Het bericht Verspil je leven niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn andere manieren om de vraag te formuleren:

Wat wil je echt?
Waar droom je over?
Wat voedt je hoop voor de toekomst?
Wat trekt je aandacht het meest?
Waar lees je over?
Waar zoek je naar op het internet?
Waar geef je je tijd en geld aan uit?
Wat ben je van plan om na te streven?

Of we kunnen de vraag ook negatief stellen: Welke gewenste persoon of zaak wakkert je depressie en cynisme aan, want hoe graag je hem of haar of het ook wilt, ze lijken onbereikbaar?

Waar ben je naar op zoek? Je antwoorden zullen je vertellen waar je van houdt.

Liefde is altijd op zoek

Het ligt in de aard van liefde om de geliefde te zoeken, of onze ‘geliefde’ nu een menselijke minnaar is (Hooglied 7:10), geld (1 Timotheüs 6:10), een ander werelds ding (1 Johannes 2:15), of God (Deuteronomium 4:29; 6:5). We kunnen niet anders dan zoeken naar wat we liefhebben. En we kunnen er niets aan doen dat we gedesillusioneerd, verbitterd en zelfs hopeloos worden als we denken dat we niet kunnen krijgen wat we liefhebben.

Het nastreven is het kenmerk van echte passie. Dat is waarom David dingen schreef als: ‘Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dat zal ik zoeken’ (Psalm 27:4), en ‘O God, u bent mijn God; U zoek ik vroeg in de morgen’ (Psalm 63:2). Toen hij deze psalmen componeerde, werd hij verteerd door zijn liefde voor (of verlangen naar) God. En de liefde dwong hem om zijn geliefde te zoeken.

Ook daarom schreef Paulus dingen als ‘want de liefde van Christus dringt ons’ (2 Korinthe 5:14). Het Griekse woord, synechō?, vertaald in ESV als ‘beheersen’, hebben anderen vertaald als ‘dwingen’ (NIV) of ‘beperken’ (KJV). Wat Paulus bedoelde, was dat de liefde van Christus hem aanzette – zelfs tot actie dwong – om dat na te streven wat zijn hart had veroverd, op manieren die ervoor zorgden dat sommigen dachten dat hij gek geworden was (2 Korinthe 5:13).

Liefde beheerst, dwingt en beperkt ons. Liefde jaagt na. Liefde moet handelen, want liefde in woord alleen is geen ware liefde; want ware liefde brengt altijd daden voort (1 Johannes 3:18).

Zijn we onze eerste liefde verloren?

De eerste aanwijzing dat wij onze passie voor God verloren hebben, dat Hij niet langer onze eerste liefde is, is niet het omhelzen van valse leer, het vervallen in immoraliteit of regelrechte afvalligheid. Het kan zelfs zo zijn dat we Christus nog steeds dienen en ontberingen doorstaan met een mate van trouw die de meeste waarnemers zouden toejuichen. Nee, het eerste waarschuwingsteken is te zien in Jezus’ woorden aan de gemeente in Efeze:

En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. Maar Ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten. Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik spoedig bij u en zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, als u zich niet bekeert. (Openbaring 2:3-5)

Hoewel de Efeziërs nog steeds zwoegden en geduldig rampspoed verdroegen (Openbaring 2:2), brandden ze niet langer van verlangen en waren daarom niet meer oprecht naar Christus op zoek. De liefde van Christus beheerste hen niet meer zoals het vroeger deed. En het gebrek aan ‘werken’ was de klokkenluider van hun verlies van genegenheid voor Christus. Jezus beschouwde dit als een serieus probleem en zijn waarschuwing was dringend.

Het is een serieus probleem, want als wat we liefhebben onze drijfveren bepaald, en Jezus niet Degene is die we het meest liefhebben, dan zullen we onze energie en middelen ergens anders aan besteden – hoe orthodox onze geloofsbelijdenis ook mag zijn.

Waar ben je echt naar op zoek?

Dus waar ben je echt naar op zoek? Wat we doen als we de keus hebben, wat we nastreven, wat we willen zoeken zijn indicatoren van wat onze genegenheid heeft veroverd.

Beheerst, dwingt en beperkt de liefde van Christus ons, of is het iets anders? Dienen we Christus uit een genegenheid voor Hem die zo groot is dat het moeilijk is om Hem niet te dienen, of uit een soort van vermoeide, sombere plicht? Of doen we de werken van het geloof niet meer zoals we die vroeger deden – niet omdat de focus van onze roeping veranderd is, maar omdat we het gewoon niet langer meer in ons hebben?

Jezus’ oproep aan de Efeziërs om zich te bekeren was niet alleen een waarschuwing, maar het evangelie. Bekering is de ontsnapping aan de gebondenheid van de zonde, wat voor vorm het ook aanneemt. Het feit dat bekering mogelijk is, vanwege wat Jezus voor ons aan het kruis heeft gedaan, is verbazingwekkend geweldig nieuws! De oproep om ons te bekeren is geen oproep om onze schaamte bloot te leggen en Gods fronsende blik daarover te verdragen. Het is een oproep om door de genade van God terug te keren naar de plaats van de grootste hoop en de volste vreugde.

