Maar Edwards heeft iets begrepen wat wij vaak niet begrijpen. Hij begreep dat het leven kort is en dat het alleen zinvol is als het voor Gods glorie wordt geleefd. Hij begreep dat tijdverspilling een symptoom is van het feit dat we onze blik niet meer op het Evangelie hebben.

Jonathan Edwards begreep dat tijdverspilling een symptoom is van het feit dat we onze blik niet meer op het evangelie hebben.

Het probleem is dat we onze blik niet meer op het evangelie hebben, wat betekent dat we tijd verspillen – vooral wij tieners. Elke dag verspillen we tijd. Er zijn zelfs bepaalde valstrikken voor tieners (zelfs en vooral voor christelijke tieners) waarin we telkens weer terugvallen. Ik zal je er vijf laten zien.

We verspillen tijd wanneer we niet de dingen doen die we zouden moeten doen

Als christenen zijn we geroepen tot een leven van hard werken en goede daden. Toch zijn we geneigd om verantwoordelijkheid te negeren. Elke dag zijn er duizend dingen die we zouden moeten doen. Van simpele tot belangrijke dingen: we hebben klusjes, huiswerk en baantjes, maar ook mogelijkheden om te lezen, spelen met onze broers en zussen, een zonsondergang te waarderen, de afwas te doen, bidden, schrijven, sporten, melk ophalen in de winkel, en de vrucht van de Geest najagen (Galaten 5:22-23).

‘Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen’ (Efeziërs 2:10). Als geschapenen – en zelfs evenbeelden – van een oneindig goede God, zijn we gemaakt om goed te doen. En hij heeft van tevoren deze goede werken voor ons voorbereid.

Dus we verspillen tijd wanneer we niet op zoek zijn naar die goede daden – of wanneer we ze tegenkomen en ervoor kiezen ze te ontlopen. Op een pijnlijk overtuigende manier gaat Jakobus zo ver om te zeggen dat het zonde is als je weet wat je moet doen, maar je het niet doet (Jakobus 4:17).

We verspillen tijd als we media misbruiken

Hier is het dan – het verplichte media punt, waar ik statistieken uit wetenschappelijke studies opsom, die laten zien hoe de typische tiener 20 uur televisie per week bekijkt en hoe we meer dan 350.000 commercials hebben gezien tegen de tijd dat we 18 jaar worden. En dan heb ik de tientallen uren die we elke week online doorbrengen of die talloze minuten op onze telefoon nog niet eens meegerekend.

Begrijp me niet verkeerd. Deze statistieken kunnen in bepaalde context nuttig zijn. Maar voor mij vertellen dat een anoniem team van experts zegt dat ik te veel tv kijk in een week, daar heb ik vrij weinig aan en het doet me ook vrij weinig. De kans is groot dat ik het allang weet. Ik weet best dat ik films, Pinterest of Twitter kan gebruiken om goede werken of godvruchtige gewoontes uit te stellen.

Maar besef ik dat de ogenschijnlijk onschuldige tijd die ik daaraan besteed, soms zondig kan zijn? Ik denk het niet. Ik realiseer me niet dat ik verantwoording heb af te leggen aan God over mijn tijd. Daarom verspil ik het.

We verspillen tijd wanneer we met verkeerde dingen bezig zijn, of met verkeerde redenen

In zichzelf is drukte niet per se zondig. We kunnen druk zijn met de juiste dingen om de juiste redenen. Maar druk zijn kan verkeerd worden.

Ik heb het niet over een baan, of school, of zelfs tijd dat je doorbrengt met vrienden of familie. Ik heb het niet over de tijd die is besteed aan het onderhouden van godvruchtige gewoontes. Ik heb het over de tijd die je besteedt om ergens heen te gaan waar je niet zou moeten zijn, tijd doorbrengen met iemand met wie je geen tijd zou moeten doorbrengen, tijd vullen met zondige bezigheden of te veel tijd spenderen aan zaken die in het licht van de eeuwigheid onbelangrijk zijn.

Ik maak mij te vaak schuldig aan die laatste categorie. Hoewel er goede, tijdelijke bezigheden zijn waarvan we zouden moeten genieten, kunnen ze niet al onze tijd opeisen. Ze zouden ons kansen kunnen laten missen om het evangelie te delen, goede werken te doen. Dus, wat kunnen we veranderen?

