Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten.

Waarom? Omdat het doel het risico waard is, en er op deze manier meer kans is dat de kinderen opgroeien tot Christus-verheerlijkende, comfort-opgevende, leed-verminderende “vreemdelingen en bijwoners” dan wanneer ze tegen elk risico beschermd worden in de veiligheid van deze wereld.

Voorzie in hun grootste behoefte

Toen Paulus zei: ‘Als iemand de zijnen en vooral zijn huisgenoten niet verzorgt, heeft hij het geloof verloochend en is hij erger dan een ongelovige’ (1 Timotheüs 5:8), sprak hij over het lanterfanten terwijl je de wereld verafgoodt. Hij sprak zeker niet over het jezelf verloochenen als een gezant van Christus. Maar zelfs die constatering is nog niet eens het belangrijkste punt.

De vraag die door deze tekst, en vele anderen, wordt opgeroepen, is deze: Wat is het grootste goed dat je voor je kinderen kunt doen? Wat denkt een echte, tegen-de-stroom-op-roeiende, christelijke ambassadeur en ‘vreemdeling van de hemel’ als hem gezegd wordt: zorg voor je gezin! Welke zorg geef je dan? Bij de cultuur passende comfort en veiligheid?
Is dat het?

Ik denk het niet. Zo iemand denkt: ‘Hoe kan ik een radicale, risico nemende gezant van koning Jezus opvoeden? Hoe kan ik een dolfijn trainen die dwars door een school haaien zwemt, in plaats van een opgeblazen kwal die met het plankton meedrijft in de mond van de walvis die ‘wereld’ heet? Hoe kan ik kinderen opvoeden die Jezus horen zeggen: ‘De Zoon des Mensen heeft niets waarop Hij het hoofd kan neerleggen'(Lukas 9:58) en dat zij vervolgens antwoorden ‘Laten we gaan!’

De onderwijzing van de Heere

Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Zorg in ieder geval voor je gezin. Maar waar moeten we precies voor zorgen? Paulus zegt: ‘Voed hen op in de de onderwijzing en terechtwijzing van de Heere’ (Efeze 6:4). Waar zouden ze die onderwijzing kunnen proeven? Waarom zouden we daarbij alleen moeten denken aan corrigerende tikjes, time-outs en huisgodsdienst? Waarom horen hierbij niet de moeilijkheden, uitdagingen en ontberingen zoals die in Hebreeën 12:3-11 worden beschreven?

‘Want let toch scherp op Hem Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen, opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen. U hebt nog niet tot bloedens toe weerstand geboden in uw strijd tegen de zonde‘ (Hebreeën 12:3-4)

Nóg niet!

‘Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen’ (Hebreeën 12:7)

Een kind oefenen

Of als je nadenkt over ‘zorgen voor je gezin’, wat denk je dan van het zorgen voor oefening in zelfopoffering en risico? Tenslotte zegt Spreuken: ‘Oefen de jongeman overeenkomstig zijn levensweg; ook als hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken’ (Spreuken 22:6). Misschien verliezen we teveel van onze kinderen, omdat ze niet getraind zijn als soldaten. Misschien hebben we ze getraind in comfort en veiligheid, en willen ze die nu niet achterlaten.

Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven.

En wat denk je van zorg voor de jongeren op de manier van Deuteronomium 11:19? Leer hen het oorlogsdraaiboek van het leven als je tussen de vijandige luisteraars loopt, en als je onder je muskietennet ligt, en als je opstaat in de brandende hitte. Kom, mijn geliefde kinderen, leer van papa en mama wat het betekent om met vreugde te leven in dienst van de Koning.

Het maakt niet uit hoeveel westerse, verwende, zekerheid eisende, risico vermijdende christenen er anders over denken, de waarheid is dat er ergere risico’s bestaan voor onze kinderen dan de dood. Dat is eenvoudige Bijbelse realiteit. Niet gemakkelijk, wel eenvoudig. Het is niet ingewikkeld of moeilijk te begrijpen. Er zijn veel ergere dingen dan de dood. Je leven verspillen is erger dan het verliezen.

Grote gevechten creëren de grootse burgers

Riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Een van de grote ironieën van de geschiedenis is dat niet-christenen soms duidelijker dan christenen zien dat de levensdoelen van hun gezin zwaarder wegen dan veiligheid. John Adams, die de tweede president van de Verenigde Staten zou worden, werd in 1778 als commissaris naar Frankrijk gestuurd. Zijn tien jaar oude zoon John Quincy (die de zesde president zou worden) ging met hem mee. Abigail, John Quincy’s moeder, stond hier helemaal achter.