Het is niet de vraag of we zullen zoeken naar wat we liefhebben. De vraag is: wat zoeken we echt? Onze daden zijn onze klokkenluiders, omdat die ons vertellen waar we van houden. En als we niet houden van waar we van zouden moeten houden, heeft God ons een manier gegeven om te ontsnappen aan die slavernij en om terug te keren naar echte vreugde.

Laten we dan opnieuw op zoek gaan naar de echte schat: ‘Dan zult u daar de HEERE, uw God, zoeken en u zult Hem vinden, als u Hem met heel uw hart en met heel uw ziel zoekt’ (Deuteronomium 4:29).

Het bericht Waar ben je echt naar op zoek? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik denk dat wij als jonge vrouwen de neiging hebben om te veel te kijken naar wat de wereld om ons heen vertelt over hoe een vrouw zou moeten zijn; of wat zij zou moeten doen. Toch? Laten we eens in Zijn Woord naar een aantal vrouwen kijken, als voorbeeld.

Naar wie kijken wij?

Ik werd aan het denken gezet door een stuk wat ik las uit het evangelie van Markus. In Markus 1 lezen we dat Jezus bij Simon Petrus thuiskomt en dat zijn schoonmoeder daar ziek op bed lag met koorts. Wanneer je in die tijd een fikse koorts had, wat net als vandaag op een flinke ontsteking duidt, kunnen we er wel vanuit gaan dat zij hier gemakkelijk aan zou kunnen overlijden. Een ernstige situatie dus. Waarschijnlijk was ze meer dood dan levend op dat moment. Kijk wat er gebeurt als Jezus binnenkomt: ‘En de schoonmoeder van Simon lag met koorts op bed, en zij spraken meteen met Hem over haar. En Hij ging naar haar toe, pakte haar hand en richtte haar op, en meteen verliet de koorts haar; en zij diende hen.’ (Markus 1:30-31).

Ik denk dat wij als jonge vrouwen de neiging hebben om te veel te kijken naar wat de wereld om ons heen vertelt over hoe een vrouw zou moeten zijn; of wat zij zou moeten doen.

Jezus geneest de schoonmoeder van Petrus, een prachtig wonder! Er staat ook heel kort wat zij daarna direct ging doen: zij diende hen. Dat viel mij op, ze is genezen en kan weer gezond rondlopen en het eerste wat zij doet is vervolgens in haar huis dienen. Ik zie het zo voor me dat ze meteen zorgde voor een gemakkelijke zitplek voor haar schoonzoon en de andere gasten, ze al haar spullen bij elkaar pakte en voor verfrissing en misschien een lekkere maaltijd zorgde. Het viel mij ook op dat er staat dat de mannen meteen aan Jezus vertelde over Petrus’ zieke schoonmoeder, direct toen ze thuiskwamen. Zij waren van hun kant dus erg bezorgd over deze vrouw en hadden oog voor haar welzijn.

Meer vrouwen in de Bijbel

Laten we ook eens kijken naar Lydia. Die je waarschijnlijk kent als dé purperverkoopster (ze was heus niet de enige, maar toch). Ze woonde in Tyatira en had haar hart geopend voor de Heere. Ze luisterde naar wat Paulus haar vertelde en bekeerde zich. ‘En toen zij gedoopt was, en haar huisgenoten, drong zij er bij ons op aan: Als u van oordeel bent dat ik trouw ben aan de Heere, kom dan in mijn huis en blijf er. En zij drong er sterk bij ons op aan.’ (Handelingen 16:15). Ik vind het mooi om te lezen dat zij graag wat wil betekenen nadat zij Jezus heeft leren kennen, en daar dringt ze nota bene sterk bij op aan: kom in mijn huis, laat mij jullie helpen en verzorgen, ik wil jullie gastvrouw zijn! Ze had oog voor de mannen en hun behoefte hierin, en drong er sterk bij hen op aan.

Ook Febe deed dat, over haar staat in Romeinen 16:1-2: ‘En ik beveel u Febe, onze zuster, aan, die een dienares is van de gemeente die in Kenchreeën is, opdat u haar ontvangt in de Heere op een wijze die de heiligen waardig is, en haar bijstaat in elke zaak waarin zij u nodig heeft, want ook zij heeft zelf bijstand verleend aan velen, ook aan mijzelf.’. Paulus dringt erop aan dat ze Febe als één van de heiligen, als een volgeling van de Heere Jezus, moeten ontvangen. Waarom? Omdat zij ondersteuning heeft geboden aan Paulus, en heel veel anderen. We weten niet waar die ondersteuning precies uit bestond, misschien was het een luisterend oor, bemoedigende woorden, liefdevolle verzorging of praktische hulp. Duidelijk is dat ze een geliefd dienares van Jezus was. En dat was ontzettend waardevol, zien we uit deze speciale aandacht die Paulus besteed aan hoe zij behandeld moet worden.

