Het leven van Maarten Luther

Maarten Luther, geboren in 1483 in Eisleben (Duitsland) is één van de belangrijkste personen uit de Westerse geschiedenis geworden. Door heel de Westerse wereld heeft Luther op religieus en politiek vlak zijn sporen achtergelaten. Als ‘aanstichter’ van de Reformatie heeft hij grote invloed gehad op de opstand en het omverwerpen van de macht van de katholieke kerk. Toch wil ik het niet hebben over zijn religieuze en politieke invloed op onze Westerse wereld. Luther was namelijk veel meer een toegewijde christen dan een opstandeling, en veel meer een liefhebber van God en de Bijbel dan van machtsstrijd.

Hans Luther, Maartens vader, wilde dat Maarten door zou studeren om jurist te worden. Maar het liep anders. Tijdens een hevige storm waarin Luther bijna geraakt werd door de bliksem beloofde hij God dat, als hij het zou overleven, hij zeker het klooster in zou gaan. Hij zag de gebeurtenis als een teken van God Zelf. En zo geschiedde. In plaats van het studeren tot jurist begon Luther in 1505 met het bestuderen van de Bijbel. En wel in een Augustijnenklooster. In 1512 werd Luther zelfs ‘doctor der Heilige Schrift’. In de vijf jaar die volgden bleef Luther de Bijbel onderzoeken en bestuderen. In die jaren hield hij zich onder andere bezig met de Romeinenbrief en de Galatenbrief. Wat hij in die brieven ontdekte zou grote gevolgen hebben.

Wat Augustinus honderden jaren eerder al had gezien, werd ook Luther duidelijk. De Bijbel, en niet de kerk, droeg het hoogste gezag en zaligheid was alleen uit het geloof en enkel uit genade. Deze beide overtuigingen waren zo radicaal anders waren dan wat de katholieke kerk leerde, dat Luther in 1517 het besloot aan te kaarten. De katholieke kerk leerde namelijk (1) dat uiteindelijk niet de Bijbel, maar de kerk het gezag droeg en (2) dat men door goede werken en het kopen van aflaten zaligheid kon ontvangen. Luther schreef 95 stellingen om de wanpraktijken en onjuistheden van de kerk bloot te leggen en spijkerde deze op de deur van de Slotkerk te Wittenberg. Deze 95 stellingen zouden een fundament worden van de protestantse Reformatie.

Luther’s boodschap aan jou en mij

Er valt veel te leren van Maarten Luther en de korte presentatie van Luther hierboven vat bij lange na niet wat hij heeft betekent voor de verspreiding en bewaring van het christendom. Het is zeker de moeite waard om je verder te verdiepen in deze broeder. Maar in dit artikel wil ik op één, fundamenteel, aspect van het leven van Luther inzoomen: het gezag van Gods Woord en daarmee God Zelf. Luther’s revolutionaire ideeën zijn niet geboren vanuit revolutionaire sentimenten. Luther werd niet gedreven door een wil om het gezag van de katholieke kerk omver te werpen, of door een wil om een nieuwe kerk te beginnen onder zijn eigen naam, of om zelf een machtig en bekend man te worden. Niets daarvan:

Ik wil alle mensen vragen om, als het over mijn naam gaat, zich stil te houden en zichzelf niet ‘Luthers’ maar Christen te noemen. Wat is Luther? Is de leer van mij? Ik ben voor niemand gekruisigd. Hoe zou ik, als arme, zondige zak maden, mensen, kinderen van Christus, toe kunnen staan om mijn heilloze naam te dragen? Ik ben geen meester, en ik wil het ook niet zijn. Samen met de gemeente deel ik in de universele leer van Christus, en Hij alleen is onze Meester. (The American Journal of Theology)

Luther was overtuigd dat Zijn Heer en Meester, Jezus Christus Zelf, een andere leer verkondigde dan de roomse kerk. Maar Luther was nooit tot deze conclusie gekomen als hij niet eerst het gezag van Gods woord had erkend.. Luther ontdekte – na uren, dagen, weken en maanden studeren – dat de Bijbel iets radicaal anders leerde dan de kerk, namelijk dat rechtvaardiging alleen mogelijk was door geloof en uit genade. Romeinen 1:17 gaf voor Luther uiteindelijk de doorslag. Hij schrijft:

