Toen ik vanmorgen een preek van een Amerikaanse voorganger beluisterde werd ik met name geraakt door één bepaalde uitspraak van deze broeder. Hij zei dat hij vreesde voor die predikanten die de mensen al te gemakkelijk zeggen dat ze behouden zijn. Predikanten zijn geroepen om het Woord van God door te geven en in de Bijbel staat duidelijk dat, wanneer zij namens God woorden spreken die helemaal niet van God komen, zij daarmee een verschrikkelijke zonde begaan en schuld op zich laden.

Het is dus niet niks om als spreekbuis van de Heere God op te treden. Wanneer je aan mensen ‘vrede, vrede’ verkondigt, terwijl er helemaal geen vrede is, dan ben je medeverantwoordelijk voor hun ondergang. Wanneer je mensen niet waarschuwt wanneer dat wel nodig is, dan werk je mee aan hun aanstaande rampspoed. Met deze woorden legde de Heere dit uit aan Ezechiël: ‘Als Ik tot de goddeloze zeg: Gij zult zeker sterven – en gij waarschuwt hem niet en spreekt niet om de goddeloze voor zijn goddeloze weg te waarschuwen ten einde hem in het leven te behouden, dan zal die goddeloze in zijn eigen ongerechtigheid sterven, maar van zijn bloed zal Ik u (Ezechiël!) rekenschap vragen’ (Ezechiël 3:18).

De predikant wiens preek ik beluisterde zei verder: ‘We moeten mensen niet zeggen dat ze behouden zíjn, maar hoe ze behouden kunnen wórden. Het wel of niet behouden zijn laten we aan God over. Wij moeten mensen waarschuwen voor het oordeel en hen oproepen zich te bekeren en te geloven in de Heere Jezus.’

Ook voor ons is er het gevaar dat wij er veel te gemakkelijk van uitgaan dat mensen wel behouden zijn. We denken, God is toch liefde en Hij zal niet zomaar mensen verloren laten gaan. Maar het verhaal van Noach leert ons anders. De Heere Jezus vergelijkt de laatste dagen met de dagen van Noach (Mattheüs 24:36-42). Mensen leefden rustig door, ze aten en ze dronken, zij huwden en gaven hun kinderen ten huwelijk en hadden niet door dat een vreselijke zondvloed aanstaande was. Een zondvloed die hen allen wegnam. En zo zal ook de komst van de Zoon des Mensen zijn.

Ook Petrus maakt een vergelijking tussen de aanstaande dag des Heeren en de gang van zaken bij de zondvloed. Zoals de toenmalige wereld is verzwolgen door het water, zo zal de tegenwoordige hemel en aarde door het vuur worden verteerd (2 Petrus 3:6-7). De dag van het oordeel en de ondergang van alle goddeloze mensen is aanstaande!

Vaak zeggen mensen: omdat God liefde is, is Hij niet toornig. Maar de waarheid is, dat, omdat Hij liefde is, Hij juist wel toornig is. Het tegenovergestelde van liefde is niet boosheid, maar onverschilligheid. Omdat wij van kinderen houden, worden we woest op mensen die kinderen molesteren. Zou u het liefdevol vinden wanneer iemand getuige is van kindermishandeling en daar dan niet boos op reageert en niets doet om dat verder te voorkomen en stoppen? Dát zou het tegenovergestelde van liefde zijn! Juist de boosheid van God jegens alle geweldenarij en slechtheid van mensen is het bewijs van Zijn liefde. Zijn liefde en heiligheid gaan altijd samen. In de hele Bijbel komt de heilige toorn van God vanwege de zonde elke keer weer naar voren. En ook het feit dat Hij handelt en zal handelen om af te rekenen met mensen die volharden in goddeloosheid.

Zijn liefde en heiligheid gaan altijd samen. In de hele Bijbel komt de heilige toorn van God vanwege de zonde elke keer weer naar voren.

Ben ik zelf in mijn prediking wel duidelijk genoeg? Wil ik zelf niet liever een boodschap brengen waarmee ik mijn toehoorders over de bol aai? Lig ik wel eens wakker omdat het mogelijk is dat mensen die onder mijn gehoor zitten naar de hel gaan? Denk ik genoeg na over wat de inhoud van de prediking moet zijn, zodat mensen zich bekeren? Doet het mij nog verdriet wanneer familieleden of vrienden volharden in hun ongeloof? Ben ik mij er eigenlijk wel van bewust dat een onberouwelijke houding jegens de Heere Jezus Christus betekent dat mensen voor eeuwig verloren gaan? Hoe staat het wat dat betreft met mijn bewogenheid voor andere mensen?

We hoeven niet wakker te liggen omdat de mensen die wij overdag tegenkomen worstelen met hun zelfbeeld, of omdat ze moeite hebben met de strijd van het leven. Maar het aanstaande oordeel en de dreiging van het eeuwig verloren gaan zouden toch ons hart moeten vullen met heilige vrees en bezorgdheid om het eeuwige heil van onze medemensen? Alleen Jezus Christus is de Ark waardoor wij, net als Noach en zijn gezin, behouden kunnen worden. We worden niet behouden van een slecht zelfbeeld, of van onze ziekte of moeilijke omstandigheden. Het gaat om behouden te worden van de toorn van God.

Het bericht Geloven we nog in het oordeel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Abram en Lot staan op het punt om uit elkaar te gaan, omdat het land waar ze verblijven niet groot genoeg is voor hen beiden. Abram geeft Lot de keuze, hij mag als eerste bepalen welke kant hij opgaat, ‘ligt heel het land niet voor je open?’

