In de rechtszaal van de Romeinen-brief klinkt er vrijspraak. Ongehoorde bevrijding! Deze wonderlijke boodschap geeft de grootst denkbare vreugde voor een ieder die het aanbod gelovig omarmt.

Het bericht Hoe word jij rechtvaardig voor God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Hoe refo ben jij?’ pronkt er boven de test uit het boekje wat de refojongeren van de reformatorische scholen krijgen. Een fris en mooi uitziend boekje genaamd: HerVst. De nadruk op de V. Van Vijfhonderd. Je weet wel, vijfhonderd jaar reformatie.

Ik zit tussen de leerlingen en kijk toe hoe het blad wordt uitgedeeld. ‘Kijk, dat is Luther op de voorkant, best vet gedaan zo!’ roept er eentje door de klas. Het blad is gevuld met allerlei stukken. Een interview met verschillende Rotterdamse dominees onder de kop ‘Reformator anno 2017’, een interview met twee oud refo-leerlingen die Rooms Katholiek zijn geworden, een whatsapp-gesprek met Luther en door leerlingen geschreven gedichten. Dit alles met een mooie lay-out. Vris dus.

Snel bladeren de leerlingen door naar bladzijde 21. Dé refotest. Ik pak mijn pen en ook ik ga het aan. (Hieronder zie je een paar vragen uit de test)

____________________________________________________________________________________________

Uit welke Bijbelvertaling lees je het liefst?
a. De Statenvertaling, dat is de enige goede vertaling die er is.
b. Ik pak uit gewoonte de Statenvertaling, maar vind een andere vertaling niet verkeerd.
c. Een modernere Bijbelvertaling, dan begrijp ik beter wat er staat.
d. Ik lees (bijna) nooit persoonlijk uit de Bijbel.

Ben je een kind van God?
a. Dat durf ik niet te zeggen, ik bid wel elke dag om een nieuw hart.
b. Ja, ik geloof dat Jezus Christus mijn Verlosser is.
c. Nee, het geloof zegt me niet veel.

Welke muziek heeft je voorkeur?
a. ik hou van geestelijke muziek (koor) en instrumentale muziek (klassiek).
b. Ik luister zowel christelijke muziek als popmuziek
c. Ik kan vooral genieten van Sela en Opwekking
d. Christelijke muziek vind ik te soft, doe mij maar popmuziek

Hoe denk je over de kerk?
a. Ik ga het liefst twee keer per zondag naar een kerk waar de preek centraal staat, waar we psalmen zingen en waar vrouwen/meisjes een hoed dragen.
b. Ik ga graag naar een kerk waar het allemaal iets ‘vrijer’ is; het zingen van gezangen in de dienst vind ik fijn en het delen van de geloof is belangrijker dan het uiterlijk
c. Ik ga naar de kerk omdat het moet. Liever ging ik helemaal niet.

Hoe zie je God het meest?
a. Ik zie God vooral als Rechter. Die de wereld en ook mij eens zal oordelen.
b. Ik zie God vooral als Koning. Die alles bestuurt en ook mijn leven leidt.
c. Ik zie God vooral als mijn Vader, vanwege Zijn Zoon Jezus, in Wie ik geloof.
d. Ik zie God vooral als de Afwezige in mijn leven. Ik twijfel of Hij wel bestaat.

Luther vroeg zich af: hoe word ik rechtvaardig voor God? Wat is volgens jou een sleutel woord in het antwoord op de ze vraag?
a. Uitverkiezing
b. Genade
c. Je eigen keuze

Vragen voor meisjes
Wat is jouw kledingstijl?
a. Ik draag altijd een rok of jurk. Veel van mijn kleding is merkkleding.
b. Ik draag meestal een rok of jurk, maar in mijn vrije tijd ook graag een broek. Het volgen van de laatste modetrends vind ik belangrijker dan een merkje op je kleding.
c. Vreselijk, die rok! Zodra ik uit school ben, doe ik een broek aan.
____________________________________________________________________________________________

Met spanning check ik de score.

33-44 punten: jij bent een échte refo. Het geloof is belangrijk voor je, het oud-vertrouwde is waardevol en daarbij horen ook uiterlijke regels.

