Onlangs klapte ik in mijn handen van plezier, toen één van die bengels het voor de derde keer die dag probeerde. Toen ze zag dat ‘mama’ achter haar aan kwam, maakte ze zelfs nog wat extra vaart. Maar gelukkig was de buurvrouw op tijd en kon het kind de straat nog net niet oversteken. Dat was de tweede keer trouwens wel anders. Zonder te kijken, huppelde het kleintje onbezorgd de weg op. Er had zo maar van alles kunnen gebeuren.

De buurvrouw had echt oneindig veel geduld, want ook als het meisje wél in haar buurt was, was het kind onuitstaanbaar. Ze verplaatste potten en pannen voor het huis, die moeder vervolgens in de weg stonden. Ze wilde haar been met schoen en al in een emmer met water dopen; water dat haar moeder voor de ramen gebruikte. Moeder moest constant ingrijpen, totdat ze uiteindelijk klaar was met haar schoonmaaktaken en ze zichzelf en haar kroost weer veilig in huis op kon sluiten.

‘Was ik ook zo?’ vroeg ik me af. Ik vrees dat God, menselijk gesproken, niet lang na zou hoeven denken over het antwoord. Alsof Hij zeggen zou: ‘Ja kind. Sterker nog; jij bent nog steeds zo.’
Adam en Eva begonnen er al mee; ze liepen weg bij God en ze verstopten zich voor Hem. Maar God kwam erachteraan en Hij riep Adam: ‘Waar bent u?’ Heb je het Hem ook al eens horen zeggen tegen jou? ‘Lotte! Maarten! Eline! Ruben! Waar ben je?’

Wij lopen immers ook zo gauw bij God weg. En bovendien, onze wegloopactiviteiten zijn niet eenmalig. Soms gebeurt het zo maar drie keer op één dag. De overkant lokt, de vrijheid trekt, en weg zijn we. Maar Zijn eindeloze geduld blijft ons maar opzoeken. Hoewel; eindeloos…?

Het is God Zelf, Die de gevaren van weglopen bij Hem zó goed kent. En daarom komt Hij achter ons aan. Letterlijk. Jezus komt letterlijk achter ons aan. Hij begeeft Zich op het gevaarlijke terrein om ons er vandaan te trekken. Kom hier! Het is daar Levensgevaarlijk! Je speelt met je Leven…

Wat een genade als we daar uiteindelijk zelf ook achter komen! Wat een genade als we zien, dat we in de schaduw van de Allerhoogste veel veiliger zijn. Psalm 91 zegt: ‘Want Hij zal voor u Zijn engelen bevel geven dat zij u bewaren op al uw wegen.’

Ik kijk even goed om mij heen. Ik zie een massa mensen in het huis van Vader, veilig en wel. Maar ik zie helaas ook een stroom van mensen oversteken. Weg bij de Vader. Op zoek naar iets beters. En dan echoot in mijn gedachten de vraag van Jezus: ‘Wilt u ook niet weggaan?’ (Johannes 6:67)

Hij wacht op jouw antwoord.

Het bericht Overstekend wild verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De voorbereidingen begonnen al vroeg in de morgen op de dag van vertrek. Bij sommigen zelfs al een dag eerder, gezien de immense rotzooi die ze in korte tijd hadden gecreëerd. Dan is er meer tijd nodig. Eerlijk is eerlijk, hoewel wij van het mannelijk geslacht waren, was het op onze kamer toch een stuk opgeruimder dan bij veel vrouwelijke reisgenoten. Ik noem geen namen.

Ik zei dat ik op een gegeven moment ingesteld was op de thuisreis. Maar weet je, het is vaak zelfs meer dan dat. Het is zelfs een verlangen naar huis! In Kroatië verlangde ik op een gegeven moment gewoon weer naar een bord ouderwetse spinazie à la crème met een lekkere, vette gehaktbal. En ik verlang aan het eind van zo’n reis ook altijd weer naar m’n familie en vrienden. En het belangrijkste van dit alles: ik verlang ernaar om weer in m’n eigen bed te liggen met m’n eigen deken en m’n eigen kussen.

Paulus herkent een dergelijk gevoel trouwens wel. Ik hoorde ‘m vanmorgen nog zeggen in Filippenzen 1: ‘Ik heb de begeerte om heen te gaan en bij Christus te zijn, want dat is verreweg het beste!’ Paulus verlangt ook vurig om naar Huis te gaan. Maar dan wel Huis met een hoofdletter…

Na een lange reis met de bus en het vliegtuig kwam ik eindelijk aan op Schiphol. M’n ouders wachtten mij op om me vervolgens thuis te brengen. Toen ik, eenmaal thuis, op mijn kamer kwam, kon ik mijn ogen niet geloven. Mijn ouders hadden m’n kamer een make-over gegeven. De muren waren gesausd, de lampen waren vervangen en enkele nieuwe items sierden de kamer. Ze hadden er hard aan gewerkt, zodat alles klaar zou zijn als ik thuis kwam. Wauw!

Weet je, dat wat mijn ouders deden, is nu precies wat Jezus bezig is te doen. Hij zegt in Johannes 14 het volgende: ‘Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.’ Wauw!

Het is precies die plaats waar Paulus graag heen wil. Die plaats is verreweg het beste, zegt hij. Het was een uitspraak die me aan het denken zette. Zo vaak heb ik het hier nog prima naar m’n zin. Zo vaak ontbreekt dat vurige verlangen om Thuis te komen…

Wellicht herken je dat laatste wel. Zou het komen omdat we nog niet bereid zijn om de Thuisreis te gaan maken? Misschien hebben we wel veel te weinig voorbereidingen getroffen. Maar dan is het voor jou en mij zaak om aan de slag te gaan! Het kan immers zo maar plotseling de tijd zijn dat Hij ons op komt halen.

Een van de noodzakelijke voorbereidingen is gebed. Bid je mee?

‘Vader in de hemel,
Dank U wel dat U een plek voor mij gereed wilt maken! Dank U wel dat U me ophaalt en dat we elkaar in de armen mogen sluiten, omdat we elkaar een tijd niet gezien hebben. Dank U wel dat U mij naar Huis wilt brengen. Dank U wel dat U me vervolgens iets compleet nieuws wilt laten zien! Speciaal voor mij.

Echter, nu is dit alles nog toekomst. Dus tot die tijd bid ik U:

‘Houd mijn gemoed voor U bereid,
opdat het blij Uw komst verbeid’,
daar ’t in een stil vertrouwen leeft,
dat Gij ons onze schuld vergeeft.’

Het bericht De gekken vertrekken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Mannen, bouw en bescherm! verscheen eerst op Geloofstoerusting.