Als je als jonge vrouw in deze westerse rijke wereld woont, dan heb je waarschijnlijk, net als ik, een ontelbaar aantal mogelijkheden en keuzevrijheden in zo’n beetje alle facetten van je leven. Van de grote dingen – denk aan wat je gaat studeren, waar je gaat werken, waar je gaat wonen – tot de ‘kleinere’ dingen als wat je doet op je vrije zaterdag, wat je eens zult gaan eten, welke film je zult kijken of welk boek je eens zult lezen; ‘ligt heel het land niet voor ons open?’

Maar een ‘open land’ betekent ook de mogelijkheid om die in de verkeerde richting door te trekken. Net als Lot. En ja, die geschiedenis kennen we natuurlijk wel: Lot die er zelf voor kiest om naar Sodom te gaan, en daarbij ook nog de eerste keus pakt, terwijl zijn oom een stuk ouder was en hij hem toch minstens voor had kunnen laten gaan. En als we eerlijk zijn vinden we het ook wel een beetje dom van Lot dat hij dan uitgerekend voor Sodom kiest. Want dat was nou niet een stad die bekend stond vanwege zijn goede normen en waarden en zijn beschaafde inwoners. In dat geval hadden wij het misschien nog wel begrepen, toch?

Ik ben bang van niet. We hebben waarschijnlijk veel meer gemeen met Lot dan we willen toegeven: ‘En Lot sloeg de ogen op en zag dat heel de Jordaanvlakte rijk aan water was; voordat de HEERE Sodom en Gomorra te gronde gericht had, was zij in de richting van Zoar als de hof van de HEERE, als het land Egypte’ (Genesis 13:10). Niks geen vieze, stinkende stad waar de donkere wolken van onheil al boven hingen! ‘Als de hof van de HEERE’, zo geweldig als het paradijs, zo zag het land eruit. Lot keek op basis van zijn menselijke ogen en koos voor dat land.

We hebben waarschijnlijk veel meer gemeen met Lot dan we willen toegeven.

Kijken wij niet ook al te vaak net als Lot naar dit open land? Die muziek is toch gewoon heerlijk om naar te luisteren? En die film, er zitten wat scènes in… maar het is echt zo’n feelgood movie. En ja, die vriendinnen zijn misschien niet zo serieus maar we hebben zoveel lol samen. En dat feestje, daar wordt flink gedronken, maar het is gezellig en ik vind die aandacht best leuk.

Laten we eerlijk zijn, zoals de Bijbel zegt – de wereld kan er vaak nog zo mooi uitzien maar: ‘De mannen van Sodom waren echter slecht en grote zondaars tegenover de HEERE’ (Genesis 13:13). Natuurlijk moeten wij niet vergeten dat deze terechte beschuldiging ook voor ons geldt. Wij zijn ook grote zondaars tegenover de HEERE. Maar alleen door ons geloof in het reinigende bloed van Jezus Christus en Zijn opstaan uit de dood kunnen wij nu kinderen van God genoemd worden. Maar wat doen wij daarna? Leven we ook als kinderen van de Allerhoogste? Maken wij er wel echt werk van – door de kracht van Zijn onmisbare Heilige Geest – om meer op Jezus te gaan lijken en minder op de wereld?

De keuze van Lot is denk ik voor ons een waarschuwing om niet in de wereld van vandaag dezelfde fout te maken. Laten we oplettend zijn; de schoonheid en het comfort van Sodom kan ons in slaap doen sukkelen. Het maakt ons lauw en zorgt dat wij niet meer het zout van de aarde zijn, het zorgt ervoor dat wij gaan lijken op deze zus genaamd Sodom: ‘Zie, dit was de ongerechtigheid van uw zuster Sodom: trots, overvloed van voedsel en zorgeloze rust had zij met haar dochters. De hand van de arme en de behoeftige ondersteunde zij echt niet’ (Ezechiël 16:49)

We weten hoe het afliep met deze stad. God had geduld, maar uiteindelijk kwam Zijn oordeel en keerde Hij de stad ondersteboven en richtte het te gronde. De zonde kan er, en zal er, vaak zo onschuldig uitzien, aantrekkelijk als de vrucht in de hof van Eden, blinkend en vol overvloed als de stad Sodom – maar het draagt het kwaad in zich en het gevolg ervan is de dood (Romeinen 6:16).

De zonde kan er, en zal er, vaak zo onschuldig uitzien, aantrekkelijk als de vrucht in de hof van Eden, blinkend en vol overvloed als de stad Sodom – maar het draagt het kwaad in zich en het gevolg ervan is de dood.

Dit is nog niet het hele verhaal, want voordat dit gebeurde stuurde God engelen om Lot te redden zodat hij niet ‘om de ongerechtigheid van de stad – zou worden – weggevaagd’ (Genesis 19:15). De reactie van Lot is alarmerend: ‘Lot aarzelde echter; daarom grepen die mannen zijn hand, de hand van zijn vrouw en de hand van zijn twee dochters, omdat de HEERE hem wilde sparen. Zij brachten hem naar buiten en leidden hem buiten de stad’ (Genesis 19:16).

Lot aarzelde. Aarzel jij om weg te lopen van plekken waarvan je weet dat God niet wil dat je er bent? Aarzel jij om die film of die muziek te stoppen of uit je playlist te halen? Aarzel jij om het gemak van oppervlakkige gezelligheid te vermijden voor diepere en soms confronterende vriendschappen? Aarzel jij om weg te blijven van het feestje waar de alcohol en de overspel zo rijkelijk gevierd worden?

‘…omdat de HEERE hem wilde sparen.’ Wat voor Sodom geldt, geldt ook voor de wereld van vandaag: onze God wil ons nog sparen. Als je Jezus Christus nog niet kent, wil God je door het offer van Zijn Zoon sparen en je verlossen van het oordeel dat over deze wereld zal komen en zal Hij je vrij maken van de zonde en schuld zodat je werkelijk vrede hebt. Als je Jezus Christus al wel kent, om je opnieuw te onderwerpen aan Hem, Zijn eer te zoeken en weg te vluchten van de zonde in jouw leven en daarentegen te leven tot Zijn eer, in geloof en liefde, zoals Paulus schrijft:

‘U echter, o mens die God toebehoort, ontvlucht deze dingen. Jaag daarentegen gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, volharding en zachtmoedigheid na’ (1 Timotheüs 6:11).

