De spontane 95%

Denk aan alle beslissingen die je op een gemiddelde dag maakt. De meeste maak je snel en in een opwelling. John Piper schat ‘dat we niet vooraf nadenken over ruim 95% van ons gedrag. Oftewel, het meeste van onze gedachten, onze houding en onze handelingen zijn spontaan.’ Dat is waar. En het is ook een beetje verontrustend wanneer je erover nadenkt. Het merendeel van de keuzes die de bouwstenen vormen van het gebouw van ons leven zijn niets meer dan het ‘overlopen van ons binnenste’. Maar zelfs als we stoppen om te bidden over zulke beslissingen, dan blijft het krijgen van Gods directe leiding erg zeldzaam over zaken als: wat we moeten aantrekken, wat en waar we zouden moeten eten, of we op dit moment moeten reageren op de zonde van ons kind met correctie of juist geduld, of we die tijdrovende taak weer tot morgen moeten uitstellen, of dat we onze e-mail nou wel of niet weer moeten checken.

De enorme 5%

Maar wat als het gaat over de andere 5% van onze beslissingen? Sommige van deze beslissingen zijn enorm vormend voor ons leven. Moet ik met deze persoon trouwen? Hoeveel geld moet ik weggeven en waaraan? Hoeveel moeten we sparen voor ons pensioen? Moeten we een kind adopteren? Zou ik een andere roeping moeten nastreven? Naar welke school moeten we onze kinderen sturen? Moet ik kiezen voor chemo of voor een alternatieve kanker behandeling? Moeten we dit huis kopen? Voor welke universiteit of hogeschool moet ik me inschrijven? Is het tijd om mijn bejaarde ouders naar een verzorgingstehuis te brengen? Moet ik zendeling worden? Kunnen we niet van God verwachten dat Hij ons duidelijkere aanwijzingen geeft als het op dit soort keuzes aankomt?

Een verborgen plan

Het antwoord is nee, niet noodzakelijk. Waarom? Het korte antwoord is omdat God God is en wij dat niet zijn. ‘Het is Gods eer een zaak verborgen te houden’ (Spreuken 25:2). Zijn wijsheid en kennis zijn onpeilbaar diep, zijn oordelen zijn ondoorgrondelijk en Zijn wegen zijn onnaspeurbaar (Romeinen 11:33). Gezien alle factoren die meespelen in het universum is het waarschijnlijk niet overdreven om te stellen dat er biljoenen redenen zijn waarom God de loop van ons leven bestuurt. Daarin geeft Hij de voorkeur Zijn doeleinden uit te werken op manieren die mensen, engelen en demonen verbijsteren, verrassen en verootmoedigen.

God toont een enorme glorie wanneer – zonder dat Hij ons er op voorhand van op de hoogte stelde – we plotseling beseffen dat Hij al die tijd dat we het niet zagen, toch Zijn wil bewerkte. Ook is Hij genadig als Hij informatie voor ons achterhoudt waar we nog niet aan toe zijn, ondanks dat wij denken dat we het willen weten.

Een bekend plan

Een reden voor het feit dat God ons meestal geen specifieke leiding geeft in wat soms ingewikkelde keuzes zijn, is dat God het belangrijker vindt dat wij worden getransformeerd naar het beeld van Jezus (Romeinen 8:29), dan dat we worden geïnformeerd over de stand van zaken. Daarom schrijft Paulus: ‘En word niet aan deze wereld gelijkvormig, maar word veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid om te kunnen onderscheiden wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is’ (Romeinen 12:2).

Wat betekent dit? Het betekent dat God een plan heeft met de moeite die wij hebben met het onderscheiden van Zijn wil. De motieven en affecties van ons hart, of onze ‘vernieuwde gezindheid’, worden duidelijker wanneer we worden getest op de keuzes die we maken.

God vertelt ons in de Bijbel alles wat we moeten weten om een godvruchtig leven te leiden (2 Petrus 1:3) en om ‘tot elk goed werk volkomen toegerust’ te zijn (2 Timotheüs 3:16-17). De Vader zoekt alleen geen werkers, maar aanbidders (Johannes 4:23). Hij weet dat we meer gefocust zullen raken op wat we doen dan op Wie we liefhebben wanneer Hij Zijn wil voor onze beslissingen vaker duidelijk zou maken. Net als de farizeeën zouden we meer bezig zijn met onze acties dan met onze affecties.

