Ook christenen vieren met Kerst vreugde. Toch is het een wereld van verschil met de wereldse vreugde. Christenen geloven in de God Die altijd geweest is en altijd zal zijn. Deze God heeft ons de Bijbel gegeven. In Zijn Woord openbaart God hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Hij maakt ons bekend dat wij zondaren zijn, en hoe wij gered kunnen worden. Met Kerst zingen we van vreugde en lezen we het kerstverhaal in de Bijbel. In het kerstverhaal gaat het veel over vreugde. Lukas noemt in twee hoofdstukken wel zeven keer vreugde en blijdschap. Mattheüs vertelt over de wijzen die ‘zich met zeer grote vreugde verheugden’ (Mattheüs 2:10).

Vreugde hoort dus zeker bij Kerst. Maar wat heeft Kerst eigenlijk te maken met liefde? Bij Kerst ligt de nadruk erg op de verkondiging van ‘grote blijdschap’ (Lukas 2:10). Maar welke plaats heeft de liefde voor anderen? Deze tijd is normaal gesproken erg druk. We brengen veel tijd door met familie. Kerst is zo een van de meest uitdagende tijden van het jaar voor onze relaties. Hoe verhoudt de kerstvreugde in Jezus zich tot het liefhebben van anderen? Vooral als het niet makkelijk is om lief te hebben?

Dit seizoen kan een beproeving zijn voor onze relaties, maar ook juist een kans om anderen beter te gaan liefhebben. Hierbij zijn drie teksten belangrijk. Deze teksten spreken over de echte kerstvreugde die liefde voor anderen bevordert en niet bemoeilijkt.

Kijk naar de belangen van anderen

De eerste Kerst begon bij de ‘gezindheid van Christus’. Daarover lezen we in Filippenzen 2: ‘Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was…’ (Filippenzen 2:5). Jezus daalde van de hemel af naar de aarde. In Filippenzen 2 wordt dit verhaal van de menswording samengevat: ‘Terwijl Hij in de gestalte van God was, heeft Hij het niet als roof beschouwd aan God gelijk te zijn, maar heeft Zichzelf ontledigd door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden’ (Filippenzen 2:6-7).

Welke ‘gezindheid’ gaf aanleiding tot die eerste Kerst? Jezus klampte Zich niet vast aan Zijn rechten en privileges (Hij was gelijk aan God!). Nee, Christus was bereid Zijn eigen gemakken en comfort op te offeren. Hij koos ervoor om mens te worden. In plaats van Zich vast te klampen aan Zijn privileges, ontdeed Hij Zich juist van Zijn rechten. Waarom begint Paulus over de ‘gezindheid’ of ‘geest’ van Christus? Nou, net hiervoor gaf hij een opdracht aan de gemeente die ontzettend goed bij Kerst past:

Laat eenieder niet alleen oog hebben voor zijn eigen belangen, maar laat eenieder ook oog hebben voor de belangen van anderen (Filippenzen 2:4, Engelse vertaling).

Heb oog voor de belangen van anderen. Naastenliefde begint daarmee: verder kijken dan onszelf. Niet alleen aan onze eigen behoeften en voorkeuren denken maar juist ook aan anderen. Omzien naar anderen en hun belangen bevorderen. Oprecht ‘oog hebben voor de belangen van anderen’ (Filippenzen 2:4). Met Kerst moeten we ons niet richten op de perfecte Kerst experience. We moeten niet proberen die perfecte kerstgevoelens en herinneringen uit het verleden opnieuw te beleven. Nee, richt je op de ander! Hoe zou dat onze kerstgiften en -bijeenkomsten kunnen veranderen!

Een herinnering die we hard nodig hebben, is dat de liefde ‘niet haar eigen belang zoekt’ (1 Korintiërs 13:5). Die herinnering moeten we het hele jaar door horen, ook met Kerst. Van nature zijn we geobsedeerd met ons eigenbelang. Kerstvreugde stelt ons in staat oog te hebben voor de belangen van anderen.

De kosten dragen en je ten koste geven

Niet langer zijn we slaaf van onze ‘ik’. We zijn vrij om anderen lief te hebben. Maar wat gaan we nu doen? Hoe gaan we in de behoeften van anderen voorzien? In 2 Korinthe 12:15 geeft Paulus ons een inzicht in de ‘liefde’ die hij had voor de gemeente. Met name met Kerst is dit een krachtige les:

Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen, ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.

Het laatste deel van het vers laat zien dat dit gaat om liefde: ‘…ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.’ Paulus voelt zich genoodzaakt om te laten merken dat hij de Korinthiërs liefheeft. Zijn vaderlijke zorg voor hen heeft namelijk niet altijd liefdevol gevoeld. Hoe verdedigt Paulus zijn liefde voor de Korintiërs? ‘Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen.’

Hij heeft verder gekeken dan zijn eigen belangen. Maar niet alleen dat. Hij zal zichzelf nu ook geheel ten koste geven voor hen. Hij is bereid offers te brengen – kostbare offers, vervelende offers, persoonlijke offers. Waarom? Zodat zij zullen profiteren. Met andere woorden, hij wil opgeven wat hem toekomt – tijd, energie, aandacht, bezittingen, geld, gemak, gemoedsrust. Hij doet dit omdat hij van hen houdt en hun welzijn voor ogen heeft. En hij doet het niet misgunnend of plichtsgetrouw, maar met alle liefde. Hij herinnert zich de woorden van Jezus, hoe Hij Zelf gezegd heeft: ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen’ (Handelingen 20:35).

