En toch moeten er soms dingen veranderen en moeten we als herders onze gemeente daarin leiden, ook al is het vaak moeilijk. Ik wil drie dingen bespreken die kunnen helpen bij het bewerkstelligen van veranderingen: onderwijzen, blijven en liefhebben.

Onderwijzen

Ten eerste: onze visie op gemeente-zijn moet voortkomen uit de Schrift. Dat maakt de preekstoel tot het belangrijkste gereedschap als het gaat om het veranderen van een gemeente. De Geest van God werkt gewoonlijk in mensenharten door prediking waarin steeds weer de Schriften verklaard worden.

Bid dat God door jouw prediking.je gemeente leert inzien wat er moet veranderen. Je staat ervan te kijken hoe vaak wij als voorgangers problemen opgelost willen hebben zonder de tijd genomen hebben om uit te leggen wat precies het probleem is!

Te veel voorgangers proberen veranderingen af te dwingen – dat wordt dan vaak leiderschap genoemd – terwijl ze de gemeente zouden moeten onderrichten. Broeders, we moeten de schapen die aan onze zorg zijn toevertrouwd voeden, niet slaan. Onderwijs hen.

Zelfs als de verandering die jou voor ogen staat goed is, is het nog steeds de vraag of het de juiste tijd is. Dat je gelijk hebt, is geen vrijbrief om onmiddellijk actie te ondernemen. En dat brengt mij bij mijn tweede punt.

Blijven

Er steeds minder mensen die zich voor lange tijd ergens aan verbinden. Dat geldt bijvoorbeeld voor de keuze voor een woonplaats, maar ook voor werk. De jongere generatie staat geen ladder voor ogen met nauwkeurig uitgestippelde tussenstappen die je uiteindelijk bovenaan moeten brengen. Ze gaan eerder uit van het mozaïek van een wereldwijd web, met oneindig veel alternatieven en mogelijkheden die zich naar alle kanten uitstrekken. We worden aangemoedigd om allerlei ervaringen op te doen, die ons stuk voor stuk verrijken.

Als voorgangers moeten wij in onze gemeente ergens anders voor staan. We moeten de mensen leren dat het goed is om aan dingen te binden en er helemaal voor te gaan, of het nu gaat om onze huwelijken en gezinnen, om onze vrienden en ons geloof, om onze kerk en de plaats waarin we wonen. Als we leren om ons voor langere tijd ergens aan te binden (denk dan eerder aan tientallen jaren dan aan een aantal maanden), helpt dat onze gemeente om de juiste prioriteiten te leren stellen.

Als voorganger kun je bepaalde veranderingen misschien afdwingen met een sterke persoonlijkheid, maar je kracht ligt vooral in het jarenlang trouw en geduldig onderwijzen van de gemeente. Als er dit jaar niets verandert, gebeurt dat misschien volgend jaar. Of over een jaar of tien.

Stel daarom ook de juiste prioriteiten. Het ene wat je verandert wilt zien is meer urgent dan het andere. Welke verandering is op dit moment het meest nodig? Welke kan wachten? Veel voorgangers moeten nog leren om op een volwassen manier te denken door meer naar de lange termijn te kijken.

Lang op één plaats dienen is ook heilzaam voor het pastoraat. Het voorkomt dat een voorganger ergens aankomt met een koffer vol goede raadgevingen, een jaar of twee, drie zijn ding doet en dan weer naar een nieuwe gemeente vertrekt. In het algemeen kun je zeggen: hoe langer we ergens blijven, hoe authentieker we moeten zijn – en dat is een zegen voor onszelf en voor de gemeenteleden die we dienen.

De sleutel tot verandering is dat we lang genoeg in één plaats blijven om de gemeente te kunnen onderwijzen. Als je niet van plan bent om lang te blijven, moet je uitkijken dat je niet allerlei dingen in gang zet die je opvolger moet afmaken. Laat je gemeente niet achter met een nare nasmaak en zorg ervoor dat ze geen wrok gaan koesteren tegen jouzelf, je opvolger of tegen de verandering zelf.

