Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten, bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht? Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet, en ‘s nachts, maar ik vind geen stilte. (Psalm 22:2-3)

Lees nu de eerste drie verzen van Psalm 23:

De HEERE is mijn Herder, mij ontbreekt niets. Hij doet mij neerliggen in grazige weiden, Hij leidt mij zachtjes naar stille wateren. Hij verkwikt mijn ziel, Hij leidt mij in het spoor van de gerechtigheid, omwille van Zijn Naam. (Psalm 23:1-3)

In Psalm 22 voelt David zich verlaten door een niet-reagerende God. In Psalm 23 voelt David zich geleid door een altijd-oplettende God. In Psalm 22 is Davids ziel in rusteloze pijn. In Psalm 23 wordt Davids ziel hersteld zodat hij weer de vertrouwde rust vindt in de zorg van de Goede Herder.

Twee perspectieven op de werkelijkheid

Het is een mooie en genadige voorzienigheid dat deze twee sterk verschillende psalmen naast elkaar zijn geplaatst, geschreven door dezelfde persoon. Ze illustreren namelijk de verschillende manieren waarop we de vreemde realiteit ervaren van het leven van geloof in onze wereld. Als we lang genoeg leven, ervaren we allemaal het af en toe pijnlijke fenomeen van Gods schijnbare stilte. En we zullen ook allemaal Gods vriendelijke herstel, vrede en bescherming ervaren. Sterker nog, we realiseren ons uiteindelijk dat wat een verlaten gevoel betekende, eigenlijk een barmhartige nabijheid en zorgzaamheid was die we niet eerder begrepen of waargenomen hadden. We ontdekken dat Gods beloften oneindig veel wezenlijker en betrouwbaarder zijn dan onze waarnemingen.

Maar er is een nog diepere schoonheid en genade in de poëtische en thematische plaatsing van deze psalmen. Beide psalmen zijn Messiaans – ze zijn een voorafschaduwing en profetie van Jezus. In dit diepgaande besef ontdekken we dat de volgorde waarin deze psalmen verschijnen niet per ongeluk is.

Jezus werd verlaten

We kennen Psalm 22:1. De eerste zin is één van de meest beroemde in de Bijbel, want Jezus schreeuwde ze uit in een onpeilbare pijn aan het kruis: Eli, Eli, lama sabachtani? (Matteüs 27:46).

Stop even en denk na over deze zin. Duik erin zo diep als je kunt. Je komt er nooit helemaal uit.

Er was een moment, in het hart van de geschiedenis, toen God door God verlaten was. Voor ons die niet God zijn en die slechts enkele dimensies van de werkelijkheid kunnen ervaren, is dit mysterieus. Maar het was geen mysterie; het was gruwelijk echt. God de Zoon, de eeuwige vreugde van de Vader, de afstraling van de heerlijkheid van de Vader, de exacte afdruk van de aard van de Vader en het aardse zichtbare beeld van de Vader (Hebreeën 1:3; Kolossenzen 1:15) werd in dat onbegrijpelijk donkere moment tot onheilig zonde gemaakt – onze onheilige zonde (2 Korinthe 5:21). En zolang dat moment duurde, konden de heilige Vader en de Heilige Geest de heilige Zoon die onheilig werd niet houden. God werd het voorwerp van Gods toorn. Een verschrikkelijke, eens-en-voor-altijd voorkomende scheuring tussen de Vader en de Zoon.

Voor Jezus was het een echt hels moment, en daarom, in de woorden van R.C. Sproul, was Jezus schreeuw in Psalm 22:1 ‘de schreeuw van de verdoemden. Voor ons.’ Uit een liefde voor ons die we amper beginnen te doorgronden, nam Hij onze vervloekte vloek op zich en werd de verzoening voor onze zonden (Galaten 3:13; 1 Johannes 4:10). En Hij deed het voor ons zodat onze vloek voor eeuwig zou worden verwijderd en we de voorwerpen van Gods eeuwige genade zouden kunnen worden, voor altijd bekleed met de heiligheid en gerechtigheid van God (2 Korinthe 5:21).

