Gods Woord geeft ons de gelegenheid onszelf te zien zoals wij werkelijk zijn. Dat is schrikken! Maar het geeft ook blijdschap: Zijn Woord toont niet alleen wat mis zit, maar wijst ook aan wat het goede is en voedt ons op om alles te kunnen zijn en doen waartoe God ons roept (2 Timotheüs 3:16-17). Omgaan met de Bijbel is dus een actief en ingrijpend proces.

Het is verdrietig wanneer wij Gods Woord lezen, bijbelstudie doen, naar preken luisteren en het overdenken, terwijl het ons leven niet raakt.

Het is verdrietig wanneer wij Gods Woord lezen, bijbelstudie doen, naar preken luisteren en het overdenken, terwijl het ons leven niet raakt. Ondanks dat wij er aandacht aan besteden, maakt het toch geen diepe indruk. In plaats van ons er zó in te verdiepen dat het ons leven verandert, gaan we gewoon door alsof wij niets gezien hebben. Al slaagden we in een examen theologie, het zou verloren tijd zijn. Kennis op zich is slechts een zeepbel (1 Korinthe 8:1) en de consequenties van kennis zonder daden is veel erger dan de gevolgen van een gezakt examen.

Het bericht Spiegel aan de wand verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ruard en Ilanah omschrijven stille tijd als de dagelijkse tijd die je apart zet, waarin je, je terugtrekt om naar Gods Woord te luisteren en met Hem te praten door in gebed te zijn. Laurens merkt op dat je bij de mensen in de Bijbel die met God wandelen ook die twee ingrediënten ziet: ze spreken tot God door te bidden en ze luisteren naar Hem door Zijn Woord. We zien ook dat Jezus, ons grote voorbeeld hierin, Zich regelmatig terugtrekt van de groep en dat Hij vaak vroeg in de ochtend of nacht aan het bidden is, vult Ruard aan.

Maar waarom is het zo belangrijk om stille tijd te doen? Laurens wijst direct naar Johannes 15:5 dat je zonder Jezus niets kunt doen. Geef gehoor aan die oproep om Hem te zoeken elke dag. Ik heb Hem elke dag nodig, legt Laurens uit. Het enige wat wij kunnen doen om een geestelijk vruchtbaar leven te leiden is het aan God te vragen, want het is Zijn vrucht en Hij werk het in ons. Het christenleven begint op je knieën. Als je Hem liefhebt dan wil je tijd met Hem doorbrengen.

Hoe doe je dan je stille tijd? Eén van de velen tips die worden besproken is: in de ochtend, zo pleiten Laurens en Ruard. Laten wij de eerste momenten van de dag die wij hebben aan God wijden en plan het ook echt in je agenda. Laat je gedachten vormen door Hem. Er is geen beter moment om dat te doen dan in de ochtend. Ilanah vult aan: en verlies de moed niet, zoals in Lukas 18:1 door Jezus zelf wordt gezegd. Blijf je Bijbel lezen en bidden, soms is het een moeilijke tijd, dat hoort erbij, maar God wil ons vormen daardoor.

Verder vind je in deze aflevering nog meer voorbeelden en waardevolle tips om je stille tijd vorm te geven en zo te groeien in geestelijke vrucht en relatie met de Heere.

Het bericht Stille tijd – hoe geef je dat vorm? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien ben je van nature gemotiveerd om te trainen – net als mijn vrienden die elke dag foto’s en video’s van hun trainingsschema plaatsen. Maar als je op mij lijkt gaan je motivaties op en neer zoals een kind op een trampoline. Maar wat als de resultaten van je work-out voor altijd zouden blijven bestaan? Zou je meer gemotiveerd zijn?

Hard werk wordt beloond

Tijdens de Olympische Winterspelen was ik onder de indruk van bliksemsnelle bobsleeën en snowboarders. Ik was onder de indruk van hun atletische uitmuntendheid, maar ik was nog meer onder de indruk toen ik nadacht over de gedisciplineerde training die het moet hebben gekost om er te komen.

Aan het einde van elk evenement, toen de zegevierende atleten op het hoogste treedje van het podium stonden, met een glimlach op hun gezicht en medailles die op hun borst rustten, plukten ze de vruchten van hun training. Maar volgens de Bijbel is er een superieure vorm van training – niet omdat fysieke training waardeloos is, maar omdat het beperkt is.

Als jij je ooit afgevraagd hebt wat God over je workouts denkt, is hier het antwoord: Hij denkt dat het een nuttige, maar beperkte, waarde heeft. Dus terwijl je rent, oefeningen doet en gewichten opheft, moet je ervan uitgaan dat het goed is om te doen. Je lichaam in goede conditie houden is lovenswaardig, zelfs verstandig, maar het zal je niet verder brengen dan die goede conditie.

Dit is wat de apostel Paulus tegen Timotheüs zei:

Maar verwerp de onheilige en onzinnige verzinsels en oefen uzelf in de godsvrucht. Want de oefening van het lichaam is van weinig nut, maar de godsvrucht is nuttig voor alle dingen, omdat zij de belofte van het tegenwoordige en van het toekomende leven heeft. (1 Timotheüs 4:7- 8)

Misschien is het opheffen van onze Bijbel nog minder aantrekkelijk dan het opheffen van een gewicht, maar als we het negeren, zullen we meer missen dan een goede gezondheid.