Als jonge theologiestudent had ik drie anglicaanse geestelijken die mijn grote voorbeeld waren. Alle drie waren ze vele jaren aan dezelfde plek verbonden, waar ze jaar in jaar uit het Woord verklaarden: Richard Sibbes (dertig jaar in Cambridge en Londen), Charles Simeon (meer dan vijftig jaar in Cambridge) en John Stott (meer dan vijftig jaar in Londen). Door Gods genade bouwden deze mannen hun gemeenten op en hadden ze door hun jarenlange trouwe dienst grote invloed op de opgroeiende generaties nieuwe arbeiders in Gods Koninkrijk.

Liefhebben

Om te verlangen naar de juiste veranderingen, de gemeente erin te onderwijzen en lang genoeg te blijven, moet je ook liefhebben. Je moet de Heere liefhebben, en de mensen die Hij aan je heeft toevertrouwd.

Clemens, de bisschop van Rome, zei ooit: ‘Christus behoort toe aan de nederigen van hart, niet aan hen die zichzelf verhogen over de rug van Zijn kudde.’ Het geduld dat nodig is om de gemeente steeds weer bij het Woord van God te brengen, vloeit voort uit liefde.

Je kunt niet zeggen dat Jonathan Edwards geen getrouwe dienstknecht was omdat zijn gemeente hem afzette. Sommige voorgangers zijn maar voor korte tijd aan een gemeente verbonden terwijl ze hun dienstwerk trouw verrichten. Die hoeven zich niet aangevallen te voelen door dit korte artikel. Ik heb alleen maar een aanzet gegeven om verder na te denken over de vraag hoe je je gemeente kunt leiden in het proces van een Bijbelse verandering – door te onderwijzen, te blijven en lief te hebben.

Het bericht Hoe je een gemeente verandert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Newton schrijft deze brief aan een vrouw die in het contact al eerder vertelde hoe zeer ze zichzelf tegen valt en iedere keer weer in zonde valt. Hoe kan ze zichzelf voor een gelovige houden als die zonde iedere keer maar weer terug komt in haar leven? Het antwoord op de vraag van haar hart lees je in de brief hieronder. Eeuwen later ontstaat er zelfs een lied uit ‘His Mercy Is More’. Op moment van publicatie van dit artikel is Geloofstoerusting bezig met de ontwikkeling van de Nederlandse vertaling van dit lied, ‘Genade is zoveel meer’.

* * * * *

Ik kan oprecht zeggen, dat ik je op mijn hart draag en ik je in mijn gebeden opdraag… Ik ben dankbaar dat ik het begin van een goed en genadig werk in je heb gezien.

En ik heb er vertrouwen in dat de Heere Jezus het zal voortzetten en voltooien en dat je tot die groep mensen zult behoren die voor eeuwig van verlossende liefde zal zingen.

Vrees daarom geen van de dingen waarmee je op je levenspad door de Vader belast bent, maar omgord de lendenen van je verstand en volhard in hoop tot het einde. Wees niet ongeduldig, maar wacht nederig op de Heere.

Je hebt één harde les te leren, namelijk het kwaad van je eigen hart. Je weet er al iets van, maar het is noodzakelijk dat je het nog beter weet. Want hoe meer we van onszelf weten, hoe meer we Jezus en Zijn verlossing zullen prijzen en liefhebben.

Ik hoop dat de ervaring van wat je iedere dag in jezelf vindt je zal verootmoedigen, maar niet ontmoedigen: het zou je zeker moeten verootmoedigen, en volgens mij doet het dat ook.

Ben je soms niet verwonderd dat je zoveel hoop mag hebben, terwijl je arm en hulpbehoevend bent, dat de Heere aan je denkt?

Maar laat alles wat je voelt je niet ontmoedigen. Want als onze Arts almachtig is, dan mag onze ziekte ons niet tot wanhoop drijven. En als Hij belooft dat Hij niemand uitwerpt die tot Hem komt, waarom ben je dan zo angstig?

Onze zonden zijn vele, maar Zijn genade is meer: onze zonden zijn groot, maar Zijn gerechtigheid is groter: wij zijn zwak, maar Hij is machtig. De meeste van onze klachten zijn te wijten aan ongeloof en het overblijfsel van een wettische geest in ons. En al deze kwaden worden niet in één dag weggenomen.

Wacht op de Heere en Hij zal je in staat stellen om steeds meer te zien van de kracht en de genade van onze Hogepriester.

Hoe meer je Hem kent, hoe meer je Hem zult vertrouwen: hoe meer je Hem vertrouwt, hoe meer je Hem liefhebt, hoe meer je Hem liefhebt, hoe meer je Hem zult dienen.

