Het bericht Reken jezelf als dood voor de zonde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Oké, … het volgen van Jezus gaat eenzaam zijn.’

In de Schrift zijn er diverse gedeelten die spreken over mensen die in verschillende perioden er alleen voor stonden. Zoals Jeremia. Hij stond er alleen voor tegenover een hele stad. God zei: ‘Niemand zal je boodschap geloven, je zult er alleen voor staan.’ En hij deed het! En ik realiseer me: ‘Dat staat ons te wachten.’ En als christenen hebben we een ‘eeuwigheidsperspectief’. We moeten ons echt beseffen hoe kort dit leven is. En dat is eenvoudig voor mij – met mijn achtergrond. Mijn moeder stierf toen ik werd geboren. Mijn vader hertrouwde en mijn stiefmoeder stierf door een auto-ongeluk toen ik 9 was. Mijn vader trouwde opnieuw, maar stierf aan kanker toen ik 12 jaar oud was. Dus op het moment dat ik op voortgezet onderwijs terecht kwam wist ik: ‘Dit leven is echt heel kort!’

Ik moet me richten op het leven wat hierna komt. Het is lastig om dat perspectief vast te houden vanwege de druk die je ervaart van mensen om je heen. Maar één van de dingen die me helpt om het vol te houden is mezelf te realiseren dat er geen lafaards in de hemel komen. In Openbaring 21 wordt gesproken over het einde … ‘Wie overwint, zal alles beërven, en Ik zal voor hem een God zijn en hij zal voor Mij een zoon zijn. Maar wat betreft de lafhartigen, ongelovigen, verfoeilijken, moordenaars, ontuchtplegers, tovenaars, afgodendienaars en alle leugenaars: hun deel is in de poel die van vuur en zwavel brandt. Dit is de tweede dood.’

Ik wil één van die overwinnaars zijn. Zelfs als dat betekent dat ik er alleen voor sta.

Het is zo duidelijk, … ik weiger om een lafaard te zijn. Ik wil niet genoemd worden in die lijst als degenen die niet voor God durven te leven. Eerder staat er dat er een dag komt waarop God onder de mensen is, zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn. En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.

Dat is wat ik wil! Ik wil één van die overwinnaars zijn. Zelfs als dat betekent dat ik er alleen voor sta. Want ik wil voor eeuwig met Hem zijn!

Het bericht Ik wil geen lafaard zijn! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Je moet overwinnen! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was de laatste periode van mijn eerste studiejaar. Ik moest een review schrijven van drie artikelen. Vol goede moed opende ik die bewuste morgen mijn laptop om deze opdracht binnen niet al te lange tijd voor elkaar te maken. Artikel 1. Engels. En láng dat ie was. Artikel 2. Engels. Nóg langer? Artikel 3. Engels. Langst. En buiten scheen de zon.

Ik besloot er flink met de pet naar te gooien. Niets inleveren gaat tegen mijn natuur in en daarom besloot ik eenvoudigweg een eigen verhaaltje te componeren. Ik schreef dat ik al genoeg had gedaan dat jaar en dat ik daarom besloten had de artikelen niet te lezen, om vervolgens een artikel met “mateloos onzinnige flauwekul (hetwelk een pleonasme is)” in te leveren. Ik schreef dat de opdracht slaapverwekkend was en dat ik na mijn middageten liever even een bezoekje aan het strand wilde brengen.

De lengte was precies goed. De lay-out was academisch. De inleiding en het slot waren niet al te inhoudsloos. Als kers op de taart had ik ook nog een drietal voetnoten toegevoegd. Ik dacht: Ach, aan het einde van het jaar heb ik, als student, geen zin meer, maar die docenten lezen ook écht niet al die tientallen stukjes hoor. Inleveren maar. Ik had al voorpret vanwege de V (voldoende) die ze me zouden geven…

Toch niet. Na enkele dagen ontving ik mijn feedback: “Dag Gerco, je hebt een tamelijk onvolwassen paper geschreven dat niet veel goeds beloofd voor het afronden van de cursus met een voldoende. Kom op, zeg!”

Tja…

Als ik heel eerlijk ben, leef ik soms namelijk net alsof de grote Lezer het toch niet allemaal zal doorspitten…

Hoewel het nu misschien niet meer zo geloofwaardig klinkt, ben ik eigenlijk nooit echt zo’n ‘pettengooier’ geweest. Meestal probeer ik me volledig in te zetten en mijn best te doen. Op school dan. Want ach, ik schrijf niet slechts wetenschappelijke papers; in het dagelijks leven schrijf ik ook. Figuurlijk. Iedere dag een kantje aan levensgeschiedenis. En dan zijn de verhalen ook niet altijd even fraai. Als ik heel eerlijk ben, leef ik soms namelijk net alsof de grote Lezer het toch niet allemaal zal doorspitten…

Het beeld van een oordelende God ben ik misschien wel een beetje kwijtgeraakt. Ik rommel zo vaak maar wat aan, bewust of onbewust. Ik neem het allemaal niet zo nauw. Niet te moeilijk doen.

