Mag dat wel? Twijfelen aan God? En ben je de enige met dat gevoel? En de belangrijkste vraag: hoe kom ik van die twijfel af? In deze video gaat dr. Paul Visser in op deze en vele andere vragen.

Het bericht Twijfel: hoe kom ik het te boven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wij mogen de wereld niet lief hebben, maar de Vader heeft diezelfde wereld wél lief. Hoe zit dat met de liefde van God en wat heeft dat ons te zeggen? Ben je nieuwsgierig geworden? Bekijk dan de jongerenavond van Geloofstoerusting terug waar ds. F.(Floris) van Binsbergen te gast was als spreker.

Het bericht Niet te geloven, maar het is zo! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Niets op de aarde is meer krachtig dan de Heilige Geest die door het geloof in het lichaam van een wedergeboren discipel stroomt (1 Johannes 5:4). Niets. Het is de grootste supermacht die voor iedereen beschikbaar is, overal. Door het geloof is niets onmogelijk (Mattheus 17:20). Wanneer een christen vol is van het geloof wat door de Geest gegeven is, dan kan hij niet stoppen en ook niet gestopt worden met praten over wat hij gezien en gehoord heeft (Handelingen 4:20). Zelfs de dood kan hem niet het zwijgen opleggen (Hebreeën 11:4).

Dit betekend dat er niets meer destructief is voor het domein van de duisternis dan een gelovige christen. Door hem heeft Jezus de werken van de duivel vernietigt (1 Johannes 3:8). Het enige wat de satan meer angst kan geven dan het leven van een christen, is het uniforme, gezamenlijke, levendige geloof van een gemeenschap christenen.

Maar wij hebben een kwetsbaarheid: ongeloof. Het verzwakt ons en kan ons vernietigen. En dat weet satan heel goed.

De satan is achter ons geloof aan

Daarom is het doel van de duivel in zijn duizenden aanvallen tegen ons om ons geloof weg te nemen. Daarom is zijn voornaamste doel tegen de kerk om de formidabele kracht van de eenheid in het geloof in stukken de scheuren, de gelovigen te isoleren, de kerk te verzwakken en de individuen zwakker te maken (Hebreeën 3: 12-13, 10:25). De duivel is vastbesloten deze strategische doelstellingen te voltooien (Efeziërs 6: 11-12).

Het geloof van een christen is een manier wat door God gekozen is om zijn reddende werk, zijn heiliging, kracht, genezing en genade te geven aan de wereld. Als satan ons geloof kan verzwakken kan hij ons immobiliseren. Als hij ons geloof kan vernietigen, kan hij ons vernietigen. Maar als hij ons geloof niet kan ontwapenen kan Jezus hem door het geloof vernietigen.

Dit is de reden waarom we de strijd van het geloof en de eenheid in het geloof zo moeilijk vinden (1 Timotheüs 6:12; Efeziërs 4:13). De inzet in deze geestelijke oorlog is heel hoog en de strijd lijn wordt getrokken over het geloof. Satan doet er alles aan wat mogelijk is om de macht van het ongeloof, het kryptoniet, in dienst te stellen tegen ons. Dit is wat er gebeurd in al onze verzoekingen tot ongehoorzaamheid, ontmoediging, twijfels, afleiding en verdelingen. Satan probeert ons geloof te verzwakken en te vernietigen en, door ons heen, ook het geloof van anderen.

Vier dingen die kunnen helpen om het kryptoniet van het ongeloof te kunnen ontsnappen

Ik heb dit gevecht iedere dag. En ik heb een aantal kwetsbaarheden bij het ongeloof die zo desoriënterend en ontmoedigend zijn dat de wanhoop soms toeslaat, en ik op wil geven. Ik heb hulp nodig.

Spiderman kan niet in zijn eentje tegen kryptoniet vechten. Hij heeft iemand nodig om aan de macht van de stof te kunnen ontsnappen. Als het op het gevecht tegen ongeloof aankomt, heb ik ook hulp nodig. En die helper is de Heilige Geest. Door het Woord van God, vaak gemediteerd door andere gelovigen, wil de Heilige Geest mijn geloof richten op de waarheid van Jezus, en mij wegleiden van de leugens van de satan. Wanneer dit gebeurt ontbrand het geloof, en het ongeloof verdampt.

