Er zijn tijden geweest dat ik niet geloofde dat zulke mensen bestonden – laat staan dat ik zelf een van hen zou kunnen zijn. Iedereen die met zijn mond Jezus als Heere beleed zou zeker zalig worden – waarom zou je anders elke zondag naar de kerk gaan? Maar toen zag ik het staan, in letters die gloeiden alsof ze in vuur uitgehakt waren: Jezus Zelf beschrijft hoe het sommige mensen op de oordeelsdag zal vergaan.

‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar wie de wil doet van Mijn Vader, Die in de hemelen is. Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam demonen uitgedreven, en in Uw Naam veel krachten gedaan? Dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij, u die de wetteloosheid werkt!’ (Mattheüs 7:21-23).

Ik las de verzen nog een keer. En nog eens. Tot die tijd had ik nog nooit wakker gelegen van een Bijbelgedeelte.

Ik besefte dat ik een van die velen moest zijn.

Drie levensgevaarlijke illusies

Ik was zoals zo veel hoorders, Bijbellezers en synagogegangers uit de tijd van Jezus: gevangen in een illusie, in zondagse kleren op weg naar de hel. ‘Het zal zijn zoals wanneer een hongerige droomt, en zie, hij eet, maar als hij ontwaakt, is hij nog onverzadigd; of zoals wanneer een dorstige droomt, en zie, hij drinkt, maar als hij ontwaakt, zie, hij is uitgeput en nog versmacht hij’ (Jesaja 29:8). Mijn eeuwige zaligheid was een illusie. Een droom.

Maar God heeft mij door Zijn Woord wakker geschud – en dat is ook mijn gebed voor de velen die dit lezen. Aan het eind van de beste preek die ooit gehouden is, ontmaskerde Jezus drie levensgevaarlijke illusies die ik vanuit mijn eigen leven herkende. De gedachte dat de hoop van mijn zaligheid gegrond kan zijn op alleen maar verstandelijke kennis, alleen maar gevoel of alleen activisme. Dat is de illusie van een godsdienst zonder God.

Zuiverheid in de leer is niet voldoende

In de eerste plaats laat Jezus zien dat verstandelijke kennis niet genoeg is – de kennis van iemand die zegt: ‘Ik weet het allemaal precies, en dus ben ik behouden.’ Jezus zegt: ‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen’. Deze mannen en vrouwen spraken Hem op de juiste manier aan. Ze gebruikten de term ‘Heere’ (het Griekse ‘Kurios’), de titel die aansluit bij de terminologie die in het Oude Testament gebruikt wordt voor God – en dat was Jezus.

Het is niet genoeg om de juiste taal te spreken, pal voor de sola’s te staan, Bijbelteksten uit je hoofd te kennen of de leer goed op een rijtje te hebben.’

Dat ze Hem Heere noemden, was voor hen zelf misschien wel een bewijs van hun rechtzinnigheid. Ze wisten iets wat alle kinderen van God wisten. Ze benaderden Hem niet alleen als profeet of religieus leider, maar spraken Hem aan als verheven Majesteit. Ze kenden de Schriften, ze wisten welke boeken ze echt gelezen moesten hebben, welke podcasts ze echt moesten volgen. Maar door Hem als ‘Heere’ aan te roepen ging het Koninkrijk der Hemelen niet voor hen open. Zoals dit gedeelte in alle ernst laat zien: het is met het oog op de eeuwigheid niet genoeg om de juiste taal te spreken, pal voor de sola’s te staan, Bijbelteksten uit je hoofd te kennen of de leer goed op een rijtje te hebben.

Emoties zijn ontoereikend

Ten tweede laat Jezus zien dat onze emoties ontoereikend zijn – de emoties van iemand die zegt: ‘Ik voel het, en dus ben ik behouden.’ Dat ze Hem aanspraken met ‘Heere, Heere’ laat zien dat ze niet emotieloos waren. Ze spraken vol enthousiasme, met overtuiging, verwachtingsvol. Uit wat ze zeiden, sprak nadrukkelijk iets van vertrouwelijkheid tegenover Degene van Wie ze dachten dat Hij ook hun Heere was.