We kunnen de gedachten van Paulus over trainen als volgt samenvatten: lichamelijke training is goed, maar geestelijke training is beter. En dat komt omdat fysieke kracht tijdelijk is, terwijl goddelijkheid eeuwig is. Wanneer Paulus spreekt over ‘oefening in de godsvrucht’, denk ik dat hij bedoelt om de dingen te doen die je geestelijk sterker maken. Het betekent betrokkenheid bij de activiteiten die je goddelijker maken. Misschien is het opheffen van onze Bijbel nog minder aantrekkelijk dan het opheffen van een gewicht, maar als we het negeren, zullen we meer missen dan een goede gezondheid.

Voor altijd is beter dan voor het moment

We weten allemaal dat wanneer iets langer mee gaat het aantrekkelijker is. Niemand koopt een auto, wetende dat deze de volgende maand kapot gaat. We kopen liever iets dat een tijdje meegaat, omdat we meer uit de investering halen. Maar als we zo berekenend zijn met beslissingen over auto’s, hoeveel meer berekenend moeten we dan zijn over onze ziel?

Hoe vaak denk jij na over je eeuwigheid? De waarheid is dat we er meer aan moeten denken dan we doen. Het staat buiten kijf dat we allemaal voor altijd zullen leven; de vraag is hoe dat ‘voor altijd’ eruit zal zien. Dus we moeten nu investeren, wetende dat de uitwerkingen nooit zullen eindigen.

Dit zou invloed moeten hebben op waar we ons op richten van dag tot dag. Sporten is goed, maar het is niet alles. Je fysieke kracht kan je misschien naar de hogeschool brengen, maar het zal je niet naar de hemel brengen. Je moet goed voor je lichaam zorgen, maar we hebben iets belangrijkers om voor te zorgen. Hoe gezond is je ziel?

Hoe je moet trainen

God stelt ons in staat om ‘geestelijke spieren’ te bouwen wanneer we de zonde loslaten en ons vastgrijpen aan Jezus. En dan stuurt Hij ons naar de sportschool. Hij heeft ons Zijn Woord, Zijn mensen en zelfs Zijn luisterend oor genadig gegeven. Dus laten we lezen, in gemeenschap leven en bidden. Sporters trainen hard omdat ze voorbereid willen zijn op het spel of de wedstrijd die voor hen ligt. Ze willen op een hoog niveau kunnen concurreren.

Freewheelen werkt niet voor sporters en het werkt niet voor christenen. De bijbellezing van vorig jaar is niet genoeg om je dit jaar te ondersteunen.

Wij allemaal zullen elke dag worden geconfronteerd met geestelijke testen, beproevingen en gevechten. Ben je voorbereid? Freewheelen werkt niet voor sporters en het werkt niet voor christenen. De bijbellezing van vorig jaar is niet genoeg om je dit jaar te ondersteunen. We zullen deze marathon alleen overleven door Gods genade, maar Hij bereidt ons voor op de race door onze geestelijke oefening.

Het is nuttig voor mij om te onthouden dat, hoewel de voordelen van fysieke training beperkt zijn, de voordelen van geestelijke training onbeperkt zijn. Op die dagen dat ik geen zin heb om te bidden of Gods Woord te lezen, kan ik mezelf eraan herinneren dat het profijt niet klein of tijdelijk is. Het zal me niet alleen volgende week helpen, het zal me in het volgende leven helpen. Dat is de motivatie die ik nodig heb.

Het bericht Een workout die blijft bestaan verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het mooiste in het leven van de christen is de persoonlijke relatie met God. Het wandelen met God is wat alle andere zaken in ons leven overstijgt. Dat je weet dat je geborgen bent in Hem, dat niets je ooit meer kan scheiden van Zijn liefde, dat je door genade een kind van God bent, dat maakt alles anders.

Toch komen wij in onze gehaaste en prestatiegerichte samenleving soms te weinig toe aan het bewust in Zijn tegenwoordigheid zijn. Het is door gebed en overdenking van Zijn Woord dat wij die gemeenschap met God beoefenen. Elke keer weer, ook nu, merk ik dat de Heere mij terugroept tot tijden van stilte en gebed. Het is zo makkelijk om je te laten opslokken door bezigheden, het vervullen van taken, het streven naar succes en welvaart. Ook worden wij, als we niet oppassen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat overspoelt met informatie over wat er allemaal in ons land en in de wereld gebeurt. Het is boeiend om het wereldgebeuren te volgen.

Ik lees graag de krant en volg graag de actualiteiten op de televisie. Maar het kan je ook te veel opeisen. Daarnaast heb je je werk en je klusjes in huis of het huishouden, misschien kinderen, de kerk en veel andere sociale verplichtingen. En dat alles is zo’n pakket dat je meent geen tijd te hebben voor stilte, bijbellezen en gebed. Toch zegt de Heere tegen al Zijn kinderen: ‘Kom tot Mij!’

