John Piper: Ik ben 74 jaar oud en dat betekent dat ik oud genoeg ben om jouw opa en misschien wel je overgroot-opa te zijn. Mijn naam is John Piper. Je mag me ook ‘Pastor John’ noemen. Ik wil een moment met je praten over het coronavirus – die ziekte die de levens van alle mensen over de hele wereld verandert. En ik wil het ook met je hebben over God, over Jezus en over jou. Wat heeft het coronavirus te maken met jou, met God, en met Jezus? Ik hoop dat je daar een paar minuten naar wilt luisteren.

Het coronavirus is niet de baas

Wat het coronavirus zo ongewoon en gevaarlijk maakt, is dat je het kunt krijgen door bij mensen te zijn die het hebben, terwijl je dat niet aan ze merkt. Dat maakt het virus heel gevaarlijk en blijft iedereen zo veel mogelijk binnen om op die manier te proberen het virus te stoppen. Het is ook gevaarlijk omdat het tien keer ernstiger is dan de gewone griep. Onze regering is erg bezorgd omdat misschien wel één, twee of drie op de honderd mensen die ziek worden uiteindelijk daar ook aan sterven.

Dat klinkt misschien niet als heel veel: één of twee op de honderd mensen. Maar het betekent dat wanneer er bijvoorbeeld bij mij in de stad – Minneapolis – honderdduizend mensen ziek worden (wat niet onwaarschijnlijk is), dat er duizend of zelfs twee of drie duizend mensen sterven. Dus als je er zo over denkt, en als het virus zich heel erg verspreid, dan gaan er veel mensen sterven die dat helemaal niet hadden verwacht.

Jezus is machtiger dan welke ziekte dan ook.

Nu moet je je realiseren dat de Bijbel het Woord van God is. En de Bijbel leert ons dat God sterker is dan het coronavirus. Ik hoop dat je dat gelooft. We weten dit zeker omdat er in Matthëus 4:24 staat: ‘En zij brachten bij Hem allen die er slecht aan toe waren en door allerlei ziekten en pijnen bevangen waren (…) en Hij genas hen.’ Jezus is machtiger dan welke ziekte dan ook. Het is zelfs zo dat de Bijbel ons steeds weer vertelt dat God de wind, regen, sneeuw, donder, planten, het gras, de sprinkhanen, vliegen, kikkers, muggen, wormen, walvissen, vogels en al het andere beveelt. Hij beveelt hen waar ze naar toe moeten, wat ze moeten doen en ze doen ook wat Hij zegt. Ze moeten wel; Hij is immers God. Ze doen altijd wat Hij zegt. God maakte de hele wereld en alles wat daarin is. Hij houdt de wereld in Zijn handen en Hij doet wat Hij wil doen in de wereld en met de wereld.

Dat kun je ook lezen in de brief van Paulus aan de Efeziërs. Daar schrijft Paulus dat God ‘alle dingen werkt’ – dus ook het coronavirus- ‘overeenkomstig de raad van Zijn wil’ (Efeze 1:11). Dat betekent dat er niemand boven God staat om Hem te vertellen wat Hij moet doen. Hij is de hoogste. Hij is de machtigste Beslisser ter wereld. Niemand kan God dwingen iets te doen wat Hij niet wil. Hij maakte de wereld, Hij onderhoudt het ook. En Hij doet ermee en erin wat Hij wil. Het valt nooit uit elkaar en doet altijd en alles wat Hij wil.

Gods volmaakt wijze plan

Ik hoop dat je nu vraagt – en je mag dat ook vragen zolang je dat nederig vraagt en ook echt Gods antwoord wil horen – ‘Maar waarom is er dan een coronavirus? Waarom neemt U, God, Jezus, het alstublieft niet weg, want U kunt dat toch?’ En dat is waar. Hij kan het. Hij is God en het coronavirus is dat niet. Het coronavirus is niet sterker dan Jezus. Jezus zou het weg kunnen nemen door alleen maar met Zijn vingers te knippen. Hij heeft een tijd besloten wanneer Hij het coronavirus wegneemt en die tijd komt ook. Het kan zelfs binnen een dag gebeuren. Wij weten niet hoe en wanneer dat zal gebeuren, dat weet God.

Het coronavirus is niet sterker dan Jezus.