Tot slot, lezen we in Romeinen 16:3 en 4 over Priscilla: ‘Groet Priscilla en Aquila (haar man), mijn medearbeiders in Christus Jezus. Zij hebben voor mijn leven hun hals gewaagd. Niet alleen ik ben hun dankbaar, maar ook alle gemeenten van de heidenen.’ In Handelingen 18:2 lezen we dat dit echtpaar Paulus in huis nam en met hem samenwerkten, ze waren beiden tentenmakers. Hierin zal Priscilla een andere rol hebben gehad dan Aquila. Ze zorgde voor de mannen, ondersteunde hen, en zoals je kunt lezen: heeft haar hals gewaagd voor het leven van Paulus. En wat hadden Aquila en Priscilla gemeenschappelijk? Ze kende de Schrift. Als er namelijk een geleerde Jood, Apollos, in hun gemeente komt waarvan ze merken dat hij niet het hele evangelie kent doen ze dit: ‘En toen Aquila en Priscilla hem gehoord hadden, namen zij hem apart en legden hem de weg van God nauwkeuriger uit.’ (Handelingen 18:26) Kortom, Priscilla kende het Woord van Jezus en zij gaf haar leven en ondersteunde de gemeente. Dat is enorm moedig en een krachtig werk van de Heere God.

Wij dienen Christus

Deze vrouwen laten jou en mij zien wat zij wilden doen zodra Jezus hen genezen had; wat zij deden in hun gemeente; wat zij deden als één of meer van de discipelen van Jezus in nood waren: dienen en zorgen. Hun huis openstellen, hun tijd en leven geven, voorzien in hun lichamelijke behoeften, meedenken en ondersteunen.

Wij zijn als vrouwen nodig, als ondersteuners en helpers, in dienst van en getuigend van Jezus Christus, die het Hoofd is van allen!

En tot slot, het Woord kennen, bewaren en vertellen. Getuigen dus! Hopelijk krijgt het dienen voor jou als vrouw nu een mooiere betekenis dan je wellicht hiervoor had. Het is door God in de vrouw gelegd: mannen kunnen dit niet op de manier zoals vrouwen dat kunnen. Ik hoop dat je met een blijmoedig hart dit leest en met bewondering naar deze vrouwen kijkt. We mogen van hen leren, laten we dat ook doen. Wij zijn als vrouwen nodig, als ondersteuners en helpers, in dienst van en getuigend van Jezus Christus, die het Hoofd is van allen!

Het bericht De vrouw die Jezus volgt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb het woord mislukking overal in mijn dagboeken gekrabbeld. Ik heb me afgevraagd of de duisternis ooit zou oplichten. En ik heb bittere tranen gehuild door ogenschijnlijk eindeloze nachten.

Dat was tijdens de zwartste tijd in mijn leven. Ik voelde me waardeloos. Depressief. Verkeerd begrepen. Maar ik zou die tijd van falen niet verruilen voor wat dan ook in deze wereld. Hoewel ik het niet zou willen herbeleven, hebben de dingen die ik erin heb geleerd het pad van mijn leven veranderd.

Ik had mezelf lang gedefinieerd aan de hand van mijn prestaties. Wat ik deed en hoe ik het deed, bepaalde mijn waarde. Ik ging als de beste leerling van de middelbare school af. Na mijn studie en het behalen van mijn master, heb ik mijn carrière ingeademd, altijd klaar voor de volgende promotie. Na het starten van een gezin, verlegde ik mijn focus naar het zijn van een geweldige vrouw en moeder. Ik maakte gastronomische maaltijden voor mijn familie en vrienden, nam foto’s van elke adem van mijn kinderen, en maakte plakboeken om elke gebeurtenis te herdenken.

Ik luisterde naar mijn man, bad voor hem en maakte tijd vrij om samen te zijn. Ik plantte elke vrijdag gezinsavonden, leidde Bijbelstudies met mijn kinderen en gaf ze jarenlang thuis onderwijs. Ik had regelmatig stille tijd, doceerde vrouwenbijbelstudie en begeleidde vrouwen over het huwelijk.

Het leek allemaal goed te werken. En toen stopte dat ineens. Op een dag viel alles uit elkaar.

Mijn man vertrok naar een andere vrouw met een lijst aan tekortkomingen die ik had als echtgenote. Mijn kinderen liepen in boosheid weg van God en benadrukten mijn falen als ouder. Ons huis werd een plaats van woede en spijt, het tegenovergestelde van het heiligdom dat het eens was. Mijn armen begonnen te falen vanwege post-polio en dus moest ik stoppen met koken, scrapbooking en entertainen en me concentreren op zelfzorg.

Mijn professionele prestaties leken waardeloos, of zoals een voormalig klasgenoot zelfs plaagde: “Dus wat ben je nu aan het doen – gewoon thuis blijven? Je hebt aardig wat geld uitgegeven aan diploma’s die je niet eens gebruikt!”

Ik plaatste vraagtekens bij mijn bediening. Vroeg God nog steeds van me om te onderwijzen? Ik wist dat gescheiden vrouwen vaak niet welkom waren in het christelijk leiderschap.

Alles waarvoor ik had gewerkt was verdwenen. Alles wat ik had gewaardeerd viel uiteen. Alles dat me vreugde bracht, werd vernietigd.

Alles behalve God.

God was alles wat ik kon vasthouden in die donkere dagen. Het was pijnlijker dan ik zelfs kan verwoorden. Mijn vrienden en familie verzamelden zich om me heen, maar vanbinnen was ik stervende.