Juist door het maken van beslissingen waar we onderscheidingsvermogen voor nodig hebben zal het koren van het kaf gescheiden worden. Wanneer we ergens niet helemaal zeker over zijn maken we vaak beslissingen op basis van wat we het meeste liefhebben. Als we de wereld liefhebben zal dit duidelijk worden in het patroon van de keuzes die we gedurende de tijd maken – we worden gelijkvormig aan de wereld. Maar als we Jezus echt liefhebben zullen we steeds meer liefhebben wat Hij liefheeft – we zullen getransformeerd worden door de vernieuwing van onze gezindheid. Onze liefde voor Hem en voor Zijn koninkrijk zal blijken uit het patroon van alle beslissingen die we maken, klein en groot.

Het patroon van onze beslissingen

Ik noem het een ‘patroon van beslissingen’ omdat we allemaal zondigen en fouten maken. Onze gelijkvormigheid aan de wereld of aan Jezus is het duidelijkst te zien in het patroon van onze beslissingen die wij gedurende de tijd maken. Dat is de reden waarom God ons laat worstelen met onze onzekerheid. Hij wil dat we opgroeien en dat we ‘kunnen onderscheiden tussen goed en kwaad’ (Hebreeën 5:14).

Het is prachtig om bij alle beslissingen die we maken voor ogen te houden dat Jezus onze Goede Herder is. Hij legde Zijn leven voor ons af zodat al onze zonden bedekt zijn – ook al de zondige of gebrekkige keuzes die we maken. Hij zal ons nooit in de steek laten. Zijn staf is lang genoeg om ons uit elk dal te trekken en ook om ons terug te leiden wanneer we afdwalen.

Als we met heel ons hart Hem proberen lief te hebben en te vertrouwen zal er een dag komen dat we gaan zien dat Hij ons al die tijd echt leidde door het verwarrende terrein van moeilijke beslissingen.

Het bericht Waarom Gods wil niet altijd duidelijk is verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dr. G.A. (Gert) van den Brink bespreekt dit punt na zijn lezing ‘Kun je God dienen met een gebrekkig leven?’, en legt uit dat we onderscheid moeten maken tussen onze efficiëntie en Gods effectiviteit.

Het bericht Gods plan is niet efficiënt, maar wel effectief! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Precies! En onder gelovigen … Ik weet niet eens waar ik moet beginnen om uit te leggen hoe belangrijk het is om dit te begrijpen. Als je dit Boek leest, van kaft tot kaft, en vooral het Nieuwe Testament … Dan zou je God om zijn Heilige Geest smeken! Dan zou je zien dat alles onmogelijk is, dat alles gewoontjes zal zijn, oppervlakkig, onaantrekkelijk, tenzij de Heilige Geest komt, in ons gaat wonen en ons helemaal verandert. Hier moeten we echt bij stilstaan.

Er valt zoveel te leren. Ik wil jouw boek (‘De vergeten God’) niet zomaar aanprijzen, maar ik geloof dat het heel nuttig is om ons te helpen inzien dat wij de Heilige Geest verkeerd begrijpen, Hem op allerlei manieren negeren, of de rol van de Heilige Geest in het christenleven vergeten. Dat is een tragische vergissing. Het is zo verkeerd! De Heilige Geest is Degene Die ons kracht geeft, leidt en in staat stelt Christus te gehoorzamen, discipelen te maken, de gemeenschap met God te ervaren waarvoor wij geschapen zijn, de vreugde in God te smaken zoals Hij het bedoeld heeft.

Het is belangrijk dat wij bespreken Wie de Heilige Geest is, dat we deze dingen grondig onderzoeken. Daarom noem ik jouw boek, want ik denk dat dat hierbij behulpzaam is. Op de website staan links; dat is een nuttige informatiebron. Veel mensen hebben verkeerde opvattingen over de Heilige Geest. Dus ga eens na: Wie is de Heilige Geest? Welke rol speelt Hij in mijn dagelijks leven?
Misschien kan je dit heel praktisch met je pupillen bespreken: ‘Hier zie je het werk van de Heilige Geest in jouw dagelijks leven. Hier zie je waarom wij de Heilige Geest nodig hebben.’