Het doel van Zijn menswording, lijden, sterven en opstanding uit de dood was om ons terug te kunnen brengen tot God Zelf. Daarom is er iets grondig mis als een christen de gemeenschap met God verwaarloost.

Het is geen verloren tijd wanneer wij ons even terugtrekken om in de Bijbel te lezen en te bidden. Het is nooit verloren tijd wanneer wij ons serieus keren tot onze God. Onze angst is dan dat we onze klussen niet afkrijgen en tijd te kort zullen komen voor al die andere dingen. Maar de werkelijkheid is dat we, gesterkt door Gods nabijheid, met veel meer rust en effectiviteit onze taken zullen vervullen, wanneer wij bij Hem zijn geweest. Door niet te bidden beroven we onszelf van Gods hulp. Gebed is noodzakelijk om in de Heere te blijven. Wanneer wij dat doen, dan zullen we veel vrucht dragen. Het wordt alles veel meer ontspannen, de angst verdwijnt, wanneer wij oprecht elke dag wandelen met God.

Het liefhebben van God is het belangrijkste in het leven. Als we daar ernst mee willen maken, dan behoren wij ook elke dag tijd te nemen om naar Hem te luisteren door Zijn Woord te lezen en ons hart voor Hem uit te storten in gebed. Zo doende krijgt de relatie met God steeds meer concreet gestalte in ons dagelijks leven.

Op één van zijn zendingsreizen koos Paulus ervoor om een eind te voet verder te gaan, in plaats van met het schip. Zijn medewerkers gingen aan boord en voeren door van Troas naar Assus. Maar Paulus had besloten dat hijzelf te voet wilde gaan (Handelingen 20:13). Hij wilde gewoon een tijdje alleen zijn. Hij liep tientallen kilometers langs de kust. Hij nam zodoende de tijd om te bidden, om letterlijk met de Heere te wandelen. Hij wilde dat zijn hart en zijn geest diep verbonden zouden zijn met de Heere Jezus. De kracht die er was in de bediening van Paulus had alles te maken met zijn diepe persoonlijke verbondenheid met de Heiland.

Het is zo goed om aan die stille tijd vast te houden, omdat het je ook bewaart voor verkeerde motieven.

Toen ik op de bijbelschool zat, ging ik bijna elke dag wandelen in de velden rondom onze school om te bidden, te aanbidden en voorbede te doen. Toen ik dicht bij de kust woonde zocht ik de stilte van de duinen of het strand op om dicht bij God te zijn. Jarenlang heb ik een bijbelleesrooster gebruikt waarmee ik elk jaar de hele Bijbel doorlas en daarbij de Psalmen en het Nieuwe Testament zelfs twee keer. Nu merk ik dat ik dit soort disciplines wat meer heb losgelaten. Dat bevredigt niet en ik wil me hier weer meer aan overgeven.

Het is zo goed om aan die stille tijd vast te houden, omdat het je ook bewaart voor verkeerde motieven. Godsdienstig zijn kan heel gevaarlijk zijn. Jezus was erg negatief over vroomheid die vooral bestaat om indruk te maken op mensen om je heen of om de schone schijn op te houden. Het ligt voor iedere christen als een gevaar op de loer, dat je vervalt in mensendienst en ijdelheid. Dat je de hele dag druk bent om je aanvaardbaarheid onder de mensen zeker te stellen, door uit te blinken in dit of dat. Je bent een slaaf van mensen wanneer je vooral probeert indruk te maken op mensen om je heen. Dat kun je ook doen met vroomheid of met het uitoefenen van je geestelijke gave.

Door tijden van persoonlijke aanbidding worden wij verlost van ijdelheid.

Door persoonlijk gebed wordt dat alles ontmaskerd, word je er zelf weer van overtuigd dat alles in ons leven draait om Hem. Door tijden van persoonlijke aanbidding worden wij verlost van ijdelheid. Dan beseffen we opnieuw dat het niet zo belangrijk is of mensen ons lof geven of niet. Waar het om draait is dat wij Hem liefhebben en alles wat we doen, hoe groot of hoe klein het ook is onder de mensen, doen voor Hem. Wie zo in overgave aan Hem leeft zal veel vreugde in dit leven kennen.

Het bericht Hou vast aan je stille tijd! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Je begrijpt: met deze twee zinnen zitten we middenin het verhaal van Jezus, dat hij vertelt in Lukas 15. Dat van de verloren zoon, die zijn deel van de erfenis alvast bij zijn vader opvraagt om dat in het buitenland uit te geven aan van alles en nog wat. Maar eerlijk gezegd gaan bovengenoemde zinnen ook over de jongste zoon van vader Guijt.

Nee, er zat dan wel geen cent bij van de erfenis; dat niet. En het was ook niet per se een losbandig leven dat de jongste zoon daar in Kroatië leidde. Maar hij had zeker wel een hoop ‘te gelde gemaakt’. Een cocktailtje hier, een excursie naar daar, een souvenirtje zus en een dinertje zo. De jongste zoon nam het er flink van na een jaar hard werken.

