En toch moeten er soms dingen veranderen en moeten we als herders onze gemeente daarin leiden, ook al is het vaak moeilijk. Ik wil drie dingen bespreken die kunnen helpen bij het bewerkstelligen van veranderingen: onderwijzen, blijven en liefhebben.

Onderwijzen

Ten eerste: onze visie op gemeente-zijn moet voortkomen uit de Schrift. Dat maakt de preekstoel tot het belangrijkste gereedschap als het gaat om het veranderen van een gemeente. De Geest van God werkt gewoonlijk in mensenharten door prediking waarin steeds weer de Schriften verklaard worden.

Bid dat God door jouw prediking.je gemeente leert inzien wat er moet veranderen. Je staat ervan te kijken hoe vaak wij als voorgangers problemen opgelost willen hebben zonder de tijd genomen hebben om uit te leggen wat precies het probleem is!

Te veel voorgangers proberen veranderingen af te dwingen – dat wordt dan vaak leiderschap genoemd – terwijl ze de gemeente zouden moeten onderrichten. Broeders, we moeten de schapen die aan onze zorg zijn toevertrouwd voeden, niet slaan. Onderwijs hen.

Zelfs als de verandering die jou voor ogen staat goed is, is het nog steeds de vraag of het de juiste tijd is. Dat je gelijk hebt, is geen vrijbrief om onmiddellijk actie te ondernemen. En dat brengt mij bij mijn tweede punt.

Blijven

Er steeds minder mensen die zich voor lange tijd ergens aan verbinden. Dat geldt bijvoorbeeld voor de keuze voor een woonplaats, maar ook voor werk. De jongere generatie staat geen ladder voor ogen met nauwkeurig uitgestippelde tussenstappen die je uiteindelijk bovenaan moeten brengen. Ze gaan eerder uit van het mozaïek van een wereldwijd web, met oneindig veel alternatieven en mogelijkheden die zich naar alle kanten uitstrekken. We worden aangemoedigd om allerlei ervaringen op te doen, die ons stuk voor stuk verrijken.

Als voorgangers moeten wij in onze gemeente ergens anders voor staan. We moeten de mensen leren dat het goed is om aan dingen te binden en er helemaal voor te gaan, of het nu gaat om onze huwelijken en gezinnen, om onze vrienden en ons geloof, om onze kerk en de plaats waarin we wonen. Als we leren om ons voor langere tijd ergens aan te binden (denk dan eerder aan tientallen jaren dan aan een aantal maanden), helpt dat onze gemeente om de juiste prioriteiten te leren stellen.

Als voorganger kun je bepaalde veranderingen misschien afdwingen met een sterke persoonlijkheid, maar je kracht ligt vooral in het jarenlang trouw en geduldig onderwijzen van de gemeente. Als er dit jaar niets verandert, gebeurt dat misschien volgend jaar. Of over een jaar of tien.

Stel daarom ook de juiste prioriteiten. Het ene wat je verandert wilt zien is meer urgent dan het andere. Welke verandering is op dit moment het meest nodig? Welke kan wachten? Veel voorgangers moeten nog leren om op een volwassen manier te denken door meer naar de lange termijn te kijken.

Lang op één plaats dienen is ook heilzaam voor het pastoraat. Het voorkomt dat een voorganger ergens aankomt met een koffer vol goede raadgevingen, een jaar of twee, drie zijn ding doet en dan weer naar een nieuwe gemeente vertrekt. In het algemeen kun je zeggen: hoe langer we ergens blijven, hoe authentieker we moeten zijn – en dat is een zegen voor onszelf en voor de gemeenteleden die we dienen.

De sleutel tot verandering is dat we lang genoeg in één plaats blijven om de gemeente te kunnen onderwijzen. Als je niet van plan bent om lang te blijven, moet je uitkijken dat je niet allerlei dingen in gang zet die je opvolger moet afmaken. Laat je gemeente niet achter met een nare nasmaak en zorg ervoor dat ze geen wrok gaan koesteren tegen jouzelf, je opvolger of tegen de verandering zelf.

Als jonge theologiestudent had ik drie anglicaanse geestelijken die mijn grote voorbeeld waren. Alle drie waren ze vele jaren aan dezelfde plek verbonden, waar ze jaar in jaar uit het Woord verklaarden: Richard Sibbes (dertig jaar in Cambridge en Londen), Charles Simeon (meer dan vijftig jaar in Cambridge) en John Stott (meer dan vijftig jaar in Londen). Door Gods genade bouwden deze mannen hun gemeenten op en hadden ze door hun jarenlange trouwe dienst grote invloed op de opgroeiende generaties nieuwe arbeiders in Gods Koninkrijk.

