Het bericht Verspil je leven niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Daarom verliezen wij de moed niet – je hebt er al over gehoord en er valt nog veel over te zeggen – integendeel, ook al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd. Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg. Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn van het ogenblik, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig.

Paulus beweert hier iets te hebben ervaren dat iedereen in de wereld wil ervaren. Dit is een stevige bewering. Hij beweert het geheim gevonden te hebben voor een ervaring die iedereen in de wereld wil hebben: ‘Daarom verliezen wij de moed niet …’ – nee, dat doen we niet. Maar waarom niet?

Het bericht De heerlijkheid van God in het licht van de eeuwigheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Waarom moeten wij dit kruiswoord horen? Het lijkt nogal privé. Een Zoon voor Zijn sterven, een moeder in verdriet, een vriend die erbij wil zijn. Jezus draagt de zorg voor Zijn moeder aan Johannes over. Maar daarin blijkt dat Hij Zichzelf verloochent. De Heere Jezus zet een nieuwe bloedband centraal: een band door het bloed van het Lam.

Deze Bijbelstudie is de derde van zeven delen uit de serie ‘Wat heeft Jezus aan het kruis jou te zeggen?’

Het bericht ‘Vrouw, zie uw zoon, … zie uw moeder’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Voorkom verhuisstress verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Die speedboot vaart heel snel, en vooraan staan blitse jongens in dure pakken met hun haren in de wind magnumflessen champagne leeg te spuiten, terwijl hun mooie vrouwen kirren van plezier. Maar achteraan vallen mensen uit de boot, omdat het zo snel gaat en er geen relingen zijn. Door het geraas horen de succesboys dat niet. En achter die speedboot varen wij, de psychiaters en de psychologen, in rubberbootjes. Wij vissen de overboord gevallen sukkelaars op en geven ze droge kleren.”

Psychiaters en psychologen kunnen veel betekenen voor jongeren die uit de speedboot zijn getuimeld. Ze kunnen je helpen met zwemmen. Of om een nieuw bootje te vinden. Misschien ontdek je dan: Is het leven vooraan op de speedboot eigenlijk wel zo tof? Want een leven met succes, blingbling en mooie vrouwen is nog niet gelijk een gelukkig leven. Eminem, één van de succesvolste rappers ooit, kan erover meepraten. Luister maar naar zijn nieuwe single ‘Darkness’. “I don’t wanna be alone”, rapt hij. “I don’t wanna be in the darkness.”

Leven op TINA is voor niemand makkelijk. Gelukkig zijn er psychiaters en psychologen. Da’s een zegen. Net als ‘gewone’ mensen die naar elkaar omzien. In de kerk, in je familie, op school. Tegelijk hebben die meestal niet op álle nood een antwoord. Dietrich Bonhoeffer (een dominee die vanwege zijn verzet tegen Hitler in 1945 is opgehangen) schreef: “Het grootste psychologische inzicht, de grootste begaafdheid en ervaring zijn niet in staat dat ene te begrijpen: wat zonde is. Menselijk inzicht weet van nood, van zwakheid en mislukken, maar het kent de goddeloosheid van de mensen niet.”

Jezus kent die goddeloosheid. Hij heeft de beker van onze zonde, haat en goddeloosheid tot op de bodem leeggedronken. Tegen de ‘sukkelaars’, achter én voor op speedboot TINA, zegt Hij: “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Leven op speedboot TINA verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Of je probeert hier op aarde er zoveel mogelijk een paradijs van te maken. Lukt je dat? Als we eerlijk zijn, gaat dat niet lukken. Er is altijd wel iets in het leven wat onrust, pijn geeft. En toch kan je naar een paradijs waar je echt rust vindt, waar vrede is, waar geen verdriet en pijn meer is. Hoe je daar komt?

Bekijk deze video van de toespraak van Marc de Gooijer tijdens een dienst bij Brug010.