Het bericht De schoonheid van Sodom verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We kunnen oprecht geloven in de Bijbel. We kunnen de realiteit (en rechtvaardigheid) van Gods toorn en van een eeuwige hel erkennen. En toch proberen we meestal het onderwerp te vermijden. In zekere zin tolereren we Gods oordeel, maar het is ons instinct om ons ervan af te wenden. Diep van binnen kunnen we ons er een beetje voor schamen. We vieren dan wel Jezus’ zelfopoffering aan het kruis, maar praten zo min mogelijk over de hel, zelfs als we het evangelie delen.

Op een dag echter zullen we onze vreugde vinden in Gods gerechtigheid en Zijn machtige oordeel. Dat lijkt onvoorstelbaar – laat staan de gedachte dat we Hem daarvoor zouden prijzen, zelfs nu al.

Toorn heroverwegen

Maar als we de hel vermijden, missen we diepere en bredere vergezichten op de heerlijkheid van God. Dan zien we belangrijke facetten van Wie God is over het hoofd, zwakken we bepaalde aspecten af of verwaarlozen ze.

Een van de meest aanstootgevende beweringen van het christendom vandaag de dag is de toorn van God en de realiteit van het goddelijke oordeel. Tim Keller spreekt hierover in zijn boek In alle redelijkheid, geschreven voor sceptici (en relevant voor ons allemaal). Hij stelt dat het christendom, als het waar is, wel aanstootgevend zou moeten zijn op een zeker punt en ons denken daar zou moeten scherpen. Misschien is dat punt wel de christelijke leer van het goddelijke oordeel.

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt?

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt? Geen normaal mens wordt natuurlijk warm van het vooruitzicht van ongelovige geliefden, die voor eeuwig te maken krijgen met Gods almachtige toorn. Maar als we Gods openbaring van Zichzelf in de Schrift volgen, zullen velen van ons meer vreugde vinden in God. Niet alleen in Zijn liefde en genade, maar ook in Zijn toorn en gerechtigheid. Er zijn vele voorbeelden te noemen, maar overdenk voor dit moment de volgende twee.

Oordeel en vreugde bij de Exodus

In Exodus 14 stond het volk van God met de rug tegen de muur bij de Rode Zee. Zo konden ze het leger van de Farao al aan zien komen. Ze leken in de val te zitten en paniek gonsde door de groep. Temidden van hun grote angst beloofde Mozes: ‘De HEERE zal voor u strijden’ (Exodus 14:14). Toen het leger van de Farao dichterbij kwam,

Verliet de Engel van God, Die vóór het leger van Israël uit ging, Zijn plaats en ging achter hen aan. Ook de wolkkolom verliet de plaats vóór hen en ging achter hen staan. Hij kwam tussen het leger van Egypte en het leger van Israël. (Exodus 14:19-20)

God toont Zijn aanwezigheid in de wolkkolom en gaat tussen Zijn volk en hun vijand in staan. Dit is een oorlogsdaad. Hij stapt naar voren om de Zijnen te beschermen. Hij zet Zichzelf in het midden. Hij zegt in feite dat Hij dit gevecht op Zich neemt. Hij zal Zijn volk beschermen tegen hun aanvallers. Laat die Egyptenaren maar aan Hem over.

Goddelijke strijder

Nadat God de zee heeft gescheiden, bereiken de Israëlieten de overkant. De Egyptenaren komen achter hen aan, maar God beëindigt de strijd met angstaanjagende kracht:

Het gebeurde bij het aanbreken van de dag, dat de HEERE in de vuur- en wolkkolom neerzag op het leger van de Egyptenaren, en Hij bracht het leger van de Egyptenaren in verwarring. Hij liet de wielen van hun wagens wegzakken en liet ze met moeite vooruitkomen. Toen zeiden de Egyptenaren: Laten wij voor Israël vluchten, want de HEERE strijdt voor hen tegen de Egyptenaren. (Exodus 14:24-25)

Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Mozes strekt zijn hand uit en het water keert terug naar zijn normale loop. Exodus 14:27 meldt: ‘De HEERE stortte de Egyptenaren midden in de zee.’ God heeft inderdaad voor hen gevochten. Hij nam hun strijd op Zich. Hij vernietigde hun onderdrukkers volledig. Daarom breken ze uit in lofprijzing om hun God te vieren, ‘want Hij is hoogverheven’ (Exodus 15:1). Ze zingen: ‘De HEERE is een Strijder, HEERE is Zijn Naam’ (Exodus 15:3).

Exodus 14-15 zal niet de laatste keer zijn dat we God zien als een goddelijke strijder tegen de vijanden van zijn volk (zie ook Deuteronomium 1:30; 3:22; 20:4; Jozua 23:10; 2 Kronieken 20:17; 32:8; Psalm 35:1; Jesaja 30:32; 31:4; Zacharia 14:3). Maar let toch in het bijzonder op de uittocht. In dit verhaal is God niet alleen een ‘Strijder’, maar Zijn volk prijst hem er ook voor. Ze krimpen niet ineen. Ze schamen zich niet. Sterker nog, ze zijn zelfs blij met Zijn toorn! Ze zingen. Ze dansen zelfs (Exodus 15:20). Waarom? Omdat Hij hun onderdrukkers heeft vernietigd.

