Na 18 dagen begint het hartje van de baby te kloppen.
Na 21 dagen pompt de baby zijn eigen bloed met zijn eigen bloedgroep door zijn eigen bloedsomloopsysteem.
Na 28 dagen beginnen zijn ogen, zijn oren en zijn ademhaling vorm te krijgen.
Na 42 dagen kunnen hersengolven waargenomen worden en de baby heeft reflexen.
Na zeven weken zou je een plaatje kunnen zien van je baby die op z’n duimpje zuigt.
Na negen weken, nog voor de meeste vrouwen het kunnen zien (of zelfs weten) dat ze zwanger zijn kan de baby al soort van zien, slikken, zijn tong bewegen en een vuistje maken.
Na acht weken zijn alle lichaamssystemen present.
Na elf weken heeft de baby nageltjes en maakt zelf al ademhalingsbewegingen.
Na vijftien weken heeft de baby de smaakpapillen van een volwassene.
Na zestien weken zijn de genitale organen duidelijk te onderscheiden, en kan de baby iets pakken met zijn handjes, zwemmen, schoppen, zich omdraaien en een salto doen, en de moeder voelt het niet.
Na zeventien weken droomt de baby al.
Na achttien weken werken de stembanden en kan de baby huilen.
Na 20 weken (wanneer je een echo laat maken) heeft de baby haar op zijn hoofd, weegt een pond en is ongeveer 30 centimeter lang. Het kind kan de stem van zijn moeder herkennen.
Na 24 weken overleeft meer dan de helft van de baby’s in ons land een te vroege geboorte, en dat cijfer gaat elke week exponentieel omhoog.

Het leven is kostbaar. Elk menselijk leven.

En deze jonge kinderen hebben niet vanzelfsprekend het recht om te leven?

Verdienen grotere mensen meer bescherming dan kleinere mensen? Heeft je 3-jarig kind meer rechten dan je 3-maand oude kind, omdat het oudere kind al kan praten? Heeft een tiener meer rechten dan een 4-jarige, omdat hij mag autorijden? Veranderen jouw rechten als mens als je een auto kunt rijden, thuis zit, een pak draagt, badkleding draagt, of onder water bent? Veranderen jouw rechten naarmate je in een andere omgeving zit?

Heb je minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Waarom zouden die paar centimeter door het geboortekanaal de rechten veranderen die de baby heeft als een menselijk persoon? Een antwoord zou kunnen zijn: ‘De baby is nu eenmaal volledig afhankelijk van de moeder.’ Heeft de persoon die zich elke dag op insuline moet vertrouwen ook minder rechten om dat te doen om zich zo in leven te houden? Heeft de persoon die een paar keer per week voor een dialyse op pad moet omdat hij anders zou sterven ook minder rechten? Hebben zij vanwege die afhankelijkheid van iets of iemand anders minder rechten om te leven? Wat als je elke dag medicatie in moet nemen om je cholesterol laag te houden, zodat je geen vervroegde dood sterft? Heb je dan minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen

Elk menselijk leven is kostbaar. Ongeboren leven is kostbaar. Kinderen met een beperking zijn kostbaar. Ouders die ouder worden zijn kostbaar, zelfs als zij zich dit niet meer herinneren omdat ze lijden aan dementie. Zij zijn nog steeds gemaakt naar het beeld van God. Kinderen of ouders die non-verbaal zijn, zij die in een rolstoel zitten, zij die compleet afhankelijk van doktoren zijn, zij zijn ook kostbaar. Al het leven gaat God aan Zijn hart. Als we onze ogen open hebben kunnen we dit in de meest verrassende passages in de Bijbel vinden. Neem bijvoorbeeld de lex talionis (vergeldingsrecht) in de wet van Mozes. Je kan het ook zien in imago Dei (geschapen naar Gods beeld). Je kunt het zien in de menswording waar God in de wereld kwam als een hulpeloze baby.

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen; dat van jezelf en dat van je kinderen of ouders! Laat ons allen bidden en werken – en daarbij maakt het niet uit van welke politieke partij we lid zijn of waar we op gestemd hebben – zodat elk menselijk leven beschermd zal worden en als kostbaar gezien zal worden.

Het bericht Het leven is kostbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was best een goede dag, maar het ging bergafwaarts. Hij rende door de gang met zijn zusje, alleen rende zij niet snel genoeg. Omdat ze voor zijn voeten liep besloot hij haar even ‘te verplaatsen’. Ze huilde. Ik schreeuwde. Daarna heb ik hem naar zijn kamer gestuurd.

Later voelde ik me schuldig omdat ik in boosheid naar hem geschreeuwd had. Ik ben naar hem toegegaan op zijn kamer en vond hem huilend op bed, met zijn hoofd naar beneden.

‘Ik ben dom’ zei hij, ‘ik maak nooit goede beslissingen. Ik doe altijd de verkeerde dingen, zij is altijd zo aardig voor mij en ik doe haar altijd pijn. Maar ik kan er niets aan doen!’