Het bericht Ga je mee op reis ** naar het paradijs? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Na 18 dagen begint het hartje van de baby te kloppen.
Na 21 dagen pompt de baby zijn eigen bloed met zijn eigen bloedgroep door zijn eigen bloedsomloopsysteem.
Na 28 dagen beginnen zijn ogen, zijn oren en zijn ademhaling vorm te krijgen.
Na 42 dagen kunnen hersengolven waargenomen worden en de baby heeft reflexen.
Na zeven weken zou je een plaatje kunnen zien van je baby die op z’n duimpje zuigt.
Na negen weken, nog voor de meeste vrouwen het kunnen zien (of zelfs weten) dat ze zwanger zijn kan de baby al soort van zien, slikken, zijn tong bewegen en een vuistje maken.
Na acht weken zijn alle lichaamssystemen present.
Na elf weken heeft de baby nageltjes en maakt zelf al ademhalingsbewegingen.
Na vijftien weken heeft de baby de smaakpapillen van een volwassene.
Na zestien weken zijn de genitale organen duidelijk te onderscheiden, en kan de baby iets pakken met zijn handjes, zwemmen, schoppen, zich omdraaien en een salto doen, en de moeder voelt het niet.
Na zeventien weken droomt de baby al.
Na achttien weken werken de stembanden en kan de baby huilen.
Na 20 weken (wanneer je een echo laat maken) heeft de baby haar op zijn hoofd, weegt een pond en is ongeveer 30 centimeter lang. Het kind kan de stem van zijn moeder herkennen.
Na 24 weken overleeft meer dan de helft van de baby’s in ons land een te vroege geboorte, en dat cijfer gaat elke week exponentieel omhoog.

Het leven is kostbaar. Elk menselijk leven.

En deze jonge kinderen hebben niet vanzelfsprekend het recht om te leven?

Verdienen grotere mensen meer bescherming dan kleinere mensen? Heeft je 3-jarig kind meer rechten dan je 3-maand oude kind, omdat het oudere kind al kan praten? Heeft een tiener meer rechten dan een 4-jarige, omdat hij mag autorijden? Veranderen jouw rechten als mens als je een auto kunt rijden, thuis zit, een pak draagt, badkleding draagt, of onder water bent? Veranderen jouw rechten naarmate je in een andere omgeving zit?

Heb je minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Waarom zouden die paar centimeter door het geboortekanaal de rechten veranderen die de baby heeft als een menselijk persoon? Een antwoord zou kunnen zijn: ‘De baby is nu eenmaal volledig afhankelijk van de moeder.’ Heeft de persoon die zich elke dag op insuline moet vertrouwen ook minder rechten om dat te doen om zich zo in leven te houden? Heeft de persoon die een paar keer per week voor een dialyse op pad moet omdat hij anders zou sterven ook minder rechten? Hebben zij vanwege die afhankelijkheid van iets of iemand anders minder rechten om te leven? Wat als je elke dag medicatie in moet nemen om je cholesterol laag te houden, zodat je geen vervroegde dood sterft? Heb je dan minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen

Elk menselijk leven is kostbaar. Ongeboren leven is kostbaar. Kinderen met een beperking zijn kostbaar. Ouders die ouder worden zijn kostbaar, zelfs als zij zich dit niet meer herinneren omdat ze lijden aan dementie. Zij zijn nog steeds gemaakt naar het beeld van God. Kinderen of ouders die non-verbaal zijn, zij die in een rolstoel zitten, zij die compleet afhankelijk van doktoren zijn, zij zijn ook kostbaar. Al het leven gaat God aan Zijn hart. Als we onze ogen open hebben kunnen we dit in de meest verrassende passages in de Bijbel vinden. Neem bijvoorbeeld de lex talionis (vergeldingsrecht) in de wet van Mozes. Je kan het ook zien in imago Dei (geschapen naar Gods beeld). Je kunt het zien in de menswording waar God in de wereld kwam als een hulpeloze baby.