Omdat ongeloof zo gevaarlijk voor ons is, aangezien we allemaal aan de gevolgen daarvan leiden, moeten we dringend maatregelen nemen om de hulp van de Heilige Geest te kunnen ontvangen. In een recent gevecht met ongeloof gaf de Heilige Geest me de volgende vier middelen om me te helpen. Misschien kunnen ze jou ook helpen.

1. Ik kijk naar de bron van mijn kracht
De gebeurtenis dat Petrus op het water liep, is vaak helpend voor mij (Mattheus 14: 28-31). Zolang zijn geloof gericht was op Jezus was hij in staat, menselijkerwijs, het onmogelijke te doen. Toen hij zijn focus verlegde naar de wind en de golven, zonk hij. Als ik mijzelf voel zinken, is dat altijd een bewijs van ongeloof.

Ik heb een vriend gevraagd, in dit geval mijn vrouw, om me te helpen mijn ogen op Jezus gericht te houden. Ik heb dit meteen gedaan. De Heilige Geest kwam mijn ongeloof te hulp (Markus 9: 24) doordat mijn vrouw mij hielp herinneren aan beloften.

2. Ik heb mezelf gedrenkt in beloften die mijn ongeloof aanpakken
Ik heb alle afleiding naast me gelegd, heb berouw getoond over mijn zonden, en ik heb me gebaad in deze bijzondere beloften totdat hun troostende kracht werking deed in mijn ziel.

3. Ik bleef ‘standvastig in het gebed’ (Kolossenzen 4:2)
Ik heb de beloften omgezet in verzoeken en heb niet opgehouden om die te bidden. Jezus zegt dat, wanneer wij in Hem blijven en Zijn Woord in ons blijft, kunnen we vragen wat we willen en het zal voor ons gebeuren (Johannes 15: 7). Ik heb deze belofte als waar bevonden, maar ik heb ook geleerd niet te steunen op eigen inzicht met betrekking tot zijn timing en wegen (Spreuken 3: 5).

God zal antwoorden. Maar omdat Hij meer in ons en door ons doet dan dat we onszelf bewust van zijn, moeten we Hem vertrouwen. Blijf standvastig in het gebed tot het antwoord komt.

4. Ik herinnerde mijzelf dat mijn zwakheid, Christus’ kracht vertoont
Dit bijzondere gevecht met ongeloof houdt ook zwakheid in, ik wou dat ik die niet had en het verleidde mij om mezelf waardeloos te voelen (ik heb het niet over mijn zonden, ook al heb ik die ook meer dan genoeg). Maar de Geest heeft mij helpen herinneren dat, waar mijn zwakke punten zijn, Jezus juist zijn kracht wil laten zien (2 Korinthe 12: 9-10). Maar, ongeacht wat ongeloof tegen ons gebruikt, zelfs als we toegeven aan de zonde, zijn er super krachtige beloften van de Geest die ons er aan doet denken en helpt om te ontsnappen (1 Korinthe 10:13).

Er zijn nog andere dingen die je nuttig kan vinden in de strijd tegen het ongeloof, en ik hoop dat je ze zal delen met de mensen om je heen.

Hevige gevechten met het demonische ongeloof maken deel uit van het normale, christelijke leven. Dit is een oorlog. Als de gevechten niet fel worden zijn we waarschijnlijk niet betrokken of doen we niets bedreigends tegen satan. Maar als satan tegen ons vecht met het kryptoniet van het ongeloof ziet hij een bedreiging. Wanneer je jezelf voelt verwelken, houd moed. Door de beloften van Jezus zal de Geest van Jezus u helpen om het meest dodelijke wapen van de vijand te overwinnen (Johannes 16:33).

Het bericht Satans favoriete wapen tegen jou verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jezus brak het geknakte riet niet, en de walmende vlaspit bluste Hij niet uit (Mattheüs 12:19-20). Amen. En dat wil ik dus ook niet doen. Mijn doel is niet om de rolstoelen weg te nemen bij hen die ze echt nodig hebben, maar om de trage heiligen te vermanen om op te staan en sterk te worden in de Heere.