Dus, waarom is het virus er dan? Waarom neemt God het niet gewoon meteen weg? Dit is het antwoord: Hij heeft er wijze bedoelingen mee. God is volmaakt wijs. Dat betekent dat Hij precies weet wat het beste is. Dat is Zijn wijsheid. Als je altijd weet wat het beste is om te doen dan ben je een wijs persoon. En God is volmaakt in Zijn wijsheid. Hij weet wat er moet gebeuren: Hij weet zowel hoe het gebeuren moet als wanneer.

Omdat God volmaakt wijs is en alles weet – Hij weet zo ongelooflijk veel meer dan wij weten – past alles wat Hij doet en alles wat Hij laat gebeuren in het volmaakt wijze en goede plan dat Hij heeft. Wij kunnen niet het hele plan zien. Maar we kunnen er wel íets van zien. Laat me je wat voorbeelden uit de Bijbel geven, zodat je kan zien dat God een plan heeft met het coronavirus.

1. Jezus zei in Lukas 13:1-5 dat dingen zoals het coronavirus gebeuren, zodat de mensen in de wereld die niet in Jezus geloven, wakker zouden worden, zich zouden bekeren. Dat ze nadenken over God en Jezus, over de hemel en de hel, over verlossing en het belang van vergeving, en dat ze zich tot Jezus moeten bekeren en gered kunnen worden. Dat is één van de dingen die Hij nu doet.

2. Paulus zei dat dingen zoals het coronavirus gebeuren zodat mensen stoppen met op zichzelf te vertrouwen en leren om op God te vertrouwen. Heel veel mensen denken – volwassenen en kinderen – dat ze veel slimmer zijn dan ze in werkelijkheid zijn. Dat ze veel sterker zijn en alles onder controle hebben. ‘Ik ben de baas over mijn hart.’ Flauwekul! Je bent niet de baas over je hart; God is de baas over je hart. En die trots moet gebroken worden. Als dit gebroken moet worden door het coronavirus dan doet God dat. In deze wereld hebben we een hele hoop arrogante leiders die nederig gemaakt moeten worden. Als het coronavirus hiervoor nodig is, zal God het daarvoor gebruiken. God wil dat we beseffen dat Hij de touwtjes in handen heeft. Dat we op Hem moeten vertrouwen en niet op ons eigen kunnen en intelligentie.

3. Het derde wat God aan het doen is, is dit: De Bijbel zegt dat dingen zoals het coronavirus zullen gebeuren om ons te laten zien dat we misschien meer van dingen houden dan van God. We houden misschien meer van andere mensen dan van God. Maar niets in de wereld is belangrijker dan dat we Jezus méér liefhebben dan onszelf of onze naasten (Mattheüs 10:37-39). Het coronavirus laat dus zien waar mensen het meest van houden.

Onze Redder maakt ons moedig

God heeft de leiding over het coronavirus, Hij weet wat Hij doet, Hij is volmaakt goed en volmaakt wijs. En hier is het échte goede nieuws wat de hele wereld moet horen. Ik hoop dat je met je vrienden het nieuws zult delen dat Jezus, Gods enige Zoon, in de wereld kwam en stierf zodat als we op Jezus vertrouwen God ons nooit zal straffen vanwege onze zonden. Hij zei dat de straf die jij en ik verdienen vanwege onze zonden – op Jezus is gelegd.

Als we op Jezus vertrouwen – als we Jezus aannemen, Jezus omarmen als onze Zaligmaker, onze Gids en onze Schat, Degene Die we echt liefhebben – dan hoeven we nooit bang te zijn voor God. We hoeven nooit en te nimmer bang te zijn voor Gods straf. Dat is geweldig! Dit betekent dat we nooit bang hoeven te zijn om te sterven – niet aan het coronavirus, maar ook niet aan iets anders – want toen Jezus stierf en opstond uit het graf veranderde Hij de dood van straf naar een doorgang naar eeuwige blijdschap met Hem.

Wat betekent dit dan voor jou? Wat het betekent? Je hoeft niet bang te zijn voor het coronavirus. God is sterker dan het coronavirus en als je Zijn Zoon Jezus vertrouwt, zal God alles voor je laten meewerken ten goede. Wees dus moedig. Wees niet moedig omdat jij sterk bent; want dat is trots. Al die tv-helden, ze zijn allemaal trots. Ze baseren hun kracht niet op God; ze baseren het op iets wat ze zelf denken te hebben. Wees niet zoals hen, want je bent niet zoals hen en je bent niet sterk. Je bent zwak. Wees moedig omdat je een grote Redder hebt. Je beste Vriend, Jezus, je Zaligmaker en Heere. Hij is sterk – sterk genoeg om alles – inclusief het coronavirus – voor jou mee te laten werken ten goede (Romeinen 8:28).