Liefhebben

Om te verlangen naar de juiste veranderingen, de gemeente erin te onderwijzen en lang genoeg te blijven, moet je ook liefhebben. Je moet de Heere liefhebben, en de mensen die Hij aan je heeft toevertrouwd.

Clemens, de bisschop van Rome, zei ooit: ‘Christus behoort toe aan de nederigen van hart, niet aan hen die zichzelf verhogen over de rug van Zijn kudde.’ Het geduld dat nodig is om de gemeente steeds weer bij het Woord van God te brengen, vloeit voort uit liefde.

Je kunt niet zeggen dat Jonathan Edwards geen getrouwe dienstknecht was omdat zijn gemeente hem afzette. Sommige voorgangers zijn maar voor korte tijd aan een gemeente verbonden terwijl ze hun dienstwerk trouw verrichten. Die hoeven zich niet aangevallen te voelen door dit korte artikel. Ik heb alleen maar een aanzet gegeven om verder na te denken over de vraag hoe je je gemeente kunt leiden in het proces van een Bijbelse verandering – door te onderwijzen, te blijven en lief te hebben.

Het bericht Hoe je een gemeente verandert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hoe langer ik Jezus volg, hoe meer ik me realiseer dat alles in het leven me af probeert te houden van de focus op het evangelie – en deze realiteit raakt ook het jeugdwerk. Het proces om mijzelf en ons jeugdwerk eerlijk te beoordelen is soms pijnlijk geweest, maar het is ook een grote bron van vreugde. De Heere is aan het werk als we onszelf eerlijk onderzoeken. Hier zijn daarom vier vragen om jou te helpen nadenken over de prioriteiten van jouw gemeente als het gaat om jeugdwerk.

1) Zijn we vergeten dat jongeren deel uitmaken van de kerk?

De manier waarop we het werk onder jongeren organiseren, laat zien wat we geloven over degenen die erbij betrokken zijn. Als we kinderen uit de gezamenlijke eredienst halen en ze naar een klaslokaal duwen, communiceren we met onze daden dat zij aan de ‘kindertafel’ moeten zitten als het om de kerk gaat. De zondagsschool of kindernevendienst kan heel waardevol zijn, maar overweeg of je deze ontmoeting kunt laten plaatsvinden buiten de eredienst om. Of als de wijze van jeugdwerk in jouw gemeente helemaal opgenomen is in de manier van kerk zijn, zoek dan naar andere manieren waarop jongeren doordeweeks met anderen in het Lichaam om kunnen gaan.

De kwestie van ‘samen optrekken’ gaat ook verder dan de eredienst op zondagochtend alleen. Moedigen we tieners aan om actief bij te dragen aan de missie van God in de plaatselijke gemeente en de gemeenschap? Bieden we passende mogelijkheden zodat zij kunnen dienen? Hebben we een omgeving gecreëerd die jongeren in staat stellen om jonge gezinnen of ouderen te leren kennen? Doen ze mee tijdens de gezamenlijke bijeenkomsten of hebben wij ze gedegradeerd tot ‘de kinderoppas van de gemeente’?

Als we geen manieren vinden om jongeren bij de gemeente als geheel te betrekken, lopen we het risico dat we jeugdwerk meer als een interkerkelijke organisatie gaan zien die regelmatig gebruik maakt van de ruimte in ons gebouw. Maar tieners maken wel degelijk onderdeel uit van de kerk van vandaag. We moeten ze dan ook echt op deze manier gaan zien, anders zal het geheel van de gemeente eronder lijden.

2) Hebben we het evangelie in onze onderwijs verwaarloosd?

Het evangelie is zoveel meer dan de juiste dingen doen of een goed gevoel over jezelf. Wanneer we de geboden van de Schrift benadrukken (geen seks buiten het huwelijk, niet vloeken, geen drugs gebruiken, niet liegen, etc.) zonder de waarheid van wat Jezus heeft gedaan delen, missen we het Goede Nieuws volledig.