Dit is Gods weg: je bent niet geroepen om te kopen, maar om te smeken; niet om sterk te zijn in jezelf, maar om sterk te staan in de genade die in Christus Jezus is. Hij leert je deze dingen en ik vertrouw erop dat Hij je tot het einde toe zal onderwijzen.

Denk eraan, de groei van een gelovige is niet als een paddenstoel, maar zoals een eik: ze groeit langzaam maar zeker.

Vele zonnen, regenbuien en vorstperioden gaan er overheen voordat het tot volmaaktheid komt. En in de winter, wanneer de boom dood lijkt, wordt de wortel versterkt.

Wees nederig, waakzaam en ijverig in de middelen van genade, en probeer door allen dingen heen te kijken, en richt je ogen op Jezus, en alles zal goed komen.

Ik draag je op aan de zorg van de goede Herder, en blijf dat doen, omwille van Zijn Naam,

John Newton
18 maart 1767

Het bericht Zijn genade is zoveel meer! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

God sprak: „Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.” Hij weet aan hoeveel mensen, dingen, verschijnselen en gedachten wij autoriteit toekennen. Maar „niet voor Mijn aangezicht”, zegt Hij. Dus niet in Zijn blikveld en zeker niet in de kerk. Daar ligt de autoriteit bij de goede Herder, Die in Johannes 10 tegen een groepje onder-herders zegt: „Ik ben de Deur! Wil je toegang tot Mijn stal en tot Mijn schapen? Dan alleen via Mij en op Mijn manier. Met geen enkele vorm van kracht of geweld, alleen met de liefdevolle en integere kracht van Mijn Geest.”

Hij draagt ze ook op: „Heb uw naaste lief als uzelf.” Gelukkig vraagt Hij niet om ”filia” maar om ”agapè” (twee Griekse woorden voor ”liefde”). We hoeven niet tegen ieder te zeggen: „ik vind je lief”, maar wel: „ik geef om jou en daarom ben ik altijd loyaal aan jou”. Laat een onder-herder dus metterdaad loyaal zijn aan de schapen die hij mag weiden, net zo loyaal als hij aan zichzelf is.

Echt leiding

Daar zit voor veel ambtsdragers een vorm van pijn: men verwacht van hen veel liefde en een grote loyaliteit aan de kerk, aan de leer, aan de gemeente, aan hun taak. Zoveel dat het gemakkelijk ten koste gaat van het loyaal zijn aan zichzelf.

Onlangs zei ik tegen een groepje jongeren: „Soms denk ik: als jullie al een schaap willen zijn, dan een schaap zonder herder.” De reactie was: „Wij willen wel herders, maar dan herders die laten blijken dat ze zelf schaap zijn.”

Jongeren voelen heel goed aan dat elke pastor slechts een onder-herder is. Tegelijk hebben ze behoefte aan iemand die echt leiding geeft.

Dat loopt gelijk op met de ervaring van ouders: enerzijds hechten kinderen en jongeren aan wat hun ouders hun meegeven, anderzijds laten ze al jong blijken dat papa en mama niet het eind van alle tegenspraak zijn. En daarin hebben ze gelijk. De doorslaggevende autoriteit over hun leven ligt bij een Ander.

Wil je herder zijn voor deze ouders en via hen voor deze jongeren, wees dan een herder die schaap blijft, die maar één autoriteit erkent en leiding geeft met loyaliteit aan de Herder en aan zichzelf.

Geopende handen

Eén autoriteit erkennen, betekent dat angst en bezorgdheid niet (mee)regeren, dat je als ambtsdrager eerlijk spreekt over de valse autoriteiten in het leven van ouders en hun voeding geeft in hun eigen geloof.

Het karakter van deze autoriteit wil ik typeren als ”de autoriteit van de geopende handen”. Kenmerkend voor elke aardse machthebber is dat hij zijn handen balt of klemt, namelijk om datgene waarover hij macht heeft: zijn rijkdom, zijn status en rechten, zijn onderdanen.

Maar nooit heeft Jezus met gebalde vuisten gestaan. Nooit heeft Hij voor God en mensen Zijn handen hoeven sluiten om iets of iemand te behouden. Nooit heeft Hij mensen gegrepen en vastgeklemd. Integendeel: Hij zegende, Hij richtte op, Hij omhelsde, Hij spreidde Zijn handen uit naar de hemel. En het moment waarop Hij Zijn armen en handen het wijdst uitspreidde, aan het kruis, het moment van Zijn grootste zwakte en totale machteloosheid, dát moment was het uur van de overwinning over alle machten.