22-32 punten: je bent wel christen, maar geen refo. Het geloof is belangrijk voor je, vernieuwing en vrijheid horen daarbij: uiterlijke regels vind je minder belangrijk.

0-21 punten: je bent geen refo en het christelijk geloof zegt je weinig tot niets.

Nou. Ik zit dus in de categorie 22-32 punten. Balen dit. Ik voel me namelijk refo, maar ben het niet.

Boeiende gesprekken ontstaan binnen de groep. De jongen naast me is uitgekomen bij het laagste punten aantal en zegt: ‘Ja, ik vind de kerk wel leuk op zich, maar ik heb niet veel met God. Eigenlijk is Hij afwezig in mijn leven.’ Ergens anders hoor ik weer: ‘Ja, maar ik ben geen kind van God. Maar ik geloof wel dat alleen Jezus je kan verlossen. Maar kun je dat zomaar zeggen dan?’ Weer ergens anders hoor ik: ‘He, deze test is echt raar hoor. Hoe vaker je ‘a’ kiest, hoe hoger en beter je als refo eruit komt! Hoe kan dat nou? Het gaat er toch helemaal niet om wat je voor kleding draagt en hoe zwaarder je gedachten over uiterlijke dingen zijn?! Het lijkt wel dat als je dus niet durft te zeggen dat je een nieuw hart hebt, je een betere refo bent dan als je dat wél durft te zeggen?!’

Spijker op z’n kop. De test is een goed gelukte grap die een enorme spiegel voorhoudt. Want, wát is er nog over van het reformatorisch zijn? Hebben we het gedegradeerd tot twijfelen aan een genadige God, kleding en nog een keer twijfel? Hebben we het weten te degraderen tot een angstcultuur waar we alles vooral binnen onze eigen ontwikkelde kaders willen houden in plaats van de kaders van het frisse Woord van alle tijden? Bestempelen we de jongeren als geen refo, als ze liever een broek dragen of afwijken van onze kledingvoorschriften en ook nog eens naar Sela luisteren? Zijn we geen refo, als we liever naar een kerk gaan waar gezangen worden gezongen en het ook nog een kerk is waar het belangrijk is om je geloof te delen met elkaar?

Leven van ‘genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen.

Vijfhonderd jaar reformatie. Het is nu wel weer eens tijd voor een test. ‘Hoe Refo zijn we nog?’ De Bijbel alleen lijkt soms onder het stof van onze eigen dogma’s te liggen. Een schema over elke preek wat er voor zorgt dat er elke zondag het zelfde verhaal verteld wordt, zonder de tekst zijn recht te doen. Alsof we niet meer geloven in het Woord alleen, dat scherper en krachtiger is dan iets op deze aarde. Durven we Gods woord nog zélf te laten spreken? Want, daar heeft Hij onze schema’s en stappen plannen niet eens voor nodig.

‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en Die gekruisigd.’ Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren.

Het andere uiterste is dat we Zijn Woord hebben afgedaan als een methode die ons leert hoe we maatschappelijk verantwoord in deze samenleving kunnen staan en we verwateren onze boodschap omdat we Zijn woorden niet meer radicaal durven te laten spreken. ‘Christus alleen’ lijkt erg op de voorgrond te staan. ‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en die gekruisigd.’ Evenals ‘genade alleen’. Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren. We zeggen dan dat er geen voorwaarden zijn, maar ondertussen krijgt de helft van de gemeente een schuldig gevoel omdat het nog geen tranen heeft gelaten en zo weinig zondenbesef voélt. Alsof de sola ‘Jezus alleen’ verword tot ‘de mens alleen’ en ‘Geloof alleen’ lijkt verworden tot ‘ongelofelijk alleen’. Het Woord lijkt niet meer binnen te dringen, het geloof niet meer eenvoudig, de systemen laten ons alleen voelen, worstelend met onze vragen, onmogelijk om helder zicht te krijgen op het geloven alleen. Hoe refo zijn we nog?