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen; dat van jezelf en dat van je kinderen of ouders! Laat ons allen bidden en werken – en daarbij maakt het niet uit van welke politieke partij we lid zijn of waar we op gestemd hebben – zodat elk menselijk leven beschermd zal worden en als kostbaar gezien zal worden.

Het bericht Het leven is kostbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het wantrouwende gevoel klopte. De reis begon met een uur vertraging. Maar gelukkig wist de jeugd zich te vermaken met Facebook, Instagram, Snapchat en oh ja, een vleugje van contact met elkaar.

Toen we eindelijk eenmaal aan boord waren, werd het wantrouwende gevoel tot mijn grote schrik nog verder gevoed. Dat lag niet aan de stewardessen, zij glimlachten vriendelijk. Het lag ook niet aan de piloot, die deed keurig zijn werk. Het lag ook niet aan de stoelen of aan de medepassagiers. Het wantrouwende gevoel -mijn medereizigers raden het al- werd gevoed door een stel gore, groene olijven, die samen met een brok bejaarde kaas in een plastic bakje gemikt waren. Had ik voor dit ‘free food’ mijn broodje hagelslag thuis laten liggen?

Goed, het geeft niet. Niet klagen, maar dragen. Al resulteert dat soms in lege magen.

Het ergste komt nog. We stegen op. En we landden enige tijd later weer. Om vervolgens op te stijgen en te landen. Om daarna op te stijgen en weer te landen. Drie vluchten, een kilo kauwgom en een kilometer aan muzieknoten verder, waren we eindelijk op het juiste vliegveld geland. De langverwachte busrit van anderhalf uur kon beginnen.

Stop. Wacht. Ik moet je iets bekennen. Ik zit nu namelijk wel te klagen, maar als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk best een mooie en voorspoedige reis. Al helemaal als ik het vergelijk met die geloofsreis die ik aan het maken ben.

Tjonge, voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging. Sowieso had ik er al niet eens zo’n vertrouwen in van tevoren. En wat ik allemaal tot me nam, was ook niet echt bevorderend.

Voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging.

Maar dit alles vind ik het ergste nog niet. Het ergste vind ik dat de vlucht tot God niet rechtstreeks verloopt. Elke keer als ik eindelijk weer enige stijging bemerk, valt na korte tijd de daling weer in. Soms houdt die daling zó lang aan, dat het vliegtuig weer aan de grond verdaagt. Weg geloof. Weg ‘gevoel’. Weg alles.

En als het vliegtuig dan een keer een mooie hoogte bereikt, dan voel ik de weerstand. Dan slaat de turbulentie toe. Dan wordt het weer even heel spannend. Komen we ooit veilig op de Thuishaven aan?

Weet je, ik ben er laatst achter gekomen dat er eigenlijk maar één manier is om veilig aan te komen. En dat is door het stuur uit handen te geven. Het stuur is voor Jezus. Je vraagt: ‘En dan?’

Nou, dan zweef ik op de wind,
gedragen door Uw Geest
en de kracht van Uw liefde!

Dat wordt pas echt ‘een goede vlucht!’

Het bericht Gore, groene olijven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Oorlog is allesbehalve cool

Ook oorlog heeft, net als de onderwereld, iets stoers en aantrekkelijks. Games als Call of Duty zijn niet voor niks zo populair. Volgens de makers wordt oorlog in deze game ‘zo realistisch mogelijk’ neergezet.