Je zult als ambtsdrager zó te midden van je schapen staan: zonder macht, zonder krampachtig vasthouden en verdedigen, zonder een overtuigende voorraad pedagogische adviezen, zonder die verlammende angst iets of iemand, laat staan jezelf te zullen verliezen. Zonder pretentie en ambitie en al helemaal zonder stiekem machtsmisbruik. Slechts met de kracht van geopende handen.

Begrip

Wie zo als schaap aan andere schapen leiding geeft, leeft in de overtuiging dat de eindverantwoordelijkheid voor ouders en hun kinderen bij Jezus ligt en niet bij zichzelf. Tegelijk geeft het je de vrijmoedigheid om echt herder te zijn, om te werken met de bevoegdheid die je hebt. En dat wordt zichtbaar in het concrete pastorale handelen.

Wil je ouders en hun kinderen pastoraal ondersteunen, onderdruk dan de neiging om naar meningen te vragen en standpunten en kerkelijke gewoonten te verdedigen. Want die liggen alleen maar op het niveau van het verstand.

De wezenlijke behoeften van die dwarse jongere en moedeloze vader liggen op het niveau van hun hart en die kun je, juist omdat je zelf ook een schaap bent, met je eigen hart aanvoelen. Ga je over deze behoeften het gesprek aan, dan breng je tot stand waar de ander naar verlangt: een echte ontmoeting.

Daar passen vragen bij als: „Hoe komt het dat je hier zoveel moeite mee hebt?” of: „Begrijp ik je goed dat je verlangt naar…?” of: „Kun je je voorstellen dat ik het als pijnlijk ervaar dat je dit zegt?”

Het mooie is dat er dan vanzelf ruimte komt om uitleg te geven, achtergronden te vertellen en eventueel standpunten van argumenten te voorzien. Nog mooier is de dubbele zegen die hierop volgt: bij die kritische jongere of die verdrietige moeder ontstaat begrip en dus een andere houding. En: als pastor krijg je de ruimte om een loyale vertegenwoordiger te zijn van de gemeente en vooral van de goede Herder.

Hoop

Zowel ouders als kinderen en jongeren hebben grote behoefte aan ontmoetingen. Jongeren willen oudere ‘schapen’ ontmoeten, zodat ze aan hen kunnen zien waar ze zelf naar zouden kunnen zoeken. „Geef ons gewoon een goed gesprek over geloof en wees niet bang dat wij misschien een andere mening hebben”, zei onlangs een jongere. Hetzelfde geldt voor ouders die uiting geven aan opvoedingsverlegenheid: ze willen ontmoetingsmomenten en ontmoetingsplekken waar ouders elkaar van inzichten en ideeën en dus van bemoediging kunnen voorzien.

Er zijn veel vaders en moeders die zich zorgen maken om hun kinderen en bij zichzelf vaststellen dat ze met overvolle hoofden en een bedroevend klein beetje geloof, hoop en liefde in de opvoedingspraktijk staan. Zij hebben geen behoefte aan ambtsdragers die pedagogische richtlijnen komen geven. Ze kijken uit naar leidinggevenden die in eigen persoon een teken van hoop zijn. Die mij als vader na een pastorale ontmoeting achterlaten met een beetje meer hoop, met een beetje meer vertrouwen in Jezus en in mijn kinderen, met een beetje meer moed om hun te laten blijken dat ik om hen geef.

Daarom namens al die vaders en moeders een vraag aan alle onder-herders: „Mogen wij, als we u in uw pastorale praktijk ontmoeten, iets van Jezus ontmoeten?” Híj geeft ons hoop en hoop op Hém doet opvoeden.

Dit artikel is een verkorte weergave van de lezing die Laurens Snoek in januari ’19 hield tijdens het ambtsdragerssymposium ”Heilige huizen” in Ede en dit artikel is eerder gepubliceerd door het RD op 1 februari 2019. >>rd.nl/weerwoord

Het bericht Herders gevraagd ** die schaap blijven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We wenden ons tot gebruikelijke wijsheden op grond van de Schrift en zeggen zoiets als: “Maak je geen zorgen, dit zou niet gebeuren in je leven als God niet zou denken dat je het kan dragen.” Degene die de pijn ervaart spreek het tegen, schudt zijn hoofd en gooit zijn handen omhoog, maar jij houdt aan: “Kijk, serieus, de Bijbel belooft het dat God je nooit meer zal geven in je leven dan je aankan.” En daar is het: de gebruikelijke wijsheid in het jasje van een Bijbelse waarheid. Je belooft iets wat de Bijbel nergens doet.