Overigens, ik kom er in mijn eigen leven ook bekaaid van af. Leven van ‘Genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen waardoor ik mij een betere christen voel. Laat mij maar nare dingen denken over een ander, waarmee ik me dan verhef en niet besef dat ik van genadeadem mag leven. Laat mij maar mijn eigen verzinselen navolgen, in plaats van het Woord alleen. Dat Woord doet me veel te veel pijn, ik moet er zelf aan. Christus alleen? Het liefst er nog honderd afgodsbeelden van allerlei formaat naast. En, geloof alleen? Ach, een bevel van Paulus dat ik achterdochtig makkelijk vind klinken.

Laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog?

Zo laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog? Of een betere vraag: ‘In hoeverre lijken we op Jezus?’ Ik moet terug op mijn knieën. We moeten samen op de knieën. Een beeldenstorm aangaan. In ons eigen leven en in de kerk. Met het zwaard van het Woord, het zwaard dat snoeit zodat er nieuwe vruchten komen.

Want nog steeds moéten we blijven geloven dat het Gods werk is. Moeten we het loflied vast houden en moeten we het laten blijven klinken: ‘Soli Deo Gloria.’ En zijn we geroepen om te bidden dat Gods Geest krachtig de kerken zal vervullen.

Gelukkig ziet God het hart aan. Hij weet of we écht zijn, of dat witgepleisterde graven zijn. Hij weet of we de dingen in Zijn gemeente doen omdat we Jezus willen verheerlijken, of eigenlijk angstvallig onze eigen gedachtes willen verheerlijken.

Het stilstaan bij de reformatie moet ons weer op de knieën brengen met het gebed op de lippen:

‘Laat Uw wind maar waaien door kerkelijk Nederland. Overtuig ons van zonden en ongerechtigheden. Reformeer ons hart. Leer ons de schatten van de christenen die ons zijn voorgegaan op de juiste manier omarmen. Leer ons leven van genade en geloof alleen. Ziende op Jezus alleen!’

Sta op, christen! En fluister het in je gebroken kerk: ‘Soli Deo Gloria.’ God alleen de eer. Leef uit die vaste genadevreugde en hou de flinterdunne pagina’s van je Bijbel tussen je vingers. Laat Zijn spreken in je hart wonen. Wees een hoorder en een doener van het Woord. Het kan zomaar een beeldenstorm teweeg brengen, ook al is die nog zo klein. Het kan over 500 jaar nog van invloed zijn.

Het bericht ‘Hoe refo ben jij?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze zonden zijn toch al vergeven?

Tegelijk een heilige en zondaar

Er zijn minstens drie Bijbelse waarheden die we allen moeten vasthouden.

Ten eerste verklaart God degenen die zich hebben bekeerd van de zonde en op Christus vertrouwen als Heere en verlosser, rechtvaardig op basis van Christus’ gerechtigheid en plaatsvervangende dood (Rom. 3: 21-26, 5: 1, 8: 1, 30, 33-34). Dit is als het ware een juridische uitspraak van God, dat voor eens en altijd in de gelovige plaatsvindt. Het is niet een proces waarbij we gerechtigheid als het ware ‘geïnjecteerd’ krijgen (Rom. 5: 12-21, Fil. 3: 8-9,  2 Kor. 5: 19-21).

Hoewel iedereen voor de rechterstoel van Christus zal staan ​​en het publieke oordeel zal horen of we al dan niet in Hem gevonden zijn ( 2 Kor.5: 10 ), heeft voor de gelovigen dit eindoordeel nu al plaatsgevonden.Wij zijn al van dood tot leven gebracht (Joh. 5: 24, Rom. 8: 1). Rechtvaardiging die eenmaal ontvangen is, kan niet meer herroepen worden.

Ten tweede gebiedt God ons dat we onze zonden belijden als we hebben gezondigd (1 Joh. 1: 9). Dit bevel betreft niet alleen de oorspronkelijke rechtvaardiging, maar de context van 1 Johannes  maakt ook duidelijk dat het belijden van zonde een voortdurend proces is voor christenen.

‘Als wij zeggen dat wij geen zonde hebben, misleiden wij onszelf en is de waarheid niet in ons. Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid als wij onze zonden belijden. Als wij zeggen dat wij niet gezondigd hebben, maken wij Hem tot leugenaar en is Zijn woord niet in ons’ (1 Joh. 1: 8-10).