Helaas. Deze jongste zoon vertoonde nóg een overeenkomst met de Bijbelse jongste zoon. Min of meer. Een verschrikkelijk detail. Namelijk dat hij zijn Vader vergat. Dat hij niet meer aan Hem dacht.

Het lag ook helemaal niet aan Vader. Het lag aan mezelf.

Oké, dat is misschien een beetje te negatief gezegd. We hadden natuurlijk de gezamenlijke dagsluitingen. En we hadden goede (geloofs)gesprekken met elkaar. Mij werd zelfs gevraagd een van mijn columns voor te lezen…

En toch, als ik eerlijk ben, merkte ik dat ik verder bij Vader vandaan was. Niet, dat Hij niet aanwezig was in Kroatië. Immers: ‘Op bergen en in dalen, ja, overal is God!’ Het lag ook helemaal niet aan Vader. Het lag aan mezelf.

Voor m’n Bijbeltje had ik ’s ochtends nauwelijks tijd. En mijn avondgebed duurde de helft korter. Overdag waren mijn gedachten met zoveel andere dingen gevuld, dat er haast geen tijd overbleef om aan Vader te denken.

Je zegt: Logisch. Als het ontbijt maar tot 9 uur geserveerd wordt. Logisch. Als je ’s nachts wat later thuiskomt dan gewoonlijk. Logisch. Dat je gedachten met duizend andere dingen gevuld worden als je in zo’n prachtig land ben met een ontzettend leuke groep. Maar, totaal niet logisch als ik bedenk dat ik álles van Vader gekregen heb…

Goed, je Bijbeltje nam je wel mee. Maar dat was meer uit fatsoen. Of uit gewoonte.

Misschien wel een heel herkenbaar verhaal voor jou, als derde verloren zoon. En misschien ook wel voor jou, als de verloren dochter! Je ging op vakantie, maar liet Vader – bij wijze van spreken – thuis. Goed, je Bijbeltje nam je wel mee. Maar dat was meer uit fatsoen. Of uit gewoonte. Je vakantie was misschien wel even vakantie van álles. Zelfs vakantie van je geloof. Even alles op een lager pitje…

Ik stel voor dat we vanavond nog opstaan en tot Vader gaan. En dat we dan één voor één tegen Hem zeggen: ‘Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover U.’

En weet je, ik ken Vader goed genoeg om te weten dat er dan nog een derde overeenkomst zit tussen ons verhaal en dat van de Bijbelse verloren zoon: Genade. Een Vader die door ‘innerlijke ontferming bewogen wordt’. Een Vader Die op ons af komt rennen. Die zelfs een feestmaaltijd voor ons aanricht!

Ach, nu ik zo aan het einde van de vakantie weer even een tijdje aan Vader denk, nu ik Hem weer ontmoet in de kerk, nu ik Hem iedere ochtend en avond weer uitgebreid spreek, nu kan ik alleen maar verzuchten:

‘Ja, het is toch echt waar: Oost, west, Thuis best!’

Het bericht Oost, west, ik heb ** het wéér verpest verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dominee A.A.F. van de Weg sprak over het thema ‘Soulcare!’ op een jongerenavond van Geloofstoerusting in Rotterdam.

Het bericht Soulcare! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Omdat ik het vergeet.

Omdat ik zoveel tijd op mijn smartphone doorbreng dat ik geen rustige momenten meer over heb tijdens mijn dag.

Omdat ik prioriteit geef aan het lezen van de Bijbel, en ik net doe alsof bidden niet zo belangrijk is.

Omdat het te zwaar of te moeilijk aanvoelt.

Omdat het rot voelt.

Omdat ik me schuldig voel.

Omdat ik het gevoel heb dat ik te veel en te lang gezondigd heb en ik God niet om hulp kan vragen als ik niet eerst berouw heb.

Omdat er vandaag geen gevoel is van verbondenheid of intimiteit.

Omdat ik niet wil.

Omdat ik niet weet wat ik moet zeggen.

Omdat ik alle tijd voor mijzelf nodig heb.

Omdat ik het prima zelf red en mezelf vertrouw.

Omdat mijn verzoeken naar God zo onbetekenend en dom lijken in het licht van iemand met een diagnose van kanker of die lijdt aan armoede of honger.

Omdat de ochtend niet mijn ideale gebedsmoment is om een ochtendgebed uit te spreken.

Omdat ik er op een later moment voor zal bidden, … wanneer dat dan ook mag zijn.

Omdat ik mezelf in zelfgenoegzaamheid in slaap heb gesust en ik ben vergeten dat het gebed een wonder is.

Omdat mijn ogen niet op de glorie van God zijn gericht. Ze zijn op mezelf gericht. Ze zijn gericht op mijn omstandigheden.

Uiteindelijk is dat de reden waarom ik niet bid. Dat zou zich in één van de bovenstaande excuses kunnen manifesteren, maar het komt allemaal neer op mijn egoïsme en gebrek aan bewustzijn van het karakter van God.

Ik moet bidden.