Toorn dient liefde

Het volk viert Gods liefde (Exodus 15:13) – maar niet alleen Zijn liefde. Ze vieren ook Zijn woede tegen hun vijanden. Ze genieten de bescherming van Zijn toorn:

Uw rechterhand, HEERE,
was heerlijk in macht;
Uw rechterhand, HEERE,
verpletterde de vijand.
In Uw grote majesteit wierp U terneer wie tegen U opstonden.
U zond Uw brandende toorn,
die hen als stoppels verteerde. (Exodus 15:6-7)

Gods vijanden zijn het voorwerp van Zijn welverdiende oordeel. Tegelijkertijd, in dezelfde gebeurtenis, is het volk van God het voorwerp van Zijn onverdiende liefde. De vertoning van Gods toorn ten opzichte van de Egyptenaren maakt Zijn standvastige liefde bekend aan Zijn volk. Hij mag hun slechte behandeling dan wel een tijdje geduldig doorstaan, maar uiteindelijk dwingt Zijn liefde tot gerechtigheid tegen de goddelozen. Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Oordeel en vreugde aan het einde

We kijken echter niet alleen terug naar de uittocht, maar ook vooruit naar het eindoordeel. Er vloeit meer bloed in de bladzijden van Openbaring dan waar dan ook in de Schrift. En toch, wat is de bepalende teneur van Gods volk van begin tot eind? Zij aanbidden (Openbaring 4:10; 5:14; 7:11; 11:16; en meer). Hun vreugde in God stroomt over in lofprijzing.

Gods afschuwelijke oordelen vallen een voor een op de goddelozen. Maar de kwellingen van de verdoemden doen niets af aan de vreugde van de heiligen in de hemel. Gods oordelen inspireren zelfs de lof van Zijn volk. Zij verheugen zich, omdat ze zichzelf de ontvangers weten van Zijn genade. Maar zij, die in hun rebellie tegen hun Maker volharden, ontvangen geen genade meer. Op hen daalt Gods gerechtigheid neer.

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen.

De wolken wijken en we kijken de hemel in. Daar zien we martelaren schreeuwen om gerechtigheid: ‘Tot hoelang, heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt U ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?’ (Openbaring 6:10). We horen een oproep van een engel om te aanbidden, ‘want het uur van Zijn oordeel is gekomen’ (Openbaring 14:7). We horen weer een ‘lied van Mozes’, waarin de heiligen in de hemel verkondigen: ‘Alle volken zullen komen en U aanbidden, want Uw oordelen zijn openbaar geworden’ (Openbaring 15:4).

Oordeel tegen hen, voor U

De aanbidding van de hemelse menigten prijst de rechtvaardigheid van Gods oordelen:

U bent rechtvaardig, Heere, Die is en Die was en Die zal zijn,
dat U dit oordeel geveld hebt.
Aangezien zij het bloed van de heiligen en van de profeten vergoten hebben,
hebt U hun ook bloed te drinken gegeven,
want zij verdienen het. (Openbaring 16:5-6)

De hemelse lofprijzingen bereiken hun hoogtepunt in Openbaring 18 en 19 als de goddelozen definitief vernietigd worden. Gods oordeel toont Zijn macht voor de ogen van Zijn aanbidders (Openbaring 18:8), en de verwoesting van Babylon roept Zijn heiligen op om te aanbidden:

Verblijd u over haar, hemel,
heilige apostelen en profeten,
want God heeft uw vonnis aan haar voltrokken. (Openbaring 18:20)

‘Uw vonnis,’ dat wordt gezegd tegen de heiligen. De goddelijke oordelen tegen de goddelozen zijn voor jou. Er wordt gerechtigheid gedaan voor jou.

Halleluja’s over de hel

De climax komt in Openbaring 19:1-6. Op het hoogtepunt van Gods oordeel breekt Zijn volk uit in vier halleluja’s (verzen 1, 3, 4 en 6) – de enige vier in dit boek gericht op de aanbidding van de hemel. Waarom halleluja? Gods volk prijst Hem voor het oordeel waardoor Hij hen redt:

Halleluja, de zaligheid, de heerlijkheid, de eer en de kracht zij aan de Heere, onze God. Want Zijn oordelen zijn waarachtig en rechtvaardig, omdat Hij de grote hoer geoordeeld heeft, die de aarde te gronde gericht heeft met haar hoererij, en omdat Hij het bloed van Zijn dienstknechten aan haar gewroken heeft. (Openbaring 19:1-2)

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven.

Dan roepen ze opnieuw: ‘Halleluja’ en verklaren: ‘En haar rook stijgt op in alle eeuwigheid’ (Openbaring 19:3).

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen (zie ook Psalm 48:12; 58:11; 96:11-13). Dan zullen we volledig weten wat we nu misschien maar gedeeltelijk weten en voelen.

Hoe zit het met de goddelozen die we liefhebben?

De eeuwige vernietiging van de goddelozen zal ons niet belasten. Integendeel, het zal onze eeuwige, steeds toenemende vreugde in de Almachtige God opwekken. Maar dat betekent niet dat we die vreugde nu al ten volle ervaren.

Jezus Zelf weende over het verloren gaan van Jeruzalem (Mattheüs 23:37). Paulus kende deze waarheden beter dan welke christen dan ook. Hij schreef over zijn ‘grote droefheid en onophoudelijke angst’ voor zijn ongelovige ‘verwanten wat het vlees betreft’ (Romeinen 9:3). Toch was hij in hetzelfde hoofdstuk in staat om zich in verwondering te uiten voor God: ‘En is het niet zo dat God, omdat Hij Zijn toorn wilde bewijzen en Zijn macht bekendmaken, met veel geduld de voorwerpen van Zijn toorn, voor het verderf gereedgemaakt, verdragen heeft? En dat met het doel om de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken over de voorwerpen van Zijn ontferming, die Hij van tevoren bereid heeft tot heerlijkheid?’ (Romeinen 9:22-23). Paulus kon zulk verdriet en zulke heerlijkheid bij elkaar houden. Dat geeft ons een indruk van wat onze zielen in staat zouden kunnen zijn, zelfs al in dit leven.