Vertrouw altijd op Hem

Toen ik predikant was, leerde ik de kinderen in onze kerk een kort gedichtje. Het is speciaal voor kinderen die in Jezus geloven. In al die jaren zeiden honderden van hen het gedichtje op. Ik wil het jou ook graag leren en dan ronden we deze podcast af. Ik zal het één keer zeggen en dan zeg jij het de tweede keer samen met mij, oké?

Het gaat gedichtje gaat zo:

When things don’t go the way they should,
God always makes them turn for good.

Misschien zullen we elkaar een keer ontmoeten. Ik weet het niet. Maar vertrouw Jezus wat er ook gebeurt. Je zult er nooit spijt van hebben.

Tony Reinke: Dat was geweldig, ‘Pastor John’. We hebben nu inderdaad een mooie kans om het evangelie met onze klasgenoten en vrienden te delen – doe dat ook als je toegang hebt tot sociale media of misschien kun je sms’en, bellen, videobellen of kan je elkaar wel in het echt ontmoeten. We moedigen je aan om je vrienden te vertellen over de hoop die in Jezus is. De tijd is rijp. Moge de Heere je moed geven en de juiste woorden om eeuwige waarheden in de levens van je vrienden te spreken.

Het bericht Hoe bespreek je het coronavirus met je kinderen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Kinderen in de kerk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Na 18 dagen begint het hartje van de baby te kloppen.
Na 21 dagen pompt de baby zijn eigen bloed met zijn eigen bloedgroep door zijn eigen bloedsomloopsysteem.
Na 28 dagen beginnen zijn ogen, zijn oren en zijn ademhaling vorm te krijgen.
Na 42 dagen kunnen hersengolven waargenomen worden en de baby heeft reflexen.
Na zeven weken zou je een plaatje kunnen zien van je baby die op z’n duimpje zuigt.
Na negen weken, nog voor de meeste vrouwen het kunnen zien (of zelfs weten) dat ze zwanger zijn kan de baby al soort van zien, slikken, zijn tong bewegen en een vuistje maken.
Na acht weken zijn alle lichaamssystemen present.
Na elf weken heeft de baby nageltjes en maakt zelf al ademhalingsbewegingen.
Na vijftien weken heeft de baby de smaakpapillen van een volwassene.
Na zestien weken zijn de genitale organen duidelijk te onderscheiden, en kan de baby iets pakken met zijn handjes, zwemmen, schoppen, zich omdraaien en een salto doen, en de moeder voelt het niet.
Na zeventien weken droomt de baby al.
Na achttien weken werken de stembanden en kan de baby huilen.
Na 20 weken (wanneer je een echo laat maken) heeft de baby haar op zijn hoofd, weegt een pond en is ongeveer 30 centimeter lang. Het kind kan de stem van zijn moeder herkennen.
Na 24 weken overleeft meer dan de helft van de baby’s in ons land een te vroege geboorte, en dat cijfer gaat elke week exponentieel omhoog.

Het leven is kostbaar. Elk menselijk leven.

En deze jonge kinderen hebben niet vanzelfsprekend het recht om te leven?

Verdienen grotere mensen meer bescherming dan kleinere mensen? Heeft je 3-jarig kind meer rechten dan je 3-maand oude kind, omdat het oudere kind al kan praten? Heeft een tiener meer rechten dan een 4-jarige, omdat hij mag autorijden? Veranderen jouw rechten als mens als je een auto kunt rijden, thuis zit, een pak draagt, badkleding draagt, of onder water bent? Veranderen jouw rechten naarmate je in een andere omgeving zit?

Heb je minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Waarom zouden die paar centimeter door het geboortekanaal de rechten veranderen die de baby heeft als een menselijk persoon? Een antwoord zou kunnen zijn: ‘De baby is nu eenmaal volledig afhankelijk van de moeder.’ Heeft de persoon die zich elke dag op insuline moet vertrouwen ook minder rechten om dat te doen om zich zo in leven te houden? Heeft de persoon die een paar keer per week voor een dialyse op pad moet omdat hij anders zou sterven ook minder rechten? Hebben zij vanwege die afhankelijkheid van iets of iemand anders minder rechten om te leven? Wat als je elke dag medicatie in moet nemen om je cholesterol laag te houden, zodat je geen vervroegde dood sterft? Heb je dan minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen

Elk menselijk leven is kostbaar. Ongeboren leven is kostbaar. Kinderen met een beperking zijn kostbaar. Ouders die ouder worden zijn kostbaar, zelfs als zij zich dit niet meer herinneren omdat ze lijden aan dementie. Zij zijn nog steeds gemaakt naar het beeld van God. Kinderen of ouders die non-verbaal zijn, zij die in een rolstoel zitten, zij die compleet afhankelijk van doktoren zijn, zij zijn ook kostbaar. Al het leven gaat God aan Zijn hart. Als we onze ogen open hebben kunnen we dit in de meest verrassende passages in de Bijbel vinden. Neem bijvoorbeeld de lex talionis (vergeldingsrecht) in de wet van Mozes. Je kan het ook zien in imago Dei (geschapen naar Gods beeld). Je kunt het zien in de menswording waar God in de wereld kwam als een hulpeloze baby.

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen; dat van jezelf en dat van je kinderen of ouders! Laat ons allen bidden en werken – en daarbij maakt het niet uit van welke politieke partij we lid zijn of waar we op gestemd hebben – zodat elk menselijk leven beschermd zal worden en als kostbaar gezien zal worden.

Het bericht Het leven is kostbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten

Ik zat naast een vrouw die nogal luid zat te telefoneren over haar vriendin die alweer zwanger was. Ze reageerde op een afschuwelijke manier, dat de man van haar vriendin haar vertelt dat ze op haar mooist is als ze zwanger is, ‘Waarschijnlijk alleen maar om meer kinderen van haar te krijgen’, schertste ze. Ik bleef haar een poosje afluisteren tot ik opzij keek en zag dat de vrouw aan de telefoon zelf ook zwanger was.

Toen had ik een akelig momentje.

Hoe kan het dat zij haar baby wel mag houden en ik niet? Zij lijkt een hekel te hebben aan kinderen. Ik houd van ze. Dit is niet eerlijk.

Zodra deze gedachte in me opkwam, voelde ik me vreselijk schuldig. Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten. Maar het was zo klaar als een klontje: ik was jaloers.

Tot ziens, geluk

Toen mijn man en ik ontdekten dat we in verwachting waren, waren we niet verbaasd. Natuurlijk ervoer ik even een schok toen ik naar de test staarde, met trillende handen, wijdopen ogen, het moederschap voor me opdoemend. Maar ook al waren Philip en ik nog maar een maand getrouwd, was ik opgegroeid met mijn vaders grapjes over de efficiëntie van hem en mijn moeder (ik ben geboren tien maanden nadat ze getrouwd waren). En bovendien groeide ik op in een kerkelijke gemeente waar kinderen net zo onverbiddelijk volgen op een huwelijk als de nacht volgt op de dag. Twee van mijn vriendinnen en hun echtgenoten, die wat eerder getrouwd waren dan ik, hadden vorig jaar allebei een baby verwelkomd, een week na elkaar.

We overlegden samen of we iemand zouden vertellen dat we in verwachting waren, omdat we wisten dat het risico op een miskraam het hoogst is gedurende het eerste trimester. Mijn man hoefde er geen moment over na te denken: Laat mensen met ons verblijd zijn als wij blij zijn. En als er rouw komt, zullen we samen huilen (Romeinen 12:15). Ik wachtte nog twee weken voor ik het algemeen bekend maakte, maar vertelde het nieuws meteen aan mijn vrienden en collega’s.

En toen begon ik me zorgen te maken.

Ik ben van nature een piekeraar, en beet ook mijn nagels stuk over mijn prille zwangerschap. Zes weken lang werd ik ’s nachts zwetend wakker, bang dat er iets gebeurd was met mijn kind – dat inieminie frummeltje waar ik al zoveel van hield. Toen, tijdens de zevende week, voelde ik me wat veiliger. Ik was kalmer, kon genieten van mijn veranderende lichaam en van het wonder van het kindje dat in mij groeide.

Ik wist niet dat het hartje van mijn baby toen al niet meer klopte.

Toen de echo het ons vertelde, voelde ik vanbinnen de diepste pijn die ik ooit in mijn leven heb ervaren. Het doet nog steeds pijn. En ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Waarom gebeurt dit?

Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Het ergste waar ik de afgelopen paar weken bang voor was, gebeurde twee weken geleden. Ik lag op de vloer van ons appartement en leed fysiek, emotioneel en geestelijk pijn; ik ervoer in al die opzichten meer pijn dan ik ooit gevoeld had, en ik riep het uit: ‘Waarom?’