Deze buitengewone mislukking vaagde alles weg waar ik me aan vasthield. Die uiterlijkheden waardoor ik me zelfgenoegzaam voelde in mijn comfortabele christelijke leven. Mijn menselijke inspanning om het goed te doen. En het was in het verlies van al die externe decoratie, in de vernietiging van die prestaties die me eerder hadden gedefinieerd, dat God de diepste plekken in mij raakte. Ik had Hem nu nodig op manieren die ik nooit eerder nodig had.

Mijn wandel met God was de meest echte die ik ooit heb gehad. Er was niets om achter te verbergen. Niemand dacht dat ik mijn leven op orde had. Ik had geen schijn die ik kon ophouden. Alles was blootgelegd. En ik begon langzaam te beseffen dat deze epische mislukking een enorm geschenk was. God liet me zien dat zelfs als alles wat ik had werd weggenomen, Hij nog steeds genoeg zou zijn. En als gevolg daarvan werd ik minder bang voor de toekomst en had ik meer vertrouwen in God.

God liet me zien dat zelfs als alles wat ik had werd weggenomen, Hij nog steeds genoeg zou zijn. En als gevolg daarvan werd ik minder bang voor de toekomst en had ik meer vertrouwen in God.

Omdat mijn leven werd getest door tegenspoed en falen, kreeg ik een duidelijker beeld van wie ik was. Het was niet gebaseerd op mijn prestaties. Wat mensen van mij dachten. Wat ik deed of had gedaan.

Mijn identiteit was gebaseerd op Christus.

Het was midden in die donkere tijd dat ik begon te schrijven. Ik had nog nooit iets formeels geschreven, maar ik wilde delen wat God me had geleerd. Niet gebaseerd op wat ik had gedaan, maar op wat Hij had gedaan.

Mijn bediening was geboren uit mijn mislukkingen. Uit het verlies van alles wat ik waardeerde. En het vertrouwen op Gods buitengewone genade. Mijn successen in het leven hebben me nooit veiligheid gegeven. Integendeel, ze hebben me onder druk gezet om te blijven slagen. Maar falen heeft me een innerlijk zelfvertrouwen gegeven. Het heeft me over mezelf geleerd. Over mijn hart. Wat ik waardeer. Waar ik op kan leunen. Wat kan en zal worden geschud. En wat onwrikbaar was.

Wat God doet met ons falen is wat er echt toe doet. Hij gebruikt onze mislukkingen op opmerkelijke manieren wanneer we onszelf aan Hem toevertrouwen.

We falen allemaal. Soms op grote openbare manieren. En vaker op kleine dagelijkse manieren. Maar wat God doet met ons falen is wat er echt toe doet. Hij gebruikt onze mislukkingen op opmerkelijke manieren wanneer we onszelf aan Hem toevertrouwen.

We zien dat in de Bijbel. David zondigde tegen God toen hij besloot een telling te houden, zijn volk te tellen in plaats van op God te rekenen. God strafte hem en in Davids berouw bouwde hij een altaar op de dorsvloer van de Jebusiet Aurana. En het was precies op die grond, de plaats van Davids falen en berouw, dat de tempel van de Heer werd gebouwd.

Gods tempel in Jeruzalem, de heiligste plaats waar Hij met de mens op aarde zou wonen, werd gebouwd op grond van menselijk falen. Wij hebben Gods niets aan te bieden. Hij is niet geïnteresseerd in onze prestaties. Hij wil ons hart. Onze bekering. Onze afhankelijkheid van Hem.

God doet zijn meest buitengewone werk als we niet op onszelf kunnen vertrouwen. Wanneer we ons realiseren dat het niet om ons gaat. Wanneer we op Jezus leunen.

Op dit moment woont God niet in een tempel die door menselijke handen is gemaakt. Hij woont in ons. En op dezelfde manier is Gods grootste werk in ons gebaseerd op onze mislukking. God doet zijn meest buitengewone werk als we niet op onszelf kunnen vertrouwen. Wanneer we ons realiseren dat het niet om ons gaat. Wanneer we op Jezus leunen.

En verbazingwekkend genoeg gebruikt God onze mislukkingen om Zijn goedheid en genade en toereikendheid te tonen aan een wereld die wanhopig de kracht van God moet zien in een leven dat van Hem afhankelijk is.

Gods genade is genoeg voor mij. En Zijn kracht wordt volbracht in mijn zwakheid.

Het bericht De zegen van mislukking verscheen eerst op Geloofstoerusting.

God heeft mensen zo gemaakt dat ze geboren worden en naar de volwassenheid toegroeien in familieverband, te midden van andere mensen.

Schweitzer overdrijft natuurlijk. Een leven met God gaat over veel meer dingen, maar die komen wel allemaal samen in het voorbeeld dat iemand is voor anderen. De termen ‘mentorschap’ en ‘vorming’ klinken misschien modern, maar het idee erachter is al heel oud. Uit de manier waarop Hij ons geschapen heeft, kunnen we al afleiden dat Hij zoiets in gedachten had. Hij maakte mensen naar Zijn beeld. Wij moeten Zijn voorbeeld volgen en Zijn karakter gelijkvormig worden. Door de menswording van Christus kwam God in de wereld op een manier die wij konden begrijpen een waardoor we ons tot Hem konden verhouden. Hij kwam, zoals Petrus het zei, om een voorbeeld na te laten ‘opdat u Zijn voetsporen zou navolgen’ (1 Petrus 2:21).