Hier is de kerstliefde in de maak: kijken naar de belangen van anderen en graag de kosten dragen en jezelf ten koste geven. Maar er is nog een stap te zetten.

Denk aan het grote Bezit

Hoe werkt het liefhebben van anderen als het een uitdaging is? Zowel op geestelijk als psychologisch gebied kan het niet makkelijk zijn. Door onze zonde zijn we zo makkelijk egoïstisch en gericht op ons eigen belang en niet op de belangen van anderen. Een laatste tekst richt zich hierop. Deze tekst is erg treffend met al de uitdagingen en kansen van Kerst voor de boeg.

Hebreeën 10:32-34 herinnert de gemeente aan een tijd waarin sommigen in de gevangenis werden gezet voor hun geloof. Andere gelovigen gingen niet onderduiken maar gingen juist de straat op, omdat ze de gelovigen in de gevangenis wilden bezoeken. Dat is pas naastenliefde! Ze liepen het risico zelf vervolgd te worden. Hun bezittingen werden geplunderd. Een bestuurder had daar misschien opdracht voor gegeven, het kan ook het geweld van een menigte geweest zijn. Maar hoe gingen ze daar mee om?

Hebreeën herinnert hen eraan: ‘U hebt … de beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard…’ (Hebreeën 10:34). Ze aanvaarden het niet alleen, maar ze deden het ook met vreugde. Maar hoe dan? Hoe kun je nou zo’n vervolging met vreugde aanvaarden? Hoe kun je persoonlijk verlies omarmen, kijken naar de belangen van anderen, en met plezier de kosten te dragen en jezelf ten koste te geven?

…omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt. (Hebreeën 10:34, Engelse vertaling).

Het woord voor ‘eigendommen’ is hetzelfde woord (hyparxontōn) als het woord voor ‘bezit’ (hyparxin). Dus letterlijk staat er: ‘U hebt … de beroving van uw bezittingen (meervoud) met blijdschap aanvaard omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit (enkelvoud) in de hemelen hebt.’

Deze christenen hadden God als hun hemelse Schat. Daarom waren ze in staat om het verlies van hun aardse schatten te aanvaarden om anderen lief te hebben. En ze aanvaarden het niet alleen, maar ook met vreugde. Zij aanvaarden met vreugde het verlies van hun eindige, aardse, beperkte, meervoudige bezittingen. Ze wisten namelijk dat zij het oneindige, hemelse, allesbevredigende, enkelvoudige Bezit hadden. Zijn Naam is Jezus Christus. Hij is het ware Geschenk van Kerst.

Deze vreugde in hun grote Bezit gaf hun de kracht om alles wat ze leden en verloren te verdragen. Hoeveel meer zou het ons dan nog kunnen inspireren tot oprechte liefde en vrijgevigheid? Om ons geld en onze materiële bezittingen op te offeren voor anderen? Maar ook kostbaardere dingen als onze tijd, energie, comfort, gemak en aandacht?

Ze herinnerden zich

Het weten (‘u wist’) zal het verschil maken als het gaat om naastenliefde. We moeten niet alleen God hebben als ons grote Bezit, maar ook weten en herinneren dat Hij van ons is. Dat moeten we elke dag weer aan onszelf vertellen. ‘U wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt’ (Hebreeën 10:34).

Dit weten maakt onze ware kerstvreugde mogelijk. Deze kerstliefde is niet egoïstisch, maar opofferend. Het is ‘opofferende vreugde’. We hebben God en Zijn Zoon als ons grote Bezit. We zijn nu eindelijk vrij om onze kleine, persoonlijke genoegens op te offeren voor een grotere vreugde. Als we in de behoeften van anderen voorzien en hen wijzen op onze Schat, vinden we ware vreugde.

De kerstboodschap van ‘grote blijdschap’ in Jezus heeft dus alles te maken met onze liefde voor anderen. We worden opgeroepen om oog te hebben voor de belangen van anderen, om graag de kosten te dragen en ons ten koste geven, en om ons te herinneren aan ons betere en blijvende Bezit. Daarmee verliezen we de ware kerstvreugde niet. Integendeel, het is juist een uitnodiging om eens te proeven van ware vreugde!

Het bericht Jouw grootste bezit en zelfopofferende liefde tijdens Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Waarom werd het Kerst? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De Romeinen vierden hun zevendaagse winterfeest, Saturnalia, vanaf 17 december. Het was een door en door heidense aangelegenheid vol losbandigheid en de verering van de god Saturnus (vandaar de naam van het feest). Om het einde van de winterzonnewende aan te geven, maakte de Romeinse keizer 25 december een feestdag voor Sol Invictus (de Onoverwonnen Zon). De kerk wilde het christendom aangenamer maken voor de Romeinen en populairder bij het volk. Daarom heeft de kerk deze heidense feesten overgenomen en de viering van de geboorte van hun Verlosser op 25 december ingesteld. Want wat het kerstfeest vandaag de dag ook is geworden, het begon als een kopie van traditionele heidense feestdagen. Dus als je van Kerst houdt, heb je dat aan Saturnalia en Sol Invictus te danken.