Want het is onmogelijk dit Boek te gehoorzamen als je focus niet op de Heilige Geest is. Dan ben je continu schuldbewust, je voelt je voortdurend verslagen, want als je probeert discipelen te maken zonder de Heilige Geest leidt dat tot een gefrustreerd, ellendig leven.

Wanneer je de Heilige Geest wél ervaart wanneer je de daden van het vlees doodt, eropuit gaat en een verschil maakt in het leven van anderen – dat is een complete ommekeer van een gefrustreerd ‘Dit is onmogelijk’ naar ‘Dit is waarvoor ik geschapen ben; ik ervaar God! Wat een geweldige dag! Ik ervaar Zijn tegenwoordigheid!’

Besteed hier dus tijd aan. En opnieuw: begin waar de ander is. Vraag hem: ‘Wat weet je van de Heilige Geest? Wie geloof je dat Hij is? Als ik “de Heilige Geest” zeg, waar denk je dan aan?’ Begin daar, en leidt hem vervolgens verder. ‘Waarom is de Heilige Geest noodzakelijk? Wat betekent het om door de Geest te wandelen?’ Bespreek de praktische implicaties daarvan, zodat zij beseffen: ‘De Geest woont in mij, opdat ik een getuige zal zijn tot aan de einden der aarde, opdat ik discipelen zal maken!’ Als we dat niet doen, missen we op zijn minst gedeeltelijk het doel van de inwoning van de Heilige Geest.

Ja, en bid hier ook om, bijvoorbeeld tot besluit van jullie gesprek deze week. Vraag: ‘Waar geloof je dat de Heilige Geest jou toe leidt?’ Dit kan een moment zijn om biddend God te zoeken: ‘Heere, leid mij door Uw Geest. Waar wilt U dat ik nu heen ga? Wat wilt U dat ik doen zal?’

Het bericht De Geest van God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het wantrouwende gevoel klopte. De reis begon met een uur vertraging. Maar gelukkig wist de jeugd zich te vermaken met Facebook, Instagram, Snapchat en oh ja, een vleugje van contact met elkaar.

Toen we eindelijk eenmaal aan boord waren, werd het wantrouwende gevoel tot mijn grote schrik nog verder gevoed. Dat lag niet aan de stewardessen, zij glimlachten vriendelijk. Het lag ook niet aan de piloot, die deed keurig zijn werk. Het lag ook niet aan de stoelen of aan de medepassagiers. Het wantrouwende gevoel -mijn medereizigers raden het al- werd gevoed door een stel gore, groene olijven, die samen met een brok bejaarde kaas in een plastic bakje gemikt waren. Had ik voor dit ‘free food’ mijn broodje hagelslag thuis laten liggen?

Goed, het geeft niet. Niet klagen, maar dragen. Al resulteert dat soms in lege magen.

Het ergste komt nog. We stegen op. En we landden enige tijd later weer. Om vervolgens op te stijgen en te landen. Om daarna op te stijgen en weer te landen. Drie vluchten, een kilo kauwgom en een kilometer aan muzieknoten verder, waren we eindelijk op het juiste vliegveld geland. De langverwachte busrit van anderhalf uur kon beginnen.

Stop. Wacht. Ik moet je iets bekennen. Ik zit nu namelijk wel te klagen, maar als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk best een mooie en voorspoedige reis. Al helemaal als ik het vergelijk met die geloofsreis die ik aan het maken ben.

Tjonge, voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging. Sowieso had ik er al niet eens zo’n vertrouwen in van tevoren. En wat ik allemaal tot me nam, was ook niet echt bevorderend.

Voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging.

Maar dit alles vind ik het ergste nog niet. Het ergste vind ik dat de vlucht tot God niet rechtstreeks verloopt. Elke keer als ik eindelijk weer enige stijging bemerk, valt na korte tijd de daling weer in. Soms houdt die daling zó lang aan, dat het vliegtuig weer aan de grond verdaagt. Weg geloof. Weg ‘gevoel’. Weg alles.

En als het vliegtuig dan een keer een mooie hoogte bereikt, dan voel ik de weerstand. Dan slaat de turbulentie toe. Dan wordt het weer even heel spannend. Komen we ooit veilig op de Thuishaven aan?