Ten derde beveelt God ons niet alleen om onze zonden te belijden, maar belooft hij ons ook in de toekomst ons te vergeven. In zekere zin hangt onze vergeving af van de vraag of wij anderen vergeven nadat we zelf gerechtvaardigd zijn (Matth. 6: 14, 18: 15-35, 1 Joh. 1: 9, Jak. 5: 15).

Drie gedachten

Maar hoe vertalen we deze waarheden theologisch zonder één ervan te kort te doen? Hier zijn drie gedachten.

Ten eerste is het vanuit God gezien geen probleem om te zeggen dat als Hij ons rechtvaardig verklaart, Hij ook onze toekomstige zonden vergeeft. Dat doet Hij net zoals met de zonden uit het verleden en heden. Onze toekomst is voor Hem een open boek. Maar vanuit óns gezichtspunt is het het beste om onze rechtvaardiging te zien als de vergeving van al onze zonden uit het verleden en heden. Tegelijkertijd is het de juridische basis voor de vergeving van toekomstige zonden.

Terwijl we ons leven leven en onverhoopt in zonde vallen, moeten we in berouw en geloof terugkeren naar God en Zijn vergeving zoeken. Tegelijk doen we dat op basis van het werk van Christus waar we in onze rechtvaardiging deel aan hebben gekregen. Dit proces betekent niet een nieuwe rechtvaardiging, maar een hernieuwde toepassing van de rechtvaardiging die we al eerder ontvingen.

Als we zondigen, verliezen we het besef van vergeving en de ervaring van vrede met God. Als we dus door het werk van de Geest onze zonden belijden, worden we weer wakker en zien we opnieuw wat Christus voor ons heeft gedaan. God blaast nieuw leven in onze geborgenheid in Hem en in de zekerheid van het geloof. Gelovigen blijven om die reden dagelijks bidden om vergeving. Niet met de wanhoop van iemand die denkt dat hij verloren is, maar in het vertrouwen van gerechtvaardigde en aangenomen kinderen. Zij naderen tot Hem als de hemelse Vader Die hen in Jezus Christus rechtvaardig heeft verklaard.

Ten tweede laat deze vraag ons het belang van tijd en geschiedenis zien. Bij onze rechtvaardiging uit genade en door het geloof in het volbrachte werk van Christus zijn al onze zonden uit het verleden, het heden en de toekomst volledig vergeven en betaald! Toch doet de loop van onze geschiedenis er toe. Op een vergelijkbare manier wordt dit zichtbaar bij God Die vóór de grondlegging van de wereld een volk voor Zichzelf kiest (Efeze 1: 4-6). Het is zeker dat zij in Christus gerechtvaardigd zullen zijn, maar het heilsplan moet zich nog ontvouwen in ruimte en tijd. Christus moet onze menselijkheid aannemen, Zijn leven voor ons leven, sterven en opstaan tot onze zaligheid.

Bovendien, vóór dat het verlossende werk van Christus op ons kan worden toegepast, moeten de uitverkorenen wel eerst geboren worden. Ze moeten het Evangelie horen en tot het zaligmakende geloof worden gebracht. Alhoewel Gods plan van eeuwigheid is, voltrekt het zich in de tijd. Omdat we tijdelijke wezens zijn, past God het werk van Christus toe door de Geest in de tijd.

Ten derde leven we in een verbondsrelatie met onze Drie-enige God. Ergens in de geschiedenis worden we tot het zaligmakend geloof in Christus gebracht en gaan we een verbondsrelatie met Hem aan. In die relatie zullen we – totdat Christus terugkomt – nog steeds zondigen. En God is als de Drie-enige en persoonlijke God – zachtjes uitgedrukt – niet blij met onze zonden. Dit vereist daarom dan ook voortdurend berouw en het zoeken naar vergeving. Als we onze zonden belijden, vergeeft God ons die alleen vanwege Christus.