Denk na over de thema’s die ter sprake komen in het jeugdwerk. Heb je de Bijbel omgebouwd tot een boek dat gaat over de juiste dingen doen en gedragsverandering? Is de Bijbelse waarheid een handleiding om problemen op te lossen geworden in plaats van de openbaring van een alwetende Schepper? Heb je in algemene termen over God gesproken zodat jongeren zich prettig voelen in plaats van Gods karakter in alle facetten recht te doen, zodat ze Hem werkelijk leren kennen?

Jezus daalde af naar de aarde om verlorenen te zoeken en ze te redden. Hij maakte een weg om hen die in vijandschap van God gescheiden waren, dichterbij te brengen en als zonen en dochters aan te nemen. In de Schrift heeft God Zijn plan geopenbaard om niet alleen de mens, maar de hele schepping te verlossen. Door de kracht van de Heilige Geest kan deze nadruk op het evangelie jongeren ertoe brengen om te zien dat Christus hun leven waard is.

3) Hebben we de roeping van jongeren om de zendingsopdracht in praktijk te brengen tot een minimum beperkt?

Als tieners vandaag de dag deel uitmaken van de kerk, dan zijn ze ook geroepen om de zendingsopdracht met hun leven en getuigenis in praktijk te brengen. Als we ons uitsluitend richten op hun buitenschoolse activiteiten of schoolwerk, dan versterken we wat de wereld hen vertelt – dat wat je bereikt in het leven het meest belangrijk is.

Hoe praten jij en anderen in jouw gemeente met jongeren over hun toekomst? Als je een jongere vraagt naar zijn of haar plannen na de middelbare school, wil je dan weten hoe ze hun toekomst zullen gebruiken met het oog op Gods doel met deze aarde? Vraag je hen alleen aan welke hogescholen ze denken of help je hen ook na te denken hoe ze de plaatselijke gemeente kunnen dienen? Help je tieners verder te kijken dan hun schoolwerk en activiteiten om zo een visie te vormen hoe zij over Christus kunnen praten met hun vrienden? Misschien zijn tieners enthousiast over alles, behalve het evangelie omdat wij de verkeerde meetlat benadrukken als het gaat om wat echt belangrijk is in het leven.

Jeugdwerker, denk een moment na over de gezinnen in je gemeente. Is het gesprek in hun gezin meer gericht op hun prestaties op school en buitenschoolse activiteiten dan de opdracht van Jezus om Hem te volgen? Laat alles wat bereikt wordt met allerlei activiteiten ondergeschikt zijn aan het gebruik van die activiteiten om met elkaar te groeien als discipelen die discipelen maken.

Twee dingen komen mij in gedachten als we met ouders over deze belangrijke kwesties praten: nederigheid en nieuwsgierigheid. Ik heb gemerkt dat veel ouders bereid zijn om te delen waar ze het thuis moeilijk mee hebben, zolang ik bereid ben om meer vragen te stellen en minder opmerkingen te maken. Nieuwsgierigheid en nederigheid vormen onze harten zodat we ouders kunnen wijzen op de wijsheid van Jezus – om samen Christus te zoeken en met elkaar te blijven groeien.

4) Hebben we navolging van Christus gereduceerd tot jeugdwerk?

Mijn vrouw en ik hebben onlangs onze tweede zoon aan de Heere opgedragen. In het bijzijn van onze kerkelijke familie hebben we ons er aan toegewijd om hem op te voeden om God met zijn leven te verheerlijken. Onze gemeente heeft zich er ook aan verbonden om naast mijn zoon en ons gezin te komen en hem (en ons!) te helpen groeien in trouwheid. Deze verantwoordelijkheid is iets waar alle leden van de gemeente van Christus aan deelnemen.

Het is het voorrecht en de verantwoordelijkheid van de gemeente om betrokken te zijn op het leven van tieners en hun ouders, zodat zij Christus kunnen genieten. Zien de volwassenen in uw kerk de jongeren als een last die gedragen moet worden of als leden van het lichaam van Christus die hen ertoe geroepen heeft om herder te zijn? De apostel Paulus instrueerde oudere gelovigen om onderwijs te geven en jongere gelovigen te trainen, zodat op die manier de gezonde leer in hun dagelijks leven zichtbaar zou worden (Titus 2:1-6).

Laat jongeren dus met jou en jouw gezin meeleven in de alledaagse eb en vloed van het leven. Nodig ze uit voor het avondeten en laat ze zien dat je om hen geeft. Steun hun inspanningen om het koninkrijk van God uit te breiden in hun omgeving. Moedig volwassenen in de kerk aan om betrokken te raken bij jeugdwerk of dat ze een tiener uitnodigen in een (Bijbelstudie)groep – als volwaardig deelnemer in plaats van kinderoppas.