Hier volgt David McCulloughs beschrijving van gedachtegang achter deze manier van opvoeden. De jongen zou voor het grootste deel van de komende zeven jaren weg zijn van zijn moeder en zijn thuis. McCullough beschrijft wat dat betekende:

De jongen werd meegenomen naar de andere kant van de Atlantische Oceaan, midden in de winter, midden in de oorlog. Net buiten de haven van Boston wachtten Britse schepen om iemand als John Adams gevangen te nemen en hem mee te nemen naar Londen, waar hij zeer waarschijnlijk zou worden opgehangen als verrader. Maar de jongen ging ook, terwijl zijn moeder wist dat ze hem waarschijnlijk minstens een jaar niet zou zien, misschien wel nooit meer.

Waarom? Omdat zij en zijn vader wilden dat John Quincy in contact zou komen met Franklin en de grote Franse politiek filosofen, dat hij Frans leerde spreken, dat hij door Europa zou reizen, dat hij het allemaal in zich op zou kunnen nemen. En daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…

Het was een vreselijke reis. Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. En toen de jongen terugkwam, zei hij dat hij van z’n leven nooit meer de Atlantische oceaan wilde oversteken. En toen werd zijn vader teruggeroepen, en zijn moeder zei dat hij terug moest gaan. Hier is wat ze hem schreef. En houd in gedachten dat dit geschreven werd aan een elfjarige jongen, luister hoe verschillend dit is van hoe wij tegenwoordig tegen onze kinderen praten. Het lijkt alsof ze het tegen een volwassene heeft. Ze spreekt tegen iemand die ze snel mee willen nemen omdat er werk te doen is en omdat overleven van het grootste belang is:

‘Dit zijn de tijden waarin een genie graag zou willen leven. Grootse karakters worden niet gevormd in de rustige stilte van het leven. Een sterke geest wordt gevormd als je je door moeilijkheden heen worstelt. Grote nood roept grote deugden op. Als een geest wakker wordt geschud, en opgewekt wordt door taferelen die het hart raken, dan worden kwaliteiten tot leven geroepen die anders zouden blijven sluimeren, en dan vormen ze het karakter van een held en staatsman.’

Nou, hij ging natuurlijk, en dat heeft de geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika veranderd. John Quincy Adams was naar mijn mening het voortreffelijkst opgeleide en misschien wel het meest briljante menselijke wezen dat ooit het presidentschap heeft bekleed (American Spirit, pagina 115-116).

‘Daarvoor riskeerden ze zijn leven – voor zijn opleiding…’. Om bij Franklin te zijn. Om bij de Franse filosofen te zijn. Om  \in het centrum te zijn waar toentertijd de grote dingen plaatsvonden! Omdat, naar hun mening, dat is waar het leven voor bedoeld is. Een leven dat niet aan grote dingen wordt besteed is het niet waard om te leven. Dus, riskeer je leven – en het leven van je kinderen – om deel te hebben aan grootsheid.

Gemaakt voor meer

Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Maar onze roeping is niet hetzelfde. Oneindig veel groter dan die van John Quincy Adams. Wij bouwen niet slechts een land – zoals Amerika. Wij staan in dienst van de Koning die regeert over alle landen. Wij zijn niet bezig een tijdelijke, feilbare, historische natie te bouwen, maar een eeuwig volk – ‘een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte‘ (1 Petrus 2:9). We zijn niet bezig om mensen te redden van aardse tirannie, maar van eeuwige totalitaire onderdrukking en lijden in de hel. We zijn niet uit op de beste opleiding op de manier van de wereld, maar op het beste inzicht en betrokkenheid bij de reddende wegen en macht van God. Ons doel voor onze kinderen is niet historische invloed, maar eeuwige impact.

Als John en Abigail Adams dachten dat hun relatief kleine doelen voor hun kinderen het waard waren om hun leven voor op het spel te zetten, zijn onze doelen dan niet net zoveel risico waard?

Maar wij hebben meer reden om dit te riskeren. We hebben een belofte: ‘Als God voor ons is, kan niemand succesvol tegen ons zijn?’ (Romeinen 8:31). Als ze ons leven afnemen, onze echtgenoten, onze kinderen, dan nog slagen ze niet. ‘In al deze dingen zijn wij meer dan overwinnaars.’ (Romeinen 8:37) Hoe kunnen we onze kinderen deze waarheid beter laten zien dan door hen mee te nemen naar de volken?

Het bericht Je kinderen op het spel zetten voor het Koninkrijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Elisabeth Elliot was mijn geestelijke moeder, en juni 2015 stierf ze.