Ik ben een ‘goed christelijk meisje’ uit een ‘goed christelijk gezin’, dus ik weet dat ik niet mag vragen ‘Waarom ik?’. Ja, natuurlijk verdien ik dood, hel en graf (Romeinen 3:23). In deze moeilijkste momenten echode het zondagschool-antwoord door mijn hoofd dat ik ‘beter kreeg dan ik verdiende’. Maar toch kon ik er niets aan doen, ik voelde me bedrogen.

Hier lag ik dan in verschrikkelijke pijn, met rijkelijk stromende tranen – voor een baby die mij in zo korte tijd zoveel vreugde had gegeven – een baby die ik nooit vast zou houden.

Meteen op het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, zag ik ernaar uit om het kleine persoontje te ontmoeten waarover ik door Gods zegen mocht moederen. Ik dagdroomde over zijn of haar toekomst, zijn of haar plaats in mijn huis, zijn of haar impact op ons leven. Ik kreeg dat persoontje iedere dag meer lief.

Ik houd van kinderen. Ik groeide met hen op, ik geef ze les, ik wil een huis vol van ze. Ik kon niet wachten om moeder te worden – ik kon niet wachten om voor mijn eigen kind te zorgen. Maar nu was mijn kind dood. Ik voelde me als de psalmist: ‘Wat voor winst is er in mijn bloed, in mijn neerdalen in het graf? Zal het stof U loven? Zal dat Uw trouw verkondigen?’ (Psalm 30:9). Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Zijn onverschrokken bedoeling

Zelfs in die verschrikkelijke pijn droeg het lijden van de Heere in mijn plaats vrucht.

Ik bedoel niet dat ik daar ‘Amazing Grace’ (‘Genade zo oneindig groot’) zat te zingen terwijl golven van pijn en rouw mijn hart overspoelden. Het was helemaal geen leuk gezicht. Ik schreeuwde het uit tot God – letterlijke, rauwe schreeuwen – en voelde me nabij de lijdende Heiland die nog verschrikkelijker pijn had doorgemaakt voor mij, niet omdat Hij een kind verloor, maar omdat Hij alles opgaf om verloren kinderen thuis te brengen.

Hij geeft ons lijden een doel (Romeinen 8:28). Mijn miskraam stond niet op zichzelf. Zowel mijn kind als ikzelf waren geschapen naar Gods beeld, bedoeld voor Zijn glorie. Mijn plannen voor het leven van mijn kind waren niet Gods plannen, en mijn tijdschema was niet Zijn tijdschema. Hij koos ervoor om het doel van dit kleine mensje te vervullen in slechts zeven weken van leven. Hij koos ervoor dat mijn levensdoel verder geopenbaard zou worden door de dood van dat kleintje.

Hij koos mij om voor zeven weken de moeder te zijn van mijn kind. Hij koos ervoor mijn man en mij te leren samen door de hormonale stormen te gaan, mijn man om opofferende liefde te tonen aan zijn vermoeide vrouw. Hij koos ervoor om ons samen verdriet te laten doormaken, en om Zijn grootheid te verkondigen zelfs door onze pijn heen (Job 13:15).

Ik werd moeder. Het was maar voor eventjes, maar het was een mooi moment. Ik hoop opnieuw moeder te worden, maar zelfs als dat niet gebeurt is God goed. En Zijn bedoelingen voor mij staan vast. Mijn kleine portie moederschap toont me nog steeds andere gezichtspunten van Gods goede karakter en dingen over mijzelf die ik zonder mijn baby nooit had kunnen leren. Daarvoor ben ik dankbaar. God is de Auteur van het leven en de Enige die volle vervulling geeft. Hij zal Zijn werk aan ons voltooien (Psalm 57:2), en dat troost mij.

Het bericht Toen het hartje van mijn baby niet meer klopte verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb op dit moment één groot wiskundig probleem dat mijn leven in beslag neemt: het zindelijk maken van mijn tweejarige kind. Ik wil gewoon dat het probleem opgelost wordt en wil me niet met het proces bezig houden. Het is moeilijk om alle fouten, momenten van terugval en veranderingen in goede banen te leiden. Toch is het zindelijk maken van een kind slechts een voorproefje van het grotere proces van het christenleven. In Efeze 2:10 zegt Paulus: “Wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.”

Ik geloof dat het ouderschap een van de goede werken is die God voor mij bereid heeft om in te wandelen. En toch voelt niet elke dag even goed.

Ik word boos op mijn oudste zoon als hij ongehoorzaam is. Ik erger me eraan als de baby ‘s morgens het drinken van mijn kopje koffie verstoort. Ik vecht ervoor om mijn kinderen niet te zien als ongemakken in mijn leven. Samenvattend, ik ben niet de volmaakte ouder. Maar ik weet Iemand die dat wel is.