Groeien in genade

We ontdekken dat we allemaal ruimte hebben om te groeien als we de evaluatievragen op ons in laten werken. Ons jeugdwerk wordt geleid door onvolmaakte mensen – door ons! Maar Jezus uitermate goed in staat om onze zwakheid te gebruiken als hefboom voor Zijn heerlijkheid en onze voortgang in het geloof.

In zijn brief aan Titus legt Paulus zijn instructies uit met betrekking tot oudere mannen en vrouwen die de jongeren onderwijzen, en laat hij zien waarom het werk onder de jongere generaties van levensbelang is:

‘Want de zaligmakende genade van God is verschenen aan alle mensen, en leert ons de goddeloosheid en de wereldse begeerten te verloochenen en in deze tegenwoordige wereld bezonnen, rechtvaardig en godvruchtig te leven, terwijl wij verwachten de zalige hoop en verschijning van de heerlijkheid van de grote God en onze Zaligmaker, Jezus Christus. Hij heeft Zichzelf voor ons gegeven, opdat Hij ons zou vrijkopen van alle wetteloosheid en voor Zichzelf een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.’ (Titus 2:11-14).

Gods genade heeft je gered. De vernieuwende kracht van genade die door het evangelie geopenbaard wordt, helpt ons te erkennen dat ons falen niet definitief is. Terwijl we wachten in de hoop op de wederkomst van Christus, geeft genade Zijn bruid wat we nodig hebben om zoveel mogelijk mensen te discipelen – inclusief jongeren.

Redactie:
De auteur bespreekt in dit artikel de praktijk van ‘youth ministry’. Daarin zijn veel overeenkomsten met het jeugd- en jongerenwerk te vinden binnen de Nederlandse context. Waar dit niet het geval is, is er in de vertaling voor gekozen om naar de Nederlandse context toe te vertalen om de zeggingskracht van het artikel optimaal te laten zijn.

Het bericht Vier vragen om de prioriteiten in het jeugdwerk te evalueren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 2 | Het bevel om discipelen te maken

Transcript
Als je met een leerling het Woord van God bestudeert, is het erg belangrijk dat hij vanaf het begin begrijpt wat het Woord van God is. Als God bijvoorbeeld een bevel geeft, moeten wij daar geen verwarring over zaaien. Het is goed om dingen te memoriseren, maar dat is geen doel in zichzelf. Als iemand jou een gebod geeft, gehoorzaam je. Zeker als het van God komt. Als Jezus na Zijn opstanding beveelt: ‘Ga en maak discipelen’ (Matth. 28:19, naar het Engels), voelt dit misschien ongemakkelijk. In onze kerken gebeurt het vaak dat we mensen voeden, maar niet veel van hen verwachten. Jezus begon niet op die manier. Hij zei: ‘Volg Mij; Ik zal vissers van mensen van jullie maken.’ Het voelt misschien ongemakkelijk om tegen je leerling te zeggen: ‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’ Maar ik denk dat we daar wel moeten beginnen.

‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’

Absoluut, en dat is van groot belang. Er is groot verschil tussen op kennis gebaseerd discipelschap en op gehoorzaamheid gebaseerd discipelschap. Het gaat niet om simpelweg informatie overdragen. Als deze vierentwintig weken (of langer) alleen bestaan uit het doorgeven en opnemen van informatie, zouden jullie de plank faliekant misslaan. Wij leren mensen te gehoorzamen aan alles wat Christus ons geboden heeft.

Ontvangen om uit te delen

Ik herinner me de tijd dat ik een groepje gelovigen in Soedan onderwees over het bevel ‘maak discipelen’. We zaten in een hut van klei, onderwijzend vanuit het Woord, sprekend over het maken van discipelen. Terwijl ik sprak, keken ze mij nauwelijks aan. Want alles wat ik zei, schreven ze op. Ze dachten erover na en kwamen toen naar me toe: ‘David, wij weten dat het onze verantwoordelijkheid is om alles wat jij ons geleerd hebt naar onze stamtalen te vertalen, en het onze stammen te leren.’ Dat veranderde de dynamiek in die kleine groep volledig. Ze waren er niet enkel om te ontvangen; zij luisterden om het te kunnen reproduceren.

Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren.