Bloed op de deurposten

Goede analogieën kloppen niet wanneer ze in een verkeerde context worden geplaatst. Zo een analogie gaat bijvoorbeeld als volgt: ‘Het maakte niet uit of de Israëlieten een zwak geloof hadden: zolang het bloed maar aan de deurpost zat werd diegenen gered’! De toepassing? Hoe gaat er niet om hoe sterk je geloof is, maar hoe sterk het voorwerp van je geloof is. Het gaat niet om de kracht van je geloof, maar om hoe krachtig Jezus is om zondaren te redden.

Enkele aandachtspunten die de moeite waard zijn om over na te denken zijn duidelijk: Jezus Christus is machtig om zondaars te redden. En Zijn werk, niet ons geloof, is onze enige basis voor acceptatie bij God. Wij hebben geen vertrouwen in ons eigen geloven om daardoor gerechtvaardigd te worden. Ons geloof is richt zich op de Persoon en het werk van koning Jezus.

De analogie heeft zijn werk gedaan als het gaat om de waarheid en de schoonheid van de rechtvaardiging door het geloof te onderstrepen. En als de anologie moed geeft aan hinkende heiligen die – ondanks hun beste inspanningen en voortdurende smeekbeden voor goddelijke hulp – zich verslagen en geknakt voelen. Het herinnert hen eraan om buiten zichzelf te kijken naar Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof (Hebreeën 12: 2). Er staat dat Hij – ondanks ons zwakke aanklampen – ons vasthoudt met almachtige kracht (Psalm 63:8).

Maar de analogie misleidt ons wanneer het ook wil zeggen dat de kracht van iemands geloof van geen enkel belang is. Het is van groot belang als je nadenkt over de verbinding tussen rechtvaardigmaking en heiligmaking; Gods soevereine acceptatie en onze dagelijkse verantwoordelijkheid als christenen. In plaats van gewonde heiligen te helpen om hoop te vinden die leidt tot een sterker geloof, kan een dergelijke anologie worden gebruikt om luiaards te beschermen die zich maar al te comfortabel voelen met hun zwakke geloof.

Deze leeglopers zijn geestelijke nietsnutten die geen oorlog voeren tegen hun twijfels. Ze gaan zelfs zo ver om ons te vertellen dat het herbergen van enige twijfel nog gezond is ook! Het wordt zelfs aangemoedigd. Ze lijken er op gericht om Gods aangewezen ‘genademiddelen’ op armlengte afstand te houden. Ze verliezen geen (van hun vele uren) slaap vanwege het feit dat hun twijfels hun Meester onteren. Nee, ze mopperen tegen God en voelen zich vrij om dat te blijven doen, omdat er tenslotte bloed op hun deur is. Ze houden zich op tussen andere gewonde schapen om zo te ontsnappen aan oproepen van geloof, groei en bekering. Het is professioneel gekneusd riet dat groeit door het moeras van geestelijke stilstand.

Deze mensen hebben het niet nodig om vertroeteld te worden; ze hebben vermaning nodig (1 Thessalonicenzen 5:14). Een leven met een zwak en wankel gelooft eert God niet en is niet veilig. Deze ‘zwakte’ is, in tegenstelling tot die van Paulus in 2 Korintiërs 12: 9-10, geen kracht. Het is geen deugd. Het is geen nederigheid. Het is een zeer serieus probleem.

Wees niet zoals deze jongens

Om te beginnen kunnen we niet de categorie van ‘eeuwigdurend, duurzaam, zwak geloof’ vanuit het Exodus-verhaal ontwikkelen. De ‘geredde Israëlieten’ uit Egypte hielden het over het algemeen niet vol in de woestijn. Zowel het Oude als het Nieuwe Testament tekent hen als mensen met een stenen hart, als ongelovige en onwedergeboren mensen met wie God uiteindelijk niet tevreden was.

Aan ons wordt expliciet gezegd dat wij niet zoals zij moeten zijn in het geloof zoals zij na de uittocht uit Egypte waren. Zij waren afgodendienaars (1 Korintiërs 10:7). Ze waren seksueel immoreel (1 Korintiërs 10:8). Ze stelden God op de proef (1 Korintiërs 10:9). Ze murmureerden onophoudelijk (1 Korintiërs 10:10). Ze hoorden het goede nieuws en geloofden het niet (Hebreeën 4:2). Ze werden gedoopt door de Rode Zee, ze dronken van de geestelijke rots Christus, ze zagen veel tekenen en wonderen – en toch rebelleerden ze tegen God, en Hij doodde hen in de woestijn (1 Korintiërs 10:4-5).