Dat is het verhaal, en iedereen, van liberale christenen tot conservatieve christenen tot niet-christenen, lijkt het er over eens te zijn dat het waar is.

Alleen, … het is niet waar.

Om te beginnen moeten we onderscheid maken tussen een oorsprong die suggereert dat het feest gestolen is en een oorsprong die alles te maken heeft met afwijzing. Dat er enig verband zit tussen een christelijk feest en een heidens feest zou kunnen betekenen dat het christelijke feest een kopie is (‘Hé, laten we deze populaire heidense feestdag christelijk maken om onze viering populairder te maken’). Maar het zou ook juist een bewuste afwijzing kunnen betekenen van dat heidense feest (‘Hé, deze heidense feestdag is vreselijk, dus laten we iets uitgesproken christelijks in de plaats stellen’).

Na de bekering van Constantijn in de vierde eeuw na Christus hebben christenen zich soms aangepast en de heidense feesten christelijk gemaakt. Of ze daar verstandig aan deden en of het zinvol was, staat open voor historisch debat. Maar de motivatie was om het heidendom van de Romeinse wereld te vernieuwen, in plaats van alles met de grond gelijk te maken. Zelfs als Kerst op 25 december werd ingesteld vanwege Saturnalia en Sol Invictus, betekent dat daarmee niet per se dat de christelijke viering van de geboorte van Christus als een heidens feest is begonnen.

Maar in het geval van Kerst is er zelfs goed bewijs dat 25 december niet is gekozen vanwege een heidens winterfeest. Dit is wat Andrew McGowan, van Yale Divinity School, betoogt in zijn artikel ‘How December 25 Became Christmas’ (voor het eerst gepubliceerd in Bible Review in 2002). Laat me proberen McGowan’s mooie historische werk te distilleren door drie vragen te beantwoorden.

Wanneer zijn christenen voor het eerst begonnen met het vieren van de geboorte van Jezus op 25 december?

Pasen ontwikkelde zich veel eerder dan Kerst als een christelijke feestdag. Er wordt geen melding gemaakt van geboortevieringen door de vroegste kerkvaders. Christelijke schrijvers als Irenaeus (130-200) en Tertullianus (160-225) zeggen niets over een feest ter ere van de geboorte van Christus. Origenes (165-264) bespotte zelfs de Romeinse vieringen van verjaardagen als heidense praktijken. Dit is een vrij goede aanwijzing dat Kerst nog niet op de kerkelijke kalender stond (of in ieder geval niet wijdverbreid was). Als dat wel zo was, zou het geen verbinding hebben gehad met een soortgelijke Romeinse feestdag.

Dit betekent echter niet dat niemand geïnteresseerd was in de geboortedatum van Christus. Aan het einde van de tweede eeuw was er veel belangstelling voor het dateren van de geboorte van Jezus. Zo deed Clemens van Alexandrië (150-215) verschillende voorstellen, waarvan geen enkele echter 25 december was. De eerste vermelding van 25 december als de geboortedag van Jezus komt van een almanak uit het midden van de vierde eeuw die de Filokaliaanse kalender wordt genoemd. Een paar decennia later, rond 400 na Christus, zou Augustinus aangeven dat de donatisten kerstfeesten hielden op 25 december. Maar ze weigerden Driekoningen te vieren op 6 januari, omdat ze dachten dat deze laatste datum een recente uitvinding was.

De donatisten waren ontstaan tijdens de vervolgingen onder Diocletianus in 312. Zij verzetten zich sterk tegen elk vorm van compromis ten opzichte van hun Romeinse onderdrukkers. We kunnen er dus zeker van zijn dat ze de viering van Kerst, of de datum van 25 december, niet beschouwden als een heidense uitvinding. McGowan concludeert dat er een oudere Noord-Afrikaanse traditie moet zijn geweest die de donatisten goed kenden. Daarom kunnen de vroegste kerstvieringen (die we kennen) worden gedateerd in de tweede helft van de derde eeuw. Dit is qua tijdsperiode nog ruim voor Constantijn en in een periode waarin christenen standvastig alle connecties met de heidense religie proberen te vermijden.

Wanneer werd voor het eerst gesuggereerd dat Kerst een heidense oorsprong had?

Geen van de kerkvaders in de eerste eeuwen van de kerk verwijst naar een vermeend verband tussen Kerst en Saturnalia of Sol Invictus. Je zou kunnen denken, ‘Nou natuurlijk deden ze dat niet. Dat zou gênant zijn geweest.’ Maar als je je christelijke geboortefeest op een bestaand heidens feest hebt gebaseerd met als doel om je religie op deze manier populairder of begrijpelijker te maken, dan zou daar zeker reactie op komen. Trouwens, zoals McGowan aangeeft, is het niet alsof latere christelijke leiders deze verbanden niet meer wilden leggen. Gregorius de Grote schreef in 601 dat hij christelijke zendelingen aanspoort om heidense tempels in kerken te veranderen en heidense feesten een nieuw doeleinde te geven als feestdagen voor christelijke martelaren.