Het bericht Waarom ik niet bid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een paar kleine compromissen, een aantal zachte tikjes. De meeste kon ik me niet eens herinneren. Maar toen ik dit een aantal maanden had gedaan, kon ik het cumulatieve effect niet meer negeren. Mijn kracht was uitgeput.

Jarenlang had ik gedroomd van een knopje waar ik op kon drukken om mijn gevoelens in vuur en vlam te zetten met een onwankelbare passie voor mijn Redder. Zo’n knopje bestaat niet. Maar er is wel een knopje waar we vanaf moeten blijven om onze wandel met Jezus te versterken.

Door op dit knopje te drukken, wordt het heel gemakkelijk om onze beste intenties het zwijgen op te leggen, heel eenvoudig om God te negeren. Het voedt luiheid, doodt de goede voornemens van gisteravond, en verleidt tot geestelijke sluimer. Het ontdoet christenen ’s ochtends van hun wapenrusting en stuurt hen onbeschermd op weg in een wereld vol rondsluipende leeuwen en brandende pijlen.

Niet het knopje zelf is het probleem, maar de liefde ervoor. Geeuwende harten die dol zijn op het genot van “nog tien minuutjes” nemen onze zielen in gijzeling achter bedlakens. Onze dekens zijn als gevangenisdeuren die ons weghouden van de Vertrooster van onze zielen. Iedere morgen gaan leven, blijdschap en toenemende heiligheid aan ons voorbij omdat we gevangen blijven zitten achter de Grote Katoenen Muur.

Weggeroepen uit de zonde – en uit bed

Mannen in mijn Bijbelstudiegroep besloten kort geleden om zich uit dit geestelijke spinnenweb te bevrijden.

Niet langer zou ons snoozen ons beroven van geestelijke frisheid. Niet langer zou het ons weer in slaap sussen, ons haar afknippen, en ons van onze kracht ontdoen. Volgende week zouden we niet meer met onze staart tussen onze benen naar de Bijbelstudiegroep hoeven komen om toe te geven dat onze tijd in Gods Woord schaars was geweest. We moesten ons voeden met vast voedsel, niet met geestelijke melk. We moesten mannen zijn die hun gezinnen liefhadden en hun vrouwen overspoelden met het Woord. Mannen van God en mannen van gebed die hun Redder meer liefhadden dan het leven, en meer dan sluimer.

We zouden niet zo’n luiaard zijn die zich omdraait op zijn bed (Spreuken 26:14), en die geestelijk te uitgeput is om een aardappel in z’n mond te steken of het Boek ter hand te nemen (Spreuken 19:15). We zouden ’s avonds op een fatsoenlijke tijd naar bed gaan. We zouden waakzaam zijn, vast staan in het geloof, manmoedig en sterk zijn (1 Korinthe 16:13).

Hoewel ons besluit essentieel was, was het niet voldoende. Onze Onafhankelijkheidsverklaring was een noodzakelijke stap naar vrijheid, maar was uiteindelijk te ‘ik-gericht’. We ervoeren allemaal dat de goede voornemens van de ene dag oplosten in de slaperigheid van de volgende ochtend. Wat we nodig hadden was een vernieuwde, frisse visie op God.

Waard om wakker voor te worden

We waren ingeslapen omdat we waren vergeten Wie ons vroeg om op te staan. De God die we op snooze zetten was zwak, oninteressant, onwaardig – niet de God van de Bijbel. De God die we op snooze zetten leek zo ver weg, zo onopmerkzaam, zo koud. Dus draaiden we ons nog eens om in ons warme bed en sliepen weer verder.

Maar de God die Zijn volk uit hun slaap roept, is de Koning der koningen en de Heere der heren. Hij is het waard dat we wakker worden voor Hem.

We staan op als vrienden bellen. Komen bij onze positieven als de baas opbelt. En toch gebeurt het veel te vaak dat we ons nog eens lekker omdraaien als onze Beste Vriend, onze enige Redder, onze diepste Liefde ’s morgens op onze deur klopt. We dagen onze jaloerse Echtgenoot uit met de snippertjes van onze dag, door Hem onze spaarzame devotie toe te werpen zoals je de duiven in het park je overgebleven broodkruimeltjes toewerpt. Hij is God. Hij verdient onze eerstelingen, niet onze opgewarmde restjes.

Hij kan ons vragen, “Waarom noem je mij ‘Heer’ en sta je niet op als ik je dat vraag? Waarom noem je mij ‘Leraar’ en zit je niet dagelijks aan mijn voeten? Waarom noem je mij ‘Echtgenoot’ en zoek je mijn liefdevolle omhelzing niet?”

De engelen in de hemel kunnen Hem niet aankijken – niemand geeuwt of valt in slaap in Zijn nabijheid. De God tot wie wij naderen is de God van Openbaring 5. Als het Lam Zijn troon bestijgt, roept de hemel ‘U bent het waard!’ (Openbaring 5:9, 12). Dit tafereel past niet bij slapende kinderen of volwassenen.