Wij krijgen allemaal een taak als het gaat op het nalaten en volgen van goede voorbeelden. God heeft mensen zo gemaakt dat ze geboren worden en naar de volwassenheid toegroeien in familieverband, te midden van andere mensen. We komen niet voort uit onszelf en zijn ook niet direct volwassen mensen als we ter wereld komen. God heeft het zo uitgedacht dat liefhebbende ouders een belangrijke rol spelen in de weg naar de volwassenheid.

Gemeenschap

Op die manier wil God Zichzelf ook bekendmaken in deze gevallen wereld. Onder het Oude Testament riep God Abraham en zijn nageslacht om een heilig, bijzonder volk te zijn, anders dan de rest van de wereld. Ze moesten bijzonder zijn in die zin dat de wereld het karakter van God weerspiegeld zou zien in de samenleving, doordat ze iets van Zijn waarden en belangen lieten zien. Als God in Leviticus 19 tegen Zijn volk zegt: ‘Heilig moet u zijn, want Ik, de HEERE, uw God, ben heilig’, had Hij het niet alleen tegen individuen – tegen Mozes, Aäron of Jozua. Hij sprak zeker ook tegen hen, maar in Leviticus 19 vers 1 zien we dat God Mozes uitdrukkelijk de opdracht geeft om dit tegen de hele gemeenschap van de Israëlieten te zeggen. De wetten die Hij hun vervolgens gaf hadden alles te maken met relaties, gelijkheid, rechtvaardigheid en sociale interactie. Als deze mensen dus naar elkaar omzagen – naar de verlorenen en de onaanzienlijken, naar de vreemdelingen en de kinderen – zouden ze daarmee iets laten zien van het karakter van hun rechtvaardige en barmhartige Schepper.

Dat Israël niet beantwoordde aan deze hoge roeping is een van de belangrijkste aanklachten van God tegen het volk in het Oude Testament. Daarom verandert er op een gegeven moment iets: in Ezechiël 5 wordt Israël gesteld tot een negatief voorbeeld voor de omringende volken. De HEERE zegt dan tegen het volk: ‘Dit is Jeruzalem: Ik heb het te midden van de heidenvolken gezet met landen eromheen. (…) Ik zal u tot een puinhoop maken en tot smaad onder de heidenvolken die rondom u zijn, voor de ogen van ieder die voorbijgaat. Wanneer Ik over u strafgerichten voltrek in toorn, in grimmigheid en in grimmige bestraffingen, zult u gesmaad en gehoond worden door de heidenvolken die rondom u zij; u zult voor hen een waarschuwing en een reden tot ontzetting zijn. Ík, de HEERE, heb gesproken’ (Ezechiël 5:5, 14-15, naar de Engelse vertaling).

Herhaaldelijk zegt God in het boek Ezechiël dat Hij alles wat Hij met Israël doet, doet omwille van Zijn eigen naam. Dat wil zeggen: Hij doet dat opdat de waarheid over Hem bekend zal worden onder alle volken.

Kinderen van het licht

Zo is het ook Gods plan om door de kerk in het Nieuwe Testament heen een getuigenis te geven Wie Hij is. In Johannes 13 zegt Jezus dat de wereld zal zien dat we Zijn discipelen zijn als we elkaar liefhebben zoals Hij ons ook liefgehad heeft. En Paulus schrijft aan de gemeente van Efeze: ‘U was voorheen duisternis, maar nu bent u licht in de Heere; wandel als kinderen van het licht’ (Efeze 5:8).

Door te leven als christelijke gemeenschap leren we elkaar en de wereld om ons heen meer over God.

In ons persoonlijk leven als christen, maar in veel grotere mate in het gemeenteleven, laten we Gods licht van hoop schijnen in deze donkere wereld zonder hoop. Door te leven als christelijke gemeenschap leren we elkaar en de wereld om ons heen meer over God. Als we elkaar liefhebben, laten we iets zien van wat het is om God lief te hebben. Aan de andere kant geldt ook: ‘Wie zijn broeder, die hij ziet, niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben, Die hij niet gezien heeft?’ (1 Johannes 4:20).

In onze heiligheid laten we iets zien van Gods heiligheid. Onze zondige natuur en de wereld om ons heen moedigen ons aan tot een leven vol egoïsme en frustratie, maar wij zijn geroepen om mensen hoop te geven en om te laten zien dat er ook een andere manier van leven bestaat.

Predikanten en voorgangers, wat leert de wereld om ons heen van onze gemeente over God? Dragen we uit dat God Zich beperkt tot ons ras. Dragen we uit dat Hij de zonde door de vingers ziet en dat Hij ontrouw, kleinzielig gedoe en geruzie tolereert? Hebben we onze gemeenteleden geleerd om ernst te maken met de grote taak – het grote voorrecht – om de vitrine, de etalage, de reclametekst, de website te zijn waar Gods karakter wordt gepresenteerd?