Weet je, ik ben er laatst achter gekomen dat er eigenlijk maar één manier is om veilig aan te komen. En dat is door het stuur uit handen te geven. Het stuur is voor Jezus. Je vraagt: ‘En dan?’

Nou, dan zweef ik op de wind,
gedragen door Uw Geest
en de kracht van Uw liefde!

Dat wordt pas echt ‘een goede vlucht!’

Het bericht Gore, groene olijven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

1. Elke dag kan de laatste zijn
2. Een leven voor God is een zinvol leven
3. Jezus verlost van de angst voor de dood
4. Het antwoord op de vraag ‘Waarom?’ weet God alleen
5. De les van Johannes de Doper
6. De les om je te laten leren
7. Er is geen enkele reden om over God te klagen

Bekijk het persoonlijke verhaal van dr. Van den Brink. Er zullen vast één of meerdere lessen zijn die je ook op jouw eigen leven kunt toepassen.

Het bericht Als het leven stil staat … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

O ja, hem hadden we ook nog. Hij had ook gebeden om Gods leiding. En zij was een gebedsverhoring in levende lijve. Zij paste zo goed bij hem. Ze was leuk om te zien, had een christelijke achtergrond en leek helemaal voor hem bestemd. Hij hield met zijn hele hart van haar. Totdat… Totdat hun relatie na haast twee jaar over en uit was.

Hoezo Gods leiding?! Waar dan?

Dat is geen brutale vraag. Het is een levensthema. Iets wat ons mensen ons hele leven bezig houdt. Soms ervaren we die leiding. Soms ook niet. Soms durven we te vertrouwen op die leiding. Soms ook niet. Soms zingen we het enthousiast mee: ‘God wijst mij een weg…’ Soms komt er geen woord van dat alles over onze lippen. Soms denken, zeggen, schreeuwen we: ‘Hoezo Gods leiding?! Waar dan?’

Hoe lastig wij deze vragen ook kunnen ervaren, het antwoord is heel simpel. Psalm 139 zegt: ‘U bent met al mijn wegen vertrouwd.’ Gods leiding: overal. Het doortrekt je hele leven. En het feit dat je dat niet altijd ervaart, is geen bewijs voor het ontbreken ervan.

Zou het zo kunnen zijn dat we Gods leiding niet ervaren, omdat God de wegen soms heel anders leidt dan wij hadden gehoopt? We hebben er een handje van om zelf plannen te maken, waarover we vervolgens een zegen vragen. Maar dat is niet Gods volgorde…

Misschien ervaar je Gods leiding niet, omdat Hij je niet heeft bevestigd in jouw uitgestippelde weg. God had wellicht hele andere plannen. Misschien wel plannen die jou helemaal niet zo aantrekkelijk lijken. God spreekt via Jesaja: ‘Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.’

Nee, God vraagt niet of wij Zijn hogere wegen en gedachten willen begrijpen. Dat is haast onmogelijk als de weg zo anders gaat dan je had gehoopt. God vraagt ons wel om op Zijn hogere wegen en gedachten te vertrouwen.

Weet je, die opdracht om Hem te vertrouwen vind ik net zo lastig als jij. En heel eerlijk gezegd snapte ik Gods omweg wat betreft mijn studiekeuze eerst ook helemaal niet. Maar hoewel Zijn leiding soms dwars tegen mijn gevoel indruist, blijf ik er toch om bidden.

Ik zal je één voorbeeld geven. Een dag voordat ik besloot te stoppen met mijn vorige studie, postte ik op Facebook een gebed uit een lied van Sela. Totaal niet wetend welke mega grote beslissing ik de volgende dag zou maken, plaatste ik:

‘Heer’, toon mij Uw plan,
maak door Uw Geest bekend
hoe ik U dienen kan
en waarheen U mij zend.’

Het was een van mijn gebeden om Zijn leiding. En de volgende dag was het alsof God er Zelf ‘Amen’ op zei.

Het bericht Hoezo Gods leiding?! Waar dan? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gods leiding in je leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

God sprak: „Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.” Hij weet aan hoeveel mensen, dingen, verschijnselen en gedachten wij autoriteit toekennen. Maar „niet voor Mijn aangezicht”, zegt Hij. Dus niet in Zijn blikveld en zeker niet in de kerk. Daar ligt de autoriteit bij de goede Herder, Die in Johannes 10 tegen een groepje onder-herders zegt: „Ik ben de Deur! Wil je toegang tot Mijn stal en tot Mijn schapen? Dan alleen via Mij en op Mijn manier. Met geen enkele vorm van kracht of geweld, alleen met de liefdevolle en integere kracht van Mijn Geest.”

