidheid te leren en te bidden voor een onuitblusbaar verlangen naar waarheid. Dat de waarheid zou opstaan in een hart dat door God wordt beïnvloed.

4. Leef met onverstoorbaar geluk

De Nederlandse theoloog Herman Bavinck schreef dat mensen in religie nastreven wat ze nergens anders vinden – “onverstoorbaar geluk.” Onverstoorbaar – wat een geweldig woord – het betekent niet geagiteerd. Geen achtbaan van voor- en tegenspoed. In die zin denk ik dat hij op briljante wijze vastlegt wat het betekent om met al onze macht te leven. Het christelijke leven is er een van overvloedige vreugde, want het gaat allemaal om vreugde in God. Het gaat over genieten van elke laatste druppel gelukkige hoop in Hem. Dat is uiteindelijk wat het betekent om voor God te leven – gehoorzaam Hem en leer in Hem een nooit ophoudend geluk te vinden dat ons de rest van ons leven zal dragen en bevredigen. Blijvend, onbreekbaar en onwrikbaar geluk kan niet worden gevonden in onze lichamen of onze bankrekeningen of onze studies of onze iPhones of onze Instagram-volgers. God is de enige bevredigende bron.

Jonathan Edwards schreef in zijn boek Religious Affections: ‘God is het hoogste goed van het redelijke schepsel. Het genot van Hem is ons eigen; en is het enige geluk waarmee onze zielen werkelijk tevreden kunnen zijn.’

Leef echt wanneer je leeft

Jongere, wil je leven? Ik bedoel, écht leven. Niet het soort passief leven dat niet leeft. Maar wil je dat je leven er werkelijk toe doet? Wil je nu leven als een manier om te investeren in je toekomstige ‘ik’? Leef dan voor iets dat groter is dan jezelf. Leef voor anderen meer dan jezelf. Leef en blijf leren. Leef met onverstoorbaar geluk. Luister naar Jonathan Edwards, een mede-tiener uit het verleden die Jezus net zoals jij wilde volgen en vastberaden leefde.

‘Ik ben vastbesloten om te leven met al mijn macht, terwijl ik leef.’

Het bericht 4 manieren waarop jongeren voor méér leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Quotes

“Misschien denk je niet iedere dag aan de wederkomst, maar – zoals Van Ruler al zei – gelovigen zijn wel mensen met een binnenpretje.”

“Gelukkig is de hemel geen eeuwige kerkdienst! (…) Trouwens, ik ben straks als dominee m’n baan kwijt.”

Het bericht Het leven hierna verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Leven met de Heere is ‘omgang hebben met God’. Dat is iets anders dan elkaar gedag zeggen of is met elkaar koffie drinken. Omgang hebben is iets als tussen man en vrouw die kennen, weten alles van en zeggen alles tegen elkaar, maar luisteren ook naar elkaar. Het is altijd met elkaar optrekken.

Het bericht Leven met de Heere verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik vond de vraag even confronterend als mijn twijfelachtige antwoord: ‘Ik weet het eigenlijk niet.’

Toegegeven, je kunt zijn keuze voor z’n lievelingstekst negatief duiden. Het kan overkomen alsof hij levensmoe is. Alsof hij liever van de aardbol verdwijnt. Zijn lievelingstekst is namelijk Filippenzen 1:21: ‘Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst.’

We hebben er samen even over gepraat, toen we een kleine, eenvoudige Bijbelstudie met elkaar hadden. Hij deelde met ons zijn lievelingstekst. Maar bovendien stelde hij scherpe vragen aan ons. Hij vroeg of ik ook (zoals Paulus het zegt) ‘de begeerte heb om heen te gaan’. Anders geformuleerd: ‘Wat als je nu op dit moment bij Christus zou mogen zijn? Ja of nee?’

Met dat ik deze vraag meteen naar jou als lezer doorpass, blijf ik er zelf ook over nadenken. Hoe zit dat eigenlijk met mijn verlangen om tot Christus te gaan? Om voor eeuwig bij Hem te zijn? Ik vond de vraag even confronterend als mijn twijfelachtige antwoord: ‘Ik weet het eigenlijk niet.’