Psalm 22 doet veel meer dan ons woorden geven om te bidden tijdens onze seizoenen van geestelijke verlatenheid. Het geeft ons woorden om de verlatenheid te begrijpen die God de Zoon heeft ervaren om onze vrede en herstel te kopen.

Zodat je nooit zult worden achtergelaten

Dit herstel, door de Heere Jezus Christus uitgevoerd, heeft David van vreugde laten zingen in Psalm 23. De Goede Herder, die Zijn leven heeft neergelegd voor de schapen (Johannes 10:11), geeft Zijn schapen het eeuwige leven, en ze zullen nooit verloren gaan, en niemand zal ze uit Zijn hand kunnen rukken (Johannes 10:28).

Niemand. Niet ‘de dood noch het leven, noch engelen noch heersers, noch tegenwoordige dingen, noch toekomstige dingen, noch machten, noch lengte noch diepte, noch iets anders in de hele schepping, zal ons kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heer,’ de grote Herder van de schapen – ook al wandelen we door de vallei van de schaduw van de dood (Romeinen 8:38-39; Hebreeën 13:20; Psalm 23:4).

Onze grote Herder heeft voor ons uit en voor ons door deze vallei gelopen. In deze vallei werd hij getroffen en geteisterd, verraden, tot bloedige moes geslagen en brutaal gekruisigd door het kwaad. Hij werd verwond voor onze overtredingen en verbrijzeld voor onze ongerechtigheden (Jesaja 53:5). Hij werd geslagen en verlaten door God (Jesaja 53:4; Psalm 22:1).

En hij deed dit voor ons, zodat Hij tegen ons zou zeggen: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’ (Hebreeën 13:5).

Een eeuwig herstel

In deze wereld zullen we verdrukking hebben (Johannes 16:33). De beschrijving van de verdrukking door de Bijbel is de verschrikkelijke realiteit. Psalm 22 is een beschrijving van Davids verdrukking, en het was ernstig. Maar het is ook een beschrijving van Jezus’ verdrukking, die oneindig veel ernstiger was dan die van David – of die van ons.

Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God.

Voel je je verlaten door God? Jezus begrijpt het. Hij begrijpt echt meer dan je denkt. Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God. Wij voelen ons eenzaam; Jezus was, voor een vreselijk moment, echt alleen. Als onze Grote Hogepriester is Hij in staat om met ons mee te voelen in al onze zwakheden, omdat Hij in alles op dezelfde manier als wij is verzocht, maar zonder zonde (Hebreeën 4:15).

Maar Jezus doet veel meer dan sympathiseren met ons. Als ons grote Offerlam verzoende Hij elke zonde die we begaan in al onze zwakke, ontrouwe struikelingen, en heeft daarmee onze vloek voor eeuwig verwijderd door onze vloek te worden. En als onze grote Herder leidt Hij ons door elke verdrukking – hoe ernstig ook – naar eeuwig herstel.

Dat is de belofte van Psalm 23, gekocht voor de prijs van Psalm 22: je Goede Herder zal je ziel voor altijd herstellen. Hij was verlaten door God, geminacht en bespot door mensen, en Zijn handen en voeten waren doorboord (Psalm 22: 1,6-7,16) voor jou. Zodat Hij je door elke boze vallei zou kunnen leiden, je zou kunnen eren ten overstaan van elke kwaadaardige vijand. Zodat je de rest van je aardse leven met goedheid en genade kunt vervolgen, en je voor altijd bij Hem in Zijn huis kunt blijven (Psalm 23:4-6) .

Psalm 22 kan je lied zijn voor een korte nacht, maar Psalm 23 zal je lied zijn voor een eeuwige ochtend (Psalm 30:6).