Jezus spreekt wel anders. Je daden, je woorden: God kent ze. Je moet er eens verantwoording van afleggen. Het is alsof Jezus zeggen wil: Let goed op, God leest élke letter van jouw levensgeschiedenis …

Als ik mijn levensboek vol tamelijk-onvolwassen-christenverhalen er nog eens op nasla, stel ik me een hoofdschuddende Lezer voor: “Dit belooft niet veel goeds…”

Misschien is het goed om te stoppen met schrijven. Misschien is het beter om de pen over te dragen aan God. Want ja, als Hij mijn levensgeschiedenis gaat schrijven, nou, dan weet ik het wel:

Dat wordt een V!

Het bericht Dat wordt een V verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De tijd tikt zichzelf weg. Oma’s stem klinkt door de kamer.

‘Want ik ben er van overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden…’

De tijd tikt mensen weg. De wijzers schuiven ze als stof.

‘Ook wij zuchten in onszelf, in de verwachting van de aanneming tot kinderen..’

De tijd tikt door.

‘Niets kan ons scheiden.’

Tegen de tijd in. Verdrukking en vervolging ligt over de aarde. Honger vult de magen. Benauwdheid de harten. Naaktheid kleed de mensen. Gevaar vult de ogen. Het zwaard doorsteekt ons vlees. Het tikt de wereld aan. De mensheid aan. Zoals de klok de tijd laat tikken.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad.’

Een jubel door de tijd. Een wakker uit je slaap galm van de klok. De oude gebroken stem leest door. De stem waarmee ze haar Schepper heeft aangeroepen. De waarheid valt neer in ons hart, in de kamer, in de wereld.

‘Want ik ben er van overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus onze Heere.’ 

Het valt onze handen in. De Paulus-overtuiging die door de uitroep van volbrenging. totale overwinning heeft gekregen. In alle eeuwen. Op begraafplaatsen. Ziekenhuisbedden. Terminale lichamen. Gebroken harten. Doodsangsten. Gepeste kinderen op het schoolplein. Toekomst verliezen. De hoogste bergen. De diepste plaatsen. Mijn leven.

‘Want ik ben er van overtuigd..’ 

Ik fluister het de wereld in en weet dat ik er alleen maar van overtuigd kan zijn omdat God er Zelf van overtuigd is.

‘Meer dan, meer dan een overwinnaar.’

En daar in de oude stoel van mijn oma weet ik mij rijk. Rijker dan iets mij ooit kan maken. Overwinningsrijk in een gebroken wereld. Daar waar Hij werd zoals wij. Het kinder gehuil van een zondeloos Kind. De verbrijzelde en verachte. Die met alle waarheids-overtuiging sprak:

‘Het is volbracht!’

Hij werd zoals wij. Wij zijn zoals Hij.

‘Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem Die ons heeft liefgehad.’

Kracht voor vandaag. Blijde hoop voor de toekomst.
De tijd tikt. Tikt ons naar Hem toe.

Het bericht De tijd tikt … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht (De) dood = dood! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het oefenduel tussen Frankrijk en Duitsland. Wreed verstoord door hoorbare explosies. Waar gestreden werd voor een overwinning heerst nu paniek en angst. Mensen rennen het veld op en zijn bang voor wat er komen gaat. De mensen uit het stadion lopen door de hal naar buiten, waar ze in veiligheid worden gebracht. Iemand zet een lied in, het lied van hun vaderland. De mensen met het hart voor het land, dat na die dag voorgoed zal veranderen, zingen. Door de betonnen hal klinkt het:‘Allons enfants de la Patrie!’

‘Komt, kinderen des vaderlands,de dag der overwinning is aangebroken!
Tegen ons is het bloedige vaandel van de tirannie gehesen.
Het bloedige vaandel is gehesen.
Hoort ge in de velden
het loeien van die vreselijke soldaten?
Zij naderen tot in uw armen
om uw zonen en echtgenoten te kelen!’

Een lied dat niet toepasselijker zou kunnen zijn. In strijd en met een hoog gegeven vaandel geschreven, in het jaar 1795. Zingen de Parijsenaren het opnieuw. ‘Komt, kinderen des vaderlands, de dag der overwinning is aangebroken.’