Dat had ongetwijfeld alles te maken met het feit dat Jezus veel in hun leven had losgemaakt. Ze dachten Hem zeker te kennen – Hij was geen onbekende rechter of afstandelijke godheid maar ‘Heere, Heere’. Als je hun gevraagd zou hebben of ze Jezus liefhadden, zouden ze allemaal gezegd hebben: ‘Natuurlijk.’ En toch kregen ze in reactie daarop te horen: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij.’ Dat bewijst dat positieve gevoelens ten opzichte van Jezus op zichzelf niet toereikend zijn als antwoord op Zijn Woord.

Activisme kan misleidend zijn

Ten slotte laat Jezus zien dat alleen activisme ook een zeepbel is – het activisme van iemand die zegt: ‘Ik heb grote dingen voor God gedaan, en dus ben ik behouden.’ Jezus zegt: ‘Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam demonen uitgedreven, en in Uw Naam veel krachten gedaan?’ Ze zijn in Jezus naam aan de slag gegaan. Ze hebben daadwerkelijk zichtbare krachten gedaan in de levens van anderen. Ze hebben een hele lijst met wonderen op hun naam staan. Ze hebben Zijn Naam beleden tegenover de wereld. Mensen hebben hen horen profeteren en zagen hen duivelen uitwerpen en vele andere krachten doen in Zijn naam – en ze dachten dat dat zwaar meetelde. Ze werden gebruikt als een werktuig in Gods hand – dan moesten ze wel bij Hem horen. En toch werd er tegen hen gezegd, net als tegen degenen die Hem gehaat hadden: ‘Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij.’

Wat ze over het hoofd zagen

Wat misten ze? Het antwoord van Jezus zal ons misschien verbazen: ze waren geen dáders van het Woord. ‘Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar wie de wil doet van Mijn Vader, Die in de hemelen is.’ In plaats dat ze Gods wil deden, hoorden ze bij de werkers van wetteloosheid. Ze noemden Hem ‘Heere, Heere’, maar deden ondertussen niet wat Hij van hen vroeg (Lukas 6:46).

Ze dachten als gelovigen, hadden dezelfde emoties als gelovigen en gedroegen zich – van tijd tot tijd – als gelovigen, maar diep vanbinnen leefden ze als duivels.

Ze hadden het Woord van God gehoord – door de boodschap van het Evangelie en het lezen van de Schriften – maar ze leefden er niet naar. In het gedeelte dat hier direct op volgt, zegt Jezus over deze mensen dat ze hun leven op zand bouwen, omdat ze Zijn woorden horen maar ze niet doen:

‘En ieder die deze woorden van Mij hoort en ze niet doet, zal met een dwaze man vergeleken worden, die zijn huis op zand gebouwd heeft; en de slagregen viel neer en de waterstromen kwamen en de winden waaiden en sloegen tegen dat huis, en het stortte in en zijn val was groot’ (Mattheüs 7:26 en 27).

Ze dachten als gelovigen, hadden dezelfde emoties als gelovigen en gedroegen zich – van tijd tot tijd – als gelovigen, maar hun leven was nog altijd getekend door ik-gerichtheid en zonde. Ze hoorden de Bergrede aan, maar na afloop hakten ze hun ledematen van begeerte niet af, gingen ze door met overspel bedrijven, maakten ze geen eind aan de onenigheid met hun broeders, namen ze geen afstand van hun liefde voor het geld, vergaven ze hun naaste niet, bleven ze vasthouden aan hun bezorgdheid en namen ze zich niet voor om voortaan barmhartig te zijn in hun oordeel – dat hadden ze allemaal moeten doen door het geloof en uit liefde voor de Prediker. En ze deden ook geen moeite om te zoeken, te kloppen en te vragen om de hulp van de Geest (Mattheüs 7:7-11). Hun gerechtigheid was niet groter dan die van de Farizeeën (Mattheüs 5:20).

Ze dachten ten onrechte – net zoals ik jarenlang dacht, en zoals tot mijn verdriet ook tegenwoordig veel mensen denken – dat aanhoren voldoende was. Dat emotie genoeg was. Dat ze het zouden redden met een uitwendig godsdienstig leven. Ze doolden rond, als in een droom, in het vertrouwen dat ze het goed hadden gehoord, gevoeld of gedaan, ook al bleven ze in zonde leven.