Het bericht ‘Hij verkwikt mijn ziel’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onberispelijk

• Welzalig zijn zij wiens wandel onberispelijk is. (Psalm 119:1)
• Ik was onberispelijk voor Hem, ik was op mijn hoede voor mijn ongerechtigheid. (Psalm 18:23)
• Dan zal ik onberispelijk zijn en vrij van grote overtreding. (Psalm 19:23)

Oprechtheid

• Mijn schild is bij God, Die de oprechten van hart verlost. (Psalm 7:11)
• De oprechten zullen Zijn aangezicht aanschouwen. (Psalm 11:7)
• Alle oprechten van hart zullen zich beroemen. (Psalm 64:11)

Integriteit (eerlijk en betrouwbaar)

• Doe mij recht, HEERE, naar de integriteit die in mij is. (Psalm 7:8)
• Ik ga mijn weg in mijn integriteit. (Psalm 26:1)
• Want wat mij betreft, U ondersteunt mij in mijn oprechtheid. (Psalm 41:13)

Rechtvaardig

• De HEERE ondersteunt de rechtvaardigen. (Psalm 37:17)
• Hij zal voor eeuwig niet toelaten, dat de rechtvaardige wankelt. (Psalm 55:22)
• De HEERE heeft de rechtvaardigen lief. (Psalm 146:8)

Behoor jij tot de rechtvaardigen, de oprechten, de onberispelijken en zij die wandelen in integriteit?

Als jij een christen bent, dan zou het antwoord ‘ja’ moeten zijn!

Toegerekende rechtvaardigheid: de basis, niet alles

Ik zeg niet dat dit simpelweg gaat om het feit dat we in Christus rechtvaardig gerekend worden. De psalmist heeft het hier niet alleen over toegerekende rechtvaardigheid. De rechtvaardiging van de goddeloze op grond van Christus alleen, door geloof alleen, is een schitterend en grandioze werkelijkheid. En, voor alle duidelijkheid, dit was al zo voor de psalmisten in de Oude Testament, omdat Christus dood hun toegerekend werd in de gedachten van God, nog voor het offer plaatsvond in de geschiedenis. Dat is wat Romeinen 3:25 duidelijk maakt.

De psalmisten waren gerechtvaardigd door geloof alleen.

Als Paulus onderbouwing geeft voor zijn onderwijs over de ‘rechtvaardiging van de goddeloze’, haalt hij Psalm 32 aan.

‘…God, Die de goddeloze rechtvaardigt, (…) Zoals ook David de mens zalig spreekt aan wie God gerechtigheid toerekent, zonder werken: Welzalig zijn zij van wie de ongerechtigheden vergeven, en van wie de zonden bedekt zijn, welzalig is de man aan wie de Heere de zonde niet toerekent.’ (Romeinen 4:5-8)

Maar deze toegerekende rechtvaardigheid, op basis van Christus alleen, is niet het totale plaatje waar de psalmist naar refereert als hij spreekt over onberispelijkheid, oprechtheid, integriteit en rechtvaardigheid. Vergeving en toerekening zijn de basis, maar niet alles van de christelijke rechtvaardigheid

Rechtvaardigend geloof brengt tot integriteit en oprechtheid

Dit geldt zowel in het Nieuwe als het Oude Testament. Het geloof, dat ons met Christus en Zijn volmaakte oprechtheid verenigt, is alleen echt als het in ons een nieuwe hartgesteldheid een nieuwe geest van gedachten en veranderd gedrag teweegbrengt. Paulus zegt het zo: ‘In Christus Jezus heeft namelijk niet het besneden zijn enige kracht, en ook niet het onbesneden zijn, maar het geloof, dat door de liefde werkzaam is.’ (Galaten 5:6). Het geloof dat verbindt aan Christus tot rechtvaardiging leidt ook tot heiliging.

Dat was al zo in het Oude Testament.

De psalmisten waren gerechtvaardigd door geloof alleen. Maar hun geloof ‘werkte door de liefde’. Het werkte onberispelijkheid, oprechtheid, integriteit en rechtvaardigheid uit. Dit was een werk van de heiligende Geest van God. Zij wísten dat het Gods werk was en niet hun eigen:

‘Schep mij een rein hart, o God,
en vernieuw in mijn binnenste een standvastige geest.
Verwerp mij niet van voor Uw aangezicht
en neem Uw Heilige Geest niet van mij weg.
Geef mij de vreugde over Uw heil terug
en ondersteun mij met een geest van vrijmoedigheid.’
(Psalm 51: 12-14)

De wisselwerking tussen rechtvaardiging en heiliging die werkte in de gelovige psalmisten, werkt nog steeds in christenen vandaag de dag. En wij hebben zelfs ook nog het voorrecht nog veel meer te weten hoe de Messias dit alles door Zijn Bloed gekocht heeft en hoe dit vanuit de kracht van de opgestane Christus vorm krijgt.