Wakker worden in een nieuw leven

Ik ben opgevoed door een prachtige aardse moeder en vader die praktisch, down-to-earth, goedgunstig en hardwerkend waren. Helaas zijn mijn ouders, onder hun eigen toelating, niet opnieuw geboren. De dingen die mijn ouders me leerden, hoewel vaak waar en belangrijk, gingen gewoon over ontwikkelen van karakter en kracht, beleefdheid en manieren, hard werken en zelfstandigheid zodat ik positief zou bijdragen aan de maatschappij. Deze lessen waren goed en waar, en vandaag waarschijnlijk meer nodig dan ooit, maar nadat ik in 1982 opnieuw geboren werd, begon ik te zien dat er veel meer over het leven en mijn plaats daarin te leren viel.

Toen ik wakker gemaakt werd voor een nieuw leven in Jezus, begon ik te beseffen dat mijn leven niet alleen bestond uit het zijn van de beste persoon die ik kon zijn, of uit het opbouwen van een gelukkig leven voor mijzelf. Heel eenvoudig, mijn leven was niet van mijzelf. Het was van God, Degene die mij gemaakt had en Zijn Zoon gezonden had om te sterven voor mijn zonden zodat ik in Hem nieuw leven kon hebben. Ik moest voor Hem leven — voor Zijn glorie.

Mijn vroegere kerk leerde me van Gods liefde, maar het verklaarde de Bijbel niet goed. Mijn beste Bijbelse onderwijs kreeg ik in die dagen van radiopreken en van Elisabeth Elliot. Als een jonge vrouw en moeder probeerde ik elke dag te luisteren. Haar programma, als ik me het goed herinner, was maar 15 minuten per dag, maar was zo veel verpakt in die paar minuten.

Een vrouw die God kende

Hier was een vrouw die de Heere kende. Hier was een vrouw die bereid was om de Heere te dienen, ongeacht waar Hij haar heen zou roepen. Hier was een een vrouw die het verlies had geleden van haar jonge echtgenoot als martelaar op het zendingsveld, een vrouw die vervolgens nog een paar jaar bleef om het goede nieuws van Jezus Christus te delen dezelfde mensen die haar geliefde Jim gedood hadden. Een paar jaar later verloor ze haar tweede echtgenoot aan kanker. Elisabeth Elliot leed meer dan ik me ooit als vrouw en moeder had kunnen voorstellen. En haar reactie op dit alles? Vertrouw op God, gehoorzaam Hem en doe het volgende.

“Doe het volgende” werd een mantra bij ons thuis. Mijn man en ik gebruiken het nog steeds, meer dan twintig jaar later, om elkaar te aan te moedigen. Elisabeth Elliot wilde altijd ene Schriftuurlijke basis hebben voor haar raadgeving, die rechtstreeks, eenvoudig en niet sentimenteel was. Het was makkelijk voor de jonge, uitgeputte mij-generatie moeders van peuters om in zelfmedelijden te vallen. Maar elke dag richtte Elisabeth Elliot me genadig maar stevig op. Ze herinnerde me dat mijn lot een roeping van God was en dat het niet iets was wat miljoenen vrouwen voor mij niet gedaan hadden met minder middelen en gemakken.

Gehoorzaamheid en geluk

Ze benadrukte de samenhang in discipline en bevestigde regelmatig dat zelfs kleine kinderen in staat zijn om hun ouders te gehoorzamen als ouders, vooral moeders, standvastig maar liefdevol zijn. Ik leerde dat de gelukkigste kinderen de kinderen zijn waarvan de moeders en vaders de moet en kracht hebben om goed en liefdevol te disciplineren. En ik leerde het belang van gehoorzaamheid, niet alleen voor mijn kinderen maar ook voor mijzelf.

Voordat ik moeder werd, ging ik naar de universiteit in de jaren zeventig. Het sociale klimaat was omgekeerd en het leek alsof iedereen in opstand kwam tegen het gehoorzamen van alles behalve je eigen “innerlijke stem.” Tot het eeuwige voordeel van mij en miljoenen anderen, confronteerde Elisabeth Elliot moedig deze leugen. Een leven van gehoorzaamheid aan een God Die me schiep, redde en van me hield zou me nooit kwaad doen. Mijn gehoorzaamheid aan Hem zou me nooit het geluk en de tevredenheid doen missen. Integendeel, gehoorzaamheid was mijn zekerste en snelste weg naar de grootste vreugde.