Jakobus, die nog ongelovig was toen Zijn broer deze preek uitsprak, bindt de gemeente later op het hart om niet op deze manier in de illusie van de ongehoorzaamheid te blijven leven. ‘Leg daarom af alle vuilheid en elke uitwas van slechtheid en ontvang met zachtmoedigheid het in u geplante Woord, dat uw zielen zalig kan maken. En wees daders van het Woord en niet alleen hoorders. Anders bedriegt u uzelf’ (Jakobus 1:21 en 22). Even verderop noemt hij dit soort geloof nutteloos, dood en duivels (Jakobus 2:14-26).

Uw wil geschiede

We worden gerechtvaardigd door het geloof alleen, zoals de reformatoren ons hebben geleerd, maar niet door een geloof dat alleen blijft – dat geen vrucht draagt. Als we het Woord van God echt aannemen, betekent dat ook dat we dat Woord bewust gehoorzamen, door een vreugdevol geloof in onze gekruisigde en opgestane Heere en door afhankelijkheid van Zijn Geest. Als je gedrag niet – of langzamer dan je had gehoopt – verandert door het horen van het Evangelie en het lezen van de Schriften, en als de vernieuwing van je innerlijk geen gevolgen heeft voor je uitwendige leven, moet je je afvragen of je ook niet ronddoolt in de illusie van degenen die Hem nooit gekend hebben.

Bedenk dat het Woord van God ons altijd weer terechtwijst, opvoedt en oefent in de rechtvaardigheid, opdat we volmaakt zouden zijn, tot elk goed werk volkomen toegerust (2 Timotheüs 3). Het dringt door in ons huis, ons werk en onze leefwereld, het komt tot in de verste uithoek van ons hart en heeft gevolgen voor heel ons leven. De Bijbel is een Boek dat gehoorzaamd moet worden, want het is het Boek waardoor onze God spreekt.

We worden gerechtvaardigd door het geloof alleen, maar niet door een geloof dat alleen blijft – dat geen vrucht draagt.

Deze woorden van onze God zijn niet zwaar. Het zijn woorden van eeuwig leven, en vreugdevolle gehoorzaamheid betekent dat we blijven in Zijn liefde en dat onze blijdschap volkomen wordt (Johannes 15:9-11). In de Schriften vinden we geen onpersoonlijke regels voor het leven van alledag, maar levende woorden van een Vader voor Zijn kinderen, strategische bevelen van een Generaal voor Zijn soldaten, belangrijke aanwijzingen van een Herder voor Zijn schapen, levenwekkende beloften van een Bruidegom voor Zijn bruid. Als we Hem liefhebben, zullen we Hem ook gehoorzamen (Johannes 14:15).

Hoewel nadenken dus van belang is als het gaat om het zaligmakend geloof (de ware leer doet er wel degelijk toe), gaat het niet alleen maar om nadenken; hoewel het gevoel ook van belang is (we moeten de Heere onze God liefhebben met heel ons hart), gaat het geloof niet volledig op in onze emoties; hoewel er soms grote krachten en wonderen bij komen kijken, vraagt het geloof om persoonlijke vruchten van een heilig leven die deze openbare vertoning van kracht bevestigen. Door het zaligmakend geloof gaan mannen, vrouwen en kinderen, verenigd met Jezus en met het nieuwe hart dat ze ontvangen hebben vol blijdschap de wil van God doen. Dat doen ze vanuit het nieuwe verlangen dat hoort bij het kindschap: ze willen God welbehaaglijk leven (2 Korinthe 5:9).

Greg Morse is afgestudeerd aan het Bethlehem College & Seminary en schrijft voor DesiringGod.org. Samen met zijn vrouw Abigail woont hij in St. Paul.

Het bericht ‘Ik heb u nooit gekend’ – De levensgevaarlijke illusie van een godsdienst zonder God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Van onzekerheid naar vrede verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet niet meer wanneer ik mijn lichaam voor het eerst haatte, maar ik weet nog wel hoeveel pijn het deed. Ik keek in de spiegel en realiseerde me dat mijn lichaam niet perfect was, niet zonder gebreken, niet zoals het zou ‘moeten’ zijn. Ik weet nog dat ik me ziek voelde van schaamte.