Psalmisten verdienen niet hun eigen zaligheid

Om die reden is het een misverstand om de psalmen te lezen en te denken dat de schrijvers zelf probeerden aangenaam voor God te worden, of narcistisch of naïef als ze verwezen naar hun onberispelijkheid, oprechtheid, integriteit en rechtvaardigheid.

Net zo goed als de psalmisten moeten christenen onberispelijke, oprechte, rechtvaardige en integere mensen zijn.

Voorbeeld van psalm 25

Hij is niet perfect. Dit betekent ook niet dat hij hoogmoedig is of zonder zonde. Hij is begunstigd met machtige genade, veranderende genade.

Kijk eens naar psalm 25 als voorbeeld hiervan. Het is een prachtige psalm van diepe nederigheid en verlangen naar God. In deze 22 verzen belijdt David vier keer zijn zonde. Zijn belijdenis en besef van de noodzaak van genade wordt niet alleen aan het begin van de psalm genoemd, om het daar vervolgens bij te laten als hij bij de overwinning komt.

• Denk niet aan de zonden uit mijn jeugd of aan mijn overtredingen; denkt U aan mij naar Uw goedertierenheid. (Psalm 25:7)
• Goed en waarachtig is de HEERE, daarom onderwijst Hij zondaars in de weg. (Psalm 25:8)
• Omwille van Uw Naam, HEERE, vergeef mijn ongerechtigheid, want die is groot. (Psalm 25:11)
• Zie mijn ellende en mijn moeite, neem weg al mijn zonden. (Psalm 25:18)

Zoals zonde een constante realiteit voor hem is, zo ook de barmhartigheid, genade en goedheid van God.

• Denk aan Uw barmhartigheid, HEERE, en Uw goedertierenheid. (Psalm 25:6)
• Denkt U aan mij naar Uw goedertierenheid, omwille van Uw goedheid, HEERE. (Psalm 25:7)
• Alle paden van de HEERE zijn goedertierenheid en trouw. (Psalm 25:10)
• Wend U tot mij en wees mij genadig. (Psalm 25:16)

Als zijn zonde vergeven zou worden, wist David dat dit niet op basis van zijn eigen goedheid was, maar op basis van Gods trouw aan zijn eigen Naam: ‘Omwille van Uw Naam, HEERE, vergeef mijn ongerechtigheid, want die is groot.’ (Psalm 25:11).

De reactie van een zondaar naar God

Hoe beschrijft David zijn reactie naar God? Antwoord: vertrouwend, wachtend, nederig, het verbond houdend, God vrezend en tot Hem de toevlucht nemend:

• Mijn God, op U vertrouw ik. (Psalm 25:2)
• U verwacht ik de hele dag. (Psalm 25:5,21)
• Hij leidt zachtmoedigen in het recht, Hij leert zachtmoedigen Zijn weg. (Psalm 25:9)
• Alle paden van de HEERE zijn goedertierenheid en trouw, voor wie Zijn verbond en Zijn getuigenissen in acht nemen. (Psalm 25:10)
• Wie is de man die de HEERE vreest? Hij onderwijst hem in de weg die hij moet kiezen. (Psalm 25:12,14)
• Bewaar mijn ziel en red mij; laat mij niet beschaamd worden, want tot U heb ik de toevlucht genomen. (Psalm 25:20)

De meeste van ons zijn gedrild met dit soort psalmen. Die erkennen en onderschrijven de genade van God. De psalmist vertrouwt op genade en houdt vast aan de vergevende God.

Integriteit en oprechtheid beschermen mij

Maar terug naar vers 21: ‘Moge integriteit en oprechtheid mij beschermen, want ik verwacht U’. Wat ik aan wil tonen is dat dit beroep op zijn integriteit en oprechtheid niet een misstap is in nederige, gelovige godvruchtigheid. Ik wil aantonen dat dit een gepaste uitspraak is voor godvrezende en gelovige christenen uit elke eeuw.