Ik denk niet dat deze situatie alleen voor mijn gezin geldt. De zelfkennis van mijn zoon was iets meer dan normaal, maar de genade van God heeft genoeg te zeggen tot onze kinderen op deze momenten.

Een kans verspelen

Ik moest hier een keuze maken. Ik kon hem zeggen dat hij harder z’n best moest doen en het de volgende keer beter doen. Of ik moest geloven dat hij er echt niets aan kan doen.

Als christenen geloven we in de erfzonde. Onze zondige natuur heeft het beeld van God in ons beschadigd (maar niet uitgeroeid). We verlangen meer naar zelfverheerlijking dan naar de eer van God. We willen meer zelf de touwtjes in handen houden dan dienend bezig zijn, we willen genieten in plaats van offeren. We luisteren meer naar onszelf dan naar God.

Op dat moment, en andere vergelijkbare momenten, herinnerde ik mijn zoon eraan dat hij een zondaar is. Hij heeft gezondigd tegen zijn zus omdat hij haar omver geduwd heeft. Hij heeft gezondigd tegen zijn ouders door hun vermaning om langzamer te rennen te negeren. Hij heeft gezondigd tegen God omdat hij zichzelf voorop zette.

Dit incident was geen grote tragedie. Hij duwde zijn zus omver en ze heeft er niets aan over gehouden. Dat is het punt ook niet. Het punt is dat de zonde van nature eist: ‘Ik eerst!’ En dat is precies wat hij deed.

Toen ik met hem sprak over zijn zonde heb ik hem herinnerd aan het Evangelie. God zond zijn Zoon Jezus om aan het kruis te sterven zodat wij vergeving van zonden konden krijgen. En omdat we vergeven zijn, moeten we anders gaan leven – niet om Zijn aanvaarding te verdienen, maar levend vanuit Zijn aanvaarding. We zeggen ‘nee’ tegen onszelf en ‘ja’ tegen God, omdat Hij van ons houdt en ons meer en meer maakt zoals Hem. En als we meer op Christus gaan lijken, ziet de wereld een glimp van de grootheid van God.

Als ik weiger om mijn kinderen te vertellen dat ze zondaar zijn, dan verspeel ik een kans om het Evangelie aan hen te vertellen.

Ingeënt tegen genade

Als jeugdleider is een van mijn grootste zorgen de verlossing van ‘kerkelijke kinderen’. Veel van hen lijken ingeënt tegen het Evangelie door twee dingen: hun gerechtigheid en hun vertrouwdheid met de Schrift. Als er geen persoonlijke noodzaak is voor belijdenis en berouw – omdat ik mezelf niet als zondaar zie – verliest het Evangelie haar goedheid en wordt het alleen een boodschap voor anderen.

Als ouders kunnen we niet bouwen op een fundament dat we niet al eerder hebben gebouwd. Als we onze zonden belijden voor onze kinderen, erkennen we wat ze al weten: hun vader en moeder zijn zondaren die Jezus heel hard nodig hebben. Als we niet bereid zijn om te laten zien hoe je je zonden moet belijden, laten we eigengerechtigheid zien. We wijzen dan op subtiele wijze op onze eigen goedheid zonder de eer te geven aan de Heilige Geest die heiligt.

Als we onze kinderen niet leren over zonde, maken we het hen eigenlijk moeilijk om christenen te worden. Zonder de kennis van hun schuld kan er geen belijdenis van zonde of geloof zijn! Maar als we onze kinderen leren over hun zondige natuur, zullen ze meer bereid zijn om zich biddend tot God te wenden om kracht en hulp om verleidingen te weerstaan.

Geef hen het goede nieuws

Als we willen dat onze kinderen God leren kennen en van Hem gaan houden moeten we hen de waarheid vertellen over henzelf. Ze zijn menselijke wezens, geschapen naar het beeld van God maar gevangen door de zonde. Maar vergeet niet, het Evangelie is het goede nieuws. Verkondig Gods kracht tot redding. Laat de hoop zien die te krijgen is door bekering en geloof, zowel in verlossing als in heiliging.

Als ik dit bespreek met ouders – zelfs met hen die best volwassen zijn in hun geloof – krijg ik vaak de indruk dat ik iets radicaals zeg. Ik bid dat het niet klopt, want dit zou een fundamentele hoeksteen moeten zijn in ouderschap dat draait om het Evangelie.

Betekent dit dat we iedere zonde die onze kinderen begaan, moeten aanwijzen en ‘zondaar!’ tegen hen moeten roepen? Natuurlijk niet! In plaats daarvan moeten we biddend zoeken naar moed en wijsheid om de waarheid van het Evangelie in hun leven te laten zien als God hier de mogelijkheid voor geeft. Dit houdt in dat we hen moeten vertellen dat ze zondaren zijn. Maar ook hoeveel God van zondaren houdt. En ook hoe God zondaren redt.

Als er geen slecht nieuws is, hebben we het goede nieuws niet nodig. We moeten onze kinderen beide vertellen.

Het bericht Ouders, vertel je kinderen dat ze zondaren zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.