De tienerjaren hebben heel mooie kanten, maar brengen ook veel nieuwe moeilijkheden met zich mee. Een van de meest doordringende en verlammende is schaamte voor je lichaam. In onze kindertijd beleven we een kostbare, kwetsbare tijd als we geen schaamte hebben voor ons lichaam. We zien het als onze machine, als ons gereedschap voor communicatie en zelfexpressie, als een hulpmiddel voor ons spel, en we zijn dik tevreden met zo’n functionerend lichaam. We zijn ons bewust van ons bestaan, maar we zijn ons niet bewust van onszelf.

Dan worden we ouder en gebeurt er iets (of misschien gebeurt er heel veel), en dan beginnen culturele boodschappen onze geest binnen te dringen en onze waarnemingen te vervuilen. Op een dag realiseren we ons dat schoonheid belangrijker is dan functie, en dat ons lichaam niet mooi is. We vragen ons ineens af waarom we nooit eerder beseften hoe lelijk we zijn, hoe dik we zijn, hoe onhandig we zijn, hoe (vul maar in…) we zijn.

Ieder mens vanaf de gevallen Adam en Eva heeft te maken met enige vorm of mate van schaamte voor zijn lichaam, maar gedurende de tienerjaren voelt dit heel erg nieuw, zwaarwegend en wijdverspreid – in het bijzonder op het kruispunt van een hyper-verbonden en hyper-gesexualiseerde cultuur. Tieners worden erin getraind om geobsedeerd te zijn door hun lichaam en om zich te conformeren aan een onhaalbare standaard die steeds weer zorgt voor falen en minachting. Ze horen voortdurend tegenstrijdige berichten – eerst ‘moet je van je lichaam houden’ en dan ‘moet je eruit zien als een fotomodel’. Beter gezegd, ze horen en zien tegenstrijdige berichten – enerzijds wat hen wordt geleerd, maar anderzijds wat ze voorgeleefd en voorgedaan krijgen en de schone schijn die op Instagram wordt opgehouden.

Het volgen van Christus vrijwaart tieners niet van schaamte over hun lichaam. Ik zou dat graag willen, heel erg graag zelfs. Maar het wapent ons wel met evangelie-waarheden om te vechten tegen de leugens, groepsdruk en verleidingen die we op ons pad vinden. Hier zijn er zes waar ik me aan vasthoud:

1. Ons lichaam is niet het probleem

God schiep onze fysieke lichamen en noemde ze goed (Genesis 1:31). Maar in de frustratie van de schaamte worden we verleid om onze lichamen te haten (Genesis 3:7). Zij worden het probleem en de vijand. We zijn net tiener-gnostici, die geloven dat het lichaam tot op het bot slecht is en dat we eruit bevrijd moeten worden. Maar het probleem zit niet in ons lichaam, maar in ons perspectief – een perspectief dat doordrenkt is van zonde. We verafschuwen ons lichaam, omdat we Gods gave ten onrechte voor een vloek aanzien. We worden misleid door egocentrisme en trots.

2. Je bent meer dan je lichaam

Als tieners zijn we geneigd ons lichaam gelijk te stellen aan onze eigenwaarde. Lichamelijke aantrekkingskracht lijkt de sleutel tot speciale privileges. Als we om ons heen kijken, lijken acceptatie, plezier en populariteit alleen af te hangen van je uiterlijk. Alsof we niets meer zijn dan ons lichaam. Maar ons lichaam verafgoden is net zo slecht als ons lichaam haten.

God heeft ons niet lief omdat we er zo goed uitzien. Hij heeft ons lief vanwege zijn vrije genade (Efeze 2:4-10). Hij vindt ons niet waardevol om ons lichaam, maar om wie we zijn in Christus (Titus 3:4-7). Hij schiep ons met een hoofd dat kan nadenken en een hart dat kan voelen, en we hebben een schoonheid die niet uiterlijk is (1 Petrus 3:3-4).

3. Vergelijken is dodelijk

Jouw lichaam is uniek, door de Schepper gevormd om Zijn glorie te tonen in de verfijndheid van je gezicht, armen, maag, benen. Daarom is vergelijken met anderen vruchteloos en dodelijk. Wat zegt dat over sociale media, die we terecht kunnen omschrijven als een vergelijkingsfabriek? Heel simpel gesteld moet je er misschien maar mee stoppen. Voor sommige tieners is dat het antwoord – de sleutel tot genezing, tevredenheid en blijdschap.