De gebruikelijke wijsheid in het jasje van een Bijbelse waarheid – je belooft iets wat de Bijbel nergens doet!

Verleidingen of beproevingen

In 1 Korinthe 10:13 schrijft de apostel Paulus: “Meer dan een menselijke verzoeking is u niet overkomen. En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan.” De context is specifiek: hij schrijft hier over verzoeking, een geniepige poging om ons tot zonde te trekken. God gebruikte een metafoor van een roofdier om Kaïn te waarschuwen: “De zonde [ligt] aan de deur. Naar u gaat zijn begeerte uit, maar ú moet over hem heersen.” We worden gestalkt door de zonde, maar God is trouw. Zonde wil ons overwinnen, maar er is een genadige weg om te ontsnappen. Zonde zet een hinderlaag op, maar voor de gelovige – prijs God – is zonde niet onweerstaanbaar.

Als mensen deze woorden van Paulus over verzoeking toepassen op algemeen lijden, weet je waar de zin vandaan komt: “God zal je nooit meer geven dan je kan dragen.” Ik twijfel niet aan de oprechtheid en goede bedoelingen van mensen die deze uitspraak gebruiken, maar oprechtheid is niet genoeg. Zelfs Jobs vrienden bedoelden het goed.

De twee fouten

Er zijn ten minste twee fouten in de onbijbelse uitspraak “God zal je nooit meer geven dan je aankan.” Allereerst, het is gebaseerd op een culture definitie van eerlijkheid en ten tweede, het zorgt dat de lijdende naar binnen, in plaats van naar God gaat kijken.

1. Beproevingen die eerlijk zijn?

Als je je kinderen dozen geeft om in de auto te zetten, dan houd je er rekening mee of de grootte en het gewicht ervan past bij hun leeftijd en kracht. Je gaat ze niet meer geven dan ze kunnen dragen, en vervolgens toekijken hoe ze tegen de grond slaan terwijl alle spullen overal verspreid liggen. Dat zou oneerlijk zijn. Het gezegde “God zal je nooit meer te dragen geven dan je aankan” heeft iets eerlijks in zich dat we wel waarderen. Het is voor ons een fijne gedachte dat de weegschaal in balans is, dat God heeft afgewogen wat we aankunnen, en beproevingen en dat Hij beproevingen toestaat die hierbij passen.

Maar een schreeuwend probleem met deze ‘eerlijkheid’ is dat ze deze gebruikelijke waarheid ondergraaft: God is al oneerlijk geweest, omdat Hij niet met onze zonde is omgegaan zoals we verdienden. In zijn liefde is Hij lankmoedig, verdraagzaam, genadig, en overweldigend geweest. De zon schijnt en de regen valt op rechtvaardigen en onrechtvaardigen. God overstijgt de categorieën van eerlijk en oneerlijk in zo’n mate dat we niet in de positie zijn om Zijn daden en Zijn wil te beoordelen. En Zijn wegen zijn niet onderworpen aan onze cultureel bepaalde definitie van eerlijkheid.

2. Waar is je kracht?

Lijden vraagt niet of je er klaar voor bent. Het kan langzaam komen of heel snel. Het vraagt geen toestemming en geeft niets om of het gelegen komt. Als je leven wordt vernield, komt dat nooit goed uit. Maar het gezegde “God geeft je niet meer dan de aankunt” zegt me dat ik heb wat er voor nodig is. Het zegt me dat ik kan dragen wat er op mijn pad komt. Het zegt me dat God de beproevingen toestaat die passen bij mijn kracht om die te doorstaan. Bedenk eens wat deze gebruikelijke wijsheid doet: ze laat mensen naar binnen kijken.

Als onze kracht tekortschiet omdat de pijn en het verdriet verpletterend zijn, dan ligt het antwoord niet in ons.