Een voormalig marinier denkt daar wat anders over. Op Twitter deed hij een boekje open over de realiteit van oorlog: “We zagen in Irak zelfmoordterroristen explosieven aan hun borst bevestigen en grote dosissen drugs nemen voor ze schreeuwend op ons toe kwamen gelopen. Zo voelden ze de impact van de kogels niet die hun lichaam raakten, terwijl wanhopige mariniers er alles aan deden om hen tegen te houden (…) De realiteit van de oorlog is naar beelden moeten kijken van een drone-aanval, wetende dat er waarschijnlijk burgers en kinderen zullen omkomen bij de ontploffing. Daar naar moeten kijken als kersverse vader van een zoon, van wie je een dekentje in je rugzak hebt zitten…” (bron)

Pijn, tranen en verloren ledematen

Volgens de oud-militair is er niks ‘poëtisch of glorieus of stoer aan oorlog voeren’. “De realiteit van de oorlog is een leven lang – een LEVEN LANG – van beperkingen, mentale problemen, verlies, spijt, pijn, tranen, verloren ledematen, nachtmerries, gebroken gezinnen, weduwen, weduwnaars, wezen en herinneringen die je nooit meer uit je geheugen kan wissen. Dat – DAT – is de realiteit van de oorlog. Het is niet iets dat je in een videospelletje kan vastleggen.”

Van de duivel kun je veel zeggen, maar hij heeft z’n PR uitstekend op orde. Alles wat hij te bieden heeft is dood en vernietiging, maar hij weet het prachtig te verpakken. Oorlog, misdaad, maar ook dronkenschap en overspel weet hij fraai aan te kleden en te presenteren. Zeker ook in vakantietijd. Al die ‘mooie, stoere verhalen’ over kotsend boven de wc hangen en ‘ik neem elke meid hier’ (zie bron). Is dat stoer en het ‘goede leven’? Bullshit! Achter al die stoere maskers zit zoveel angst, onzekerheid en ellende. Met dit gedrag bezorgen jongeren elkaar soa’s en trauma’s.

Asjeblieft, geloof die PR-praatjes van de duivel niet. Hij is een aartsleugenaar en helpt je naar de ondergang. Voor het Leven moet je bij Christus zijn.

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht De duivel heeft z’n PR ** goed op orde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 3 | Het hart van een discipelmaker

Transcript
Als je dit materiaal met één of meerdere mensen doorneemt, is het erg belangrijk om telkens te benadrukken dat het zo niet moet: ‘Goed, les doorgenomen. Check; dit behandeld, dat behandeld; nu hebben we discipelen gemaakt.’ Het gaat erom dat wij ons léven met iemand delen. De basis daarvan is – waar deze hele les over gaat – dat we diegene liefhebben. Als je bezig bent met discipelen maken, leg je je leven af voor iemand anders. Je zegt: ‘Ik wil voor je bidden, ik wil kwetsbaar met je zijn. Ik wil al het mogelijke doen om jou te dienen en jou te helpen groeien in Christus, zodat je uiteindelijk zelf discipelen van Christus zult maken.’ Dat hele proces is doordrenkt met liefde. Maar het is niet altijd makkelijk. Dus hoe … ?

Heb je lief?

Het is moeilijk. Voor sommige mensen … ik ben erg taakgericht. Als ik een boek lees, wil ik het uit hebben. Ik wil het gewoon uitlezen. Ik zou dus snel geneigd zijn te denken: ‘Goed, we moeten les 3 doornemen.’ En dan raak ik daar zo op gefocust, dat ik vergeet wat de Schrift leert: liefde. ‘Heb de HEERE, uw God, lief; heb uw naaste lief als uzelf.’ Je kunt allerlei godsdienstige dingen doen, zoals 1 Korinthe 13 zegt, maar als je geen liefde hebt, ben je als klinkend koper of een schallende cimbaal. Dit is dus een goed moment om je af te vragen: ‘De mensen die ik onderwijs; heb ik hen lief? Heb ik deze week echt voor hen gebeden?’

‘De mensen die ik onderwijs; heb ik hen lief? Heb ik deze week echt voor hen gebeden?’

