Oorlog is allesbehalve cool

Ook oorlog heeft, net als de onderwereld, iets stoers en aantrekkelijks. Games als Call of Duty zijn niet voor niks zo populair. Volgens de makers wordt oorlog in deze game ‘zo realistisch mogelijk’ neergezet.

Een voormalig marinier denkt daar wat anders over. Op Twitter deed hij een boekje open over de realiteit van oorlog: “We zagen in Irak zelfmoordterroristen explosieven aan hun borst bevestigen en grote dosissen drugs nemen voor ze schreeuwend op ons toe kwamen gelopen. Zo voelden ze de impact van de kogels niet die hun lichaam raakten, terwijl wanhopige mariniers er alles aan deden om hen tegen te houden (…) De realiteit van de oorlog is naar beelden moeten kijken van een drone-aanval, wetende dat er waarschijnlijk burgers en kinderen zullen omkomen bij de ontploffing. Daar naar moeten kijken als kersverse vader van een zoon, van wie je een dekentje in je rugzak hebt zitten…” (bron)

Pijn, tranen en verloren ledematen

Volgens de oud-militair is er niks ‘poëtisch of glorieus of stoer aan oorlog voeren’. “De realiteit van de oorlog is een leven lang – een LEVEN LANG – van beperkingen, mentale problemen, verlies, spijt, pijn, tranen, verloren ledematen, nachtmerries, gebroken gezinnen, weduwen, weduwnaars, wezen en herinneringen die je nooit meer uit je geheugen kan wissen. Dat – DAT – is de realiteit van de oorlog. Het is niet iets dat je in een videospelletje kan vastleggen.”

Van de duivel kun je veel zeggen, maar hij heeft z’n PR uitstekend op orde. Alles wat hij te bieden heeft is dood en vernietiging, maar hij weet het prachtig te verpakken. Oorlog, misdaad, maar ook dronkenschap en overspel weet hij fraai aan te kleden en te presenteren. Zeker ook in vakantietijd. Al die ‘mooie, stoere verhalen’ over kotsend boven de wc hangen en ‘ik neem elke meid hier’ (zie bron). Is dat stoer en het ‘goede leven’? Bullshit! Achter al die stoere maskers zit zoveel angst, onzekerheid en ellende. Met dit gedrag bezorgen jongeren elkaar soa’s en trauma’s.

Asjeblieft, geloof die PR-praatjes van de duivel niet. Hij is een aartsleugenaar en helpt je naar de ondergang. Voor het Leven moet je bij Christus zijn.

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht De duivel heeft z’n PR ** goed op orde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het oefenduel tussen Frankrijk en Duitsland. Wreed verstoord door hoorbare explosies. Waar gestreden werd voor een overwinning heerst nu paniek en angst. Mensen rennen het veld op en zijn bang voor wat er komen gaat. De mensen uit het stadion lopen door de hal naar buiten, waar ze in veiligheid worden gebracht. Iemand zet een lied in, het lied van hun vaderland. De mensen met het hart voor het land, dat na die dag voorgoed zal veranderen, zingen. Door de betonnen hal klinkt het:‘Allons enfants de la Patrie!’

‘Komt, kinderen des vaderlands,de dag der overwinning is aangebroken!
Tegen ons is het bloedige vaandel van de tirannie gehesen.
Het bloedige vaandel is gehesen.
Hoort ge in de velden
het loeien van die vreselijke soldaten?
Zij naderen tot in uw armen
om uw zonen en echtgenoten te kelen!’

Een lied dat niet toepasselijker zou kunnen zijn. In strijd en met een hoog gegeven vaandel geschreven, in het jaar 1795. Zingen de Parijsenaren het opnieuw. ‘Komt, kinderen des vaderlands, de dag der overwinning is aangebroken.’

Ik kijk om me heen in de grote kathedraal, de kerk van God. We zijn stil. Niet wetende wat we moeten doen. Ik kijk naar de lucht. Overwinning die al behaald is, wachtend tot dat Hij komt op de wolken. Verlangend naar die dag dat ík ga zingen. Een nieuw lied, vóór de troon. Een lied dat niet gezongen kan worden door hen die hun gewaden niet hebben witgewassen in het bloed van het Lam. Maar alleen gekend is door hen die gekocht zijn door het bloed van het Lam en hun toevlucht hebben genomen bij de Vader.

Ik zucht met de schepping mee. En elke zucht zegt: ‘Nog lang niet, de eeuwige heerlijkheid lijkt nog zover weg.’ Elke stap van Hem op deze aarde maakt mij weer kleiner en wanhopiger. ‘Waar ben ik, als christen in deze wereld?’ Mijn stem verzwakt, het lijkt stiller te worden. Ik vertel de mensen niet over Jezus, noem niet die ene Naam die onder de hemel gegeven is om het lied mee te kunnen zingen.

De muziek klinkt, de kerk van God zet in:

‘Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen;
Men loov’ Hem vroeg en spâ;
De wereld hoor’, en volg’ mijn zangen,
Met Amen, Amen na.’

Woorden galmen door mijn hoofd. Ik moet zingen, zodat de wereld het hoort en mijn zangen zal volgen: ‘Hij komt, om de aarde te richten. Barmhartig en genadig is de Heere, geduldig en rijk aan goedertierenheid.’ Ik moet zingen naar de mensen om mij heen, door woord en door daad: ‘Komt, maakt God met mij groot; Verbreidt, verhoogt, met hart en stem, Den nooit volprezen naam van Hem, Die ons behoedt in nood.’

En daar, midden in de wereld vol duistere stilte, zonde, verlatenheid, pijn en duivelse kogelschoten staan er mensen op, kinderen van het Vaderland. Ze geven het lied door wat ze gekregen hebben en zingen: ‘Onze ziel verwacht de HEERE, Hij is onze hulp en ons schild. Want ons hart is in Hem verblijd, omdat wij op Zijn heilige Naam vertrouwen.’ En daar, in de duistere stilte staan er steeds meer mensen op die hun stem gebruiken en gaan zingen. Ze horen het gezang van de kinderen van het Vaderland en volgen hun zangen.

En elke muzieknoot en elke maat brengt hen dichter bij de bruiloft van het Lam. Dichterbij het Vaderland. Daar waar de schare die niemand tellen kan, staat te wachten totdat ze met het volmaakte getal kunnen zingen: ‘Amen. De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging, de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid.’

Zing jij mee?

Het bericht Duistere stilte verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geestelijke oorlog verscheen eerst op Geloofstoerusting.