Een oproep aan oudere vrouwen

De Bijbel wijst op het belang dat ouder vrouwen in de levens van jongere vrouwen spreken:

‘Evenzo moeten de oudere vrouwen in hun gedrag zijn zoals het heiligen past: geen kwaadspreeksters, niet verslaafd aan veel wijn, maar leraressen van het goede, opdat zij de jongere vrouwen leren verstandig te zijn, hun man lief te hebben, hun kinderen lief te hebben, bezonnen te zijn en kuis, te zorgen voor hun huishouden, goed te zijn, hun eigen mannen onderdanig te zijn, opdat het Woord van God niet gelasterd wordt.’ (Titus 2:3-5)

Ik ben dankbaar dat Elisabeth Elliot haar leven wijdde om dit voor de jongere vrouwen van mijn generatie te doen. In maar een paar minuten per dag hielp ze mij mijn echtgenoot beter lief te hebben. Ze hielp me met het opvoeden van gelukkige en gehoorzame kinderen die de Heere liefhebben. Ze hielp me te zien dat het mijn grootste roeping is om elke dag en elk moment het volgende te doen voor de heerlijkheid van de Heere. Dat is een behoorlijk prachtige erfenis.

Ik hoop dat ik en anderen met mij Gods oproep mogen gehoorzamen voor de generatie vrouwen die ons zullen volgen.

Het bericht “Doe het volgende” – de dankbaarheid van een moeder voor Elisabeth Elliot verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ongemakkelijkheid is iets dat wij mensen graag vermijden. Niemand houdt van het gevoel dat het ons geeft. Maar voor tieners en ouders die Christus volgen is ongemakkelijkheid een onontkoombaar onderdeel van leren. Jezus zelf zou de meester van het voeren ongemakkelijke gesprekken genoemd kunnen worden. Hij modelleerde de realiteit dat harde gesprekken nodig zijn omwille van de groei van het Evangelie. Zijn jonge discipelen in het Palestina van de eerste eeuw leerden dit, en Zijn jonge discipelen in het hedendaagse Nederland moeten het ook leren.

Als een jeugdige Christus-volgeling wil ik vijf ongemakkelijke en heiligmakende gesprekken met je delen waarvan ik vind dat elke tiener en ouder die met elkaar zouden moeten hebben.

1. Seksualiteit

Als er een woordenboekdefinitie zou zijn voor ‘lastige ouder-tiener gesprekken’, dan zou er gewoon ‘SEX’ staan, en het zou geschreven staan met alle letters in hoofdletters en met een onheilspellend soort lettertype. De gesprekken hierover zijn ongetwijfeld de raarste en meest ongemakkelijke gesprekken die ik ooit met mijn ouders gehad heb. Maar terwijl ik mijn opvattingen over seksualiteit vorm, heb ik mijn ouders nodig om me toe te rusten met een gezond en Bijbels raamwerk om daarover na te denken. Ik heb de voortdurende dialoog en een open uitnodiging voor kwetsbare communicatie nodig (en dat blijf ik nodig hebben).

En ik ben gezegend om die openheid ook te hebben. Maar onze gesprekken over seksualiteit maken me nog steeds beschaamd. Ik heb vragen, verwarringen en gedachten die goddelijke antwoorden nodig hebben. Het kan ongemakkelijk zijn om die gedachten en vragen te verwoorden, en het kan voor mijn ouders onaangenaam zijn om moeilijke antwoorden te formuleren. Onlangs gingen mijn moeder en ik in gesprek over een boek dat ik las, een boek over de perspectieven van moderne tieners op sociale media en seks. Het boek was schokkend en ik had veel vragen en gedachten, maar mijn moeder stelde zich op zo een manier op dat ik me comfortabel voelde om dit met haar te bespreken. Ik bloosde, maar ze maakte het gesprek tot een veilige plek.

Door deze ongemakkelijke gesprekken ben ik gaan inzien dat seksualiteit zoveel meer is dan alleen seks. Het gaat over onze hele persoonlijkheid, dat God ons heeft gemaakt als mannelijke en vrouwelijke beelddragers. En het gaat over de overgang van identiteiten van tieners naarmate we fysiek en emotioneel groeien van kinderen tot volwassenen. Mijn ouders en ik moeten ongemakkelijke gesprekken hebben over mijn vrouwelijkheid – mijn emoties, mijn verlangens en mijn door God gegeven rol als vrouw. Zonder dat soort discussies zou ik slecht toegerust zijn om belangrijke en gevoelige beslissingen te nemen met een verantwoordelijk en Bijbels beeld van seksualiteit.