Dus als jij degenen die je begeleidt echt wilt helpen, bedenk dan: ‘Hoe kunnen wij zorgen dat we dit in praktijk brengen? Hoe kunnen wij leren dit door te geven aan anderen?’ Want als het bij ons stopt, missen we de kern. Het Woord moet via ons verspreid worden naar anderen. Het mag niet bij ons stoppen.

Ja, en ze gaan zich een beetje geïntimideerd voelen. ‘Moet ík iemand anders onderwijs gaan geven?’ Laat ze weten dat je zelf ook angst kent. ‘Ik doe dit ook niet perfect. Ik moet ook bidden en het aan God vragen.’ Als mensen terugschrikken, maken we het vaak makkelijker voor hen. ‘Goed, wacht er dan nog maar even mee.’ Maar in de Schrift zien we dat de gelovigen voor elkaar bidden: ‘Ik weet dat je bang bent, maar daarom is de Heilige Geest ons gegeven. Laten we voor je bidden. Ik wil graag voor je bidden.’ Dat kan je doen met de persoon of kring die jij onderwijst. Bid voor hen. Dan zullen jullie samen ontdekken wat God doet als Hij gebed beantwoordt.

God weet wat Hij doet

Ja, het is prachtig hoe dit werkt. God weet wat Hij doet. Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren. Soms zeggen mensen: ‘Ik moet eerst nog meer leren voordat ik anderen kan onderwijzen.’ Terwijl de praktijk laat zien dat je juist in het proces van onderwijzen zelf bijleert. Door kennis door te geven, krijg je zelf dieper inzicht in die waarheden. Dat staat buiten kijf. Dat geldt ook wanneer ik een preek voorbereid. Dan beheers ik de stof beter dan ieder ander, omdat ik de onderwijzer ben en verantwoordelijkheid draag. Als mensen Gods waarheid beginnen dóór te geven, zal het dieper wortelschieten in hun eigen leven dan wanneer ze het enkel ontvangen.

Ik weet niet of jij dit weleens ervaart, maar mij gebeurt het soms dat ik anderen onderwijs en die les tegelijk zelf leer. ‘Dit wist ik ook nog niet.’ Terwijl ik onderwijs geef, leer ik zelf ook. Daarom zeg ik opnieuw; voel die druk niet. ‘Zijn juk is zacht en Zijn last is licht.’ Want Hij is bij jou terwijl jij anderen onderwijst. En terwijl jij hen aanmoedigt dat onderwijs door te geven, zullen zij zelf de kracht van de Heilige Geest en Christus’ tegenwoordigheid ervaren.

Het bericht Het bevel om discipelen te maken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er klinkt geen ‘als’ en ‘maar’ in de woorden van Petrus. Het is een heldere en duidelijke uitspraak. Er waren valse profeten onder het volk (van Israël in het Oude Testament). Dat is een onderdeel van de geschiedenis. Valse profeten waren een constant probleem in het Oude Testament. En degenen die ten onrechte beweerden profeten van God te zijn, moesten worden gestenigd. De mensen hadden zelden de behoefte om de confrontatie met hen aan te gaan, dus nam het aantal valse profeten toe en veroorzaakten ze een ramp voor het geestelijke leven van Gods volk.

Op dezelfde manier zegt Petrus: ‘Er zullen valse leraren onder jullie zijn.’ Let op de woorden ‘onder jullie’. Petrus schrijft aan de gemeente en zegt: ‘Er zullen valse profeten onder jullie zijn.’ Dus hij praat niet over New Age-mensen op televisie. Hij heeft het over mensen in de plaatselijke kerk, leden van een plaatselijke gemeente.

Er bestaat niet zoiets als een zuivere kerk aan deze kant van het graf. Je zult het nooit vinden. De tarwe en het onkruid groeien samen op. Warren Wiersbe schrijft:

Satan is de vervalser … Hij heeft een vals evangelie (Galaten 1: 6-9), gepredikt door valse dienaren (2 Korinthiërs 11: 13-12), en heeft valse christenen voortgebracht (2 Korinthiërs 11:26). . . . Satan plant zijn vervalsingen waar God ware gelovigen plant (Mattheüs 13:38).

Authentiek of namaak?

Hoe zou je het namaak-christendom herkennen?

In 2 Petrus 1 lezen we over echte gelovigen. En in 2 Petrus 2 lezen we over valse gelovigen. Als je deze hoofdstukken naast elkaar plaatst, zie je het verschil tussen authentieke en valse gelovigen.