Een betere moeder dan ik

God is de enige die het volmaakte voorbeeld van ouderschap geeft aan ons en onze kinderen. God zegt dat Hij bestraft wie Hij liefheeft (Hebreeën 12:6). Ik houd van mijn zoon, maar door de zonden in mijn leven houd ik niet volmaakt van hem. Soms straf ik hem uit boosheid.

Bij God is dat niet zo. Zijn motieven zijn altijd zuiver, en Zijn terechtwijzing komt altijd voort uit overvloeiende liefde. Zijn herdersstaf is een staf van zegen die gemaakt is voor ons hoogste goed. Als menselijke ouders kunnen we niet altijd voldoende onderscheiden wat het hoogste goed is voor onze kinderen, maar we kunnen rusten in de alwetende God Die ons leidt volgens Zijn volmaakte wijsheid.

God geeft nooit op

God is niet alleen volmaakt in Zijn bestraffingen, maar Hij is ook volmaakt in geduld. Ik dacht dat ik een geduldig persoon was, totdat het moederschap mijn ware aard liet zien. Mijn kinderen weten hoe ze mijn irritatie op moeten wekken, maar God is daar niet vatbaar voor. Het maakt niet uit welke zondige houdingen en gedragingen we voor Zijn voeten werpen. Hij gooit ze nooit terug, maar neemt ze in zich op.

Hij is de God Die vermoeid werd door Israëls rebellie die van generatie op generatie voortduurde. Ze aanbaden een gouden kalf, klaagden, en steeds weer vertrouwden ze hun hemelse Vader niet. En toch heeft Hij ze naar het Beloofde Land geleid. Heel anders dan ik als moeder, geeft Hij nooit op en geeft Hij nooit toe.

Een boodschap die belangrijker is dan het moederschap

Dus, hoe moeten ouders omgaan met het niet kunnen bereiken van Gods volmaaktheid? Paulus zegt:

“Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof en dat niet uit u, het is de gave van God; niet uit werken, opdat niemand zou roemen.” (Efeze 2:8-9)

We kunnen niet roemen, dus het zou ons ootmoedig op onze knieën moeten brengen. Geen enkel ouderschapsadvies en geen enkele ouderschapstechniek kan ons volmaakt maken voor onze kinderen. We moeten nederig zijn en vol van genade, omdat we meer op onze kinderen lijken dan op onze hemelse Vader. Ouders en kinderen zijn beide gevuld met zwakheid en hebben genade nodig.

We moeten nederig zijn als we onze kinderen onderwijzen – ons verontschuldigen als we het verkeerd doen, onze zonden belijden en ze om hulp vragen. Er bestaat niet zoiets als een volmaakte ouder, alleen een berouwvolle. We kunnen dagelijks met onze kinderen het Evangelie in praktijk brengen door ze te laten zien hoe het is om te sterven aan onze zonde. We kunnen belijden en een verandering nastreven die zij kunnen zien, terwijl we opleven door de vreugde die vergeving met zich meebrengt. We kunnen een voorbeeld zijn door met blijdschap gehoorzaam te zijn, terwijl we rusten in de verzekering dat we de volmaaktheid al bereikt hebben door de dood en opstanding van Christus. Wanneer we ervoor kiezen om onszelf te vernederen voor onze kinderen, brengen we het evangelie in praktijk; dit evangelie hebben ze veel meer nodig dan ze ons nodig hebben.

De eenvoudige, maar moeilijke wiskunde van een moeder

Als de volmaaktheid al voor ons verworven is door Christus, waarom zegt Paulus dan nog in het eerstvolgende vers, “want we zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen” (Efeze 2:10)?

Nu we de volmaaktheid van Christus hebben om ons te behoeden voor Gods toorn, kunnen we het proces ingaan om meer zoals Christus te worden. Onze werken worden nu door de doorboorde handen van Christus doorgegeven naar de troon van God. Daardoor kunnen we hem glorie brengen in onze huizen, absoluut niet volmaakt, maar nederig en zelfs krachtig. We kunnen erop vertrouwen dat, ondanks ons falen, God er door de Heilige Geest voor zal zorgen dat we ook in goede werken wandelen.