Slecht getuigenis

Wat is dat een geweldig voorrecht en wat staan we daar vaak weinig bij stil! Als het lukt om meer mensen naar de kerk te krijgen, denken we op een of andere manier dat dat ons ontslaat van de verantwoordelijkheid voor de mensen die al jaren lid zijn. Maar wat gaat er op dit moment eigenlijk van die mensen uit? Hoe veel inspanning kan het kosten om ondanks het slechte getuigenis dat zij uitdragen het goede getuigenis te laten overheersen, het getuigenis van het werk van God in het leven van mensen die echt tot bekering zijn gekomen.

In de kerkelijke tucht gaat het uiteindelijk niet om genoegdoening of wraak. Dat is iets wat God toekomt en waar vergeven zondaren zoals wij ons niet mee bezig mogen houden (zie Deuteronomium 32:35 en Romeinen 12:19). Maar het is wel onze taak om tegenover anderen te getuigen van Wie God is. We zijn geroepen om in ons leven en ons gedrag een voorbeeld te zijn.

Het is de taak van de kerk om God te vertegenwoordigen door vóór heiligheid te zijn en tegen de zonde.

Heb je weleens opgemerkt hoeveel belang Paulus in zijn brieven hecht aan de vraag hoe een ouderling in de buitenwereld bekendstaat? Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, maar een ervan zal zeker zijn dat een ouderling de gemeente vertegenwoordigt tegenover de wereld. De hele kerk zal vast net als hij zijn. Daarom is Paulus ook woedend in 1 Korinthe 5. Heb je opgemerkt tegen wie Paulus zo’n scherpe toon aanslaat? Hij geeft geen uitbrander aan de man die een zondige seksuele relatie is aangegaan. In plaats daarvan bestraft hij de gemeente, die dergelijke zonden kennelijk tolereerde onder haar leden!

We weten dat sommige van onze mensen verdrietig genoeg in de zonde verstrikt zullen raken, zelfs als ze aanvankelijk een goede belijdenis hebben afgelegd. We geloven dat ten minste sommigen van hen zich uiteindelijk weer zullen bekeren en terugkomen. Maar we mogen nooit van een gemeente vragen dat ze hun gezamenlijke verantwoordelijkheid veronachtzamen. Het is de taak van de kerk om God te vertegenwoordigen door vóór heiligheid te zijn en tegen de zonde. Hier ging het Paulus uiteindelijk om in zijn scherpe vermaningen aan het adres van de Corinthiërs – hun gedrag had veel weg van de zonde van het afgodische Israël in het oude Testament.

Tolerantie

Vrienden, wat zou Paulus zeggen van jouw gemeente, of van de mijne? Hoeveel afwezigheid tijdens de diensten tolereren we uit naam van liefde? Hoeveel overspelige relaties of scheidingen op on-Bijbelse gronden staan we binnen onze gemeente toe zonder er iets van te zeggen? Terwijl we op die manier de boodschap overbrengen aan de mensen om ons heen: ‘Wij zijn helemaal niet anders dan jullie.’ Hoeveel ruzieachtige mensen geven we de ruimte om de gemeente te scheuren vanwege kleinigheidjes? En hoeveel valse boodschappen mogen er gebracht worden?

Geliefde broeder, of je dit nu leest als dominee, ouderling, leider, leraar of gewoon als gemeentelid, wees je bewust van de geweldige verantwoordelijkheid die op ons rust. Bedenk hoe we het getuigenis van God het best kunnen uitdragen – door de zonde in ons midden te negeren of door met zachtmoedigheid aan herstel te werken in de levens van hen die in de zonde gevangen zitten. Dat is ook wat Paulus ons in Galaten 6 vers 1 opdraagt. Wat zou de God die wij dienen beter weerspiegelen? Doet Gods barmhartigheid ooit afbreuk aan Zijn heiligheid in Zijn Woord? En in Zijn gemeente? Wat is onze taak in dit opzicht?

Wees je bewust van het voorbeeld dat je bent voor de wereld om je heen. God heeft een geweldig plan met Zijn volk, maar ook met Zijn wereld. Hij roept ons om dat te laten zien in woord en daad. Doen we dat? Moge God ieder van ons helpen om trouw te zijn aan deze grote roeping.

Het bericht De kracht van een goed voorbeeld verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op deze vragen gaat dr. G.A. (Gert) van den Brink in, tijdens de vragenbeantwoording na zijn lezing ‘Kun je God dienen met een gebrekkig leven?’

Het bericht ‘Ik stelde mij beschikbaar, maar het mislukte – wat nu?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op deze vragen gaat dr. G.A. (Gert) van den Brink in, tijdens de vragenbeantwoording na zijn lezing ‘Kun je God dienen met een gebrekkig leven?’