1. Verschillende bron – Waar komt de boodschap vandaan?

Petrus zegt: ‘Want wij zijn geen kunstig bedachte verzinsels gevolgd, toen wij u de kracht en de komst van onze Heere Jezus Christus bekendmaakten’ (1:16). En dan zegt hij dat de verkeerde leraren je uitbuiten: ‘zij zullen u door hebzucht met verzonnen woorden uitbuiten  (2:3). Dus de echte leraar haalt wat hij zegt vanuit de Bijbel. De valse leraar vertrouwt op zijn eigen creativiteit. Hij verzint zijn eigen boodschap.

2. Verschillende boodschap – Wat is de inhoud van de boodschap?

Voor de ware leraar staat Jezus Christus centraal. ‘Immers, Zijn Goddelijke kracht heeft ons alles geschonken wat tot het leven en de godsvrucht behoort’ (1:3). Voor de valse leraar is Jezus niet het centrum, maar staat Hij in de marge: ‘Zoals er ook onder u valse leraars zullen zijn, die heimelijk verderfelijke afwijkingen in de leer zullen invoeren. Daarmee verloochenen zij zelfs de Heere, Die hen gekocht heeft’ (2:1).

Let op het woord ‘heimelijk’. Het komt zelden voor dat iemand in de kerk Jezus openlijk ontkent. De beweging die je wegvoert van de centraliteit van Christus is vaak heel subtiel. De valse leraar zal vertellen hoe andere mensen je leven kunnen helpen veranderen, maar als je goed luistert naar wat hij zegt, zul je zien dat Jezus Christus niet essentieel is voor zijn boodschap.

3 .Verschillende positie – In welke positie brengt de boodschap jou?

De ware christen ‘ontsnapt aan de verdorvenheid in de wereld veroorzaakt door kwade verlangens’ (1:4). Luister hoe Petrus de namaak-christen beschrijft: ‘Zij beloven aan hen vrijheid, terwijl zij zelf slaven van de verdorvenheid zijn; want door wie iemand overwonnen is, van hem is hij ook een slaaf geworden’ (2:19). De ware gelovige ontvlucht aan de verdorvenheid, terwijl de namaakgelovige er juist door wordt beheerst.

4. Verschillend personage – Wat voor soort mensen brengt de boodschap voort?

De ware gelovige streeft naar goedheid, kennis, zelfbeheersing, doorzettingsvermogen, godsvrucht, vriendelijkheid naar de broeder en liefde (1:5). De valse christen wordt gekenmerkt door arrogantie en laster (2:10). Ze zijn ‘experts in hebzucht’ en ‘hun ogen zijn vol overspel’ (2:14). Ook verachten ze autoriteit (2:10). Dit is een algemeen kenmerk van een namaakgelovige.

5. Verschillende oproepen – Waarom zou je naar de boodschap luisteren?

De ware leraar spreekt met een beroep op de Schrift. ‘En wij hebben het profetische woord, dat vast en zeker is, en u doet er goed aan daarop acht te slaan’ (1:19). God heeft gesproken en de ware leraar doet een beroep op Zijn Woord. De verkeerde leraar doet een nogal andere oproep: ‘Want door zeer hoogdravende woorden vol onzin te spreken, verlokken zij met de begeerten van het vlees en met losbandigheden mensen die daadwerkelijk ontvlucht waren aan hen die in dwaling verkeren.’ (2:18). Dus de ware leraar vraagt: ‘Wat heeft God in Zijn Woord gezegd?’ De valse leraar vraagt: ‘Wat willen mensen horen? Wat zal hen raken?’

6. Verschillend vrucht – Welke uitwerking heeft de boodschap in het leven van mensen?

De ware gelovige is doortastend en groeiend in zijn of haar kennis van Jezus Christus (1:8). De vervalsing is ‘als een bron zonder water’ (2:17). Dit is prachtige beeldspraak! Valse leraren beloven veel, maar geven je ten diepste weinig.

7. Verschillend einde – Waar leidt de boodschap jou uiteindelijk naar toe?

Hier vinden we het meest verontrustende contrast. De ware gelovige zal ‘een rijk welkom ontvangen in het eeuwige koninkrijk van onze Heere Jezus Christus’ (1:11). De valse gelovige zal ‘snelle ondergang’ ondergaan (2:1). ‘Hun veroordeling hangt al lang over hen heen en hun vernietiging sluimert niet’ (2: 3).