De werken die we als ouders doen zullen ons nooit goed genoeg kunnen maken voor God of onze kinderen. Als we eenmaal deze waarheid geloven, kunnen we wandelen in de volheid van Gods goede werken voor ons. Hij heeft ons gered opdat we deze werken zouden doen – de vriendelijke, maar krachtige bestraffingen voor ongehoorzaamheid, de bereidheid om gestoord te worden door en offers te brengen voor onze kleintjes, het geduld en de volharding ondanks het ongemak. We moeten volharden in ‘het worden wat we al zijn’, totdat we volmaakt zijn in Gods tegenwoordigheid.

Moeders, het grootste wiskundeprobleem in de geschiedenis is al opgelost voor ons, maar God roept ons nog steeds tot de zware taak om dat probleem elke dag uit te werken.

Het bericht Gods wiskunde voor goed moederschap verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De dokters gaven Thomas de diagnose ‘trisomie 18’, een aandoening waarbij cellen een derde kopie maken van het achttiende chromosoom, wat afwijkingen veroorzaakt in het lichaam. 90% van alle baby’s die geboren worden met trisomie 18 halen hun eerste verjaardag niet.

“Ik weet nog dat we allebei aan het huilen waren, maar toch vertelden we elkaar het evangelie. We hebben zo vaak gehoord dat je waarheden moet verzamelen in je hart, omdat je ze op een bepaald moment nodig zult hebben. Wij verwachtten dan iets als ‘oké, we zullen het wel nodig hebben in een bepaalde moeilijke periode op ons werk, of bij iets anders moeilijks…’ Echter op het moment dat je er achter komt dat je baby ernstig ziek is, en je er helemaal niets aan kan doen om hem beter te maken, dan is de waarheid van het Evangelie het enige waar je jezelf aan vast kunt houden. Er is niets anders wat het gewicht van dit verdriet kan dragen.

Rond de 33 weken hadden we ’s morgens de hartslag van Thomas nog gezien in het ziekenhuis. Om 1 uur waren we met vrienden aan het bidden in het ziekenhuis. Ik voelde dat Thomas schopte, ik pakte Bens hand en Ben voelde Thomas ook schoppen. Daarna heb ik hem niet meer gevoeld. Het is heel raar om hier aan terug te denken, want als ik er nu aan terug denk zou ik op dat moment heel erg in paniek raken en willen voelen of hij nog beweegt. God gaf me op dat moment vrede dat Thomas gestorven was, zodat ik niet bang was. De hele nacht door, toen de weeën erger werden gaf God me vrede. Terwijl de hele wereld zegt dat ik bang zou moeten zijn was ik helemaal niet bang! We hebben een herdenkingsdienst gehouden op zaterdag, hij was dinsdag geboren.  We wilden God eren, we zongen liederen over over Jezus, we eerden Hem. Dat is hoe wij het wilden. Het geeft mij hoop dat God van mij houdt, zoveel, dat Hij zijn Zoon heeft gezonden om te sterven. Dat maakt het voor mij mogelijk om mezelf ‘goed’ te voelen.  Hij heeft me dat zo krachtig laten zien, dat God van mij houdt maar dat ik niet de baas ben. En dat is goed.

‘De HEERE is nabij de gebrokenen van hart, Hij verlost de verbrijzelden van geest.’ (Psalm 34:18)

Het bericht Het verhaal van Ben & Ashley verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Kinderen geestelijk opvoeden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was best een goede dag, maar het ging bergafwaarts. Hij rende door de gang met zijn zusje, alleen rende zij niet snel genoeg. Omdat ze voor zijn voeten liep besloot hij haar even ‘te verplaatsen’. Ze huilde. Ik schreeuwde. Daarna heb ik hem naar zijn kamer gestuurd.

Later voelde ik me schuldig omdat ik in boosheid naar hem geschreeuwd had. Ik ben naar hem toegegaan op zijn kamer en vond hem huilend op bed, met zijn hoofd naar beneden.

‘Ik ben dom’ zei hij, ‘ik maak nooit goede beslissingen. Ik doe altijd de verkeerde dingen, zij is altijd zo aardig voor mij en ik doe haar altijd pijn. Maar ik kan er niets aan doen!’

Ik denk niet dat deze situatie alleen voor mijn gezin geldt. De zelfkennis van mijn zoon was iets meer dan normaal, maar de genade van God heeft genoeg te zeggen tot onze kinderen op deze momenten.

Een kans verspelen

Ik moest hier een keuze maken. Ik kon hem zeggen dat hij harder z’n best moest doen en het de volgende keer beter doen. Of ik moest geloven dat hij er echt niets aan kan doen.