Tot aan de 12e eeuw is er geen enkele aanwijzing te vinden dat de geboorte van Jezus werd gedateerd rondom de heidense feestdagen. Toen stelde Dionysius bar-Salibi dat Kerst werd verplaatst van 6 januari naar 25 december zodat het zou samen vallen met Sol Invictus. Eeuwen later, na de Verlichting, verspreiden wetenschappers van vergelijkende godsdienstwetenschappen het idee dat de vroege christenen de winterzonnewendefeesten voor hun eigen doeleinden hadden gebruikt. Maar in het eerste millennium van de kerkgeschiedenis heeft helemaal niemand dit verband gelegd.

Waarom vieren we Kerst op 25 december?

Het eerste antwoord op deze vraag is dat sommige christenen dat niet doen. In de oostelijke tak van de kerk wordt Kerst gevierd op 6 januari, waarschijnlijk om dezelfde reden dat Kerst op 25 december in het Westen werd gevierd, alleen met een andere berekening. Hoewel we er niet helemaal zeker van kunnen zijn, is er een goede reden te bedenken waarom 25 december de datum voor Kerst is geworden. Er is namelijk een verband tussen de (vermoedelijke) datum van Jezus’ dood en de datum van Jezus’ verwekking.

Drie data zijn belangrijk bij deze berekening. Laten we beginnen met de datum van Jezus’ dood.

Rond 200 na Christus merkte Tertullianus van Carthago op dat Jezus stierf op de veertiende dag van de Joodse maand Nisan. Dat komt overeenkomt met 25 maart van de Romeinse zonnekalender. In het Oosten maakten ze hun berekening met behulp van de veertiende dag van de eerste lentemaand van hun plaatselijke Griekse kalender. In de Romeinse kalender was dit 6 april. Dus afhankelijk van wie je het zou vragen, stierf Jezus op 25 maart of 6 april.

Zowel in het Westen als in het Oosten ontwikkelde zich dezelfde traditie dat Jezus stierf op dezelfde datum waarop Hij werd verwekt. Een anoniem christelijk werk uit het vierde-eeuwse Noord-Afrika stelde dat 25 maart ‘de dag van het lijden van de Heer en van Zijn verwekking was. Want Hij werd verwekt op dezelfde dag dat Hij leed.’ Augustinus in ‘Over de Drie-Eenheid’ benoemt dezelfde berekening. Ook in het Oosten beweert bisschop Epiphanius van Salamis uit de vierde eeuw dat Christus op 6 april de zonden van de wereld heeft weggenomen en op dezelfde datum ‘in de smetteloze schoot van de heilige maagd was ontsproten’. Het feit dat deze merkwaardige traditie in twee verschillende delen van de wereld bestond, suggereert dat het misschien geworteld is in meer dan alleen maar giswerk. Zeer waarschijnlijk, zoals McGowan opmerkt, leunden deze vroege christenen op een oude Joodse traditie die zei dat de belangrijkste gebeurtenissen van de schepping en de verlossing in dezelfde tijd van het jaar plaatsvonden.

Nu we de datum van de dood van Christus en de(zelfde) datum van zijn verwekking hebben, kunnen we goed begrijpen waar de datum van Kerst vandaan kan zijn gekomen. Als Jezus op 25 maart werd verwekt, dan moet de beste datum om Zijn geboorte te vieren negen maanden later zijn, op 25 december (of, in het Oosten, 6 januari). We kunnen niet zeker weten dat dit de oorsprong van 25 december is. We kunnen al helemaal geen leerstellige uitspraken doen over de historiciteit van die datum. Toch is er veel beter historisch bewijs voor het gegeven dat onze datum voor Kerst verbonden is met de dood en de verwekking van Christus dan dat die datum te maken heeft met de heidense feesten van Saturnalia en Sol Invictus.

Het bericht Hebben we het kerstfeest gestolen van de heidenen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een redder is geboren

Veel mensen proberen het evangelie zo te brengen dat het voldoet aan de behoeften die mensen vandaag de dag voelen. Maar dat is dwaasheid. De drie belangrijkste behoeften die het evangelie vervult, worden namelijk door bijna niemand gevoeld.

De drie belangrijkste behoeften die het evangelie vervult, worden namelijk door bijna niemand gevoeld.

In Romeinen 11:13-14 staat een explosief woord in het hart van het evangelie. Dat is het woord redden: ‘…tegen u, de heidenen, zeg ik: Voor zover ik de apostel van de heidenen ben, maak ik mijn bediening heerlijk, om daardoor zo mogelijk mijn verwanten wat betreft het vlees tot jaloersheid te verwekken en zo enigen van hen te redden (Romeinen 11:13-14, Engelse vertaling).

Het luid-klinkende, vreugdevolle, heerlijke woord in het hart van het evangelie is redden. Dat is waar het om gaat bij Kerst, toch? ‘Zie, ik verkondig u grote blijdschap, die voor heel het volk wezen zal, namelijk dat heden voor u geboren is de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere’ (Lukas 2:10-11). We moeten gered worden. ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21).

Dit is het hart van Kerst en het evangelie: redding.