Dit is geen trots, eigengerechtigheid, wetticisme of redding-door-werken. Dit is een godvrezende man, vertrouwende op de genade van God, in de wetenschap dat zijn zonden zijn vergeven, wandelend door de kracht van Gods heiligende Geest. Hij is een man van integriteit en oprechtheid.

Hij is niet perfect. Dit betekent ook niet dat hij zonder zonde is. En hoogmoedig is hij ook niet. Hij is begunstigd met machtige genade, veranderende genade. Het was ‘omwille van Gods Naam’ dat zijn grote schuld werd vergeven. En het was ‘omwille van Gods Naam’ dat hij in integriteit en oprechtheid wandelt. Psalm 23:3 zegt: ‘Hij leidt mij in het spoor van de gerechtigheid, omwille van Zijn Naam.’

Struikel niet over integriteit

Het geloof, dat ons met Christus en Zijn volmaakte oprechtheid verenigt, is alleen echt als het in onze geest nieuwe gedachten en veranderd gedrag teweegbrengt.

Het is niet nodig dat we struikelen over deze verklaringen van oprechtheid in de psalmen. Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament rechtvaardigt God de goddeloze, heiligt Hij de gelovige, en beloont Hij de door hun nieuw geest gewerkte gerechtigheid. Het is geen wetticisme of werkheiligheid om met de psalmist te zeggen: ‘U ondersteunt mij vanwege mijn integriteit’ (Ps. 41:12) Het is geen hoogmoed of zelfvoldaanheid om te zeggen: ‘Daarom gaf de HEERE mij naar mijn gerechtigheid, naar de reinheid van mijn handen vóór Zijn ogen’ (Psalm 18:23-24).

Het Nieuwe Testament is net zo duidelijk over het feit dat ‘goed doen’ door de kracht van Gods Geest, vanuit een gelovig hart, beloond zullen worden met het eeuwige leven en met diverse zegeningen die horen bij onze vruchten:

• Want wie in zijn eigen vlees zaait, zal uit het vlees verderf oogsten; maar wie in de Geest zaait, zal uit de Geest het eeuwige leven oogsten. En laten wij niet moe worden goed te doen, want te zijner tijd zullen wij oogsten, als wij het niet opgeven. (Galaten 6:8-9)
• U weet immers dat wat ieder aan goeds gedaan heeft, hij dat van de Heere terug zal krijgen. (Efeze 6:8)
• Wie een rechtvaardige ontvangt omdat hij een rechtvaardige is, zal het loon van een rechtvaardige ontvangen. (Mattheüs 10:41)
• Maar heb uw vijanden lief en doe goed, en leen zonder te hopen iets terug te krijgen. Dan zal uw loon groot zijn. (Lukas 6:35)
• Want wij moeten allen voor de rechterstoel van Christus openbaar worden, opdat ieder vergelding ontvangt voor wat hij door middel van zijn lichaam gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad. (2 Korinthe 5:10)
• En alles wat u doet, doe dat van harte, als voor de Heere en niet voor mensen, in de wetenschap dat u van de Heere als vergelding de erfenis zult ontvangen, want u dient de Heere Christus. (Kolossenzen 3:23-24)

Vertrouw op de Heere, en doe goed

Dus, als je in de psalmen leest dat de psalmisten hun eigen onberispelijkheid, oprechtheid, integriteit en rechtvaardigheid aanbieden aan God, denk dan niet dat het perfectionisme is. Denk niet dat het wetticisme is. Vat het niet op als iets van het ‘oude verbond’. Neem het zoals het is: een godvrezende man, die weet dat hij een zondaar is, vergeven omwille van Gods eer, vertrouwend op Gods genade, afhankelijk van Gods Geest, de toevlucht nemend in Gods bescherming, zich verheugend in Gods heerlijkheid, Gods verbond houdend, en daarom wandelend in integriteit en eerlijkheid en oprechtheid.

En als we het zó bekijken dan worden de psalmen een schitterend middel om ons te helpen te ‘vertrouwen op de HEERE en goed te doen’ (Psalm 37:3).