2. Persoonlijke zonden en bekering

De gesprekken met mijn ouders over seks waren het meest ongemakkelijk, maar de gesprekken over mijn zonde waren het pijnlijkst. Geconfronteerd worden met onbekeerde (of onbekende) zonde is ongelooflijk moeilijk. Op die momenten word ik instinctief zelfingenomen en verdedigend. Ik voel me verblind, alsof mama en papa een wrede ‘sneaky’ aanval tegen mij hadden belegd. Maar deze gesprekken dwingen me om mijzelf voor God te vernederen. Ze ontdoen mijn valse voorwendsels en excuses en brengen me tot oprecht berouw. Ze heiligen me.

Een paar jaar geleden benaderde mijn moeder me voorzichtig om te zeggen hoeveel tijd ik op mijn computer doorbracht. Ik herinner me de manier waarop ik me inspande, hoe mijn trots het gesprek meteen wilde stoppen. Ik vertelde mezelf hoe verkeerd ze was. Maar ik herinner me ook dat ik besefte dat ze gelijk had en de onverwachte schaamte die bij dat besef kwam. Mijn moeder wist dat ik de controle van mijn hart en ziel nodig had. Ik gebruikte mijn tijd niet op de beste manier die ik kon (Efeziërs 5:16), en dat maakte haar niet terughoudend om mij toch te zeggen: “Ik begrijp dat dit moeilijk is om over te praten, maar ik houd teveel van je om het los te laten.”

3. Ontspanning en social media

In deze door beelden geobsedeerde cultuur moeten ouders en tieners ook een aantal ongemakkelijke gesprekken voeren over aanvaardbare entertainmentkeuzes en geschikte mediagrenzen. Misschien wil je, als tiener, wanhopig de nieuwe film zien die iedereen gaat zien, maar jij, ouder, hebt oprecht morele zorgen. De confrontatie komt in een ongemakkelijk gesprek. Conflicterende verlangens zullen duelleren.

Ouder, u zult moeten uitleggen waarom deze film Bijbels onverenigbaar is met iemands liefde voor Jezus en het najagen van godsvrucht (1 Korintiërs 10:31). Tiener, je zult je genadig moeten onderwerpen aan die uitleg. Het zal een moeilijk gesprek zijn, en je kunt het aan het einde nog steeds oneens zijn, maar het zal je enorm helpen, ouder en tiener, in je geestelijke groei om het gesprek toch te voeren met elkaar.

4. Online en offline vrienden

Praten over tienervriendschappen in de 21ste eeuw is ook praten over sociale media. Ouder, u en uw tiener moeten praten over veiligheid en beveiliging, zowel online als offline. Je moet praten over het spreken van de waarheid in liefde. Je moet ook in gesprek over wat voor soort vrienden we hebben en wat voor soort dingen we zien op sociale media.

Ouders, misschien moet u ons confronteren met wie we tijd doorbrengen en ons zelfs adviseren om een bepaalde vriendschap te beëindigen. Dat is een door God gegeven recht en verantwoordelijkheid voor u (Spreuken 1: 8-15). U bent geroepen om ons te bewaken en voor ons te zorgen, zelfs als we die zorg niet willen. Gesprekken over vriendschap en sociale media zullen pijnlijk zijn, omdat we ons hoofd zullen stoten. Misschien moet u onze gevoelens kwetsen. Maar ik beloof u, dat zijn de gesprekken, die als ik later meer volgroeid en geheiligd zijn, de komende jaren het meeste zal waarderen.

5. Toekomstige dromen en plannen

Tieners moeten met ouders praten over de toekomst en de dromen en de levenslange zoektocht naar Christus. We hebben lange gesprekken nodig in grote aantallen, met wederzijds respect en vriendelijke harten. Maar er zal onvermijdelijk een conflict zijn. Soms, ouders, zult u onze plannen niet leuk vinden. U zult uw eigen verwachtingen en ideeën hebben. Uwilt wat het beste voor ons is, maar soms zijn we het daar niet mee eens, omdat jij, tiener, je eigen dromen hebt. Je vindt de voorgestelde universiteit of carrière van je ouders niet leuk, en je zult het hen eerlijk moeten vertellen.

De gesprekken met mijn ouders over majors, banen en huurprijzen zijn ongemakkelijk. Dat zijn die gesprekken nu eenmaal. Maar deze gesprekken zijn wel van cruciaal belang om ons op dezelfde plaats te zetten met betrekking tot je toekomst. Eenheid is het einddoel, dus we houden vast aan de tijdelijke spanning om dat grotere goed te bereiken.

Ongemakkelijkheid omwille van groei

Mijn moeder en ik hebben vaak ongemakkelijke gesprekken. Dat komt waarschijnlijk omdat we eenmaal per week gaan zitten, een vast moment om te praten over mijn leven, zonde, vragen, bezigheden, toekomst en geloof. Het is vaak ongemakkelijk, vooral wanneer we over een van deze vijf dingen (of allemaal!) moeten praten. Maar ik zie die tijd nog steeds als essentieel voor mijn persoonlijke groei, vooral mijn groei in het Evangelie. Net als mijn moeder.