Gevoelde behoeften

Is gered worden een van de gevoelde behoeften in Nederland in de eenentwintigste eeuw? Worden mensen ’s ochtends wakker en zeggen ze: ‘Ik moet gered worden’? Gaan ze ’s nachts naar bed en zeggen ze: ‘Ik moet gered worden’? Nou, dat hangt er maar van af, toch?

Het hangt er vanaf wat je bedoelt met gered worden. Gered van wat? We zouden gered kunnen worden van financiële problemen – dat zou helpen. Dus de betekenis van gered worden in de Bijbel is niet vanzelfsprekend. Wordt die nood gevoeld in ons land, om gered te worden?

Laten we duidelijk maken wat de drie belangrijkste dingen zijn die het evangelie doet met redding. Die drie dingen vinden we in het vijfde hoofdstuk van de Romeinenbrief. Ik wil dit woord redden niet invullen met mijn evangelische jargon of mijn verhaal als wedergeboren christen. Ik wil het direct uit de Bijbel halen. Ik wil weten wat de Bijbel bedoelt met redding.

Gered van Gods toorn

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben.

Laten we beginnen bij Romeinen 5:9: ‘Wij zullen, nu wij gerechtvaardigd zijn door Zijn bloed, veel meer door Hem behouden worden van de toorn.’ Dat is behoefte nummer één waarin Jezus voorziet.

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben. Ik moet gered worden van de rechtvaardige en heilige toorn van God tegen mij. Dat is mijn grootste nood. Redding van de woede en de toorn van de almachtige God tegen mij.

Gered om vreugde

Laten we doorlezen: ‘Want als wij, toen wij vijanden waren, met God verzoend zijn door de dood van Zijn Zoon, hoeveel te meer zullen wij, nu wij verzoend zijn, behouden worden door Zijn leven. En dit niet alleen, maar wij verheugen ons ook in God, door onze Heere Jezus Christus’ (Romeinen 5:10-11, Engelse vertaling).

Het luid-klinkende, vreugdevolle, glorieuze woord in de kern van het evangelie is redding. Dat is waar het bij Kerst om gaat.

We zijn gered van de toorn van God en gered voor eeuwigdurende vreugde in God. Een van de diepste behoeften van elke menselijke ziel, ook al weten mensen het niet, is om gelukkig te zijn in iets dat groter is dan wat deze wereld te bieden heeft. Iedereen weet dat ze gelukkig willen zijn. Bijna niemand weet waar geluk te vinden is, en waarvoor ze gemaakt zijn, en waar dat diepe verlangen in hun hart om gaat. Het gaat allemaal om God.

Mensen proberen het op te lossen met geld en seks en televisie en ontspanning en succes, macht, familie, gezondheid, sporten – wat dan ook – maar het gaat allemaal om God. Deze tekst zegt dat we verzoend zijn nadat de toorn is afgehandeld. We zijn verzoend zodat we vreugde kunnen vinden in God.

Gered van het gif van de zonde

Ik ga even terug naar Mattheüs 1:21 die ik zojuist aanhaalde: ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Jezus redt ons niet alleen van de gevolgen van de zonde en de toorn, maar ook van het gif van de zonde en van de verdraaiende, vervuilende, afgodische lelijkheid van de zonde die alles in het leven verpest en mij dingen meer doet liefhebben dan ik God liefheb.

Ik moet van dat alles gezuiverd worden. Ik moet niet alleen bevrijd worden van de gevolgen van dood en toorn. De ziekte moet weggenomen worden.

De zekerheden van het evangelie

Het evangelie is bedoeld om deze drie dingen te doen:

1. Het evangelie redt mij van de toorn van God.
2. Het evangelie reinigt mij van de afgodische, giftige, alles verdraaiende zonde die ervoor zorgt dat ik andere dingen meer liefheb dan dat ik God liefheb.
3. Het evangelie opent de toegang, door middel van verzoening, tot een zoete, diepe, steeds toenemende, alomvattende vreugde in mijn Maker voor altijd.

Het evangelie zorgt er niet voor dat mensen gered worden van armoede, of van ziekte, of van terrorisme, of van donkere tijden, of van de afwijzing van mannen, of van het ontvoeren en vermoorden van je dochter.

Begrijp me niet verkeerd. Ik geloof dat veel dingen beter worden in je leven als je Jezus vertrouwt. Maar misschien ook niet, want dat is geen garantie. Dat is geen onderdeel van het evangelie. Uiteindelijk zal alles beter worden: vernieuwde lichamen, gemeenschap met Jezus, alle zonde weggenomen, gerechtigheid op aarde. Die dingen komen eraan.

Maar tussen nu en de komst van Jezus of onze dood staat het evangelie garant voor deze drie dingen: mijn zonde wordt geleidelijk aan gereinigd, mijn schuld en de toorn van God wordt volledig weggenomen. en mijn intimiteit met God, mijn Vader, wordt steeds groter, zodat mijn ziel in Hem voldoening vindt – zelfs als al het andere in mijn leven wegvalt.

Het moeilijkste in de wereld

Voelen die drie dingen als behoeften voor Nederlandse 21^ste-eeuwse mensen? Voor de meesten niet.

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben.