Jezus vertelt ons dat er velen zijn die betrokken zijn geweest bij de bediening die in Zijn Naam wordt gedaan, tegen wie Hij zal zeggen: ‘Ga van mij weg; Ik heb je nooit gekend’ (Mattheüs 7:21). Wie zijn deze mensen? Petrus beschrijft ze nauwkeurig in deze passage.

Wees niet naïef

We moeten niet onwetend zijn: ‘Er zullen valse leraren onder jullie zijn’ (2:1). Dus hoe nemen we deze waarschuwing ter harte?

Ten eerste herinnert de eenvoudige uitspraak van Petrus ons eraan dat de kerk beschermd moet worden. Onder de vele vriendelijke mensen die elk jaar door de deuren van de kerk naar binnen komen, kunnen sommigen meer kwaad dan goed doen.

Ze lijken misschien de aardigste mensen, maar ze geloven niet in het gezag van de Bijbel of de exclusiviteit van de redding in Christus. We verwelkomen zulke mensen, omdat ze Christus net zo hard nodig hebben als wij, maar we moeten niet toestaan ​​dat ze invloed hebben in de kerk.

Ten tweede kunnen sceptici altijd wijzen op hypocrisie en inconsistentie in de kerk. Dat hebben ze altijd gedaan, en dat zullen ze altijd doen. Een van de vreemdste redenen om Christus niet te volgen, klinkt als volgt: ‘Ik heb mensen in de kerk gezien die hypocriet zijn.’ Dus je wilt Christus niet volgen omdat sommige mensen die beweren dat te doen, huichelaars zijn?

Het bestaan ​​van een vervalsing is nooit een goede reden om het echte te verwerpen. Petrus zegt ons in wezen: ‘Natuurlijk zijn er valse christenen. Natuurlijk zijn er leraren die de kerk meer kwaad dan goed doen. Wat zou je anders in deze gevallen wereld verwachten? Word volwassen! Wees niet naïef! Mis niet wat echt is, simpelweg omdat je de vervalsing hebt gezien.’

Verwijs naar 2 Petrus 2:1 de volgende keer dat je iemand tegenkomt die zich achter dit excuus verstopt.

Het bericht Zeven eigenschappen ** van valse leraren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Misschien horen we het regelmatig van de dominee of onze ouders: “Je moet blijven bidden hoor.”

Dat bidden levensbelangrijk is weten we inmiddels wel. Maar hoe dan? Hoe kun je in de hectiek van alle dag, toch contact met God hebben? Ik zelf dacht dat bidden me wel aardig af ging. Totdat ik me echt ging verdiepen in het gebedsonderwijs van Jezus.’

Het bericht Twee belangrijke gebedsadviezen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voor het eerst kwam ze naar de beginnerscursus, om goed voor de dag te komen had ze een grote tas met boeken meegenomen. Echter het gaat niet om de kennis uit hele stapels boeken,
maar om de Bijbel. Dit veranderde haar leven. Ze had een zoekend leven geleid, uiteindelijk was ze uitgekomen bij de Jehova getuigen. Door de wonderlijke leiding van de Heere kwam ze in aanraking met de Bijbel. Het eerste wat ze in de Bijbel las was “Tenzij een mens opnieuw geboren wordt, hij kan het koninkrijk van God niet zien.” De voorgangers van de Jehova getuigen wisten niet wat dit betekende. Ze ging opzoek naar de echte betekenis.

Haar vraag werd wat ze wel en niet meer mocht doen. Echter iedereen persoonlijk moet biddend en lezend met de Heere erachter komen wat wel en niet mag. Dat heeft ze gedaan. Het was een hele weg die niet zonder moeite was, maar toen vond ze de zaligmaker. Hij heeft al haar zonde weggenomen en deze allemaal achter haar rug weggeworpen in de zee. Ze zijn voor altijd weg. God komt er nooit meer op terug. Ze is geen groot geleerde geworden, maar een blijvend leerling. Haar geloof is een kinderlijk vertrouwen op de Heere. Wat Hij gezegd heeft is waar. Geborgen voor tijd en eeuwigheid. Ze mag leven als leerling van Christus, Zijn woord gaat open en zij eet in Gods grazige weiden.

Het bericht Een kinderlijk vertrouwen op de Heere verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Inleiding over het Bijbelboek Prediker verscheen eerst op Geloofstoerusting.