Maar voor andere tieners is het antwoord een radicale verandering van focus. We moeten sociale media niet gebruiken als een plaats om onszelf neer te zetten – om ons leven te filteren en te bewerken, om onze status af te meten, om anderen te beoordelen – maar als een plaats om op een authentieke manier het leven te vieren. We kunnen ze gebruiken als een plaats om te delen, te lachen, te leren en aardig te zijn. Misschien moeten we grote schoonmaak houden in wie we volgen, posts verwijderen, of zelfs helemaal opnieuw beginnen. Maar met de juiste insteek is het mogelijk om door middel van sociale media feest te vieren in plaats van ons te schamen.

4. Je lichaam zal aftakelen

Het lijkt deprimerend, maar de realiteit is dat dit aardse lichaam je in de steek zal laten. Je zult aankomen en afvallen, rimpels krijgen, verzwakken, verschrompelen en opzwellen. En dan zul je overlijden, en je lichaam zal tot stof weerkeren. Daarom is het zinloos om te kniezen en te stressen over je verwelkende lichaam.

5. Je bent geroepen tot rentmeesterschap over je lichaam

Tegelijk is het onze taak om voor ons lichaam te zorgen. Het is een door God gegeven pand en daarom hebben we niet het recht om er misbruik van te maken (1 Korinthe 10:31). Behandel je lichaam goed. Voed het goed. Train het. Gebruik het voor goede werken. Beheer het voor heilige, gezonde doeleinden. Want op een dag zal je lichaam (dit lichaam!) heerlijk verlost worden en gebruikt worden om God voor eeuwig volmaakt te dienen.

6. Bestrijd onzekerheid met waarheid

Als onzichtbaar prikkeldraad heeft onzekerheid zichzelf door mijn adolescentie geweven. Het eerste dat ik aan mezelf haatte waren mijn wenkbrauwen. Toen mijn oren. Daarna mijn neus. Tenslotte mijn hele lichaam. En ik wist dat dat niet goed was. Maar onzekerheid leek mij te verzwakken, te verlammen, en helemaal uit het veld te slaan. En de enige manier waarop ik hiertegen kan vechten is: met waarheid.

Ik raap mijn zelfmedelijden op van de badkamervloer en vraag: ‘Waarvan weet ik dat het waar is?’, niet ‘Waarvan voel ik dat het waar is?’ Steeds opnieuw doe ik dit, omdat ik steeds opnieuw onzeker ben.

Daarom moet ik mijn hart de waarheid verkondigen:

Ik ben ontzagwekkend wonderlijk gemaakt (Psalm 139:14).

Mijn leven is in Christus, en niets kan dat veranderen (Kolossenzen 3:1-3).

Mijn lichaam in niet bedoeld om aantrekkelijk te zijn voor anderen, maar om God te eren (1 Korinthe 6:20).

God heeft mij volmaakt lief (1 Johannes 4:9-11).

Ik vind heelheid als ik verzadigd ben in God (Psalm 90:14).

Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij (Galaten 2:20).

Het bericht Ik schaam me voor mijn lichaam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze video kijken we naar de jongeren van de Heere Jezus (Mattheüs 8). Ze kenden de radicale boodschap van het volgen hun Meester. En toch besloten ze om achter Jezus over de loopplank de boot in te gaan. Aanvankelijk was het een mooie tocht over het meer van Galilea in het ‘scheepke onder Jezus’ hoede’. Maar toen brak de storm los. Ze zagen de dood voor ogen en ze waren bang.

Blijkbaar is het evangelie geen welvaartsevangelie. We moeten ons instellen op veel zorgen in ons leven. We zullen in de wereld geen respect ontvangen. De duivel is wakker als wij geestelijk wakker zijn. We hebben ook de strijd met onszelf. Nee, de christenreis naar de eeuwigheid is geen vakantiereis, maar een oorlog. Jezus is niet los verkrijgbaar van Zijn kruis. Liever een gekruisigde Christus dan geen Christus? We gaan op deze weerbarstige realiteit van aanvechting en kleingelovigheid in en we zien Wie Jezus daarin is. Kijk je mee?

Het bericht Als de moed en de schoen zinken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat als ik mij vergis? verscheen eerst op Geloofstoerusting.