Hun oorspronkelijke vertrouwen bleef niet voor altijd, geen volharding (Hebreeën 3:14). Hun zwakke geloof groeide niet, maar bleek een vals geloof te zijn, een ‘verachting’ van de Heere (Numeri 14:11). Hoewel hun eerstgeborenen die nacht werden gered, zou meer van hen worden vereist dan deze eerste handeling. Spoedig zou hun ongeloof God uitdagen om hen te doden door pest (1 Korintiërs 10:8), hen doden met vurige slangen (1 Korintiërs 10:9), en hen doden door de Engel des doods (1 Korintiërs 10:10). Uiteindelijk zijn ze niet in Gods rust binnen gegaan (Hebreeën 3:18-19).

Waar geloof laat stabiliteit en standvastigheid zien

Stotterend, struikelend, kruipend geloof – in iemands hele leven – is niet de afbeelding van het reddende geloof in het Nieuwe Testament.

Een geloof dat redt kenmerkt zich juist door een steeds stabieler, standvastiger en onwankelbaarder, nooit verschuivende hoop op het Evangelie (Kolossenzen 1:23). Het geloof duurt tot het einde (Hebreeën 3:14). Het groeit sterk genoeg om ons te beschermen tegen de aanvallen van satan (Efeziërs 6:16; 1 Petrus 5: 9). En het houdt ons vast in de liefde van God (Judas 20-21). Het rijpt om zo vrucht te dragen (Jakobus 2:18). Het geeft ons de overwinning die de wereld overwint (1 Johannes 5:4).

Hoewel het ene seizoen in het leven ons twijfelachtiger kan maken dan het andere, toch mogen de wiebelende benen van onze geestelijke kindertijd niet eeuwigdurend zijn (Hebreeën 5: 11-13). Jezus bestrafte de discipelen vaak vanwege hun kleine geloof. Twijfelen aan God maakt dat we door de wind heen en weer gegooid worden en dubbelzinnig zijn (Jakobus 1:5-8). Het ‘zwakke geloof’ waar in de Romeinen-brief over geschreven wordt gaat niet over een twijfelen aan God of Zijn Evangelie, maar daar gaat het over een slecht geïnformeerd geweten en over zaken die betrekking hebben op de christelijke vrijheid (Romeinen 14:1).

Stabiel en standvastig zijn in het geloof is de standaard. De Heilige Geest in ons beschermt of moedigt nooit de twijfel in ons hart aan. Onze roeping is om te staan in het geloof (1 Korintiërs 16:13). Navolging om zo te komen tot volwassenheid is het doel van Abraham: En hij heeft aan de belofte van God niet getwijfeld door ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God de eer gaf. Hij was er ten volle van overtuigd dat God ook machtig was te doen wat beloofd was. (Romeinen 4: 20-21). En waar zwakte bestaat, roept het ware geloof nederig: Ik geloof Heere; kom mijn ongeloof te hulp! (Markus 9:24). Dit betekent niet: steun mijn ongeloof, houd het in leven, verontschuldig en vertroetel mij. Echte hulp is: verminder mijn ongeloof, verwin mijn ongeloof. verander mijn ongeloof in geloof!

Twijfel onteert God

Tevreden zijn met twijfel, achterdocht en een zwak geloof is, zoals Luther zegt, ‘de hoogste vorm van minachting’ die richting God kunnen hoog houden.

We kunnen op geen enkele manier meer minachting voor iemand tonen dan door hem als vals en slecht te beschouwen. Door achterdochtig richting hem te zijn, zoals we doen als we iemand niet vertrouwen. Wat een ongekende rebellie tegen God, wat een grootste goddeloosheid en wat een verschrikkelijke minachting van God is het dan wanneer we niet in Zijn belofte geloven? Want wat is dat anders dan God tot een leugenaar maken door te betwijfelen of Hij te vertrouwen is? Daarmee zeg je dat jezelf eerlijk en oprecht bent, maar dat God liegt en zinloze woorden spreekt.

Het is tragisch om wantrouwend en achterdochtig te zijn ten opzichte van de God vol van standvastige liefde en waarheid. We belasteren Hem als we weigeren om Hem te vertrouwen. De Vader van de waarheid is niet de vader van leugens. De God van liefde is niet de God van wreedheid. De Zoon die aan het kruis voor zondaars hing, moet niet als een bedrieger worden neergezet.