Ervoer ik terughoudendheid, omdat de dood het onvermijdelijke tussenstation is? Het zal immers een perron zijn dat ik zielsalleen zal moeten bewandelen. Menselijk gesproken dan. Of was ik misschien gewoon te bang voor grote woorden? Bang om ondoordachte beloftes en uitspraken te doen, die ik nooit zou kunnen nakomen en verantwoorden tegenover de Allerhoogste? Of heb ik het gewoon te goed hier op aarde? Heb ik mijn eigen paradijsje gecreëerd, en is mijn heimwee verdronken in de zee van aardse zegeningen? Is mijn eeuwige hoop misschien weggeblazen door de lucht van het ondermaanse?

Heb ik mijn eigen paradijsje gecreëerd, en is mijn heimwee verdronken in de zee van aardse zegeningen?

Ik weet niet wat het was. Maar aan dat ‘Christusverlangen’ ontbreekt het mij soms nog zo. En áls dat Maranathagebed er dan ineens wel is, ervaar ik dat dan niet door al het lijden in de wereld? Of door vervelende privéomstandigheden? Door angst voor de hel? Door verlangen naar échte volmaaktheid, verlangen naar de hemel?

Overigens, wat dat laatste betreft: een medestudente schoof me onlangs de woorden van een klein Engels gedichtje onder mijn neus. If I want You for heaven, then deny me heaven. ‘Verlang ik slechts de hemel, ontzeg me dan de hemel.’ Ook dat stelde me weer voor de confronterende vraag: ‘Is het me eigenlijk wel om Christus te doen in dit leven? En als ik sterf, is dat dan eigenlijk voor mij ook wel winst?’

Wat een gereserveerdheid eigenlijk; het simpelweg niet durven zeggen dat het leven Christus is en het sterven winst. Als dat al te grote woorden lijken, wat houdt mijn geloof dan eigenlijk nog in? Ik vraag me wel eens af: Zou, als ik toen en daar op dat water had gelopen, zou Christus mij dan ook ‘kleingelovige’ hebben genoemd? (Matth. 14:31) Ik vrees het soms…

En zonder dat ik mijn gereserveerdheid goed wil praten, begint het in mij te zingen.

Maar ach, wat ik in ieder geval wel zeker weet is dat Jezus Zijn hand ook (of misschien wel: juist) naar die ‘kleingelovige’ uitstak. Dat Hij hem veilig terug in het schip bracht. En dat de wind toen ging liggen. En zonder dat ik mijn gereserveerdheid goed wil praten, zonder dat ik daar onverschillig in wil berusten, begint het, ondanks de golven van deze geloofsvragen, in mij te zingen:

‘Al slaat de zee ook hol en hoog
en zweept de storm ons voort,
wij hebben ’s Vaders Zoon aan boord,
en ’t veilig strand voor oog.’

Het bericht Mijn heimwee verdronken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Veel mensen – waarschijnlijk ook sommigen die we kennen – antwoorden nee. Zij belijden het geloof als christenen en streven er voor een tijd naar om te leven op Gods weg, maar na verloop van tijd komen ze erachter dat hun huidige lijden niet de moeite waard is en vallen ze af. Maar in Romeinen 8:18-25 beantwoordt Paulus de vraag met een nadrukkelijk ja. Hij zegt zelfs dat: “het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden” (v. 18). Paulus zegt: Als u weet waar u in de toekomst naar toe gaat, zou je niet eens bezig zijn met de gedachte dat de huidige problemen en pijn het niet waard zijn.

Dus wat is deze heerlijke erfenis waar de christen van dag tot dag naar toegaat, soms met pijnlijke stappen?