Ze zijn essentieel omdat, terwijl onhandigheid moeilijk is, er één ding erger is dan ongemakkelijke gesprekken: de ongemakkelijke stilte. Stilte die voortkomt uit angst om te communiceren. Stilte die vragen ongesteld laat. Stilte die onwetendheid en onvolwassenheid voortbrengt. Stilte die schaamte bevordert. Stilte die groei belemmert. Stilte die duisternis in plaats van licht brengt. Stilte die de waarheid verbergt.

Ouders en tieners, vermijd die stilte ten koste van alles. Ga in plaats daarvan in gesprek. En als de ongemakkelijke gesprekken komen, omarm ze dan, omdat ze veel beter zijn dan het alternatief.

Het bericht Vijf ongemakkelijke gesprekken die jongeren moeten voeren met hun ouders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb op dit moment één groot wiskundig probleem dat mijn leven in beslag neemt: het zindelijk maken van mijn tweejarige kind. Ik wil gewoon dat het probleem opgelost wordt en wil me niet met het proces bezig houden. Het is moeilijk om alle fouten, momenten van terugval en veranderingen in goede banen te leiden. Toch is het zindelijk maken van een kind slechts een voorproefje van het grotere proces van het christenleven. In Efeze 2:10 zegt Paulus: “Wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.”

Ik geloof dat het ouderschap een van de goede werken is die God voor mij bereid heeft om in te wandelen. En toch voelt niet elke dag even goed.

Ik word boos op mijn oudste zoon als hij ongehoorzaam is. Ik erger me eraan als de baby ‘s morgens het drinken van mijn kopje koffie verstoort. Ik vecht ervoor om mijn kinderen niet te zien als ongemakken in mijn leven. Samenvattend, ik ben niet de volmaakte ouder. Maar ik weet Iemand die dat wel is.

Een betere moeder dan ik

God is de enige die het volmaakte voorbeeld van ouderschap geeft aan ons en onze kinderen. God zegt dat Hij bestraft wie Hij liefheeft (Hebreeën 12:6). Ik houd van mijn zoon, maar door de zonden in mijn leven houd ik niet volmaakt van hem. Soms straf ik hem uit boosheid.

Bij God is dat niet zo. Zijn motieven zijn altijd zuiver, en Zijn terechtwijzing komt altijd voort uit overvloeiende liefde. Zijn herdersstaf is een staf van zegen die gemaakt is voor ons hoogste goed. Als menselijke ouders kunnen we niet altijd voldoende onderscheiden wat het hoogste goed is voor onze kinderen, maar we kunnen rusten in de alwetende God Die ons leidt volgens Zijn volmaakte wijsheid.

God geeft nooit op

God is niet alleen volmaakt in Zijn bestraffingen, maar Hij is ook volmaakt in geduld. Ik dacht dat ik een geduldig persoon was, totdat het moederschap mijn ware aard liet zien. Mijn kinderen weten hoe ze mijn irritatie op moeten wekken, maar God is daar niet vatbaar voor. Het maakt niet uit welke zondige houdingen en gedragingen we voor Zijn voeten werpen. Hij gooit ze nooit terug, maar neemt ze in zich op.

Hij is de God Die vermoeid werd door Israëls rebellie die van generatie op generatie voortduurde. Ze aanbaden een gouden kalf, klaagden, en steeds weer vertrouwden ze hun hemelse Vader niet. En toch heeft Hij ze naar het Beloofde Land geleid. Heel anders dan ik als moeder, geeft Hij nooit op en geeft Hij nooit toe.

Een boodschap die belangrijker is dan het moederschap

Dus, hoe moeten ouders omgaan met het niet kunnen bereiken van Gods volmaaktheid? Paulus zegt:

“Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof en dat niet uit u, het is de gave van God; niet uit werken, opdat niemand zou roemen.” (Efeze 2:8-9)

We kunnen niet roemen, dus het zou ons ootmoedig op onze knieën moeten brengen. Geen enkel ouderschapsadvies en geen enkele ouderschapstechniek kan ons volmaakt maken voor onze kinderen. We moeten nederig zijn en vol van genade, omdat we meer op onze kinderen lijken dan op onze hemelse Vader. Ouders en kinderen zijn beide gevuld met zwakheid en hebben genade nodig.