Vertrouw op Hem vanwege Zijn genade

Alle waarachtigheid, rechtvaardigheid, gerechtigheid en schoonheid behoren toe aan Jezus Christus. Hij heeft nooit gelogen en nooit vergist. Hij is het beeld van de onzichtbare God (Kolossenzen 1:15), de uitstraling van zijn glorie (Hebreeën 1: 3). Hij heeft nooit ten opzichte van één van Zijn kinderen gefaald, noch onrecht gedaan aan enig schepsel op aarde.

Onderzoek de veroordeelden in de diepste kuilen van de hel, en niemand zal een enkele klacht tegen Hem hebben. Vraag de martelaren in de hemel, en niemand zal aan iets anders dan lof voor Hem denken. Wie kan Hem van ongelijk beschuldigen? Zijn discipelen konden dat niet. Zijn vijanden konden dat niet. Satan kan dat niet. Zijn Vader niet. Maar als dan de hele hemel zwijgt, moeten dan belijdende christenen op aarde klaar staan om Hem met kreun en klacht te beschuldigen?

Luister naar dat geknakte riet, William Cowper, terwijl hij ons allen aanmoedigt,

Veroordeel de Heere niet vanwege een zwak gevoel,
maar vertrouw Hem vanwege Zijn genade.
Achter fronsende voorzienigheid
verbergt Hij een lachend gezicht.

Wanneer twijfel komt – en het zal komen – die fluisteren dat God niet betrouwbaar is, dat de Bijbel niet waar is, en Jezus’ bloed niet genoeg is, stem niet in met dergelijke leugens. Omarm ze niet. Ga niet pronken met die twijfels. In plaats daarvan, belijd ze en grijp meer dan ooit vast aan de Heiland door te roepen: Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!

Het bericht Wat niemand jou vertelt ** over een zwak geloof verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hoe kan een goede en liefhebbende God iemand tot de hel veroordelen terwijl diegene nog nooit van Hem gehoord heeft?

Als het gaat om dit gevoelsmatig moeilijke punt, zijn er twee dominante posities onder belijdende christenen: inclusivisme en exclusivisme. Hoewel in beide gezichtspunten Jezus de enige weg naar God is, dringt slechts één van beiden aan op de noodzaak van een bewust geloof in Hem.

Wat is inclusivisme?

Inclusivisme is het geloof en de overtuiging dat verzoening alleen mogelijk is door Jezus Christus, maar dat er ook personen gered kunnen worden zonder dat ze het zelf weten. Ze zijn verlost door de persoon en het werk van een Christus die ze niet bewust omarmen. Simpel gezegd, Jezus kan mensen redden zonder dat ze van Hem gehoord hebben.

Inclusivisten citeren vaak Romeinen 2:1-16, een passage die wordt verondersteld te impliceren dat redding mogelijk is buiten Gods bijzondere openbaring om. De inhoud van Gods algemene openbaring – van zowel het geschapene buiten ons (Romeinen 1:19-20) als de morele wet binnenin ons (Romeinen 2:14-15) – biedt voldoende kennis voor onze redding. Zoals Millard Erickson uitlegt: ‘De opkomst van meer inclusieve visies op onze redding, zelfs onder evangelicalen, is gebaseerd op het geloof dat de algemene openbaring toereikend is voor een heilbrengende relatie met God’ (Christian Theology, 123).

Daarnaast apelleren veel inclusivisten aan de oudtestamentische heiligen die gered zijn zonder de naam van Jezus te kennen. Erickson schrijft: Wat als iemand zich op de genade van God werpt, zonder te weten op welke basis die genade verstrekt wordt? Zou zo iemand niet in zekere zin in dezelfde situatie zitten als de oudtestamentische gelovigen? De leer van Christus en zijn verzoenende werk was nog niet volledig geopenbaard aan deze mensen. Maar ze wisten dat er in vergeving voor hun zonden was voorzien, en dat ze niet aanvaard konden worden door de werken van hun eigen hand. Ze hadden de gedaante van het evangelie zonder de volledige inhoud. En ze werden gered (138).