We verspillen tijd wanneer we onze problemen ontlopen

Soms zoeken we naar drukte zodat we een lastig probleem dat we niet onder ogen willen zien, kunnen ontlopen. We gebruiken de drukte als een excuus om geen rekening te hoeven houden met de realiteit. Als we geen tijd hebben om als gezin gezamenlijk te eten, hoeven we ons niet bezig te houden met onderliggende wrok. Als we geen tijd hebben om ons in te schrijven voor een studie, hoeven we niet te dealen met de verwachtingen van onze ouders. Als we geen tijd hebben om met onze vrienden te studeren, hoeven we niet met hun emotionele bagage om te gaan. Dit soort drukte geeft ons een aantrekkelijk gevoel van ontsnapping.

Maar dat is absoluut een verkeerde manier om onze problemen aan te pakken. Onze levens maken deel uit van iets veel groters en belangrijkers dan alleen onszelf. Hoewel we in de verleiding komen om tijdelijk door drukte aan problemen te ontsnappen, stel je ??het onvermijdelijke alleen maar uit. We zullen uiteindelijk toch met ons leven moeten dealen. Helaas worden problemen niet opgelost door ze te negeren. Inderdaad, het uitstellen doet meer kwaad dan goed – het verspilt niet alleen tijd, maar het geeft ons ook stress.

We verspillen tijd als we niet rusten

Er is een groot verschil tussen luiheid en rust. Luiheid is een zelfzuchtige tijd die we doorbrengen in overtreding van Gods gebod; het is nutteloos met onszelf bezig te zijn terwijl we zouden moeten werken. Rust, daarentegen, is een door God gegeven methode van aanbidding die ons in staat stelt om onze harten en geesten te verfrissen. Luiheid is slecht; rust is buitengewoon goed.

Dus wanneer drukte je van rust houdt, overtreed je Gods gebod. Rust is gehoorzaamheid. Jen Wilkin schrijft: ‘De God die onze ziel rust geeft, beveelt ons aanbidding in de vorm van lichamelijke rust. De aanbidder is gezegend in gehoorzaamheid.’ Wanneer mijn gezin ‘s avonds samen bidt, vraagt mijn jongere broer vaak of God ons goed zal laten slapen, zodat we verfrist en wel zullen opstaan om hem ‘s morgens opnieuw te dienen. Hij begrijpt wat ik vaak mis – rust maakt ons betere werkers en betere aanbidders.

Het leven is kort

Het evangelie verandert alles, inclusief hoe we onze tijd doorbrengen. Het leven is immers kort. Tieners kunnen het zo gemakkelijk verspillen in zondige drukte, of luiheid, of afleiding, of ontevredenheid. Of ze kunnen het voor Jezus gebruiken. Voor Hem leven betekent dat we ons leven als het Zijne beschouwen. Het betekent dat we vreugdevol zeggen, samen met de tiener Jonathan Edwards: ‘Vastbesloten, om met al mijn kracht te leven, terwijl ik leef.’

Het bericht Vijf manieren waarop tieners hun tijd verspillen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toewijding bestaat dus uit de bereidheid om hard te werken, maar ook een verstandige focus, besef van urgentie, waakzame voorzichtigheid en een gelovig vasthoudendheid. Eén van de duidelijkste Bijbelse oproepen voor toewijding is als Paulus zegt:

‘Let er dan op dat u nauwgezet wandelt, niet als dwazen, maar als wijzen, en buit de geschikte tijd uit, omdat de dagen vol kwaad zijn. Wees daarom niet onverstandig, maar begrijp wat de wil van de Heere is.’ (Efeziërs 5:15-17)

Onderscheidende focus

Een toegewijd persoon zoekt het ‘begrip wat de wil van de Heere is’ (Efeziërs 5:17). Gebaseerd op de context is te zien dat Paulus niet Gods verborgen wil bedoelt (bijvoorbeeld over of en met wie we trouwen). Hij bedoelt in de eerste plaats Gods geopenbaarde wil als het gaat over het vermijden van specifieke zonden. We leren om te ‘beproeven wat de Heere welbehaaglijk is.’ (Efeze 5:10)

Paulus was een ‘soldaat’ die ‘burgerlijke bezigheden’ vermeed zodat hij ‘hem kan behagen die hem voor de krijgsdienst aangenomen heeft.’ (2 Timotheüs 2:4) Als we dan kijken naar deze manier, hoe hij leefde, kan je aannemen dat hij deze manier toepaste bij dingen die minder belangrijk waren, en ons afleiden van onze focus. Zowel zondige als onnodige afleidingen zijn vaak moeilijk om aan de kant te zetten.