Wat moet deze hemelse legermacht wel niet denken als ze over het randje van de hemel gluren en ons als dood in ons bed zien liggen, voor Hem? Dit is niet het heilige als-dood-zijn van Johannes na zijn ontmoeting met de opgestane Christus wiens borst omgord was met een gouden gordel, wiens ogen waren als een vuurvlam, en wiens stem klonk als het geluid van vele wateren (Openbaring 1:12-17). Nee, zij zien de doodsheid van Eutychus die, toen Paulus tot in de nacht preekte, in een diepe slaap zakte, uit het raamkozijn viel en zijn dood tegemoet stortte (Handelingen 20:9).

Hoe schokkend moet het voor de hemel zijn om zelf vurig God te eren, en dan te zien hoe velen van ons – Zijn met bloed gekochte volk – Hem dagelijks ontmoeten met een tik op een knop en zich nog een keer omdraaien.

Verzadig mij in de morgen

Wakker zijn voor God gaat niet over wetticisme, het gaat over leven.

Velen van ons moeten tot inkeer komen en met de psalmist roepen om vreugde:

‘Verzadig ons in de morgen met Uw goedertierenheid, dan zullen wij juichen en verblijd zijn, tijdens al onze dagen.’ (Psalm 90:14)

’s Ochtends verzadigd zijn met Gods goedertierenheid gebeurt niet zomaar vanzelf. Al onze dagen verblijd zijn, gebeurt niet zomaar vanzelf. God geeft, God verzadigt, God ontmoet ons wanneer wij Hem verwachtingsvol, verlangend, wakker ontmoeten – gelovend dat Hij ons opnieuw zal belonen (Hebreeën 11:6).

Als we tot Hem naderen, zal Hij elke morgen tot ons naderen (Jakobus 4:8). Hij zal ons iedere morgen verzadigen met onstuitbare liefde en nieuwe barmhartigheid (Klaagliederen 3:22-23). Neem je erfdeel iedere morgen in ontvangst.

Kies de Redder boven de snooze-knop.

Het bericht Gevangen achter ** een katoenen muur verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar toch, we kunnen in de verleiding vallen om te denken dat áls we een geheime methode uitvinden – de goede mix van Bijbelstudie en gebed – we euforische momenten van extatische omgang met de Heere zullen hebben. En als dat niet gebeurt, is onze methode verkeerd.

Het gevaar bij dit misverstand is dat het voor chronische teleurstelling en ontmoediging kan zorgen. Er komt cynisme en we geven het op (of we raffelen het af om een schuldgevoel te voorkomen), omdat stille tijd voor ons niet lijkt te werken.

Ons verlangen voor een intieme omgang met God is echter van God gegeven. Het is een goed iets om naar te verlangen, om om te bidden en om na te jagen. De Geest geeft ons af en toe wonderlijke ervaringen. Het verlangen hiernaar zal eens overvloedig vervuld worden (Psalm 16:11).

Maar God heeft andere doelen voor ons in de discipline van dagelijkse Bijbelstudie en gebed. Hier zijn er een paar.

1. De training van je ziel (1 Korinthe 9:24, Romeinen 15:4): We trainen ons lichaam om onze kracht en conditie te vergroten, onze gezondheid te verbeteren en overgewicht te voorkomen. Stille tijd is de training van onze ziel. Ze dwingt onze aandacht, de zelfzuchtige verleidingen en doelen te vergeten, en te letten op Gods doelen en beloften. Als we deze training nalaten, zal zullen onze zielen lomer worden.

2. De vorming van je ziel (Romeinen 12:2): Ons lichaam zal over het algemeen de vorm aannemen van hoe we trainen. Hardlopen vormt je op de ene manier, gewichtheffen op een andere manier. Hetzelfde geldt voor de ziel. Het zal gevormd worden naar hoe je traint (of niet traint). Dat is waarom het veranderen van je trainingsmethode kan helpen. Lees de Bijbel in een jaar, bestuur een boek heel goed en leer het in een ander jaar uit je hoofd, neem een paar maanden om te mediteren en te bidden over bepaalde teksten die te maken hebben met een specifieke zorg etc.

3. Overvloedige Bijbel (Psalm 119:11, Psalm 119:97, Spreuken 23:12): Een voortdurend, herhaald onderdompelen in de Bijbel, gedurende verloop van jaren zal onze Bijbelkennis worden vergroot, geeft het brandstof voor vurige aanbidding en vergroot het onze vaardigheid om lijnen in alle delen van de Bijbel te trekken om Gods wijsheid in ons leven toe te passen.

4. Gevechtstraining (Efeze 6:10-17): Mariniers ondergaan een rigoureuze training om hun wapens zo goed te leren kennen dat áls ze plotseling geconfronteerd worden met de chaos van oorlog, ze instinctief weten hoe ze die moeten bedienen. Op deze manier maakt een dagelijkse omgang met en gebruik van het ‘zwaard van de Geest’ ons meer getrainde strijders.