Het bericht Kun je echt ‘onberispelijk’ zijn? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Herrie

Ik kan zo het een en ander aan commentaar voor je oplepelen:

‘Get Gerco! Wat maak jij een herrie!’ bromt mijn vader dan, niet wetend dat ik zo nu en dan door mijn moeder opgehitst wordt om het één en ander aan herrie te produceren.

Of: ‘Alles is ‘halleluja, prijs de Heer’!’, maar iets moet écht zijn. Is het wel doorleefd?’ Ja, die staat ook in de FAQ.

Wat de gemiddelde christen ‘praise and worship’ noemt, krijgt van vader de titel ‘titai-muziek’. Ma vindt de muziek die ik luister en zing te heftig geworden. Mijn broer ontvlucht alle plekken, waar ik welke muziek dan ook ten gehore breng. En mijn zusje snauwt me zo nu en dan toe dat ze me spuugzat is.

In getallen: 75 procent van het huishouden snoert me liever de mond. 25 procent wijst me ononderbroken op de schatten uit de Psalmen: ‘Uw licht doet klaarder dan de zon ons ’t heug’lijk licht aanschouwen!’ Prachtig!

Inderdaad! Prachtig. Net zo mooi als Opwekking 733. En net zo mooi als een nummer van Casting Crowns of Sela. Mijn database omvat méér dan 150 nummers. ‘Zingt, zingt een nieuw gezang den Heere!’

God ziet het hart

Ik kan genieten van Psalmen. Er zijn er genoeg, die ik prachtig vind. Maar als het over het lomm’rig woud gaat (Psalm 104:8), krab ik even achter mijn oren. En als het gevreesd geweld gefnuikt moet worden (Psalm 35:1), dan zing ik net zo lief ‘You are my sword and shield, though troubles linger still!’

Maar als we de discussie voor de zoveelste keer aangaan, komen we altijd op hetzelfde punt uit. Dan geef ik aan mijn vader toe dat sommige liederen te simpel zijn. Weinig inhoud. En dat we ze soms te makkelijk zingen. Zo’n eentje als: ‘Jezus, alles geef ik U, wat ik ben en heb en wat ik ooit zal zijn.’ Immers, brengen we het in de praktijk?

M’n vader begraaft de strijdbijl altijd met de woorden: ‘God ziet het hart aan.’

Inderdaad. Hij ziet ons hart als we ‘Christ is enough’ zingen. Maar ook als we met Psalm 42 belijden dat de Heere uitkomst zal geven.

En eens, wat een wonder, eens zingen we allemaal hetzelfde lied! Dan ‘…smelten onze stemmen samen in een hemels lofgezang voor onze Koning, Heerser van ’t heelal.’

Pa, speciaal voor u zal ik deze column maar niet besluiten met bovengenoemd Sela-lied. Speciaal voor u spreek ik mijn wens uit, dat voor úw Psalmen en mijn ‘titai-liederen’ datzelfde zinnetje gelden mag:

‘De wereld hoor’, en volg’ mijn zangen, met Amen, Amen na!’

Het bericht Trommelend en timmerend verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ondanks deze ontwikkelingen zouden we geen paniek of angst moeten zaaien. Jezus heeft beloofd dat de poorten van de hel Zijn kerk niet zullen overweldigen (Mattheüs 16:18). Ook moeten we de situatie van de Amerikaanse kerk niet overdrijven, alsof het lijden hiervan net zo erg is als elders onder Boko Haram, ISIS of Kim Jong-un. Het lijkt slecht te gaan in Amerika, maar het kan nog slechter.

En toch kunnen we niet ontkennen dat de Amerikaanse kerk tegenstand ondervindt, tegenstand die in de toekomst zeker toe zou kunnen nemen. Als we bedenken hoe we bijbels kunnen reageren, zouden we er goed aan doen om één van de bronnen te gebruiken die God ons gegeven heeft. Ze zijn er voor heerlijke veerkracht: de Psalmen die zingen over oordeel.