Terwijl ik dit schrijf heb ook ik een zaak in mijn leven waardoor ik veel bezorgdheid heb. Er is een goede bezorgdheid, vergelijkbaar met Paulus bezorgdheid voor de kerken (2 Korinthe 11:28) en een zondige bezorgdheid, waarover Paulus de Filippenzen vertelde om niet aan toe te geven (Filippenzen 4:6-7). Toewijding vraagt om dit te onderscheiden en op een goede manier met zonde om te gaan. Maar toewijding vraag ook om het zien wat Gods wil nu voor mij is. Om bijvoorbeeld te focussen op het afmaken van mijn werk vandaag en tijdelijk verwaarlozen van de veeleisende zaak die, ook al is het belangrijk, niet de prioriteit is op dit moment.

Een toegewijd persoon moet leren om nalatig te zijn. Er zijn veel schreeuwende en veeleisende verleidingen en minder belangrijke dingen die een toegewijd persoon strategisch moet negeren. Dit vraagt om de gewoonte de ontwikkelen een verstandige focus te hebben.

Inzicht wat er toe doet

Een toegewijd persoon ‘buit de geschikte tijd uit, omdat de dagen vol kwaad zijn’ (Efeze 5:16). Hij realiseert zich dat de tijd beperkt is. Als je naar de context kijkt zie je dat Paulus heiligheid bedoeld: we moeten onze tijd niet aan zonde verspillen. De beste manier om je tijd te besteden is om vol te zijn met de Heilige Geest en de vruchten van de Geest dragen (Galaten 5:22-23). En je tijd dus niet te verspillen met zonde, zoals dronken zijn en seksuele zonden (Efeze 5:3, 18).

Maar, opnieuw, zou Paulus iets zeggen over de ‘burgerlijke bezigheden.’ Er is niet genoeg tijd om alles te doen wat je leuk zou vinden. Zelf als ‘soldaat’ is er niet genoeg tijd om alle goede dingen te doen, geestelijk helpende dingen die we fijn vinden om te doen. Maar er is genoeg tijd voor ons om te doen wat God ons geeft om te doen (2 Korinthe 9:8).

Een toegewijd persoon voelt dat we maar een korte tijd op aarde hebben en zoekt verstandig om zijn weinige dagen te gebruiken voor de paar dingen die hij het belangrijkste vindt (Psalm 90:12).

Waakzame zorgvuldigheid

Een toegewijd persoon kijkt ook zorgvuldig hoe hij leeft, ‘niet als dwazen, maar als wijzen’ (Efeze 5:15). Dit soort zorgvuldigheid is een ontwikkelde waakzaamheid. De meeste mensen hebben dit niet al vanaf hun geboorte.

We hebben vaak de neiging om terug te vallen in onze ‘natuurlijke en vertrouwelijke’ neiging van gedrag en denken en de weg te gaan die het minste weerstand oplevert . We hebben gewoontes (zondig of gebrekkig) hoe we emotioneel reageren op bepaalde situaties en een bepaalde gedrevenheid die we hebben ontwikkeld in onze kinder- en tienerjaren. We merken die gewoontes amper op, omdat we er niet zorgvuldig naar kijken. De meeste mensen willen daarvoor geen mentale, emotionele of geestelijke energie verbruiken om deze waakzame voorzichtigheid te ontwikkelen over de manier hoe we leven.