Ik kijk om me heen in de grote kathedraal, de kerk van God. We zijn stil. Niet wetende wat we moeten doen. Ik kijk naar de lucht. Overwinning die al behaald is, wachtend tot dat Hij komt op de wolken. Verlangend naar die dag dat ík ga zingen. Een nieuw lied, vóór de troon. Een lied dat niet gezongen kan worden door hen die hun gewaden niet hebben witgewassen in het bloed van het Lam. Maar alleen gekend is door hen die gekocht zijn door het bloed van het Lam en hun toevlucht hebben genomen bij de Vader.

Ik zucht met de schepping mee. En elke zucht zegt: ‘Nog lang niet, de eeuwige heerlijkheid lijkt nog zover weg.’ Elke stap van Hem op deze aarde maakt mij weer kleiner en wanhopiger. ‘Waar ben ik, als christen in deze wereld?’ Mijn stem verzwakt, het lijkt stiller te worden. Ik vertel de mensen niet over Jezus, noem niet die ene Naam die onder de hemel gegeven is om het lied mee te kunnen zingen.

De muziek klinkt, de kerk van God zet in:

‘Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen;
Men loov’ Hem vroeg en spâ;
De wereld hoor’, en volg’ mijn zangen,
Met Amen, Amen na.’

Woorden galmen door mijn hoofd. Ik moet zingen, zodat de wereld het hoort en mijn zangen zal volgen: ‘Hij komt, om de aarde te richten. Barmhartig en genadig is de Heere, geduldig en rijk aan goedertierenheid.’ Ik moet zingen naar de mensen om mij heen, door woord en door daad: ‘Komt, maakt God met mij groot; Verbreidt, verhoogt, met hart en stem, Den nooit volprezen naam van Hem, Die ons behoedt in nood.’

En daar, midden in de wereld vol duistere stilte, zonde, verlatenheid, pijn en duivelse kogelschoten staan er mensen op, kinderen van het Vaderland. Ze geven het lied door wat ze gekregen hebben en zingen: ‘Onze ziel verwacht de HEERE, Hij is onze hulp en ons schild. Want ons hart is in Hem verblijd, omdat wij op Zijn heilige Naam vertrouwen.’ En daar, in de duistere stilte staan er steeds meer mensen op die hun stem gebruiken en gaan zingen. Ze horen het gezang van de kinderen van het Vaderland en volgen hun zangen.

En elke muzieknoot en elke maat brengt hen dichter bij de bruiloft van het Lam. Dichterbij het Vaderland. Daar waar de schare die niemand tellen kan, staat te wachten totdat ze met het volmaakte getal kunnen zingen: ‘Amen. De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging, de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid.’

Zing jij mee?

Het bericht Duistere stilte verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De christenmannen knielen, knielen zoals ze vaak hebben geknield in nederigheid, heiligheid en aanbidding voor Christus. Hun knieën raken nog één keer deze aardse grond, voor Christus. De woorden raken. “The sea you have hidden Sheikh Osama Bin Laden’s body in, we swear to Allah we will mix it with your blood.” Een groep christenmannen knielt op het strand, een groep christenmannen knielt in de woestijn. Achter hen staat de dood. Een mes, een geweer. Hun oren horen de woorden even werkelijk als dat ik ze hoor: “You will not have safety even in your dreams, until you accept Islam.”

De wind waait langs de gezichten, strijders die vertellen dat ze nog terug kunnen. Terug naar het leven op de aarde, bekeren tot de islam. De zee ruist achter hun ruggen. Ze kunnen nog terug. Het is kiezen tussen daar waar de zee is en daar waar de zee niet meer zal zijn. Het oranje en zwarte gewaad om hun heen. Het kan nog worden ingewisseld, ze kunnen nog terug.  Ze kunnen kiezen, tussen extreem, islamitisch donker of eeuwigdurend wit. De wind waait langs de gezichten, ze kunnen nog terug. Ze kiézen voor terug.

Terug naar Huis.

De zee wordt rood, gewaden wit. Hun adem stopt, de eeuwigheid begint. Ze knielen, vallen voor Zijn voeten neer. Zingen het lied van Overwinning.

Ze zijn terug.

Terug Thuis.

Het bericht Ze kunnen nog terug verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geestelijke oorlog verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“We kunnen als christenen veel van elkaar leren. Waar liggen de gevaren op het slagveld? Waar weet de vijand voortdurend zijn slag te slaan? Of: Waar ligt onze kracht? Of beter gezegd: Bij Wie vinden we onze kracht? En: Hoe kunnen we weerstand bieden? Hoe moeten we dan wel strijden, zodat we zullen overwinnen?“

Het bericht Hoe verleiding te overwinnen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.