Zing een lied van oordeel

Soms worden deze psalmen van het oordeel ‘wraakpsalmen’ genoemd. Het kenmerk van deze psalmen is dat God aangeroepen wordt om de vijanden van Zijn volk te straffen. Een voorbeeld is Psalm 69. David bidt daar tegen degenen die hem haten zonder reden (Psalm 69:5). Hij roept tot God: ‘Laat hun tafel voor hen tot een strik worden en voor hun gasten tot een val. Laat hun ogen verduisterd worden, zodat zij niet zien; doe hun heupen voortdurend wankelen. Stort over hen Uw gramschap uit, laat Uw brandende toorn hen treffen’ (Psalm 69:23-25).

Omdat wij geloven dat de Bijbel gezag heeft en foutloos is, bekritiseren we David waarschijnlijk niet voor het bidden zoals hij dat deed in deze passage. Echter, de situatie wordt bedenkelijker als we proberen de woorden van David toe te passen op onze eigen ervaring. Kunnen wij bidden zoals David dat deed? Kunnen wij aan God vragen of Hij Zijn gramschap over onze tegenstanders uit wil storten? Wordt van ons niet verwacht dat wij onze vijanden lief hebben en dat we bidden voor hen die ons beledigen en vervolgen (Mattheüs 5:44)? Stel dat een lesbisch stel ons aanklaagt omdat we geen cake willen bakken voor hun receptie. Wat zouden we dan moeten doen? Zouden we onze andere wang niet naar hun toe moeten keren in plaats van God vragen of Hij hun heupen voortdurend wil doen laten wankelen?

Zeker, we zouden onze vijanden lief moeten hebben. En zeker, we zouden onze andere wang hen toe moeten keren (zelfs als we pleiten voor rechtvaardigheid in de rechtsorde, zie Handelingen 22:25-29). En we moeten ook onze mantel verkopen, die extra kilometer lopen en goed teruggeven voor kwaad. Juist om die reden hebben we de wraakpsalmen nodig.

Heb je vijanden lief en bid om oordeel

In Romeinen 12 waarschuwt Paulus zijn lezers voor het nemen van wraak. ‘Vergeld niemand kwaad met kwaad. Wees bedacht op wat goed is voor alle mensen’ (Romeinen 12:17). In vers 19 schrijft hij opnieuw: ‘Wreek uzelf niet, geliefden’. Maar let dan vooral op de motivatie die Paulus geeft voor deze vorm van bovenmenselijke liefde: ‘Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn, want er staat geschreven: Mij komt de wraak toe, de Heere’ (Romeinen 12:19).

We kunnen goed doen tegen onze vijanden, omdat we weten dat God ooit hun kwaad naar henzelf zal keren. We moeten hierbij in gedachten houden dat Gods oordeel de oproep om lief te hebben niet ondermijnt. Ook het actief bidden om oordeel, helemaal als we er een gewoonte van maken en de wraakpsalmen integreren in ons gebed, doet dat niet. De oproep om lief te hebben blijft overeind.

In welke situaties zijn de wraakpsalmen dan wel passend? Deze vraag roept een heleboel problemen op, meer dan dat we er hier kunnen bespreken. We kunnen richting een antwoord werken als we bedenken wie onze vijanden zijn en wie niet.

Wie zijn onze vijanden?

We zouden de wraakpsalmen niet lukraak moeten bidden. Ze zijn niet bedoeld voor mensen die voordringen in het verkeer, die eten met hun mond open, die midden in de nacht vuurwerk afsteken in de straat (ik heb me bij laatstgenoemde een keer moeten inhouden).

Ook vind ik dat de wraakpsalmen niet bedoeld zijn voor ongelovigen in het algemeen. Hoewel het waar is dat het leven zonder God vijandig staat ten opzichte van het leven met God (Romeinen 5:10, Romeinen 8:7-8), zijn – in dit geval – niet alle ongelovigen vijanden van kinderen van God. Laat me dit uitleggen.

Omdat we het risico lopen het vraagstuk te veel te versimpelen, zullen we de mensheid indelen in vier groepen. (1) Vrienden binnen de kerk, (2) vijanden binnen de kerk, (3) vrienden buiten de kerk en (4) vijanden buiten de kerk. Het helpt naar mijn mening om hiertussen onderscheid te maken. We kunnen dan een beslissing nemen wanneer het passend is om de wraakpsalmen te bidden.