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven. Nu in deze desoriënterende tussenperiode lijkt het ons onvoorstelbaar. Maar de beslissende en eeuwige vertoning van Gods gerechtigheid en macht in de eeuwige vernietiging van de goddelozen zal de lof en de vreugde van Gods volk opwekken.

Vreugde op het einde – en nu

We kunnen werkelijk eeuwige vreugde vinden in de God van eeuwige toorn. We zouden zelfs niet in staat zijn om eeuwige, steeds toenemende, steeds diepere vreugde te vinden in God, als Hij onrechtvaardig was. Diep van binnen weten we allemaal dat we geen God willen Die geen toorn en kracht heeft. We willen geen God Die de goddelozen steunt of ze gewoon laat gaan als ze hun uiteindelijke aanval op God en Zijn volk inzetten. Uiteindelijk willen we geen God Die lijdzaam toekijkt en Zijn volk niet genoeg liefheeft om het te beschermen tegen het kwaad.

Uiteindelijk zullen de grijstinten verdwijnen. Dan zullen degenen die buiten Christus staan geopenbaard worden voor wie ze zijn: rebellen tegen hun Schepper. Haters van de God Die wij liefhebben. Verafschuwers van de Christus Die wij aanbidden, en van Zijn bruid. Er is een alles-of-niets oorlog gaande om de kosmos, en we hebben die genegeerd tot ons eigen gevaar.

Nu zijn we misschien niet in staat om te zien hoe de eeuwige vernietiging van de goddelozen op een dag een reden tot vreugde zal zijn. Maar dat betekent niet dat we voor altijd niet in staat zullen zijn. Zelfs in deze tijd kunnen we al groeien en rijpen. En wat we nu niet kunnen voelen, zullen we snel genoeg kunnen. Als het niet hier en nu is, dan toch zeker in de toekomende eeuw. We zullen niet ineenkrimpen. We zullen ‘halleluja’ uitroepen. We zullen de waarheid niet vermijden, maar ons er in verheugen. We zullen ons niet meer afvragen hoe deze dingen zo kunnen zijn. We zullen het weten, en we zullen aanbidden.

Het bericht De verschrikking van de hel zal de hemelse vreugde niet bederven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als Jezus ‘Mijn God, waarom?!’ roept, zullen wij dan zeggen: wij snappen wel waarom Hij dat zegt? Het gaat hier om het grootste geheim, dat Jezus Zich van God verlaten wist. En toch. Hij zegt: ‘Mijn God’, en Hij maakt van een Psalm Zijn gebed. Deze betekenis mogen we er toch in zien: Hij werd van God verlaten, opdat wij nooit meer door God verlaten zouden worden.

Deze Bijbelstudie is de vierde van zeven delen uit de serie ‘Wat heeft Jezus aan het kruis jou te zeggen?’

Het bericht ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was de zojuist geciteerde Facebookpost die mijn gedachten meenam naar de middelbare school. F002, de middelste rij, het achterste plekje. Ik veegde de blonde krullen van m’n exacte-vakken-maatje van mijn tafel af en snoof nog eens goed de zoete perfecte-krul-lucht in. IJverig als ze was, maakte ze druk aantekeningen van de PowerPointdia die een grijsaard, voorin de klas, projecteerde. En ondanks die ijverigheid: het was altijd gezellig.

Rechts achterin zat trouwens dat jong, die met iedere leraar een discussie aanging. ‘De statuten zeggen dit, de MR verbiedt dat, op grond van artikel 34.2.3b kunt u niet…’ Bla bla bla. Negen van de tien keer was ie niet eens in de les. Nu eens had ie weer debatclub, dan weer een vergadering met de afdelingsleider, vervolgens nog een gesprek met de directeur, et cetera, et cetera.

Als ie al aanwezig was, zat ie naast ‘de atheïst’. Dat was er ook eentje. Als híj zich in een theologische discussie mengde, kreeg iedere refoleerling spontaan jeuk van ergernis en kreeg onze godsdienstdocent zijn lesstof niet behandeld. Slim als ie was, trapte hij wél tot drie maal toe in een van mijn flauwe geintjes. Al die keren dacht hij namelijk, dat het getrommel van mijn vingers op de metalen kast achterin het lokaal opkomende donder was. Stiekem ben ik nog steeds trots op mezelf dat ik ‘de slimme atheïst’ drie keer met dezelfde grap in het ootje heb kunnen nemen.

Vóór ‘de atheïst’ zat een jongen, waarvan ik de achternaam inmiddels zelfs vergeten ben. Als hij er was, merkte je ‘m niet op. Als hij er niet was, had je dat ook niet door. Dat hele hoekje liet trouwens niet echt van zich horen. Je wierp alleen een blik in hun richting als de leraar stond te stampen en blazen dat ze aantekeningen moesten maken.

Linksvoor zaten ‘de drie musketiers’. Echt van die slimme grietjes, waarvan je je afvroeg of ze ooit wel eens iets fout deden. Ze maakten hun huiswerk, ze gooiden hun brood niet in de prullenbak, ze scholden niet, ze gebruikten geen drugs en ze gingen altijd op tijd slapen. Ze stelden vragen, die ik meestal niet eens begreep; laat staan het antwoord.