Maar de Bijbel vertelt ons naar God te zien. Zoals de psalmist het zegt: “God is ons een toevlucht en kracht; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. Daarom zullen wij niet bevreesd zijn, al veranderde de aarde van plaats en werden de bergen verzet naar het hart van de zeeën. Laat haar water bruisen, laat het schuimen, laat de bergen beven door haar onstuimigheid” (Psalm 46:1-3). Als onze kracht tekortschiet omdat de pijn en het verdriet verpletterend zijn, dan ligt het antwoord niet in ons. God geeft kracht aan de vermoeide en vermeerdert de kracht van wie geen krachten heeft (Jesaja 40:29). De kracht komt van Hem voor degenen die Hem verwachten.

Als beproevingen ons treffen

Beproevingen treffen ons in alle soorten en maten. Ze overkomen ons echter niet over ons om te laten zien wat we aankunnen of in huis hebben. Het lijden overkomt ons omdat we in een gebroken wereld met gebroken mensen leven. En voor de duidelijkheid: als het komt zullen we op dat moment niet klaar hebben liggen wat we nodig hebben om het te kunnen dragen. God geeft ons méér dan we aankunnen – maar niet meer dan Hij aankan.

De psalmist vraagt: “Vanwaar zal mijn hulp komen?” (Psalm 121:1) en we moeten net zo kunnen antwoorden als hij. We moeten weten en geloven – tot op ons bot: “Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.” Als beproevingen ons treffen, laten we er dan op vertrouwen dat de hulp van de Heere zál komen. Mensen die lijden zijn er meer mee geholpen wanneer we iets over God zeggen dat waar is dan wanneer we iets over henzelf zeggen dat onjuist is.

Als beproevingen over ons komen, vertrouw dat de hulp van de Heere zál komen.

Paulus herinnert zich een tijd waarin God hem meer te dragen gaf dan hij aankon. In de brief aan de Korintiërs schrijft hij: “Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking, die ons in Asia overkomen is: dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten.” (2 Korinthe 1:8). Paulus en de zijnen hadden te maken gehad met omstandigheden die hun krachten te boven gingen. “Ja, wij hadden voor ons eigen besef het doodvonnis zelf al ontvangen” (v. 9).

Niet het laatste woord

Dan geeft hij ons een cruciale blik in zijn wanhoop. Waarom kregen hij en zijn medewerkers meer beproevingen dan ze aankonden? “Opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, Die de doden opwekt.” God geeft je meer dan je aankunt. Waarom? Zodat Hij Zijn grote macht kan laten zien in je leven. En inderdaad, een groter gewicht van heerlijkheid komt nog. “Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een alles overtreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg” (2 Korinthe 4:17).

Paulus probeert je lijden niet de bagatelliseren, maar je perspectief te vergroten.

Nu moet je niet denken dat het overweldigende lijden ‘licht’ en ‘van korte duur’ is. Wat dan wel? Denk aan je beproevingen in termen van miljarden jaren vanaf nu. Het moeilijkste te midden van al het leed is om vast te houden aan dat perspectief op de eeuwigheid. Paulus probeert je lijden dus niet te bagatelliseren, maar je perspectief te vergroten.

Lijden heeft niet het laatste woord. In dit leven geeft God je meer dan je aankunt. Maar het gewicht van de komende heerlijkheid zal groter zijn dan je je kunt voorstellen.

Het bericht God geeft je meer ** dan je dragen kunt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Pastoraat bij echtscheiding

In deze lezing gaat dr. G.A. van den Brink in op pastoraat bij echtscheiding. Het gaat niet over de vraag of de Bijbel echtscheiding wel of niet toestaat, ook niet om de vraag hoe een ambtsdrager dan pastoraat dient te geven, maar over de vraag hoe een gescheiden gemeentelid pastoraat kan ontvangen. In zijn lezing bespreekt hij vooral de vraag wat het Bijbelse appèl van verzoening en vergeving betekent voor mensen die gescheiden zijn.

Voor tenminste vier terreinen is de vraag naar verzoening van belang:

(1) de relatie tot je ex

(2) in het belang van de kinderen

(3) in je verhouding tot God

(4) verzoening met jezelf en je omstandigheden.

De opname is gemaakt tijdens het HerfstEvent 2018 van Forest Consult uit Houten (https://forestconsult.nl/).

Het bericht Als scheiding je leven treft … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Theologische bezinning op de verhouding pastoraat en hulpverlening (2) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Jezus en pastorale counseling verscheen eerst op Geloofstoerusting.