We moeten nederig zijn als we onze kinderen onderwijzen – ons verontschuldigen als we het verkeerd doen, onze zonden belijden en ze om hulp vragen. Er bestaat niet zoiets als een volmaakte ouder, alleen een berouwvolle. We kunnen dagelijks met onze kinderen het Evangelie in praktijk brengen door ze te laten zien hoe het is om te sterven aan onze zonde. We kunnen belijden en een verandering nastreven die zij kunnen zien, terwijl we opleven door de vreugde die vergeving met zich meebrengt. We kunnen een voorbeeld zijn door met blijdschap gehoorzaam te zijn, terwijl we rusten in de verzekering dat we de volmaaktheid al bereikt hebben door de dood en opstanding van Christus. Wanneer we ervoor kiezen om onszelf te vernederen voor onze kinderen, brengen we het evangelie in praktijk; dit evangelie hebben ze veel meer nodig dan ze ons nodig hebben.

De eenvoudige, maar moeilijke wiskunde van een moeder

Als de volmaaktheid al voor ons verworven is door Christus, waarom zegt Paulus dan nog in het eerstvolgende vers, “want we zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen” (Efeze 2:10)?

Nu we de volmaaktheid van Christus hebben om ons te behoeden voor Gods toorn, kunnen we het proces ingaan om meer zoals Christus te worden. Onze werken worden nu door de doorboorde handen van Christus doorgegeven naar de troon van God. Daardoor kunnen we hem glorie brengen in onze huizen, absoluut niet volmaakt, maar nederig en zelfs krachtig. We kunnen erop vertrouwen dat, ondanks ons falen, God er door de Heilige Geest voor zal zorgen dat we ook in goede werken wandelen.

De werken die we als ouders doen zullen ons nooit goed genoeg kunnen maken voor God of onze kinderen. Als we eenmaal deze waarheid geloven, kunnen we wandelen in de volheid van Gods goede werken voor ons. Hij heeft ons gered opdat we deze werken zouden doen – de vriendelijke, maar krachtige bestraffingen voor ongehoorzaamheid, de bereidheid om gestoord te worden door en offers te brengen voor onze kleintjes, het geduld en de volharding ondanks het ongemak. We moeten volharden in ‘het worden wat we al zijn’, totdat we volmaakt zijn in Gods tegenwoordigheid.

Moeders, het grootste wiskundeprobleem in de geschiedenis is al opgelost voor ons, maar God roept ons nog steeds tot de zware taak om dat probleem elke dag uit te werken.

Het bericht Gods wiskunde voor goed moederschap verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Huisgodsdienst – Advies voor drukke vaders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Whitefield, zullen we Wesley in de hemel zien? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Kinderen geestelijk opvoeden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was best een goede dag, maar het ging bergafwaarts. Hij rende door de gang met zijn zusje, alleen rende zij niet snel genoeg. Omdat ze voor zijn voeten liep besloot hij haar even ‘te verplaatsen’. Ze huilde. Ik schreeuwde. Daarna heb ik hem naar zijn kamer gestuurd.

Later voelde ik me schuldig omdat ik in boosheid naar hem geschreeuwd had. Ik ben naar hem toegegaan op zijn kamer en vond hem huilend op bed, met zijn hoofd naar beneden.

‘Ik ben dom’ zei hij, ‘ik maak nooit goede beslissingen. Ik doe altijd de verkeerde dingen, zij is altijd zo aardig voor mij en ik doe haar altijd pijn. Maar ik kan er niets aan doen!’

Ik denk niet dat deze situatie alleen voor mijn gezin geldt. De zelfkennis van mijn zoon was iets meer dan normaal, maar de genade van God heeft genoeg te zeggen tot onze kinderen op deze momenten.

Een kans verspelen

Ik moest hier een keuze maken. Ik kon hem zeggen dat hij harder z’n best moest doen en het de volgende keer beter doen. Of ik moest geloven dat hij er echt niets aan kan doen.

Als christenen geloven we in de erfzonde. Onze zondige natuur heeft het beeld van God in ons beschadigd (maar niet uitgeroeid). We verlangen meer naar zelfverheerlijking dan naar de eer van God. We willen meer zelf de touwtjes in handen houden dan dienend bezig zijn, we willen genieten in plaats van offeren. We luisteren meer naar onszelf dan naar God.

Op dat moment, en andere vergelijkbare momenten, herinnerde ik mijn zoon eraan dat hij een zondaar is. Hij heeft gezondigd tegen zijn zus omdat hij haar omver geduwd heeft. Hij heeft gezondigd tegen zijn ouders door hun vermaning om langzamer te rennen te negeren. Hij heeft gezondigd tegen God omdat hij zichzelf voorop zette.