Die drie zaten trouwens ook in mijn stamklas. Ze moeten het verschrikkelijk hebben gevonden, want mijn klas was terror. Het was een stelletje gebekte pubers op één hoop. Ongelooflijk. Ik herinner me die leraar, die van woede een daverende dreun aan de kast verkocht.  Wellicht omdat leerlingen daartegen beschermd zijn. Of die lerares die volschoot, toen de klas niet stil werd. Of die ene docent die ons een intentieverklaring liet tekenen…

Ach, is het in de leerschool van de Heilige Geest niet precies hetzelfde verhaal? Zitten ook daar niet duizend verschillende soorten mensen in één lokaal? Er zit zo’n ijverige christen, die zoveel mogelijk aantekeningen probeert te verzamelen tijdens de Bijbelstudie. Maar er zit ook zo’n mannetje die alleen maar aan de regeltjes denkt; die zegt wat wel en niet mag. Oh, en daar zit zo’n cynische christen, die met iedereen in discussie gaat. Je vraagt je af waarom hij hier nog in de les zit. In een hoekje verscholen zitten nog een paar stille luisteraars en rechts voorin zit de schijnbaar smetteloze drieling.

Misschien is het eigenlijk wel eens een beetje irritant, al die verschillende typetjes in één klas. Maar ongemerkt leren we toch een hoop van elkaar. En de Leraar? Die lijkt zich er helemaal niet aan te storen. Hij heeft voor iedereen dezelfde aandacht. En voor iedereen ligt dezelfde lesstof klaar. En hetzelfde Examen…

Hé, nog één ding. Vraag jezelf nu alsjeblieft niet af in wie je je het meest herkent van de genoemde types. Stel jezelf liever de vraag hoe je ervoor staat. Ga je slagen of ga je zakken?

Ach, hoewel de Einduitslag dit keer niet eens afhangt van je eigen werk, denk ik tóch dat het goed is om aan je huiswerk te beginnen.

Het bericht Allemaal in een lokaal verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Een shockerende boodschap verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik stond in een veld vol gras, aan mijn voeten brak de afgrond stijl naar beneden in de oneindige diepte. Ik keek maar ik zag geen bodem. Alleen wolken, zwart en kolkend, grote in schaduwen gehulde holten, onpeilbare diepten. Ik stapte achteruit, duizelig van de diepte.

Daarna zag ik rijen menselijke gedaanten bewegen door het gras. Ze liepen richting de rand. Er was een vrouw met een baby op haar arm, een ander klein kind hield haar jurk vast. Ze was al bij de rand. Toen zag ik dat ze blind was. Ze wilde nog een stap zetten maar ze stapte in de lucht. Ze viel voorover, samen met haar kinderen. O, de kreet toen ze vielen!

Toen zag ik meer stromen van mensen die van alle kanten aankwamen. Ze waren allemaal blind, stekeblind; ze gingen allemaal recht op de afgrond af. Er klonk geschreeuw wanneer ze plotseling doorhadden dat ze vielen. Hulpeloos gooiden ze hun hulpeloze armen in de lucht, grijpend naar de lege lucht. Maar sommigen vielen stil, zonder geluid.

Ik vroeg mij af, en het deed pijn, waarom niemand hen stopte aan de rand. Ik kon het niet, ik was vastgeplakt aan de grond, ik kon alleen maar roepen. Maar hoe ik ook mij ook inspande en het probeerde, er klonk alleen gefluister.

Toen zag aan de rand om de zoveel meter wachters staan. Maar de ruimte tussen hen was te groot. Tussen hen waren grote, onbewaakte openingen. Daar vielen de mensen in hun blindheid, zonder dat ze gewaarschuwd waren. Het groene gras leek bloedrood en de afgrond gaapte als de mond van de hel.

Daarna zag ik, als een klein beeld van vrede, een groepje mensen onder wat bomen met hun rug naar de afgrond gekeerd. Ze maakten kettinkjes van madeliefjes. Soms, als er een doordringende schreeuw door de stille lucht sneed en hen bereikte, stoorde hen dat. Ze vonden het maar een vervelend geluid. En als één van hen aanstalten maakte om daarheen te gaan om iets te doen om ze te helpen, trokken al de anderen diegene terug. “Waarom zou je daar nu zo enthousiast over zijn? Je moet wachten op een speciale roeping om te gaan! Je ketting van madeliefjes is nog niet af. Het zou egoïstisch zijn om ons met het werk achter te laten,” zeiden ze.

Er was nog een andere groep. Deze groep bestond uit mensen met een groot verlangen om meer wachters langs de afgrond te zetten, maar ze vonden maar weinige mensen die wilden gaan. Soms waren er kilometers zonder wachters.

Eens stond er een meisje, alleen op haar plaats om de mensen tegen te houden; maar haar moeder en anderen riepen haar en herinnerden haar dat haar verlof eraan zat te komen, ze kon de regels niet breken. Moe en toe aan verandering moest ze gaan om een tijdje uit te rusten. Maar er werd niemand gestuurd om haar opening te bewaken. Steeds weer vielen de mensen, als een waterval van zielen.

Een kind kon zich nog net aan een graspol aan de rand van de afgrond vastgrijpen. Krampachtig hield hij het vast en riep, maar niemand leek het te horen. Toen lieten de wortels van het gras los, met een schreeuw viel het kind de diepte in, zijn twee kleine handjes hielden de losgerukte graspol nog steeds stevig vast. Het meisje wat ernaar verlangde terug te zijn bij haar opening dacht dat ze hem hoorde huilen. Ze sprong op en wilde gaan, maar ze bestraften haar. Ze herinnerden haar dat niemand ergens nodig was, er zou wel voor die opening gezorgd worden. Dat wisten ze. Toen zongen ze een lied.

Door het lied kwam nog een geluid, als de pijn van miljoenen gebroken harten die in één druppel gedrongen werden, één snik. En de verschrikking van een grote duisternis kwam over mij, want ik wist dat het de Stem van Bloed was.

Toen donderde een stem, de stem van de Heere. Hij zei, “Wat hebt u gedaan! Er is een stem van het bloed van uw broer, dat van de aardbodem tot Mij roept.”

Wat maakt het uiteindelijk uit? Zo gaat het al jaren, en zo zal het jaren gaan. Waarom moeten we daar zoveel drukte over maken?