Uiteindelijk, door de genade van God, na dag en nacht overdenken, sloeg ik acht op de context van de woorden, namelijk: ‘Want de gerechtigheid van God wordt daarin geopenbaard, zoals geschreven is: Maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven.’ Daar begon ik te begrijpen dat de rechtvaardige leeft door de gerechtigheid van God, dankzij de gave van God, namelijk door het geloof. En dit is de betekenis: de gerechtigheid van God is geopenbaard door het Evangelie, namelijk de passieve gerechtigheid met welke de genadige God ons rechtvaardigt door geloof, zoals geschreven staat: ‘Maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven.’. Hier voelde ik dat ik volledig opnieuw geboren door open poorten was binnen gegaan in het paradijs zelf. Heel de Schrift toonde me ineens een totaal ander gezicht. Vanuit mijn herinnering doorliep ik de Bijbel, voor zover ik me de teksten herinneren kon, en vond daar overeenkomstige gedachten. (…) Die tekst van Paulus was voor mij waarlijk een poort naar het paradijs.

Laten we dieper graven

Luther begreep lang niet wat die woorden in Romeinen 1 moesten betekenen. Hij begreep niet hoe de gerechtigheid van God iets goeds kon zijn; het enige wat hij zich daarbij kon voorstellen was Gods oordeel over zondaren zoals hijzelf. Maar ondanks dat gaf Luther niet op. Hij wilde Gods woorden begrijpen – hoe lang het ook zou duren. De door mij onderstreepte woorden in het bovenstaande citaat vormen een veelzeggende zin: ‘Na dag en nacht overdenken begon ik [het] te begrijpen. Vanuit mijn herinnering doorliep ik de Bijbel, voor zover ik me teksten herinneren kon, en vond daar overeenkomstige gedachten.’

Wat mij betreft is dit één van de belangrijkste lessen van het leven van Luther. Luther bestudeerde en memoriseerde de woorden van de Bijbel. En vervolgens overdacht hij die woorden totdat hij ze begreep. Precies zoals Psalm 1:1-2 dat omschrijft: ‘Welzalig de man (…) die zijn vreugde vindt in de wet van de HEERE en zijn wet dag en nacht overdenkt.’ Mag dit ook onze houding worden!

Luther werd een (letterlijk) zalig man toen hij de woorden van de Heere bleef overdenken, dag en nacht. Laten ook wij onze vreugde hierin vinden en Gods woord veelvuldig lezen, memoriseren en overdenken. Laten we ophouden met lui zijn en uitvluchten verzinnen. Laten we bidden om een hernieuwd verlangen om Gods woord te lezen, om het echt te begrijpen en om God echt te kennen. Onder andere dankzij Luthers inspanningen hebben wij überhaupt een Bijbel tot onze beschikking. Laten we er dankbaar gebruik van maken.

Laten we ons onderwerpen

Luthers ontdekkingen kostte hem niet alleen veel tijd en inspanning, het leverde ook veel weerstand op. Maar ondanks dat de kerk, de geestelijken en bijna alle kerkgangers er een andere leer op na hielden, gaf Luther niet op. Hij was er zeker van dat de Bijbel Gods woorden bevatte en dus bleef hij staan voor zijn Heer. Laat dit Luthers tweede les voor ons zijn. Al bestuderen we de Bijbel van kaft tot kaft en kunnen we hele bijbelboeken opzeggen; als we ons niet onderwerpen aan Gods woord, en dus aan God Zelf, is het leeg. Het zal niet leiden tot vreugde, zaligheid en vrede.