De meesten mensen zien God als iets onbelangrijks. Ze beseffen niet dat Hij over hen gebogen staat met vlammende woede. De meesten van hen houden van hun zonde, haten het niet, vrezen het niet en vluchten er niet voor. De meesten van hen hebben genoeg vreugde, maar niet in God. Ze staan niet op en gaan niet naar bed op zoek naar een oplossing voor deze drie problemen. Daarom is de prediking van het evangelie hard werk. Het is zelfs onmogelijk werk.

Als het mijn taak was om te voldoen aan gevoelde behoeften, zou ik de Heilige Geest niet nodig hebben. Ik weet wat je gevoelde behoeften zijn en ik kan je een goed gevoel geven door je te vleien. Jullie zijn allemaal ijdel. Als ik je vertel dat je er vanmorgen echt goed uitziet, zul je me leuk vinden, en je zult terugkomen naar deze kerk, en waarschijnlijk geld geven. Iedereen wil gezien worden als slim en intelligent. Als ik je vertel dat je slim en intelligent bent, zouden we kunnen uitgroeien tot een grote gemeente.

Het is makkelijk om te voldoen aan gevoelde behoeften. Daarvoor is geen God nodig, geen Heilige Geest, geen evangelie. Het moeilijkste in de wereld is om de doden op te wekken, om de ogen van de blinden te openen, om oren te geven aan de geestelijk doven, om geloofsbenen te geven aan de kreupelen. Dat kan ik niet doen. Vraag je je af waarom ik bid voordat ik ga prediken? Als God nu niet iets doet, ben ik maar een beetje in het luchtledige aan het praten.

Het bericht Wat maakt Kerst zo controversieel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Met Kerst is er iets zo opmerkelijks aan de hand dat heidense sterrenkundigen met haast beginnen aan de lange, moeizame reis naar het westen. Er staat iets te gebeuren dat zo goed is dat een kwade koning de slachting van onschuldigen beveelt. Hier is zo iets ongewoon gaande dat simpele arbeiders, die dachten dat ze alles wel gezien hadden, vervuld worden met grote angst. Ze verlaten vervolgens in allerijl hun kuddes om deze pasgeborene te vinden – en dan kunnen ze niet zwijgen. ‘En allen die het hoorden, verwonderden zich over wat door de herders tegen hen gezegd werd’ (Lukas 2:18).

Christus de Heere

Dit grote wonder in de eerste eeuw was het waard om het met een engelenmenigte aan te kondigen en om het iedereen die wil luisteren te vertellen. De kern van dit wonder is: ‘Heden is voor u geboren de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere’ (Lukas 2:11).

Dit is niet alleen de ‘Advent’ (aankomst) van de langverwachte Christus, de Messias, de speciaal Gezalfde waarnaar het volk van God gesmacht heeft en waarover de profeten hebben gesproken. Dit is ook ‘de Heere’. God Zelf is gekomen. Hier is dan eindelijk, na eeuwen van wachten, de ware Immanuel. Hier is ‘God met ons’ (Mattheüs 1:23).

Dit nieuws is te spectaculair om alles in één keer vertellen. ‘De ene dag spreekt overvloedig tot de andere’ (Psalm 19:3) in het leven van dit Kind. Iedere gebeurtenis zal stukje bij beetje onthullen dat deze Mens op de een of andere manier ook een goddelijke identiteit heeft. Hij is ook Jahweh, ‘de Heere’ van Israël en de volkeren. Bladzijde na bladzijde in de evangeliën, verhaal na verhaal, zal ons steeds meer laten zien dat deze Persoon Die zo duidelijk mens is ook werkelijk God is.

Dit Woord dat ‘vlees is geworden’ (Johannes 1:14) is één en hetzelfde Woord dat in het begin bij God was, en God was. Alle dingen zijn door Hem gemaakt (Johannes 1:1-3). Dit is het grote spektakel voor die herders en wijzen. Wij hebben onze gezegende levens geleefd met de kennis van deze waarheid. We zouden ernaar moeten streven om dit wonder elke Kerst opnieuw te proeven.

Maar Hij is niet alleen God met ons; het wordt nog beter. Hij is gekomen om ons te redden.

Christus de Verlosser

God is met ons in deze Christus. Dat is geen circusstunt voor louter vermaak. Het is niet slechts een bewijs dat de Schepper een schepsel kan zijn als Hij dat wil. Het is juist een wonder dat gebeurt voor ons, voor onze redding van zonde en al haar wijdverspreide effecten van ellende en verderf.

‘Heden is voor u geboren … de Zaligmaker,’ verkondigt de engel (Lukas 2:11). ‘U zult Hem de naam Jezus geven,’ zegt de boodschapper tegen Jozef, ‘want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Jezus, in het Hebreeuws Jesjoea, betekent ‘Jahweh redt’. Dezelfde God stuurde Mozes als Zijn instrument om Zijn volk te redden uit Egypte. Deze God stuurde Jozua, en de richteren, en de koningen als Zijn instrument om te redden op momenten in het verleden. En nu komt Hij Zelf, en Hij komt om te redden.

Maar er is nog meer te zeggen. Het wordt nog beter.