Hij draagt ze ook op: „Heb uw naaste lief als uzelf.” Gelukkig vraagt Hij niet om ”filia” maar om ”agapè” (twee Griekse woorden voor ”liefde”). We hoeven niet tegen ieder te zeggen: „ik vind je lief”, maar wel: „ik geef om jou en daarom ben ik altijd loyaal aan jou”. Laat een onder-herder dus metterdaad loyaal zijn aan de schapen die hij mag weiden, net zo loyaal als hij aan zichzelf is.

Echt leiding

Daar zit voor veel ambtsdragers een vorm van pijn: men verwacht van hen veel liefde en een grote loyaliteit aan de kerk, aan de leer, aan de gemeente, aan hun taak. Zoveel dat het gemakkelijk ten koste gaat van het loyaal zijn aan zichzelf.

Onlangs zei ik tegen een groepje jongeren: „Soms denk ik: als jullie al een schaap willen zijn, dan een schaap zonder herder.” De reactie was: „Wij willen wel herders, maar dan herders die laten blijken dat ze zelf schaap zijn.”

Jongeren voelen heel goed aan dat elke pastor slechts een onder-herder is. Tegelijk hebben ze behoefte aan iemand die echt leiding geeft.

Dat loopt gelijk op met de ervaring van ouders: enerzijds hechten kinderen en jongeren aan wat hun ouders hun meegeven, anderzijds laten ze al jong blijken dat papa en mama niet het eind van alle tegenspraak zijn. En daarin hebben ze gelijk. De doorslaggevende autoriteit over hun leven ligt bij een Ander.

Wil je herder zijn voor deze ouders en via hen voor deze jongeren, wees dan een herder die schaap blijft, die maar één autoriteit erkent en leiding geeft met loyaliteit aan de Herder en aan zichzelf.

Geopende handen

Eén autoriteit erkennen, betekent dat angst en bezorgdheid niet (mee)regeren, dat je als ambtsdrager eerlijk spreekt over de valse autoriteiten in het leven van ouders en hun voeding geeft in hun eigen geloof.

Het karakter van deze autoriteit wil ik typeren als ”de autoriteit van de geopende handen”. Kenmerkend voor elke aardse machthebber is dat hij zijn handen balt of klemt, namelijk om datgene waarover hij macht heeft: zijn rijkdom, zijn status en rechten, zijn onderdanen.

Maar nooit heeft Jezus met gebalde vuisten gestaan. Nooit heeft Hij voor God en mensen Zijn handen hoeven sluiten om iets of iemand te behouden. Nooit heeft Hij mensen gegrepen en vastgeklemd. Integendeel: Hij zegende, Hij richtte op, Hij omhelsde, Hij spreidde Zijn handen uit naar de hemel. En het moment waarop Hij Zijn armen en handen het wijdst uitspreidde, aan het kruis, het moment van Zijn grootste zwakte en totale machteloosheid, dát moment was het uur van de overwinning over alle machten.

Je zult als ambtsdrager zó te midden van je schapen staan: zonder macht, zonder krampachtig vasthouden en verdedigen, zonder een overtuigende voorraad pedagogische adviezen, zonder die verlammende angst iets of iemand, laat staan jezelf te zullen verliezen. Zonder pretentie en ambitie en al helemaal zonder stiekem machtsmisbruik. Slechts met de kracht van geopende handen.

Begrip

Wie zo als schaap aan andere schapen leiding geeft, leeft in de overtuiging dat de eindverantwoordelijkheid voor ouders en hun kinderen bij Jezus ligt en niet bij zichzelf. Tegelijk geeft het je de vrijmoedigheid om echt herder te zijn, om te werken met de bevoegdheid die je hebt. En dat wordt zichtbaar in het concrete pastorale handelen.

Wil je ouders en hun kinderen pastoraal ondersteunen, onderdruk dan de neiging om naar meningen te vragen en standpunten en kerkelijke gewoonten te verdedigen. Want die liggen alleen maar op het niveau van het verstand.