Maar hoe zit het met onze kerken? Hoe zit het met onze levens? Onderwerpen wij ons werkelijk aan Gods woord en bepaalt Gods woord wat wij geloven? Willen wij gecorrigeerd en vermaand worden door Gods Woord? Onderzoeken wij de Bijbel nog om te controleren of dat wat de voorganger of dominee zegt wel klopt? Of laten we ons beïnvloeden door wat de cultuur voorschrijft, of door hoe andere kerkleden zich gedragen? Laten we ons beïnvloeden door wat ons gevoel ons ingeeft? ‘Als het goed voelt, dan is het goed’? Hoe zit het met ons vertrouwen in, en onze onderwerping aan, God en Zijn woord als het gaat over onze structurele zonden? En als het gaat over seksualiteit? – Of zelfs als het gaat over essentiële zaken van het van het evangelie als zonde, oordeel, hel en bekering?

Mag Luther je aansporen, als je over deze zaken nadenkt, om jezelf eerst de vraag te stellen: wie is heer en meester in mijn leven? De dominee? De cultuur? Mijn vrienden? Mijn gevoel? Ik bid, met de woorden van Luther, dat je conclusie mag zijn:

Mijn geweten is gebonden door Gods Woord.

Ik bid dat je Gods woord zult openslaan om je te onderwerpen aan God, en om God Zelf beter te gaan leren kennen.

Het bericht Een geweten gebonden ** door Gods Woord verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Gedachten over gezond kerk-zijn tijdens de Reformatie

Christenen spreken al eeuwen over ‘kenmerken van de ware kerk’, maar de kerk werd eigenlijk pas tijdens de Reformatie onderwerp van wijdverbreide theologische debatten. Voor de zestiende eeuw was de kerk een vanzelfsprekendheid en werd er niet over gediscussieerd. De kerk werd gezien als een genademiddel, een onbetwiste realiteit waar de rest van de theologie uit voortvloeide.

Door de radicale kritiek van Maarten Luther en anderen in de zestiende eeuw, was een discussie over het wezen van de kerk zelf onvermijdelijk. Zoals een iemand het eens zei:

Vanaf de Reformatie was de manier waarop de kerk georganiseerd was niet langer hét kenmerk van de ware kerk. Dat was de verkondiging van het evangelie (Edmund Clowney, The Church, 1995, 101).

In 1530 stelde Melanchton de Augsburgse confessie op, waarin onder meer te lezen is (artikel 7):

Deze kerk is de vergadering van de heiligen, waarin het evangelie zuiver geleerd en de sacramenten op de juiste wijze bediend worden. En voor de ware eenheid van de kerk is het genoeg om het eens te zijn over de leer van het evangelie en over de bediening van de sacramenten.

In 1553 kwam Thomas Cranmer met de zogenoemde 42 artikelen, een Anglicaanse geloofsbelijdenis die later werd ingekort tot 39 artikelen. Hij scheef:

De zichtbare kerk van Christus is een vergadering van gelovige mensen, waarin het zuivere Woord van God verkondigd wordt en de sacramenten naar behoren bediend worden.

Calvijn schrijft in zijn Institutie:

Waar het Woord van God zuiver verkondigd en gehoord wordt en de sacramenten bediend worden overeenkomstig de instelling van Christus, daar is zonder twijfel sprake van een kerk van God.

In de Nederlandse Geloofsbelijdenis staat in artikel 29 te lezen:

De kenmerken waaraan men de ware kerk kan kennen, zijn deze: dat de kek de zuivere prediking van het evangelie onderhoudt; dat zij de zuivere bediening van de sacramenten onderhoudt, zoals Christus die heeft ingesteld; dat de kerkelijke tucht geoefend wordt om de zonden te bestraffen. Kortom, dat men zich richt naar het zuivere Woord van God, alles wat daarmee in strijd is verwerpt en Jezus Christus erkent al het enige Hoofd.

Schepping en onderhouding van de kerk

In deze twee kenmerken – het verkondigen van het evangelie en het onderhouden van de sacramenten – vinden we zowel de schepping als de onderhouding van de kerk terug: de bron waarvanuit Gods waarheid opborrelt en de heerlijke vaten waar die waarheid ingeschonken en in tentoongespreid wordt. Er ontstaat een gemeente als het Woord op de juiste manier verkondigd wordt; die gemeente wordt in stand gehouden en zichtbaar doordat de doop en het avondmaal op de juiste manier bediend worden (aangenomen dat de tucht wordt beoefend).