Christus de Schat

God Zelf komt niet alleen om ons te redden van de zonde en de dood, maar ook om ons te redden tot Zichzelf. Christus komt, en zal de ultieme prijs betalen door Zijn lijden en sterven, ‘opdat Hij ons tot God zou brengen’ (1 Petrus 3:18), zodat Hij opgestaan onze grootste vreugde zou zijn (Psalm 43:4, Engelse vertaling). Dat was ten diepste het goede nieuws van grote blijdschap (Lukas 2:10).

Er zijn ‘hogere doelen’, volgens de puritein Thomas Goodwin, dan het mensworden van de Zoon van God en het redden van Gods volk. Al de weldaden die gerealiseerd zijn door Zijn leven en dood ‘zijn allemaal ver ondergeschikt aan het geschenk van Zijn Persoon aan ons, en veel meer de heerlijkheid van Zijn persoon zelf. Zijn Persoon is van oneindig veel meer waarde dan al die weldaden kunnen zijn’ (geciteerd in Jesus Christ van Mark Jones, pagina 3).

Jezus Zelf is de Grote Vreugde Die al de bijbehorende vreugden van onze verlossing zo geweldig maakt. De verrezen Christus is de schat die in het veld verborgen ligt (Mattheüs 13:44). Hij is de parel van grote waarde (Mattheüs 13:45-46). Hij is niet alleen ‘God met ons’, gekomen om ons te redden. Maar Hij is Zelf onze grootste Vreugde, de Schat bij uitstek, Die onze menselijke ziel voor altijd zal vervullen zoals alleen de goddelijk-menselijke Christus dat kan.

Christus de eer

Maar Kerst houdt niet op bij onze vreugde. De heraut wordt vergezeld door een menigte van de hemelse legermacht: ‘Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen’ (Lukas 2:14).

Noem het ‘Kerst-hedonisme’, als je wilt. Jezus kwam om vreugde te brengen in Zijn eigen Persoon als de God-mens. Deze vreugde staat op één lijn met het grote doel van de hele schepping en vervult dat doel. Kerst brengt ons de vreugde waar de werkelijkheid om ons heen van getuigt.

Goodwin gaat verder: Gods ‘belangrijkste doel was niet om Christus in de wereld te brengen voor ons, maar ons voor Christus … God heeft alle dingen die gebeuren, inclusief de verlossing zelf, bedacht om de heerlijkheid van Christus uiteen te zetten.’ Mark Jones legt zo treffend uit wat het betekent dat Jezus niet alleen Heer en Verlosser is, maar ook onze Schat:

‘De heerlijkheid van Christus is geen bijlage (…) het is het hoogtepunt van alles wat we kunnen zeggen over Zijn persoon en werk, en zo biedt Zijn heerlijkheid tegelijkertijd de meest fundamentele reden om dat te zeggen, in het feit dat het de basis is voor en de volheid van ons eeuwig genot van Hem (…) we spreken niet de hele waarheid als we de persoonlijke heerlijkheid van Christus ondergeschikt maken aan onze verlossing.’ (Jesus Christ, 4)

Dit Kerstkind is meer dan Heere. Hij is zelfs meer dan Redder. Hij is onze grote Schat. Zijn heerlijkheid en het einde waarvoor God de wereld heeft geschapen ligt in ‘ons eeuwig genot van Hem’. Kerst gaat uiteindelijk niet over Zijn geboorte met onze redding als doel, maar over ons bestaan met het oog op Zijn heerlijkheid.

Jij bent geschapen voor de Grote Vreugde van Kerst.

Het bericht Je bent geschapen voor de vreugde van Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nu staan we aan het begin van december – en van de winter. Donkere dagen worden donkerder. En advent is begonnen, geen dag te vroeg – net op tijd om de boodschap te verkondigen die we maar al te vaak negeren: in de donkerste dagen schijnt het ware licht des te helderder.

Advent, het seizoen van wachten en voorbereiden op het kerstfeest. Het is een kans om weer geestelijk gezond te worden. We kunnen een fris en gezonder ritme creëren, persoonlijk maar ook in ons gezin en in onze kerken. We gaan de zes donkerste weken van het jaar in op dit halfrond. Het keerpunt halverwege markeert het grootste en helderste keerpunt in de hele geschiedenis: de geboorte van Christus. En misschien zal deze advent het beginpunt zijn van herstel van de schade van afgelopen jaar.

Wonend in de duisternis

We staan aan het begin van advent 2020. Het is juist nu goed om te weten dat het echte kerstfeest niet vereist dat alles rustig en zorgeloos is. Het is duidelijk dat niet alles rustig was, en dat alles niet zorgeloos was, die eerste Kerst. En hebben we niet geleerd in onze eigen levens dat de onbezorgde en rustige kerstvieringen eigenlijk niet de beste waren?

Het licht van Christus’ eerste ‘advent’ (aankomst) kwam op in dagen van diepe duisternis. Zacharias profeteerde van Hem Die zou komen ‘om licht te geven aan hen die gezeten zijn in duisternis en schaduw van de dood’ (Lukas 1:79, Engelse vertaling). Dat zijn de omstandigheden waarin Gods volk zich bevond die eerste Kerst: zittend in duisternis en schaduw van de dood. Mattheüs 4:16 (een citaat uit Jesaja 42) legt die duisternis goed vast, en de doorbraak van het licht. Het is een van onze favoriete adventslezingen:

Het volk dat in duisternis zat,
heeft een groot licht gezien;
en voor hen die zaten in het land en de schaduw van de dood,
is een licht opgegaan.