Maar bagatelliseert deze parallel niet het reddende werk van Christus? Helemaal niet, stelt Erickson met nadruk, want Jezus is nog steeds de bron van alle redding:
De basis van de aanvaarding is nog steeds het werk van Jezus Christus, ook al is de betrokken persoon zich er niet van bewust hoe in zijn redding is voorzien. De redding is altijd toegeëigend door het geloof. Er is in dat opzicht niets veranderd. (138).

De inclusivisten zeggen: ‘Wat voor God belangrijk is, is menselijk geloof in reactie op het ‘licht’ dat Hij gegeven heeft op een bepaald moment en plaats.’ Daarom is het ongerechtvaardigd om een oordeel te vellen over het lot van hen die niet met het Evangelie bereikt zijn.

Een voorganger zei het zo: ‘Ik geloof dat de meeste christenen over deze vraag geen standpunt in durven nemen. Feit is dat God, naast de meest indringende waarschuwingen over onze verantwoordelijkheid om te reageren op het Evangelie, niet bekend heeft gemaakt hoe Hij zal omgaan met degenen die het Evangelie nog nooit gehoord hebben.(1)

Veel inclusivisten doen een beroep op Gods karakter om hun mening te verdedigen. Hun redenering luidt: omdat ‘God liefde is’ zal Hij nooit iemand veroordelen die niet eens de kans heeft gehad om gered te worden (1 Johannes 4:8,16). Clark Pinnock geeft toe: ‘Ik ben het er mee eens dat inclusivisme geen centraal onderwerp van discussie is in de Bijbel en dat er minder bewijs voor is dan men zou willen. Maar het beeld van Gods liefde is zo sterk dat het bestaande bewijs mij voldoende lijkt’.

Het bewijs van exclusivisme

In tegenstelling tot het inclusivisme is exclusivisme van mening dat verlossing alleen mogelijk is door geloof in het Evangelie. (2) Deze visie is de overheersende christelijke positie geweest door de kerkgeschiedenis heen, en is dat nog steeds onder Bijbelgetrouwe evangelicalen. Diverse teksten worden vaak aangehaald om deze visie te verdedigen. Hier zijn er vijf:

1. Romeinen 1
Als eerste: hoewel inclusivisten soms Romeinen 1: 18-23 gebruiken om het belang van algemene openbaring te benadrukken, blijkt uit nadere bestudering dat het gedeelte de exclusivistische visie ondersteunt. Paulus’ punt is dat Gods openbaring in de natuur voldoende is om de mens te veroordelen, niet om hem te redden. Hoewel de man van het eiland ‘God kent’ (vers 21) ‘onderdrukt hij de waarheid’ (vers 18) die waarneembaar is in de natuur en daarom is hij ‘niet te verontschuldigen’ (vers 20). Mensen zijn niet schuldig omdat ze het Evangelie niet gehoord hebben, mensen zijn schuldig omdat ze hun Schepper niet geëerd hebben. Met andere woorden, niet vanwege de afwezigheid van iets (geloof) maar vanwege de aanwezigheid van iets (opstand).

Dus, zal God een onschuldig iemand veroordelen, die nog nooit de naam van Christus heeft gehoord? Nee, want er zijn geen onschuldige mensen.

De Schrift tekent ons de gevallen mens niet als een wezen met een vaag maar nobel verlangen naar genade en vergeving. Bovendien lijken we onontkoombaar aangetrokken tot het uiten van ons geloof door middel van ritueel, liturgie en offers. Dus wat doet de man op het eiland? In de verbeelding van de inclusivist roept hij om vage genade en vergeving, zonder eigen verdiensten te claimen. Echter, in de echte wereld neemt hij waarschijnlijk deel aan een afgodische volksreligie die het evangelie van genade tegenspreekt en ondermijnt. (Het werk van Daniel Strange kan hier behulpzaam zijn, met name zijn inzicht in hoe niet-christelijke religies ‘ondermijnend vervuld’ worden in het evangelie van Christus.)