Geen enkele kerk is volmaakt. Maar God zij dank zijn veel onvolmaakte gemeenten wel gezond. Desondanks vrees ik dat nog veel meer gemeenten ongezond zijn, zelfs gemeenten waar de goddelijke natuur van Christus en het gezag van de Schrift voluit beleden wordt. Vandaar dat wij negen kenmerken (9Marks) op een rij hebben gezet, aan de hand waarvan de schriftuurlijke prediking en een bijbelse manier van leidinggeven binnen de gemeente in ere hersteld kunnen worden. Dat is hard nodig in een tijd dat in veel te veel kerken weinig meer overblijft dan een verstandelijk naamchristendom, met allerlei vormen van pragmatisme en kleingeestigheid tot gevolg. Het doel van veel te veel kerken is niet langer dat God verheerlijkt zal worden, maar dat ze groeien. Dat doel heiligt alle middelen, waarbij ze er ook nog eens van uitgaan dat God dan uiteindelijk toch wel verheerlijkt zal worden, als zij hun doel maar halen.

We zien onze samenleving in sneltreinvaart veranderen. Steeds meer mensen keren het christendom de rug toe. Evangelisatie wordt gezien als intolerant of zelfs als haatdragendheid aangemerkt. De cultuur waaraan we ons moesten aanpassen om aansluiting te vinden bij de wereld is vervlochten geraakt met vijandschap tegen het evangelie. Wil je je nog aanpassen aan de huidige cultuur, dan zet je het evangelie zelf op het spel.

In deze tijd moeten we weer leren om naar de Bijbel te luisteren. We moeten ons idee van vooruitgang in het Koninkrijk van God herijken: het gaat er niet noodzakelijk om dat we onmiddellijk vrucht zien, maar dat we trouw blijven aan Gods Woord.

Een nieuw uitgangspunt

We hebben een nieuw uitgangspunt nodig voor de kerk. Alhoewel, in feite bestaat het al eeuwen. We hebben gemeenten nodig waarin vruchtbaarheid niet wordt afgemeten aan meetbare resultaten, maar aan volharding en trouw aan de Bijbel. Dit nieuwe, oude uitgangspunt legt de vinger bij twee fundamentele elementen die in een gemeente aanwezig moeten zijn: de verkondiging van het evangelie en het leiden geven aan discipelen.

De eerste vijf ‘kenmerken van een gezonde gemeente’ (een bijbelse visie op prediking, bijbelse theologie, het evangelie, bekering en evangelisatie) hebben allemaal te maken met het verlangen om het Woord van God op de juiste manier te verkondigen. De laatste vier kenmerken (lidmaatschap, tucht, discipelschap en leiderschap) hebben te maken met de vraag hoe je de grenzen en markeringen van een christelijke identiteit de juiste plaats geeft – dat is: hoe je leiding geeft aan discipelen.

Het doel van dit alles is dat God verheerlijkt wordt als we Hem bekend maken. Door de hele geschiedenis heen heeft God Zichzelf willen openbaren (zie bijvoorbeeld Exodus 7:5, Deuteronomium 4:34-35, Psalm 22:21-22, Jesaja 49:22-33, Ezechiël 20:34-38 en Johannes 17:26). Hij heeft de wereld geschapen en alles wat Hij heeft gedaan, heeft Hij gedaan met het oog op Zijn eigen eer. En terecht. Mark Ross heeft het eens zo gezegd:

We vormen een van Gods belangrijkste bewijsstukken. (…) Er is Paulus alles aan gelegen [in Efeze 4:1-16] dat de gemeente de heerlijkheid van God uitstraalt. Daarmee verdedigt de kerk Gods karakter tegenover alle lastering van demonische machten, die beweren dat God het niet waard is om voor te leven. (…) God heeft de eer van Zijn naam toevertrouwd aan Zijn gemeente.