Niet in tegenspraak

We zijn altijd volmaakt in Christus, maar we hebben ook een echte relatie met God. In menselijke relaties zien we ook iets van dezelfde waarheid. Als ouder heb ik een relatie met mijn vijf kinderen. Omdat zij mijn familie zijn, zullen ze nooit verstoten worden: onze relatie is blijvend. Maar als ze tegen mij zondigen, of ik tegen hen, staat onze relatie onder spanning en moet die weer hersteld worden. Onze verbondsrelatie met God werkt op een vergelijkbare manier.

Op deze manier komen onze volkomen rechtvaardiging in Christus én het onderwijs vanuit de Schrift dat we voortdurende vergeving nodig hebben bij elkaar. Door God te vragen ons te vergeven, voegen we niets toe aan het volkomen werk van Christus. In plaats daarvan wordt opnieuw toegepast wat Christus voor ons heeft gedaan als onze Verbondshoofd en Verlosser.

Er is absoluut geen tegenstelling tussen rechtvaardiging uit genade en door het geloof én onze behoefte aan voortdurende vergeving van zonden. Als we God vragen om ons te vergeven doen we dat niet om opnieuw gerechtvaardigd worden, maar wel om weer voor Zijn aangezicht te wandelen in het vertrouwen dat Christus alles heeft betaald en we alles uit genade ontvangen. Rechtvaardiging is voor eens en altijd, maar het belijden van zonde en het ontvangen van vergeving zal blijven tot we verheerlijkt zijn en nooit meer zondigen.

Het bericht Als al mijn zonden zijn vergeven, waarom blijft berouw dan nodig? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Het kruis is (niet) genoeg verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gered door geloof of door werken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Een juist begrip van rechtvaardiging verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De rechtvaardiging schreeuwt om onze aandacht. Evangelist van Dooijeweert heeft dit onderwerp opgepakt en zichzelf hierin verdiept. Het is belangrijk om te beseffen dat alle mensen hetzelfde nodig hebben. Toch zijn er twee soorten mensen, kinderen van God en niet kinderen van God.

Rechtvaardiging en heiliging liggen dicht bij elkaar en worden vaak ook verward met elkaar.

• Rechtvaardiging geeft recht op het eeuwige leven.
• Rechtvaardiging is een moment.
• Heiliging bereidt toe voor/op het eeuwige leven.
• Heiliging begint na de rechtvaardiging en eindigt wanneer gelovige sterft.

Vaak wordt het woord rechtvaardigmaking gebruikt in plaats van rechtvaardiging. Dit is niet juist. Rechtvaardiging is een vonnissen of vrijspreken, een moment. De mens wordt vrijgesproken van zijn schuld en straf. De mens blijft wie hij was: een zondaar. Maar wie gelooft is wel een verloste, een vrijgesproken zondaar. God ziet geen zonden meer in die mens. Niet meer in de schuld bij God, maar in de vrijheid geplaatst. ‘Rechtvaardig voor God’. De zondaar wordt niet rechtvaardig gemaakt, maar rechtvaardig verklaart. In een moment is een zondaar ´rechtvaardig voor God´ uit genade. Niet omdat deze zondaar het beter gedaan heeft dan andere, niet door de werken, of door de voorwaarde van beleving. Rechtvaardiging is niet aan regels gebonden, het is zonder voorwaarden, om niet. Romeinen 3: 22-24 & 28

22 namelijk gerechtigheid van God door het geloof in Jezus Christus, tot allen en over allen die geloven, want er is geen onderscheid. 23 Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God, 24 en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus. 28 Wij komen dus tot de slotsom dat de mens door het geloof gerechtvaardigd wordt zonder werken van de wet.”

Rechtvaardiging is: ‘alleen door het geloof’. Geloven is niets anders dan kennen, toestemmen, vertrouwen. Het gaat om Jezus kennen. Er hoeft niet vooraf van alles te gebeuren om het te verdienen en we hoeven erna ook niets te doen om het af te betalen. Om niet!

Het bericht Hoe ben ik rechtvaardig voor God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De rechtvaardigingsleer als het eigene van de Reformatie (1) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Je hoeft niet altijd maar rond te cirkelen in jezelf verscheen eerst op Geloofstoerusting.