Dit incident was geen grote tragedie. Hij duwde zijn zus omver en ze heeft er niets aan over gehouden. Dat is het punt ook niet. Het punt is dat de zonde van nature eist: ‘Ik eerst!’ En dat is precies wat hij deed.

Toen ik met hem sprak over zijn zonde heb ik hem herinnerd aan het Evangelie. God zond zijn Zoon Jezus om aan het kruis te sterven zodat wij vergeving van zonden konden krijgen. En omdat we vergeven zijn, moeten we anders gaan leven – niet om Zijn aanvaarding te verdienen, maar levend vanuit Zijn aanvaarding. We zeggen ‘nee’ tegen onszelf en ‘ja’ tegen God, omdat Hij van ons houdt en ons meer en meer maakt zoals Hem. En als we meer op Christus gaan lijken, ziet de wereld een glimp van de grootheid van God.

Als ik weiger om mijn kinderen te vertellen dat ze zondaar zijn, dan verspeel ik een kans om het Evangelie aan hen te vertellen.

Ingeënt tegen genade

Als jeugdleider is een van mijn grootste zorgen de verlossing van ‘kerkelijke kinderen’. Veel van hen lijken ingeënt tegen het Evangelie door twee dingen: hun gerechtigheid en hun vertrouwdheid met de Schrift. Als er geen persoonlijke noodzaak is voor belijdenis en berouw – omdat ik mezelf niet als zondaar zie – verliest het Evangelie haar goedheid en wordt het alleen een boodschap voor anderen.

Als ouders kunnen we niet bouwen op een fundament dat we niet al eerder hebben gebouwd. Als we onze zonden belijden voor onze kinderen, erkennen we wat ze al weten: hun vader en moeder zijn zondaren die Jezus heel hard nodig hebben. Als we niet bereid zijn om te laten zien hoe je je zonden moet belijden, laten we eigengerechtigheid zien. We wijzen dan op subtiele wijze op onze eigen goedheid zonder de eer te geven aan de Heilige Geest die heiligt.

Als we onze kinderen niet leren over zonde, maken we het hen eigenlijk moeilijk om christenen te worden. Zonder de kennis van hun schuld kan er geen belijdenis van zonde of geloof zijn! Maar als we onze kinderen leren over hun zondige natuur, zullen ze meer bereid zijn om zich biddend tot God te wenden om kracht en hulp om verleidingen te weerstaan.

Geef hen het goede nieuws

Als we willen dat onze kinderen God leren kennen en van Hem gaan houden moeten we hen de waarheid vertellen over henzelf. Ze zijn menselijke wezens, geschapen naar het beeld van God maar gevangen door de zonde. Maar vergeet niet, het Evangelie is het goede nieuws. Verkondig Gods kracht tot redding. Laat de hoop zien die te krijgen is door bekering en geloof, zowel in verlossing als in heiliging.

Als ik dit bespreek met ouders – zelfs met hen die best volwassen zijn in hun geloof – krijg ik vaak de indruk dat ik iets radicaals zeg. Ik bid dat het niet klopt, want dit zou een fundamentele hoeksteen moeten zijn in ouderschap dat draait om het Evangelie.

Betekent dit dat we iedere zonde die onze kinderen begaan, moeten aanwijzen en ‘zondaar!’ tegen hen moeten roepen? Natuurlijk niet! In plaats daarvan moeten we biddend zoeken naar moed en wijsheid om de waarheid van het Evangelie in hun leven te laten zien als God hier de mogelijkheid voor geeft. Dit houdt in dat we hen moeten vertellen dat ze zondaren zijn. Maar ook hoeveel God van zondaren houdt. En ook hoe God zondaren redt.

Als er geen slecht nieuws is, hebben we het goede nieuws niet nodig. We moeten onze kinderen beide vertellen.

Het bericht Ouders, vertel je kinderen dat ze zondaren zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ons doel met het opvoeden van kinderen is hen op te voeden tot Gods eer en heerlijkheid. Want onze kinderen zijn ten diepste niet van ons; ze behoren God toe. En wij hebben een plicht, een verantwoordelijkheid en een voorrecht, als christelijke ouders, om onze kinderen te wijzen op de grootste waarheid die iemand ooit gekend heeft. Naar de waarheid die ons gehele bestaan bepaalt. Dat betekent meer voor ons dan al het andere ter wereld. Daarom is dit grote rentmeesterschap ook een grote zegen, als wij proberen te voorzien in de grootste behoeften van onze kinderen door hen te wijzen op de Persoon en het werk van Christus.

Het bericht Het doel van de opvoeding verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Opvoeding: corrigeren en discipline verscheen eerst op Geloofstoerusting.