Dat betekent dus dat de meeste van ons niet wijs zijn. Ik weet dat ik dat van nature ook niet ben. Ik heb geen natuurlijke neiging naar dit soort waakzaamheid. Maar ik ben oud genoeg om de echte, lange-termijn voordelen van waakzaamheid te realiseren waar ik het heb toegepast – en de consequenties waar ik het niet het toegepast. Dit versterkt alleen mijn beslissing om de domheid van onzorgvuldigheid in de steek te laten en zorgvuldiger te kijken hoe ik leef.

Trouw doorzettingsvermogen

En tot slot, toegewijde mensen zetten trouw door in het ontwikkelen en toepassen van de verstandige focus, een gevoel van urgentie en een waakzame voorzichtigheid over hoe ze leven. Dit is niet expliciet in de tekst te vinden, maar wel impliciet, vooral in het woord ‘tijd’. (Efeze 5:16)

De ‘kwade dagen’ beschrijven de tijd waarin we nu leven. Elke dag die we leven als christenen op deze aarde, totdat we sterven of Jezus terugkomt, is omgeven met kwaad, wat Paulus duidelijk maakt in Efeze 6. De gevaren van in zonde vallen of bezig zijn met de ‘burgerlijke bezigheden’ verdwijnen niet. Paulus’ aanmoediging is er een die we moeten toepassen ‘elke dag, zolang men van een heden kan spreken, opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonde’ (Hebreeën 3:13).

Wat het ook kost

Alle soorten toewijding is hard werk. Maar christelijke toewijding gaat verder. Het gaat naar een geest bekrachtigde ontwikkeling van een onderscheidende focus, het besef van wat er toe doet, waakzame zorgvuldigheid en trouw doorzettingsvermogen. En een christen weet dat we zonder Gods hulp het spoor missen en veel tijd verspillen aan veel zonden en ‘burgerlijke bezigheden’. Daarom bidden we: Wat het ook kost, Heere, vergroot mijn verlangen om Uw wil te doen met alle toewijding.

Het bericht Heer, bewaar me voor het verspillen van mijn leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De tijd tikt zichzelf weg. Oma’s stem klinkt door de kamer.

‘Want ik ben er van overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden…’

De tijd tikt mensen weg. De wijzers schuiven ze als stof.

‘Ook wij zuchten in onszelf, in de verwachting van de aanneming tot kinderen..’

De tijd tikt door.

‘Niets kan ons scheiden.’

Tegen de tijd in. Verdrukking en vervolging ligt over de aarde. Honger vult de magen. Benauwdheid de harten. Naaktheid kleed de mensen. Gevaar vult de ogen. Het zwaard doorsteekt ons vlees. Het tikt de wereld aan. De mensheid aan. Zoals de klok de tijd laat tikken.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad.’

Een jubel door de tijd. Een wakker uit je slaap galm van de klok. De oude gebroken stem leest door. De stem waarmee ze haar Schepper heeft aangeroepen. De waarheid valt neer in ons hart, in de kamer, in de wereld.

‘Want ik ben er van overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus onze Heere.’ 

Het valt onze handen in. De Paulus-overtuiging die door de uitroep van volbrenging. totale overwinning heeft gekregen. In alle eeuwen. Op begraafplaatsen. Ziekenhuisbedden. Terminale lichamen. Gebroken harten. Doodsangsten. Gepeste kinderen op het schoolplein. Toekomst verliezen. De hoogste bergen. De diepste plaatsen. Mijn leven.

‘Want ik ben er van overtuigd..’ 

Ik fluister het de wereld in en weet dat ik er alleen maar van overtuigd kan zijn omdat God er Zelf van overtuigd is.

‘Meer dan, meer dan een overwinnaar.’

En daar in de oude stoel van mijn oma weet ik mij rijk. Rijker dan iets mij ooit kan maken. Overwinningsrijk in een gebroken wereld. Daar waar Hij werd zoals wij. Het kinder gehuil van een zondeloos Kind. De verbrijzelde en verachte. Die met alle waarheids-overtuiging sprak:

‘Het is volbracht!’

Hij werd zoals wij. Wij zijn zoals Hij.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem Die ons heeft liefgehad.’

Kracht voor vandaag. Blijde hoop voor de toekomst.
De tijd tikt. Tikt ons naar Hem toe.

Het bericht De tijd tikt … verscheen eerst op Geloofstoerusting.