Als christenen geloven we in de erfzonde. Onze zondige natuur heeft het beeld van God in ons beschadigd (maar niet uitgeroeid). We verlangen meer naar zelfverheerlijking dan naar de eer van God. We willen meer zelf de touwtjes in handen houden dan dienend bezig zijn, we willen genieten in plaats van offeren. We luisteren meer naar onszelf dan naar God.

Op dat moment, en andere vergelijkbare momenten, herinnerde ik mijn zoon eraan dat hij een zondaar is. Hij heeft gezondigd tegen zijn zus omdat hij haar omver geduwd heeft. Hij heeft gezondigd tegen zijn ouders door hun vermaning om langzamer te rennen te negeren. Hij heeft gezondigd tegen God omdat hij zichzelf voorop zette.

Dit incident was geen grote tragedie. Hij duwde zijn zus omver en ze heeft er niets aan over gehouden. Dat is het punt ook niet. Het punt is dat de zonde van nature eist: ‘Ik eerst!’ En dat is precies wat hij deed.

Toen ik met hem sprak over zijn zonde heb ik hem herinnerd aan het Evangelie. God zond zijn Zoon Jezus om aan het kruis te sterven zodat wij vergeving van zonden konden krijgen. En omdat we vergeven zijn, moeten we anders gaan leven – niet om Zijn aanvaarding te verdienen, maar levend vanuit Zijn aanvaarding. We zeggen ‘nee’ tegen onszelf en ‘ja’ tegen God, omdat Hij van ons houdt en ons meer en meer maakt zoals Hem. En als we meer op Christus gaan lijken, ziet de wereld een glimp van de grootheid van God.

Als ik weiger om mijn kinderen te vertellen dat ze zondaar zijn, dan verspeel ik een kans om het Evangelie aan hen te vertellen.

Ingeënt tegen genade

Als jeugdleider is een van mijn grootste zorgen de verlossing van ‘kerkelijke kinderen’. Veel van hen lijken ingeënt tegen het Evangelie door twee dingen: hun gerechtigheid en hun vertrouwdheid met de Schrift. Als er geen persoonlijke noodzaak is voor belijdenis en berouw – omdat ik mezelf niet als zondaar zie – verliest het Evangelie haar goedheid en wordt het alleen een boodschap voor anderen.

Als ouders kunnen we niet bouwen op een fundament dat we niet al eerder hebben gebouwd. Als we onze zonden belijden voor onze kinderen, erkennen we wat ze al weten: hun vader en moeder zijn zondaren die Jezus heel hard nodig hebben. Als we niet bereid zijn om te laten zien hoe je je zonden moet belijden, laten we eigengerechtigheid zien. We wijzen dan op subtiele wijze op onze eigen goedheid zonder de eer te geven aan de Heilige Geest die heiligt.

Als we onze kinderen niet leren over zonde, maken we het hen eigenlijk moeilijk om christenen te worden. Zonder de kennis van hun schuld kan er geen belijdenis van zonde of geloof zijn! Maar als we onze kinderen leren over hun zondige natuur, zullen ze meer bereid zijn om zich biddend tot God te wenden om kracht en hulp om verleidingen te weerstaan.

Geef hen het goede nieuws

Als we willen dat onze kinderen God leren kennen en van Hem gaan houden moeten we hen de waarheid vertellen over henzelf. Ze zijn menselijke wezens, geschapen naar het beeld van God maar gevangen door de zonde. Maar vergeet niet, het Evangelie is het goede nieuws. Verkondig Gods kracht tot redding. Laat de hoop zien die te krijgen is door bekering en geloof, zowel in verlossing als in heiliging.

Als ik dit bespreek met ouders – zelfs met hen die best volwassen zijn in hun geloof – krijg ik vaak de indruk dat ik iets radicaals zeg. Ik bid dat het niet klopt, want dit zou een fundamentele hoeksteen moeten zijn in ouderschap dat draait om het Evangelie.

Betekent dit dat we iedere zonde die onze kinderen begaan, moeten aanwijzen en ‘zondaar!’ tegen hen moeten roepen? Natuurlijk niet! In plaats daarvan moeten we biddend zoeken naar moed en wijsheid om de waarheid van het Evangelie in hun leven te laten zien als God hier de mogelijkheid voor geeft. Dit houdt in dat we hen moeten vertellen dat ze zondaren zijn. Maar ook hoeveel God van zondaren houdt. En ook hoe God zondaren redt.

Als er geen slecht nieuws is, hebben we het goede nieuws niet nodig. We moeten onze kinderen beide vertellen.

Het bericht Ouders, vertel je kinderen dat ze zondaren zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.