De apostel zegt: “Met reikhalzend verlangen immers verwacht de schepping het openbaar worden van de kinderen van God” (Rom. 8:19). Er komt een heerlijkheid die zo verblindend krachtig is dat als het op ons valt het de hele geschapen orde zal omhullen en verheerlijkt het samen met ons. We nemen de natuur met ons mee in een vernieuwde, herstelde, verloste werkelijkheid. Ons zoonschap zal in het openbaar worden onthuld en erkend en we zullen eindelijk en volledig “aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig” (Rom. 8:29) worden. We zullen zo volmaakt heilig zijn als Christus en zo oogverblindend mooi als hij is. Dat is de heerlijkheid.

De schepping zucht

En dit is waarom we nog niet genieten van deze heerlijkheid. Toen de mensheid in zonde viel, deelde de geschapen orde op de een of andere manier in die val (Rom. 8:20). Het “is aan de zinloosheid onderworpen”. De natuur is niet wat het zou moeten zijn of waar het voor is gemaakt. Het is vervreemd, zowel van ons (die bedoeld waren om in harmonie met de natuur te leven, zoals haar bestuurders of heersers – zie Gen. 1:29) en van zichzelf. Het is onderworpen aan zinloosheid, niet door haar eigen keuze, maar door “hem die haar daaraan onderworpen heeft” (Rom. 8:20). Dit verwijst naar God, omdat de onderwerping werd vergezeld door de “hoop” van de bevrijding (Rom. 8: 20-21). Dit is de reden waarom de schepping wacht “met reikhalzend verlangen.”

Nu is de schepping echter in “slavernij van het verderf” (Rom. 8:21). Het is gevangen in een doorgaande cyclus van dood en ontbinding. Het is geweldig om te zien hoe de levendgevende aard van de natuur er voortdurend naar streeft zichzelf te herstellen, waardoor nieuw leven ontstaat uit de dood (bloemen groeien van de meststof van dode organismen bijvoorbeeld). Maar alles in de natuur verslijt en sterft. En zo is de natuur een rijk van pijn en lijden. Het “zucht en verkeert in barensnood” (Rom. 8:22). Als dingen vergaan is er van het begin tot het einde aanhoudende pijn. In deze schepping is geen ervaring niet besmet met pijn, ook al is het alleen maar de pijn van het weten dat de ervaring niet zal blijven.

De schepping zal bevrijd worden

Maar dit is niet het laatste woord. “De schepping zelf zal bevrijd worden … om te komen tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God” (Rom. 8:21). In plaats van frustratie zal er vervulling zijn. Wanneer we de majesteit en de grootsheid overdenken van de oceanen, bergen, valleien, bossen, en ga zo maar door, dan staan gedachten stil bij het overdenken hoe de wereld eruit zal zien wanneer het vrij is om zichzelf te zijn! En in plaats van de pijn zal er slechts vreugde zijn. Daarom is de beste metafoor voor de huidige staat van de schepping de bevalling van een kind (Rom. 8:22; Matt. 24:8). De weeën zijn niet zinloos omdat de wereld een nieuwe versie van zichzelf baart.

Dit is de toekomst – de vervullende, vernieuwende en vreugde gevende toekomst – waar de schepping zich op kan verheugen omdat het de toekomst is waar Gods kinderen naar uitkijken. Dit is Paulus’ antwoord op de vraag of onze toekomstige heerlijkheid het waard is ons huidige lijden te dragen. Hij merkt op dat zelfs de schepping u verzoekt om ja te zeggen!

We zijn er nog niet, maar we zullen er komen. En in Romeinen 8:23 wijst Paulus ons op iets dat kinderen van God al hebben, en op iets wat ze nog niet hebben. We hebben “de eerstelingen van de Geest”. De eerstelingen van een binnenkomende oogst waren letterlijk de eerste partij – een voorproefje van wat komen zou. Op dit moment maakt de Geest ons innerlijk levend (Rom. 8:10). Hij geeft ons een geleidelijke en interne vrijheid van de gevolgen van de zonde en de dood, waardoor we langzaam meer gelijkvormig worden aan Christus (Rom. 8:29). Maar dit zijn slechts de eerstelingen – slechts een voorproefje van de totale vrijheid van de gevolgen van de zonde en de dood in ons lichaam en geest die de Geest ons op een dag zal geven. Dit zal alleen komen wanneer we hebben wat we op dit moment niet hebben en waar we toch reikhalzend naar uitzien: “de aanneming tot kinderen, namelijk de verlossing van ons lichaam” (Rom. 8:23). Hoewel we wettelijk geadopteerd zijn, hebben we nog niet de volkomen eenwording met de familie ontvangen. We hebben nog niet genoten van die laatste viering van onze status, maar dat zal gebeuren.