De wezenlijke behoeften van die dwarse jongere en moedeloze vader liggen op het niveau van hun hart en die kun je, juist omdat je zelf ook een schaap bent, met je eigen hart aanvoelen. Ga je over deze behoeften het gesprek aan, dan breng je tot stand waar de ander naar verlangt: een echte ontmoeting.

Daar passen vragen bij als: „Hoe komt het dat je hier zoveel moeite mee hebt?” of: „Begrijp ik je goed dat je verlangt naar…?” of: „Kun je je voorstellen dat ik het als pijnlijk ervaar dat je dit zegt?”

Het mooie is dat er dan vanzelf ruimte komt om uitleg te geven, achtergronden te vertellen en eventueel standpunten van argumenten te voorzien. Nog mooier is de dubbele zegen die hierop volgt: bij die kritische jongere of die verdrietige moeder ontstaat begrip en dus een andere houding. En: als pastor krijg je de ruimte om een loyale vertegenwoordiger te zijn van de gemeente en vooral van de goede Herder.

Hoop

Zowel ouders als kinderen en jongeren hebben grote behoefte aan ontmoetingen. Jongeren willen oudere ‘schapen’ ontmoeten, zodat ze aan hen kunnen zien waar ze zelf naar zouden kunnen zoeken. „Geef ons gewoon een goed gesprek over geloof en wees niet bang dat wij misschien een andere mening hebben”, zei onlangs een jongere. Hetzelfde geldt voor ouders die uiting geven aan opvoedingsverlegenheid: ze willen ontmoetingsmomenten en ontmoetingsplekken waar ouders elkaar van inzichten en ideeën en dus van bemoediging kunnen voorzien.

Er zijn veel vaders en moeders die zich zorgen maken om hun kinderen en bij zichzelf vaststellen dat ze met overvolle hoofden en een bedroevend klein beetje geloof, hoop en liefde in de opvoedingspraktijk staan. Zij hebben geen behoefte aan ambtsdragers die pedagogische richtlijnen komen geven. Ze kijken uit naar leidinggevenden die in eigen persoon een teken van hoop zijn. Die mij als vader na een pastorale ontmoeting achterlaten met een beetje meer hoop, met een beetje meer vertrouwen in Jezus en in mijn kinderen, met een beetje meer moed om hun te laten blijken dat ik om hen geef.

Daarom namens al die vaders en moeders een vraag aan alle onder-herders: „Mogen wij, als we u in uw pastorale praktijk ontmoeten, iets van Jezus ontmoeten?” Híj geeft ons hoop en hoop op Hém doet opvoeden.

Dit artikel is een verkorte weergave van de lezing die Laurens Snoek in januari ’19 hield tijdens het ambtsdragerssymposium ”Heilige huizen” in Ede en dit artikel is eerder gepubliceerd door het RD op 1 februari 2019. >>rd.nl/weerwoord

Het bericht Herders gevraagd ** die schaap blijven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een thema wat ons allemaal wel bezig houdt of heeft gehouden. In het vinden van Gods wil is het belangrijk om in gebed te gaan, naar Gods woord te luisteren en je gezonde verstand te gebruiken.

De verborgen dingen zijn voor de HEERE, onze God, maar de geopenbaarde dingen zijn voor ons en onze kinderen, tot in eeuwigheid, om al de woorden van deze wet te doen. – Deuteronomium 29:29

Wanneer u de stem van de HEERE, uw God, gehoorzaam bent door Zijn geboden en Zijn verordeningen, die in dit wetboek geschreven zijn, in acht te nemen; wanneer u zich bekeert tot de HEERE, uw God, met heel uw hart en met heel uw ziel. Want dit gebod, dat ik u heden gebied, is niet te moeilijk voor u en het is niet ver weg. Het is niet in de hemel, zodat u zou kunnen zeggen: Wie zal voor ons naar de hemel opstijgen om het voor ons te halen en ons te laten horen, zodat wij het kunnen doen? Het is ook niet aan de overzijde van de zee, zodat u zou kunnen zeggen: Wie zal voor ons oversteken naar de overzijde van de zee om het voor ons te halen en het ons te laten horen, zodat wij het kunnen doen? Want dit woord is heel dicht bij u, in uw mond en in uw hart, om het te doen. – Deuteronomium 30: 10-14

Het bericht Hoe vind ik Gods wil? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hoe herken je Gods plan in je leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.