Oh God, vergeef ons! HEERE, wek ons op! Ontwaak ons uit onze gevoelloosheid! Doe ons opstaan uit onze zonde!

Het bericht De afgrond verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Laat hen verdoemd zijn …

‘Laat hen verdoemd zijn als zij een ander Evangelie verkondigen.’ Als je het Evangelie verkeerd begrijpt, dan kom je om. Daarom moeten deze brief, deze conferentie, de Reformatie en het christendom een echo van onovertroffen ernst over leven en aanbidding in uw hart teweegbrengen. Onovertroffen ernst.

• Onovertroffen ernst van vreugde dat wij genade en vrede hebben in Galaten 1:3.
• Vreugde dat wij in Christus Jezus verlossing van dit huidige kwade tijdperk en haar verwoestende kracht hebben.
• Vreugde dat de algenoegzame glorie van God door deze brief heen in Galaten 1:5 wordt verheerlijkt.
• Onovertroffen ernst van verbazing dat mensen die u kent, mensen in uw kerk en mensen in uw familie weglopen van het evangelie van genade, en vergaan omdat iemand hen een alternatief Evangelie heeft voorgehouden dat hen om aantal krankzinnige redenen beter lijkt.

Verdoemenis-verwijderaar

En je wilt zeggen: “Hoe kun je dat nu doen? Je bent met stomheid geslagen, en getroffen door een onovertroffen serieuze woede in Galaten 1:7. ‘Laat hen vervloekt zijn’.

Er is dus een groep die beweert Jakobus te volgen, (Galaten 2:12) en zij vervormt het Evangelie door er iets aan toe te voegen. Paulus roept een vloek over hen af. Wiens vloek? Die van Paulus? Galaten 3:13 zegt: ‘Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek van de wet door voor ons een vloek te worden’.

Paulus roept Gods vloek af over mensen die anderen wegleiden van de Vloek-verwijderaar, en het maakt hem furieus dat mensen in de naam van Jezus anderen wegleiden van de Vloek-verwijderaar – de Vloekdrager, de Plaatsvervanger, en Degene die alle toorn voor ons op Zich neemt. Hij is dus zo kwaad dat hij Gods verdoemenis afroept over degenen die mensen wegleiden zouden van de Verdoemenis-verwijderaar.

Het bericht Misvorming van het Evangelie verdient onze woede verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gods heerlijkheid in het oordeel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ondanks deze ontwikkelingen zouden we geen paniek of angst moeten zaaien. Jezus heeft beloofd dat de poorten van de hel Zijn kerk niet zullen overweldigen (Mattheüs 16:18). Ook moeten we de situatie van de Amerikaanse kerk niet overdrijven, alsof het lijden hiervan net zo erg is als elders onder Boko Haram, ISIS of Kim Jong-un. Het lijkt slecht te gaan in Amerika, maar het kan nog slechter.

En toch kunnen we niet ontkennen dat de Amerikaanse kerk tegenstand ondervindt, tegenstand die in de toekomst zeker toe zou kunnen nemen. Als we bedenken hoe we bijbels kunnen reageren, zouden we er goed aan doen om één van de bronnen te gebruiken die God ons gegeven heeft. Ze zijn er voor heerlijke veerkracht: de Psalmen die zingen over oordeel.

Zing een lied van oordeel

Soms worden deze psalmen van het oordeel ‘wraakpsalmen’ genoemd. Het kenmerk van deze psalmen is dat God aangeroepen wordt om de vijanden van Zijn volk te straffen. Een voorbeeld is Psalm 69. David bidt daar tegen degenen die hem haten zonder reden (Psalm 69:5). Hij roept tot God: ‘Laat hun tafel voor hen tot een strik worden en voor hun gasten tot een val. Laat hun ogen verduisterd worden, zodat zij niet zien; doe hun heupen voortdurend wankelen. Stort over hen Uw gramschap uit, laat Uw brandende toorn hen treffen’ (Psalm 69:23-25).

Omdat wij geloven dat de Bijbel gezag heeft en foutloos is, bekritiseren we David waarschijnlijk niet voor het bidden zoals hij dat deed in deze passage. Echter, de situatie wordt bedenkelijker als we proberen de woorden van David toe te passen op onze eigen ervaring. Kunnen wij bidden zoals David dat deed? Kunnen wij aan God vragen of Hij Zijn gramschap over onze tegenstanders uit wil storten? Wordt van ons niet verwacht dat wij onze vijanden lief hebben en dat we bidden voor hen die ons beledigen en vervolgen (Mattheüs 5:44)? Stel dat een lesbisch stel ons aanklaagt omdat we geen cake willen bakken voor hun receptie. Wat zouden we dan moeten doen? Zouden we onze andere wang niet naar hun toe moeten keren in plaats van God vragen of Hij hun heupen voortdurend wil doen laten wankelen?

Zeker, we zouden onze vijanden lief moeten hebben. En zeker, we zouden onze andere wang hen toe moeten keren (zelfs als we pleiten voor rechtvaardigheid in de rechtsorde, zie Handelingen 22:25-29). En we moeten ook onze mantel verkopen, die extra kilometer lopen en goed teruggeven voor kwaad. Juist om die reden hebben we de wraakpsalmen nodig.

Heb je vijanden lief en bid om oordeel

In Romeinen 12 waarschuwt Paulus zijn lezers voor het nemen van wraak. ‘Vergeld niemand kwaad met kwaad. Wees bedacht op wat goed is voor alle mensen’ (Romeinen 12:17). In vers 19 schrijft hij opnieuw: ‘Wreek uzelf niet, geliefden’. Maar let dan vooral op de motivatie die Paulus geeft voor deze vorm van bovenmenselijke liefde: ‘Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn, want er staat geschreven: Mij komt de wraak toe, de Heere’ (Romeinen 12:19).