Het is het waard

Soms beseffen we ons dat we in sommige opzichten meer gelijkvormig zijn geworden aan Jezus. Misschien merk je iets waarin we minder gebrekkig zijn dan we eerder waren, of dat we meer liefhebben dan we gewend waren, of dat we meer het goddelijke doen dan we gewend zijn. In die momenten moeten we ons eraan herinneren dat de pijn van het deel uitmaken van Christus’ gezin in een wereld van frustratie en afwijzing en gelijkvormig worden aan het beeld van Christus niet kan worden vergeleken met de heerlijkheid die we verwachten.

We weten dat we niet zijn wat we op een dag zullen zijn en hebben nu niet alles wat we op een dag wel zullen hebben (Rom. 8:24). We weten dat al onze beste dagen nog in het verschiet liggen en al onze pijnlijke dagen zullen dan voorbij zijn. En ja, zelfs op onze slechtste dagen en in onze moeilijkste momenten weten we dus: het is de moeite waard.

Het bericht Het zuchten van de schepping is niet zinloos verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De tijd tikt zichzelf weg. Oma’s stem klinkt door de kamer.

‘Want ik ben er van overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden…’

De tijd tikt mensen weg. De wijzers schuiven ze als stof.

‘Ook wij zuchten in onszelf, in de verwachting van de aanneming tot kinderen..’

De tijd tikt door.

‘Niets kan ons scheiden.’

Tegen de tijd in. Verdrukking en vervolging ligt over de aarde. Honger vult de magen. Benauwdheid de harten. Naaktheid kleed de mensen. Gevaar vult de ogen. Het zwaard doorsteekt ons vlees. Het tikt de wereld aan. De mensheid aan. Zoals de klok de tijd laat tikken.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad.’

Een jubel door de tijd. Een wakker uit je slaap galm van de klok. De oude gebroken stem leest door. De stem waarmee ze haar Schepper heeft aangeroepen. De waarheid valt neer in ons hart, in de kamer, in de wereld.

‘Want ik ben er van overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus onze Heere.’ 

Het valt onze handen in. De Paulus-overtuiging die door de uitroep van volbrenging. totale overwinning heeft gekregen. In alle eeuwen. Op begraafplaatsen. Ziekenhuisbedden. Terminale lichamen. Gebroken harten. Doodsangsten. Gepeste kinderen op het schoolplein. Toekomst verliezen. De hoogste bergen. De diepste plaatsen. Mijn leven.

‘Want ik ben er van overtuigd..’ 

Ik fluister het de wereld in en weet dat ik er alleen maar van overtuigd kan zijn omdat God er Zelf van overtuigd is.

‘Meer dan, meer dan een overwinnaar.’

En daar in de oude stoel van mijn oma weet ik mij rijk. Rijker dan iets mij ooit kan maken. Overwinningsrijk in een gebroken wereld. Daar waar Hij werd zoals wij. Het kinder gehuil van een zondeloos Kind. De verbrijzelde en verachte. Die met alle waarheids-overtuiging sprak:

‘Het is volbracht!’

Hij werd zoals wij. Wij zijn zoals Hij.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem Die ons heeft liefgehad.’

Kracht voor vandaag. Blijde hoop voor de toekomst.
De tijd tikt. Tikt ons naar Hem toe.

Het bericht De tijd tikt … verscheen eerst op Geloofstoerusting.