2. Romeinen 10
Een tweede plaats waar de noodzaak van het geloof in het Evangelie voor onze redding te zien is, is Romeinen 10:

Want ieder die de Naam van de Heere zal aanroepen, zal zalig worden. Hoe zullen zij dan Hem aanroepen in Wie zij niet geloven? En hoe zullen zij in Hem geloven van Wie zij niet gehoord hebben? En hoe zullen zij horen zonder iemand die predikt? (…) Zo is dan het geloof uit het gehoor en het gehoor door het Woord van God.
(Romeinen 10:13-15, 17 vanuit de HSV)

Paulus’ argumentatie is helder:
o De enige weg om gered te worden is door Christus’ naam aan te roepen;
o De enige manier om Christus’ naam aan te roepen is door het evangelie te geloven;
o De enige manier om het evangelie te geloven is door het evangelie te horen;
o De enige manier om het evangelie te horen is als iemand je over het evangelie vertelt;
Het bestaan van een ander middel tot redding, naast het geloof in ‘het woord van Christus’ is moeilijk te rijmen met deze passage.

3. Johannes 14
Ten derde moeten we recht doen aan de verklaring van Jezus: ‘Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door mij’ (Johannes 14:6, vlg. 10: 7,9). Hoewel de inclusivist soms tegenwerpt dat deze verklaring niets expliciet zegt over geloof, wordt het idee zeker geïmpliceerd. Het hele doel van het Evangelie van Johannes is immers om de lezers te overtuigen om te geloven en behouden te worden (Johannes 20:30-31) zoals de voorgaande context duidelijk maakt (Johannes 3:36; 5: 23-24; 6:35; 7:38; 8:19, 24, 42; 11:25; 12:46). De apostel schrijft in dit Bijbelboek niet minder dan 97 keer over geloof. In het licht van de gehele context betekent ‘door Mij’ dus ‘door geloof in Mij’.

4. Handelingen 4
Ten vierde verklaart de apostel Petrus: ‘En de zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere Naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden’. (Handelingen 4:12) Let op dat hij niet slechts zegt dat er geen andere redder is onder de hemel – dat is iets waar de inclusivist ook mee in zou kunnen stemmen – maar in het bijzonder dat er geen andere naam is. Blijkbaar is het kennen van de naam van deze Redder, Zijn precieze identiteit, noodzakelijk.

5. Handelingen 10
Ten slotte is er een verhaal in Handelingen 10 dat ons veel duidelijk maakt over dit onderwerp. God hoort de gebeden van een vrome heiden genaamd Cornelius en draagt hem op om een man te laten komen ‘genaamd Petrus’ (vers 5). Als de mannen van Cornelius de volgende dag het huis van Petrus bereiken, zeggen ze: ‘ Cornelius, een hoofdman over honderd, een rechtvaardig man, die God vreest en van wie heel het volk van de Joden een goed getuigenis geeft, is door een aanwijzing van God aangespoord door een heilige engel om u naar zijn huis te ontbieden om van u woorden van zaligheid te horen’ (vers 22, HSV).

Petrus reist met de mannen mee naar het huis van Cornelius, waar de hoofdman zijn gast aanspreekt: ‘Wij zijn dan nu allen hier aanwezig, in de tegenwoordigheid van God, om alles te horen wat u door God bevolen is’ (vers 33). Het bijzondere is dat Cornelius geen willekeurige boodschap verwachtte, maar een specifieke, zoals de engel hem verteld heeft: woorden ‘waardoor u zalig zult worden en heel uw huis’ (Handelingen 11:14). Met andere woorden: het was een boodschap zonder welke Cornelius, ondanks als zijn religieuze oprechtheid, voor eeuwig verloren zou zijn gebleven.

Waarom wijs ik op deze geschiedenis? Om twee redenen. Als eerste, als er een echte, onbereikte ‘zoeker’ zou bestaan, waarom zouden we dan niet verwachten dat God de Evangelieboodschap aan hem of haar zou openbaren – of dat nu door een zendeling of door een droom gebeurt – net als bij Cornelius? Ten tweede, en nog belangrijker, als er ooit een kandidaat is geweest voor redding door algemene openbaring, dan zou dit zeker Cornelius zijn! Hij was zo godvrezend en vroom als maar mogelijk met het ‘licht’ dat hij had ontvangen. Maar verderop in het hoofdstuk wordt duidelijk dat zelfs buitengewone religieuze oprechtheid niet genoeg is. Petrus moest zijn huis verlaten en meer dan 30 mijl reizen om een boodschap te brengen zonder welke, zoals de Schrift suggereert, zelfs de meest spiritueel ontvankelijke persoon ter wereld niet gered kan worden.