Ja, en onderzoek jezelf eerlijk. Ik herinner me tijden dat ik met anderen soortgelijk materiaal doorwerkte. Zij begonnen iets te delen over een diepe worsteling in hun leven, en ik dacht: ‘Goed, wat is de volgende vraag? We moeten verder.’ Dan moet ik tegen mezelf zeggen: ‘Nee.’ Wij lijken wel geprogrammeerd om te denken: ‘Discipelschap is wat er gebeurt als we wekelijks anderhalf uur samenkomen.’ In plaats van: ‘Dit is een heel belangrijk moment om samen het Woord te lezen. Dit is een kans om ons leven te delen, op allerlei niveaus.’ Vooral als mensen door moeilijkheden gaan.

Deel je leven

Ja. Ik liep eens door de straat, toen er een man op me af kwam. ‘Francis’, en zo hoorde ik zijn verhaal. Hij kwam net uit de gevangenis en zat in een opvanghuis. Hij vertelde dat ze de DVD-serie Crazy Love in de gevangenis bekeken hadden. Daarom kende hij mijn gezicht. Ik dacht: ‘Dat is maf!’ Ik bleef met hem praten, want hij vertelde dat niemand hem werk wilde geven omdat hij net zes jaar gevangen had gezeten. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen, zijn vrouw is weer zwanger. Hij zegt: ‘Ik weet niet wat ik moet doen! Ik kan hier nog maar een paar maanden blijven.’
En dit is uniek, want vaak ben ik druk en wil ik gesprekken snel afronden. Maar naarmate ik deze man beter leerde kennen, gaf de Heere me liefde voor hem. Ik wist: ‘Ik moet hem liefhebben als mijzelf.’ Daarom zei ik: ‘Ik wil je helpen. Ik zoek een plek voor je om te wonen, ik help je een baan te vinden. We komen er samen uit. Ik ga je helpen met het Woord.’ Want ik hield gewoon van die man. Al snel had hij woonruimte nodig en zei ik: ‘Kom maar met je gezin bij ons wonen.’

Soms sta ik daar en doe m’n ding, zonder dat mijn hart erin ligt.

Het was een proces, het was léven. Ik zag hoe hij met zijn vrouw omging, en hij zag hoe ik met mijn vrouw omga. Hij ziet hoe ik mijn kinderen opvoed. Het is samenleven. Het gaat om liefde. En ten diepste was het: ‘Ik heb deze man lief. Ik wil hem met God zien wandelen. Ik wil dat hij een goede relatie heeft met andere mensen, met zijn eigen kinderen.’ Dat is de kern.

Laat het leven met Christus zien

Je kunt dus op straat iemand ontmoeten en hem uitnodigen bij jou te komen wonen. Dat is één manier waarop dit vorm kan krijgen. Hier gaat het om: dat je mensen uitnodigt in jouw leven. Laat hen jouw leven zien, met alle tegenstrijdigheden daarin. Niemand heeft alles voor elkaar. Maar geef je leven, heb iemand lief. Hoe bid jij voor de mensen die jij onderwijst? Hoe dien je hen? Hoe betrek je hen bewust bij jouw leven, om hen te laten zien hoe het leven met Christus eruitziet? Stel dat centraal, en niet het doornemen van de lessen.

En voel je niet slecht als je denkt: ‘Ik ben niet zo liefdevol.’ Ik heb mezelf vaak op die gedachte betrapt. In mijn Bijbel ligt een briefje met vragen die ik mezelf stel voordat ik ergens moet spreken. De tweede is: ‘Heb ik deze mensen lief?’ Want soms sta ik daar en doe m’n ding, zonder dat mijn hart erin ligt. Dan moet ik mezelf eraan herinneren: ‘Ik moet hen liefhebben.’ Weet dus dat wij hier allemaal mee worstelen. Dit is iets bovennatuurlijks. Wij moeten bidden: ‘Heere, maak mij liefdevoller.’ Dus doordeweeks denk ik aan die mensen die ik lesgeef, en houd ik van hen op een bovennatuurlijke manier.

Het bericht Het hart van een discipelmaker verscheen eerst op Geloofstoerusting.