Het bericht Beschikbaar zijn voor God ** – hoe doe ik dat concreet? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is het waar of niet? Ik bedoel: dat je gedachten in een zee verzinken? Het is op dit moment wellicht niet de gedachtenzee waar het lied oorspronkelijk op doelt. Het lied zingt over een verzonken zijn in de overdenking van Jezus’ lijden voor ons. ‘Zó zwaar! Gemarteld en geslagen. Tot in de dood…’

Maar in ons land, nee, in de wereld voert momenteel een ander lied de boventoon. Een lied van wanhoop, angst en onzekerheid. Een zee van ramp slaat met haar golven. En onze gedachten verzinken erin. We worden overspoeld met het nieuws van het virus dat de wereld in haar greep houdt. En we denken na over de gevolgen ervan. Wat betekent deze crisis voor mijn gezondheid? Wat betekent deze crisis voor mijn voorraad aan de nodige levensmiddelen? Voor mijn bedrijf? Voor mijn vrijheid? Begrijpelijke vragen. Hoewel… Jezus kijkt ons aan en zegt: ‘Ben je alléén maar daarmee bezig? Met de vragen: Wat zullen we eten? En: Wat zullen drinken? En: Waarmee zullen we ons kleden? Kind toch! Al deze dingen zoeken de heidenen. Zoek jij nu eens eerst het Koninkrijk van God!’

Het is een tekst die mij altijd zo troostrijk in de oren klonk. God die zegt: ‘Kind, Ik weet wat je nodig hebt! Wees niet bezorgd, maar zoek Mijn Koninkrijk daarentegen. De rest geef ik je er wel bij.’ Maar die teksten die mij als een troost in de oren klinken, klinken momenteel meer als een verwijt. ‘Je bent alleen maar bezig met die dingen die de heidenen zoeken.’

Ik voel me als een Petrus, die zijn tijd doorbrengt bij het lopend vuurtje van het coronanieuws.

Ik voel me als een Petrus, die zijn tijd doorbrengt bij het lopend vuurtje van het coronanieuws. En ik staar me blind op dat vuurtje, en vergeet – of nou ja, is het vergeten? – dat ik bij die Man daar hoor. Die Man met die geselstriemen op Zijn rug. Het is lijdenstijd. Maar in een zee van rampnieuws en paniek verzinken mijn gedachten. En dat terwijl mijn aandacht juist nu gericht had moeten zijn op het Lam van God, dat de zonden van de wereld weggedragen heeft!

‘Makkelijk praten’, hoor ik je zeggen. ‘Jij hebt geen bedrijf! Jij zit qua gezondheid niet in de gevarenzone!’ En ik had je gelijk gegeven als ik hier slechts mijn eigen mening op tafel had gelegd. Maar de opdracht om niet slechts druk te zijn met datgene waar de heidenen druk mee zijn en de opdracht om eerst Gods Koninkrijk te zoeken, komen niet uit mijn mond. Deze woorden worden uitgesproken door Iemand die juist in de gevarenzone zit. ‘Wees niet bezorgd over de dag van morgen’ zegt de Man die morgen of overmorgen aan het kruis geslagen zal worden en ten onder gaat aan het virus van de zonde. ‘Tot in de dood als mens gehoorzaam wezen…’

Zijn ogen zoeken contact om mij van vijand en tegenstander van God in een vriend te veranderen.

De adem uit Zijn mond die deze woorden vergezelt, probeert het lopend vuurtje, waar ik mij al dagenlang blind op staar, uit te blazen. Het mag wel eens even heel koud worden in de ruimte van mijn hart. Dat ik, haast in paniek, uit zou schreeuwen: ‘Waar zou ik nog op bogen?’ Ik sta als bevroren aan de grond genageld als ik voel hoe koud het is, nu God alle afleiding het zwijgen op heeft gelegd. Mijn trots is gebroken en ik sta in mijn hemd voor Zijn aangezicht: het geestelijke outfit waarin God mij wilde hebben. Om me te laten zien wie ik zonder Hem ben.

Daar loopt Jezus. Met een gebogen rug over de Via Dolorosa. Zijn ogen zoeken contact om mij van vijand en tegenstander van God in een vriend te veranderen. En dan? Dan breekt ineens die seconde van genade aan: het lukt Hem! We hebben oogcontact. En op dat moment wakkert de Heilige Geest een onuitblusbaar vuur aan in mijn hart. Ik word warm als ik Hem daar zie gaan. Tot in de dood geeft Hij zich!

‘Zou’, zo stamelt mijn ziel als ik Hem zie lijden,
‘Zou ik aan U, voor zúlk een bitter lijden,
mijn hart niet wijden?’

Het bericht Seconde van genade verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen.

Opvallend aan ‘Arcade’ is dat het geen suikerzoete lovesong is. Duncan schreef het na het verlies van een dierbare, iemand die op jonge leeftijd is gestorven. “Ze is tot op het laatst verliefd gebleven op de man die haar verlaten had”, vertelt hij in een interview (bron). Niet echt een luchtig liedje dus. Het gaat over liefde die niks oplevert, die geen ‘winst uitkeert’.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen. Met een ander mens, maar ook met God. Neem Paulus. Eerst was hij een fanatieke wetsgeleerde. Christus’ liefde werd hem te veel en ‘overmocht’ hem. Hij kon niet anders dan Hem navolgen. Maar wat leverde het hem op? Regelmatig stond hij oog in oog met de dood. Driemaal is hij gegeseld, eenmaal gestenigd, driemaal leed hij schipbreuk en eens zwalkte hij een etmaal lang op zee rond. Paulus moest zwoegen en tobben, met veel slapeloze, nachten, honger, dorst, kou en onvoldoende kleding (2 Kortinthe 11). Loving Christ is a losing game?