Waarom dit belangrijk is

Dus wat gebeurt er met hen die het Evangelie nooit gehoord hebben? Het antwoord is niet een of andere vage theologische redenering, het is praktisch relevant en eeuwig ernstig. Uw visie op zending, bijvoorbeeld – zowel in termen van haar aard als van haar urgentie – zal direct worden gevormd door uw visie op het lot van de man op het eiland. (Het is ook de moeite waard om ons af te vragen, als goddelijke veroordeling voortvloeit uit de afwijzing van Christus, waarom liefde ons er dan niet toe zou aanzetten om Hem weg te houden van degenen die het Evangelie niet gehoord hebben).

Toch kan men zich afvragen: is het exclusivisme niet oneerlijk? Hoewel we het soms wel op die manier kunnen voelen, moeten we in de uiteindelijke analyse vertrouwen op de wijsheid van een onpeilbaar goede en barmhartige God. Misschien klinkt dit antwoord als een dooddoener, maar dat is het niet! Het is de houding van nederigheid. Tenslotte zijn wij niet in de positie om de Schepper aan ons eindige en ‘gevallen’ begrip van eerlijkheid te onderwerpen. Onze taak is om Hem te geloven op Zijn Woord en om Zijn hart te vertrouwen. Zijn wegen zijn anders en hoger dan onze wegen (Jesaja 55:8-9). Hij heeft geen raadgever nodig, want alles wat Hij doet is goed (Psalm 119:68; Romeinen 11:34). De Rechter van de hele aarde zal recht doen (Genesis 18:25). En bovenal moeten we staren naar Golgotha, het toppunt van wijsheid, en het kruispunt van gerechtigheid en liefde. Daar, aan een Romeins kruis, hing de Rechter van de hele aarde in de plaats van rebellen die niets met Hem te maken wilden hebben.

‘Bezoek veel goede boeken, maar leef in de Bijbel’ heeft Charles Spurgeon eens geadviseerd. Het belangrijkste wat we kunnen doen als we geconfronteerd worden met een emotioneel geladen onderwerp als dit, is om het Woord van God te openen, te bidden om nederigheid en begrip en vervolgens te omarmen wat er gezegd wordt.

(1) Het is de moeite waard om onderscheid te maken tussen meer expliciete inclusivisten (die erop aandringen dat God sommigen die nooit van Hem gehoord hebben, zal sparen) en meer agnostische types (die stellen dat ze het niet zeker weten). Zelfs Herman Bavinck is niet dogmatisch in zijn exclusivisme in het licht van Gods eenzijdige soevereiniteit.
(2) Baby’s en mensen met een verstandelijke handicap die het verwerken van didactische informatie onmogelijk maakt, worden door vele (zo niet alle) exclusivisten als een aparte categorie gezien. Als ze van nature niet in staat zijn om bewust geloof te beoefenen, horen zij niet bij het beeld uit Romeinen 1 – mensen die ‘geen verontschuldiging’ hebben omdat ze God ‘kennen’ en toch actief ‘de waarheid onderdrukken’. Een kind kan niet veroordeeld worden op basis van werken (Romeinen 2:6 en 1 Petrus 1:17). Veel exclusivisten geloven dat God genadig is over zulke on-bewuste beelddragers, op basis van het werk van Christus, los van persoonlijk geloof.
(3) Voor toegankelijke boeken, zie Christopher Morgan en Robert Peterson’s (eds.) Faith Comes by Hearing: A Response to Inclusivism (IVP Academic, 2008) [Geloof komt door het gehoor: een antwoord op het inclusivisme.] Ook het boek van John Piper: Jesus, the Only Way to God: Must You Hear the Gospel to Be Saved? (Baker, 2010). [Jezus, de enige weg tot God: moet je het evangelie horen om gered te kunnen worden?] Voor een meer wetenschappelijke overweging: Daniel Strange: The Possibility of Salvation Among the Unevangelized: An Analysis of Inclusivism in Recent Evangelical

Het bericht Wat gebeurt er met hen die het Evangelie nooit gehoord hebben? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hoe draagt ongeloof bij aan de behoefte die ik ervaar voor pornografie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Onbekeerd zijn is absoluut niet normaal! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ik kan niet geloven verscheen eerst op Geloofstoerusting.