5. De training van je ogen (2 Korinthe 5:7, 2 Korinthe 4:18): Jezus wilde echt dat we Hem zien en genieten. Genieten komt door te zien. Maar alleen ogen van geloof zien Hem. ‘Blind geloof’ is een contradictie, in ieder geval in de Bijbelse definitie. Geloof is niet blind. Ongeloof is blind (Johannes 9: 38-41). Geloof is een werkelijkheid zien die fysieke ogen niet zien en er op vertrouwen(1 Petrus 1:8). En ‘het geloof is uit het gehoor en het gehoor door het Woord van Christus’. Dus als we van Jezus willen gaan genieten, moeten we Hem zien in de woorden die Hij spreekt. Geloof is een gave (Efeze 2:8). En zoals de meeste van Gods gaven, is het bedoeld om te ontwikkelen. Dagelijks stille tijd is een belangrijke manier om onze geloofsogen te trainen de glorie van Jezus te zien in Zijn Woord en onze emoties te trainen te reageren wat onze geloofsogen zien. Blijf zoeken naar die glorie. Jezus zal je Emmaüs-momenten geven. (Lukas 24:31-32)

6. De oefening van de vreugde (Psalm 37:3-4, Jakobus 4:8, Psalm 130:5): Als een stelletje verliefd wordt, zijn ze een vuurwerk van hormonen. Maar als ze getrouwd zijn, moeten ze de vreugde in elkaar opwekken. Dat is een constant, aanhoudend, betrouwbaar, bewust, liefhebbend najagen, door goede en slechte tijd, rijkdom en armoede, ziekte en gezondheid, dat een aanleg ontwikkelt voor een vreugde die veel dieper is dan de ‘vuurwerk-fase’. Op dezelfde manier is stille tijd één van de manieren om onze vreugde in God te doen groeien. En vaak zal het heel gewoon en simpel lijken. Maar we zullen verrast worden door het geleidelijke effect dat het heeft op onze liefde voor en bewustheid van Hem.

Er zijn nog veel meer voordelen. Je kan deze lijst zeker nog uitbreiden. Maar de essentie is dit: geef je dagelijkse stille tijd niet op, raffel het niet af. Laat het niet verdrinken in andere verplichtingen.

Een gebouw wordt steen voor steen gemaakt. Een diploma wordt les voor les verdient. Een tekening wordt pennenstreek na pennenstreek gemaakt. Jouw stille tijd leek misschien heel gewoon vandaag, maar God is er iets heel bijzonder door aan het maken. Houd vol! Kap dat proces niet af.

Het bericht 6 voordelen van ** normale ‘stille tijd’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hey, wil je koffie? Natuurlijk: Ik ben druk. Dat is wie we zijn. Geld is er beperkt. Tijd is schaars. Energie is laag. We houden de oplossingen op zak, ontelbare hulpmiddelen en hacks. Financieel adviseur. Planning-app. Cafeïne. Hoe zit het met beweging? Daar moeten we ook tijd voor maken. Google: “Snel vet verbranden.” De maag van onze ziel knort van de vraag:

Hoe kan ik zo veel mogelijk doen, en daar de beste in zijn, zo snel mogelijk?

Je vervelen was ooit gewoon vervelend – nu wordt het behandeld als een kanker: iets wat je tegen elke prijs moet tegengaan, hoe dan ook.

En als we niet druk zijn, dan is dat een duidelijke boodschap aan onszelf en aan de mensen waar we indruk op willen maken: je faalt. Je bent niet druk? Dan ben je zeker lui. Een verliezer. We zouden het niet zeggen, maar zo gedragen we ons wel. Heb je ooit je smartphone gepakt en ermee gespeeld in een wachtkamer, alleen maar om er druk uit te zien? Je vervelen was ooit gewoon vervelend – nu wordt het behandeld als een kanker: iets wat je tegen elke prijs moet tegengaan, hoe dan ook.

Het menselijk ras heeft nog nooit zo’n zorgvuldig afgemeten zelfinzicht gehad. KM/H. IQ. EQ. INTJ. Bankdrukken. BMI. Zoveel uur geslapen. Zoveel tijd verspild. Zoveel geld gespaard. Zoveel rente behaald. Al die getallen geven ons een manier om het succes van onze drukte te beoordelen. We breken met alle arbeid om in te loggen op Facebook – Hoe doe ik het in vergelijking met anderen? We zijn onzeker. Wow, zij zijn zo druk. Ik wou dat ik zo druk was.

En ondertussen voelen we onze zielen dun worden, ondiep, verloren in al het multitasken.

Druk vanaf de geboorte

Wat kunnen we in de Bijbel vinden om onze obsessie met drukte te rechtvaardigen en te voeden? Snelle Jezus. Drukke Jezus. Vroeg-in-de-ochtend Jezus. Timmerman Jezus. Drukke man, werkende man, predikende man, leidende man, mensen-mens Jezus.