Christus liefhebben en Hem volgen is een ‘losing game’.

En kijk naar christenen vandaag. SGP’er Kees van Staaij sloeg pas nog alarm in de Tweede Kamer over de groeiende christenvervolging. In Syrië daalde het aantal christenen van 1,7 miljoen in 2011 tot onder de 450.000. In Irak zijn minder dan 120.000 christenen over – dat waren er voor 2003 nog 1,5 miljoen. Hebreeën 11 lijkt vandaag brandend actueel. “Zij zijn gestenigd, in stukken gezaagd, in verzoeking gebracht, met het zwaard ter dood gebracht…”
In het laatste couplet verwijst Duncan naar een ‘penny slot’; een speelautomaat in een casino waar je kleingeld in gooit om te gokken. Hij vergelijkt de liefde met een gokspel dat je uiteindelijk verliest. “How many pennies in the slot? Giving us up didn’t take a lot…”

Hierin ligt wel een levensgroot verschil met het liefhebben van Christus. Ja, Hem volgen is een ‘losing game’. Maar wel vanuit de vaste hoop dat dat verlies maar tijdelijk en heel betrekkelijk is. Jim Eliot, een zendeling die op 28-jarige leeftijd werd vermoord, verwoordde het raak in zijn dagboek: “Je bent geen dwaas als je opgeeft wat je niet kunt houden om daarmee te winnen wat je niet kunt verliezen.”

Deze column is met toestemming overgenomen van het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Christus volgen: ‘a losing game’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de christelijke sociale media zie ik elke dag weer hoe ongelooflijk bedreven wij evangelicalen zijn in leerstellige kritiek, culturele terechtwijzingen, theologische analyse, Bijbelse exegese, voor het geloof strijden in apologetische en ethische debatten, kernachtige geestelijke dooddoeners, religieus advies, en natuurlijk het citeren van huidige en vroegere christelijke leiders, maar wat minder overheersend lijkt is aanbidding van Jezus.

Als we een Bijbelvers zien, bereikt haar betekenis ons hoofd en kunnen we er intelligente dingen over uitleggen, maar als we Christus voor ons zien, zijn we dan ondersteboven van Zijn schoonheid en jubelen we vol ontzag? Aanbidden we Jezus?

Als we in het nieuws zien dat iemand zich dwaas gedraagt, vindt onze rechtvaardige verontwaardiging meteen een weg via onze vingers naar ons toetsenbord. Maar als we Christus voor ons zien, brokkelt onze rechtvaardigheid dan af en vallen we smekend aan Zijn voeten? Aanbidden we Jezus?

Als we een van onze christelijke helden iets slims of grappigs of uitdagends zien zeggen, sturen we hem een digitaal complimentje en herhalen we de boodschap vol lof. Maar als we Christus voor ons zien, verhogen we Hem dan in ons hart en verkondigen we Zijn glorie met luide bijval? Aanbidden we Jezus?

Als we zien dat iemand fout zit op het Internet, voelen we de verantwoordelijkheid om van ons te laten horen, om het gat tussen hun onwetendheid en onze zekerheid te vullen. Maar als we Christus voor ons zien – de allerhoogste, soevereine Redder – voelen we dan verwondering over Zijn luister?

Als we op Jezus zien, worden we dan warm van binnen? Of halen we onze schouders op? Sommige belijdende christenen lijken helemaal niet over Christus te spreken. Zij moeten zichzelf afvragen: ‘Aanbid ik Jezus?’ Is Jezus onze mascotte geworden, onze projectie? Als je naar Hem kijkt, wat zie je dan?

Er is niets mis mee om het publieke terrein op internet te gebruiken voor allerlei boodschappen, van serieus tot onzinnig, en dat wil ik ook helemaal niet suggereren. Ik wil alleen soms even vragen: ‘Maar aanbid je Jezus ook? Je lijkt je druk te maken over allerlei dingen, maar het is niet duidelijk of je Jezus liefhebt’. Ik denk niet dat we uit wat uiterlijk vuur zomaar kunnen afleiden dat iemands binnenste brandt van liefde tot Christus.

Christus is het hoogste van alles wat waardevol is, het centrum van alles wat glorieus en heerlijk is. Hij is het centrum van het bestaan. Hij is de Zoon van de levende God, de Alfa en Omega, de Eerste en de Laatste, Die was en is en komen zal. ‘Kom laten wij Hem aanbidden!’, en Hem niet uitpluizen, gebruiken of analyseren.

“Laten zo spreken wie de HEERE verlost heeft…” – Psalm 107:2

“Hoe lieflijk zijn op de bergen de voeten van hem die het goede boodschapt, die vrede laat horen, die een goede boodschap brengt van het goede, die heil laat horen, die tegen Sion zegt: Uw God is Koning.” – Jesaja 52:7

Het bericht Aanbid je Jezus? verscheen eerst op Geloofstoerusting.