We kunnen goed doen tegen onze vijanden, omdat we weten dat God ooit hun kwaad naar henzelf zal keren. We moeten hierbij in gedachten houden dat Gods oordeel de oproep om lief te hebben niet ondermijnt. Ook het actief bidden om oordeel, helemaal als we er een gewoonte van maken en de wraakpsalmen integreren in ons gebed, doet dat niet. De oproep om lief te hebben blijft overeind.

In welke situaties zijn de wraakpsalmen dan wel passend? Deze vraag roept een heleboel problemen op, meer dan dat we er hier kunnen bespreken. We kunnen richting een antwoord werken als we bedenken wie onze vijanden zijn en wie niet.

Wie zijn onze vijanden?

We zouden de wraakpsalmen niet lukraak moeten bidden. Ze zijn niet bedoeld voor mensen die voordringen in het verkeer, die eten met hun mond open, die midden in de nacht vuurwerk afsteken in de straat (ik heb me bij laatstgenoemde een keer moeten inhouden).

Ook vind ik dat de wraakpsalmen niet bedoeld zijn voor ongelovigen in het algemeen. Hoewel het waar is dat het leven zonder God vijandig staat ten opzichte van het leven met God (Romeinen 5:10, Romeinen 8:7-8), zijn – in dit geval – niet alle ongelovigen vijanden van kinderen van God. Laat me dit uitleggen.

Omdat we het risico lopen het vraagstuk te veel te versimpelen, zullen we de mensheid indelen in vier groepen. (1) Vrienden binnen de kerk, (2) vijanden binnen de kerk, (3) vrienden buiten de kerk en (4) vijanden buiten de kerk. Het helpt naar mijn mening om hiertussen onderscheid te maken. We kunnen dan een beslissing nemen wanneer het passend is om de wraakpsalmen te bidden.

Vrienden binnen de kerk zijn mensen als Markus, beschreven in 2 Timotheüs 4:11. Het zijn ware gelovigen en ze ondersteunen het werk van evangelieverspreiding. Ik wil ook de gelovigen die nors overkomen en die de vruchtbare evangeliebediening in de weg staan, maar desondanks het evangelie trouw verkondigen (voor uitleg zie Filippenzen 1:15-18), bij deze groep insluiten.

Vijanden binnen de kerk zijn mensen die zeggen dat ze Jezus volgen, maar Hem verloochenen door een onbijbelse leer aan te hangen. Paulus neemt dit soort vijanden in gedachten als hij zegt ‘Als iemand u een evangelie verkondigt anders dan wat u ontvangen hebt, die zijn vervloekt’ (Galaten 1:9). In deze context zou ik willen zeggen dat mensen die zeggen christen te zijn, maar homoseksuele praktijken (en andere vormen van seksuele zonden) verdedigen, als vijanden binnen de kerk gezien zouden moeten worden.

Vrienden buiten de kerk zijn ongelovigen die bij sommige zaken hetzelfde denken als de kerk. De tribuun in Jeruzalem was zo’n vriend voor Paulus. Hoewel we vanuit de Bijbel niet weten of hij geloofde, beschermde de tribuun Paulus toch voor de samenzwering van de Joden. Zo gaf hij Paulus een veilige doorreis naar Felix (Handelingen 23:16-30). Ik zou vandaag de dag organisaties als Pro-Life als ‘vrienden buiten de kerk’ beschouwen.

Tot slot is er nog de groep ‘vijanden buiten de kerk’. Dit zijn ongelovigen die zowel het bestaan van God ontkennen, als open vijandigheid tonen ten opzichte van Gods kinderen en hun boodschap. Herodias was zo’n vijand, door een plan te beramen waardoor Johannes de Doper zou sterven. Ze deed dat omdat hij haar huwelijk met Herodes afkeurde (Markus 6:14-29). Vandaag de dag is Planned Parenthood een organisatie die zich al lange tijd als een vijand buiten de kerk heeft gemanifesteerd.

Bid met de Bijbel

Om de overtuigingskracht te waarborgen, hebben deze categorieën wat meer nuance nodig. In de categorie ‘vijanden buiten de kerk’ zijn bijvoorbeeld niveaus te onderscheiden als het gaat om vijandschap. Herodias was duidelijker een vijand van Johannes de Doper dan dat Herodes dat was. Herodes had Johannes gevangengenomen en gaf het bevel hem te onthoofden, maar Markus vertelt ons dat Herodes bevreesd was voor Johannes en hem zolang beschermde als mogelijk was (Markus 6:20).

De categorieën geven daarom maar een beperkt beeld. Echter laten ze de noodzaak zien om een duidelijk onderscheid te maken in ons gebed. De wraakpsalmen zouden alleen toegepast moeten worden in situaties waarbij de categorieën ‘vijanden in de kerk’ en ‘vijanden buiten de kerk’ daarbij betrokken zijn. Het doel van deze gebeden is dat God Zijn naam hoog zal houden, door zijn dienaren te behouden en bij het uitbreiden van Zijn Evangelie tot aan het einde van de aarde.

Uiteraard hebben we wijsheid nodig in het bidden van de wraakpsalmen. Het is heel een complex onderwerp. Maar laat de complexe delen ons niet weerhouden om de goede strijd te strijden. Laten we de wraakpsalmen bidden, zodat we God om hulp vragen. David zegt over God: ‘Hij oefent mijn handen voor de strijd en leert mijn armen een bronzen boog spannen’ (Psalm 18:35). De wraakpsalmeen zijn zoals zoveel bronzen bogen: machtige wapens, maar moeilijk in het gebruik. Maar laat ze niet onbeproefd. Vraag in plaats daarvan God voor hemelse vaardigheden. Hij geeft het je graag.

Het bericht Mogen we God bidden of Hij onze vijanden wil straffen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.