Vrienden binnen de kerk zijn mensen als Markus, beschreven in 2 Timotheüs 4:11. Het zijn ware gelovigen en ze ondersteunen het werk van evangelieverspreiding. Ik wil ook de gelovigen die nors overkomen en die de vruchtbare evangeliebediening in de weg staan, maar desondanks het evangelie trouw verkondigen (voor uitleg zie Filippenzen 1:15-18), bij deze groep insluiten.

Vijanden binnen de kerk zijn mensen die zeggen dat ze Jezus volgen, maar Hem verloochenen door een onbijbelse leer aan te hangen. Paulus neemt dit soort vijanden in gedachten als hij zegt ‘Als iemand u een evangelie verkondigt anders dan wat u ontvangen hebt, die zijn vervloekt’ (Galaten 1:9). In deze context zou ik willen zeggen dat mensen die zeggen christen te zijn, maar homoseksuele praktijken (en andere vormen van seksuele zonden) verdedigen, als vijanden binnen de kerk gezien zouden moeten worden.

Vrienden buiten de kerk zijn ongelovigen die bij sommige zaken hetzelfde denken als de kerk. De tribuun in Jeruzalem was zo’n vriend voor Paulus. Hoewel we vanuit de Bijbel niet weten of hij geloofde, beschermde de tribuun Paulus toch voor de samenzwering van de Joden. Zo gaf hij Paulus een veilige doorreis naar Felix (Handelingen 23:16-30). Ik zou vandaag de dag organisaties als Pro-Life als ‘vrienden buiten de kerk’ beschouwen.

Tot slot is er nog de groep ‘vijanden buiten de kerk’. Dit zijn ongelovigen die zowel het bestaan van God ontkennen, als open vijandigheid tonen ten opzichte van Gods kinderen en hun boodschap. Herodias was zo’n vijand, door een plan te beramen waardoor Johannes de Doper zou sterven. Ze deed dat omdat hij haar huwelijk met Herodes afkeurde (Markus 6:14-29). Vandaag de dag is Planned Parenthood een organisatie die zich al lange tijd als een vijand buiten de kerk heeft gemanifesteerd.

Bid met de Bijbel

Om de overtuigingskracht te waarborgen, hebben deze categorieën wat meer nuance nodig. In de categorie ‘vijanden buiten de kerk’ zijn bijvoorbeeld niveaus te onderscheiden als het gaat om vijandschap. Herodias was duidelijker een vijand van Johannes de Doper dan dat Herodes dat was. Herodes had Johannes gevangengenomen en gaf het bevel hem te onthoofden, maar Markus vertelt ons dat Herodes bevreesd was voor Johannes en hem zolang beschermde als mogelijk was (Markus 6:20).

De categorieën geven daarom maar een beperkt beeld. Echter laten ze de noodzaak zien om een duidelijk onderscheid te maken in ons gebed. De wraakpsalmen zouden alleen toegepast moeten worden in situaties waarbij de categorieën ‘vijanden in de kerk’ en ‘vijanden buiten de kerk’ daarbij betrokken zijn. Het doel van deze gebeden is dat God Zijn naam hoog zal houden, door zijn dienaren te behouden en bij het uitbreiden van Zijn Evangelie tot aan het einde van de aarde.

Uiteraard hebben we wijsheid nodig in het bidden van de wraakpsalmen. Het is heel een complex onderwerp. Maar laat de complexe delen ons niet weerhouden om de goede strijd te strijden. Laten we de wraakpsalmen bidden, zodat we God om hulp vragen. David zegt over God: ‘Hij oefent mijn handen voor de strijd en leert mijn armen een bronzen boog spannen’ (Psalm 18:35). De wraakpsalmeen zijn zoals zoveel bronzen bogen: machtige wapens, maar moeilijk in het gebruik. Maar laat ze niet onbeproefd. Vraag in plaats daarvan God voor hemelse vaardigheden. Hij geeft het je graag.

Het bericht Mogen we God bidden of Hij onze vijanden wil straffen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Christendom: het gaat niet om seks verscheen eerst op Geloofstoerusting.