Iedereen die deze woorden leest –kerkleider of niet – is geschapen naar het beeld van God. We horen levende afbeeldingen te zijn van het heilige en rechtvaardige karakter van God, zodat de hele wereld kan zien hoe Hij is, vooral als het gaat om de vereniging met God in Christus. Dit is waar God ons toe roept en waarom Hij ons daar toe roept. Hij roept ons om in Zijn gemeenschap te komen én om ons bij een gemeente te voegen. Dat doet Hij niet met het oog op onze eer, maar om Zichzelf te verheerlijken.

Mark Dever is predikant in de Capitol Hill Baptist Church in Washington DC en directeur van 9Marks. Hij is op Twitter te volgen via @MarkDever.

Het bericht Een nieuwe kijk op gemeente-zijn: hoe kun je echt vruchtbaar zijn? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Hoe refo ben jij?’ pronkt er boven de test uit het boekje wat de refojongeren van de reformatorische scholen krijgen. Een fris en mooi uitziend boekje genaamd: HerVst. De nadruk op de V. Van Vijfhonderd. Je weet wel, vijfhonderd jaar reformatie.

Ik zit tussen de leerlingen en kijk toe hoe het blad wordt uitgedeeld. ‘Kijk, dat is Luther op de voorkant, best vet gedaan zo!’ roept er eentje door de klas. Het blad is gevuld met allerlei stukken. Een interview met verschillende Rotterdamse dominees onder de kop ‘Reformator anno 2017’, een interview met twee oud refo-leerlingen die Rooms Katholiek zijn geworden, een whatsapp-gesprek met Luther en door leerlingen geschreven gedichten. Dit alles met een mooie lay-out. Vris dus.

Snel bladeren de leerlingen door naar bladzijde 21. Dé refotest. Ik pak mijn pen en ook ik ga het aan. (Hieronder zie je een paar vragen uit de test)

____________________________________________________________________________________________

Uit welke Bijbelvertaling lees je het liefst?
a. De Statenvertaling, dat is de enige goede vertaling die er is.
b. Ik pak uit gewoonte de Statenvertaling, maar vind een andere vertaling niet verkeerd.
c. Een modernere Bijbelvertaling, dan begrijp ik beter wat er staat.
d. Ik lees (bijna) nooit persoonlijk uit de Bijbel.

Ben je een kind van God?
a. Dat durf ik niet te zeggen, ik bid wel elke dag om een nieuw hart.
b. Ja, ik geloof dat Jezus Christus mijn Verlosser is.
c. Nee, het geloof zegt me niet veel.

Welke muziek heeft je voorkeur?
a. ik hou van geestelijke muziek (koor) en instrumentale muziek (klassiek).
b. Ik luister zowel christelijke muziek als popmuziek
c. Ik kan vooral genieten van Sela en Opwekking
d. Christelijke muziek vind ik te soft, doe mij maar popmuziek

Hoe denk je over de kerk?
a. Ik ga het liefst twee keer per zondag naar een kerk waar de preek centraal staat, waar we psalmen zingen en waar vrouwen/meisjes een hoed dragen.
b. Ik ga graag naar een kerk waar het allemaal iets ‘vrijer’ is; het zingen van gezangen in de dienst vind ik fijn en het delen van de geloof is belangrijker dan het uiterlijk
c. Ik ga naar de kerk omdat het moet. Liever ging ik helemaal niet.

Hoe zie je God het meest?
a. Ik zie God vooral als Rechter. Die de wereld en ook mij eens zal oordelen.
b. Ik zie God vooral als Koning. Die alles bestuurt en ook mijn leven leidt.
c. Ik zie God vooral als mijn Vader, vanwege Zijn Zoon Jezus, in Wie ik geloof.
d. Ik zie God vooral als de Afwezige in mijn leven. Ik twijfel of Hij wel bestaat.