Maar dan een ander profiel: En in het voorbijgaan zag Hij iemand die blind was van de geboorte af. (Johannes 9:1) Dag aan dag zit die man daar en bedelt hij. (Johannes 9:8) – een man zonder pretentie, zonder schema, zonder plannen, zonder vrienden, zonder respect, zonder geld, zonder reden te hopen dat er iets zou kunnen veranderen. Hij is niet druk. Hij jaagde niet achter Jezus aan zoals de andere blinde man (Mattheüs 9:27). Jezus genas hem ook niet gelijk daar op dat moment. Integendeel, nadat Hij dit gezegd had, spuwde Hij op de grond, maakte slijk met het speeksel en streek het slijk op de ogen van de blinde, en Hij zei tegen hem: Ga heen, was u in het badwater Siloam (wat vertaald wordt met: Uitgezonden). Hij dan ging weg en waste zich en kwam ziende terug. (Johannes 9:6-7)

Het is tijd om uit te ademen. Pauze. Heel even, stop met denken over wat je gaat doen als je dit artikel hebt gelezen.

Het is tijd om uit te ademen. Pauze. Heel even, stop met het nadenken over je plannen voor vandaag. Stop met denken over wat je gaat doen als je dit artikel hebt gelezen. We zijn zo druk, dat we niet weten hoe we moeten omgaan met een behoeftige blinde man die niets te doen heeft. Maar wij zijn hem – wij zijn blind. Wij zijn geboren in het werk, in vuil en duisternis, in blindheid. We hadden geen keuze. En we zouden willen dat het niet zo was, maar hoe hard we ook proberen om onze geestelijke zintuigen aan te scherpen, week na week, Gods sabbatsrust voelt gewoon als nog een punt om af te vinken – nog een vuile doorn uit de grond.

We zijn niet blind voor de wereld om ons heen – alle drukte om ons heen de hele tijd. We zijn verblind door de wereld om ons heen voor God zelf. We zijn zo blind dat God het is die ons moet zien – En in het voorbijgaan zag Hij iemand die blind was van de geboorte af. We zijn zo druk, dat Jezus druk richting ons moet zijn. We zijn blind voor onszelf, voor het badwater van doel en vrede , we zijn blind voor onze Heiland.

Blind, maar niet uit het zicht

En het was sabbat toen Jezus het slijk maakte en zijn ogen opende (Johannes 9:14). Jezus zoekt jou. Wanneer je erkent dat je blind bent, kun je weten hoe Hij jou ziet, jou kent en voor jou werkt.

Jij, je hebt gezalfde zwakheden,
Jij, je hebt een God die niet te druk is voor jou,
Jij, je bent geroepen om je te gaan wassen,
Jij, je bent uitgezonden,
Jij, die een Heiland heeft die jou zoekt, om jouw Sabbatsrust te zijn.

Adem en zie, blind kind. Onze rust wordt niet gemeten in minuten of uren, maar in nabijheid.

Adem en zie, blind kind. Onze rust wordt niet gemeten in minuten of uren, maar in nabijheid. De sabbat is een dag, maar het is ook een plaats bij God – een plaats die Hij maakt. Een plaats waar Hij ons achtervolgt, zelfs als onze wereld op hyper-tempo voorbij gaat, en we ons voelen alsof we op het randje van een aanstaande ramp wonen. Zelfs als we alles te verliezen hebben, zijn wij de blinde man die Jezus niet uit het oog zal verliezen. Sabbat is niet slechts een onderbreking van je to-do lijst – de opsomming die onze dag domineert. Sabbat is een ontmoeting. En Jezus – de God Die het droge land van het water scheidt – zal ze weer samenvoegen om een sabbatsmorgen en avond in ons te scheppen – met de modder, met onze rommel – op Zijn initiatief.

Heb je het gevoel dat je de wereld op je schouders draagt?
Heb je het gevoel dat elke slechte zaak jouw schuld is?
Suddert bezorgdheid onophoudelijk in je hart?
Kijk je elke vijf minuten op je smartphone?

Er is een prachtige vrijheid in blindheid. Als wij wandelen door geloof, niet door aanschouwing (2 Korinthe 5:7), is het daar dat God ons ogen geeft om te zien. Jezus vertelt ons: Als u blind was, zou u geen zonde hebben, maar nu u zegt: Wij zien, zo blijft dan uw zonde. (Johannes 9:41).

Doe je telefoon uit, in elk geval wanneer dat mogelijk is. Kom authentiek voor Gods aangezicht elke morgen. De wereld rust niet op jouw schouders. Jouw heiliging is geen falend project. Jouw Redder zit niet beschaamd bij de Bestuursvergadering van de Heilige Drie-eenheid, “Kijk, Ik dacht dat deze mens een goede investering was. Maar misschien moeten We Ons verlies maar nemen en de tijd als verspild beschouwen.”

Jezus is bij je in de hectische windtunnel van het leven, zelfs wanneer het voelt als een losgeslagen rat-race. Tijd voor God staat misschien niet vastgelegd in jouw agenda, maar voor Hem ben jij een “All-Day Event”. Als we verblind zijn door drukte, ziet Hij ons nog steeds, en achtervolgt ons, en zalft ons met Zijn rust.

Er is een dag
wanneer de weg noch gaat nog komt,
en de weg is geen weg,
maar een plaats.

— Wendell Berry (A Timbered Choir: The Sabbath Poems)

Het bericht Te druk om te zien dat we blind zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.