Luther vroeg zich af: hoe word ik rechtvaardig voor God? Wat is volgens jou een sleutel woord in het antwoord op de ze vraag?
a. Uitverkiezing
b. Genade
c. Je eigen keuze

Vragen voor meisjes
Wat is jouw kledingstijl?
a. Ik draag altijd een rok of jurk. Veel van mijn kleding is merkkleding.
b. Ik draag meestal een rok of jurk, maar in mijn vrije tijd ook graag een broek. Het volgen van de laatste modetrends vind ik belangrijker dan een merkje op je kleding.
c. Vreselijk, die rok! Zodra ik uit school ben, doe ik een broek aan.
____________________________________________________________________________________________

Met spanning check ik de score.

33-44 punten: jij bent een échte refo. Het geloof is belangrijk voor je, het oud-vertrouwde is waardevol en daarbij horen ook uiterlijke regels.

22-32 punten: je bent wel christen, maar geen refo. Het geloof is belangrijk voor je, vernieuwing en vrijheid horen daarbij: uiterlijke regels vind je minder belangrijk.

0-21 punten: je bent geen refo en het christelijk geloof zegt je weinig tot niets.

Nou. Ik zit dus in de categorie 22-32 punten. Balen dit. Ik voel me namelijk refo, maar ben het niet.

Boeiende gesprekken ontstaan binnen de groep. De jongen naast me is uitgekomen bij het laagste punten aantal en zegt: ‘Ja, ik vind de kerk wel leuk op zich, maar ik heb niet veel met God. Eigenlijk is Hij afwezig in mijn leven.’ Ergens anders hoor ik weer: ‘Ja, maar ik ben geen kind van God. Maar ik geloof wel dat alleen Jezus je kan verlossen. Maar kun je dat zomaar zeggen dan?’ Weer ergens anders hoor ik: ‘He, deze test is echt raar hoor. Hoe vaker je ‘a’ kiest, hoe hoger en beter je als refo eruit komt! Hoe kan dat nou? Het gaat er toch helemaal niet om wat je voor kleding draagt en hoe zwaarder je gedachten over uiterlijke dingen zijn?! Het lijkt wel dat als je dus niet durft te zeggen dat je een nieuw hart hebt, je een betere refo bent dan als je dat wél durft te zeggen?!’

Spijker op z’n kop. De test is een goed gelukte grap die een enorme spiegel voorhoudt. Want, wát is er nog over van het reformatorisch zijn? Hebben we het gedegradeerd tot twijfelen aan een genadige God, kleding en nog een keer twijfel? Hebben we het weten te degraderen tot een angstcultuur waar we alles vooral binnen onze eigen ontwikkelde kaders willen houden in plaats van de kaders van het frisse Woord van alle tijden? Bestempelen we de jongeren als geen refo, als ze liever een broek dragen of afwijken van onze kledingvoorschriften en ook nog eens naar Sela luisteren? Zijn we geen refo, als we liever naar een kerk gaan waar gezangen worden gezongen en het ook nog een kerk is waar het belangrijk is om je geloof te delen met elkaar?

Leven van ‘genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen.

Vijfhonderd jaar reformatie. Het is nu wel weer eens tijd voor een test. ‘Hoe Refo zijn we nog?’ De Bijbel alleen lijkt soms onder het stof van onze eigen dogma’s te liggen. Een schema over elke preek wat er voor zorgt dat er elke zondag het zelfde verhaal verteld wordt, zonder de tekst zijn recht te doen. Alsof we niet meer geloven in het Woord alleen, dat scherper en krachtiger is dan iets op deze aarde. Durven we Gods woord nog zélf te laten spreken? Want, daar heeft Hij onze schema’s en stappen plannen niet eens voor nodig.

‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en Die gekruisigd.’ Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren.

Het andere uiterste is dat we Zijn Woord hebben afgedaan als een methode die ons leert hoe we maatschappelijk verantwoord in deze samenleving kunnen staan en we verwateren onze boodschap omdat we Zijn woorden niet meer radicaal durven te laten spreken. ‘Christus alleen’ lijkt erg op de voorgrond te staan. ‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en die gekruisigd.’ Evenals ‘genade alleen’. Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren. We zeggen dan dat er geen voorwaarden zijn, maar ondertussen krijgt de helft van de gemeente een schuldig gevoel omdat het nog geen tranen heeft gelaten en zo weinig zondenbesef voélt. Alsof de sola ‘Jezus alleen’ verword tot ‘de mens alleen’ en ‘Geloof alleen’ lijkt verworden tot ‘ongelofelijk alleen’. Het Woord lijkt niet meer binnen te dringen, het geloof niet meer eenvoudig, de systemen laten ons alleen voelen, worstelend met onze vragen, onmogelijk om helder zicht te krijgen op het geloven alleen. Hoe refo zijn we nog?

Overigens, ik kom er in mijn eigen leven ook bekaaid van af. Leven van ‘Genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen waardoor ik mij een betere christen voel. Laat mij maar nare dingen denken over een ander, waarmee ik me dan verhef en niet besef dat ik van genadeadem mag leven. Laat mij maar mijn eigen verzinselen navolgen, in plaats van het Woord alleen. Dat Woord doet me veel te veel pijn, ik moet er zelf aan. Christus alleen? Het liefst er nog honderd afgodsbeelden van allerlei formaat naast. En, geloof alleen? Ach, een bevel van Paulus dat ik achterdochtig makkelijk vind klinken.

Laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog?

Zo laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog? Of een betere vraag: ‘In hoeverre lijken we op Jezus?’ Ik moet terug op mijn knieën. We moeten samen op de knieën. Een beeldenstorm aangaan. In ons eigen leven en in de kerk. Met het zwaard van het Woord, het zwaard dat snoeit zodat er nieuwe vruchten komen.

Want nog steeds moéten we blijven geloven dat het Gods werk is. Moeten we het loflied vast houden en moeten we het laten blijven klinken: ‘Soli Deo Gloria.’ En zijn we geroepen om te bidden dat Gods Geest krachtig de kerken zal vervullen.

Gelukkig ziet God het hart aan. Hij weet of we écht zijn, of dat witgepleisterde graven zijn. Hij weet of we de dingen in Zijn gemeente doen omdat we Jezus willen verheerlijken, of eigenlijk angstvallig onze eigen gedachtes willen verheerlijken.

Het stilstaan bij de reformatie moet ons weer op de knieën brengen met het gebed op de lippen:

‘Laat Uw wind maar waaien door kerkelijk Nederland. Overtuig ons van zonden en ongerechtigheden. Reformeer ons hart. Leer ons de schatten van de christenen die ons zijn voorgegaan op de juiste manier omarmen. Leer ons leven van genade en geloof alleen. Ziende op Jezus alleen!’

Sta op, christen! En fluister het in je gebroken kerk: ‘Soli Deo Gloria.’ God alleen de eer. Leef uit die vaste genadevreugde en hou de flinterdunne pagina’s van je Bijbel tussen je vingers. Laat Zijn spreken in je hart wonen. Wees een hoorder en een doener van het Woord. Het kan zomaar een beeldenstorm teweeg brengen, ook al is die nog zo klein. Het kan over 500 jaar nog van invloed zijn.

Het bericht ‘Hoe refo ben jij?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gered door geloof of door werken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voor de protestanten onder ons is dat buitengewoon belangrijk omdat het fundament, de wortel en de grond van ons geloof, aan deze gebeurtenis ontsproten is. Als we de zaken waarover het in de reformatie gaat niet begrijpen, als we niet begrijpen waarom deze zaken destijds zo belangrijk waren, zullen we uiteindelijk belangrijke terreinwinst weer moeten inleveren. Dan zullen we geloven in, en leven in overeenstemming met, leerstellingen die in werkelijkheid schadelijk zijn voor onze ziel. We zullen terugvallen in dezelfde valkuilen waaruit we gered zijn.

Deze gebeurtenissen zijn dus niet alleen belangrijk vanuit historisch oogpunt, maar ook vanuit praktisch theologisch oogpunt.

Het bericht De reformatie mag niet worden vergeten verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De rechtvaardigingsleer als het eigene van de Reformatie (1) verscheen eerst op Geloofstoerusting.