Ze verbleven in duisternis terwijl ze wachtten op Zijn eerste komst. Jezus kwam niet naar een wereld die al vol troost en vreugde was. Hij kwam om vrede te brengen voor een wereld in oorlog. Hij kwam om echte troost te brengen voor een wereld in nood. Hij kwam om goed nieuws te verkondigen van grote vreugde aan hen die verdrinken in een zee van verdriet. Hij kwam als licht, schijnend in de duisternis.

Jezus kwam niet naar een wereld die al vol troost en vreugde was. Hij kwam om vrede te brengen voor een wereld in oorlog.

Twee millennia later is het gemakkelijk om over het hoofd te zien hoe donker die dagen wel niet waren en hoe schaduwrijk de details van Zijn komst. Het schandaal van een ongehuwde moeder met kind. De schok die Jozef ondervond toen hij haar zwanger vond. De verdenkingen en oordelen tegen Maria in het kleine stadje Nazareth, waar het woord zich als een lopend vuurtje zou verspreiden. Een ongemakkelijke en moeizame reis naar Bethlehem, terwijl Maria bijna was uitgerekend. Zelfs geen bescheiden onderkomen terwijl zij aan het bevallen was. De vernedering van een kribbe. De eerste Kerst kwam op een moment en een manier die wij mensen nooit zouden hebben verwacht.

Het licht vinden

In een wereld van zo’n dikke, verstikkende duisternis kwam Jezus als Licht. En Hij kwam om te triomferen, niet om weer verdreven te worden. ‘Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet overwonnen’ (Johannes 1:5, Engelse vertaling). Maar de duisternis op afstand houden betekende niet dat Zijn overwinning gemakkelijk of onmiddellijk was. ‘Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen’ (Johannes 1:11).

Zelfs toen Zijn zon opkwam en de nacht begon te verjagen, vluchtte de nacht niet in één keer. ‘Dit is het oordeel,’ zei Hij, ‘dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht’ (Johannes 3:19). Toch was het tij gekeerd met Zijn komst. Het licht was aangebroken, en Hij riep Zijn volgelingen, uit de duisternis, tot Zijn licht. ‘Wie Mij volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het licht van het leven hebben’ (Johannes 8:12; ook Johannes 12:46).

Het Licht was gekomen en zou zegevieren. Maar Jezus deed niet alsof de oorlog tegen de duisternis al voorbij was voordat het zover was.

Uur van de duisternis

Drie decennia lang bestreed Zijn licht de duisternis. En toen Hij naar het kruis ging, liet Hij de duisternis haar laatste stoot geven: ‘Dit is uw uur en de macht van de duisternis’ (Lukas 22:53). Judas ging uit het midden van de twaalf, ‘en het was nacht’ (Johannes 13:30).

De eeuwenlange strijd tussen duisternis en licht naderde eindelijk haar einde – en God bootste dat na in de natuur: ‘Het was ongeveer het zesde uur en er kwam duisternis over heel de aarde tot het negende uur toe. En de zon werd verduisterd’ (Lukas 23:44-45; ook Mattheüs 27:45, Markus 15:33). Toen volgde die zwarte Sabbat, de langste, grauwste dag in de hele geschiedenis – de dag, van zonsopgang tot zonsondergang, dat de Zoon van God dood in het graf lag.

Maar op zondagochtend ging Maria Magdalena ‘vroeg, toen het nog donker was, naar het graf, en zij zag dat de steen van het graf weggenomen was’ (Johannes 20:1). In de donkerste duisternis begon het licht opnieuw te schijnen. Hij leefde weer, en nu met onverwoestbaar leven! Eens en voor altijd had het Licht de doodsteek gegeven aan de Duisternis.

Schijn in de duisternis

De tijd waarin we nu leven, hoe donker ze ook lijkt, verschilt fundamenteel van de donkere tijd voor die eerste advent,. Christus is gekomen, en heeft overwonnen. Het Licht heeft al gezegevierd, zelfs als we verwikkeld zijn in de laatste veldslag. We verduren ‘de duisternis van dit tijdperk’ (Efeze 6:12) en kennen de gevaren ervan goed. Maar dat doen we terwijl we al ervaren hebben dat Christus de beslissende redding heeft gebracht.

Misschien zien we juist in de donkere dagen van een jaar als dit het licht als nooit tevoren.

De Vader ‘heeft ons verlost uit het domein van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van Zijn geliefde Zoon’ (Kolossenzen 1:13, Engelse vertaling). Verlost. Verleden tijd. Het is gedaan. ‘God, Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is ook Degene Die in onze harten geschenen heeft tot verlichting met de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus’ (2 Korintiërs 4:6). God sprak bij de schepping licht in de duisternis. Zo heeft Hij ook licht in onze duistere zielen gesproken en heeft Hij ons nieuwe scheppingen gemaakt in Christus.

Onze ogen zien nu het licht. De beslissende koninkrijks-overdracht heeft plaatsgevonden. En daarom, zoals Petrus zegt, verkondigen wij ‘de uitnemendheden van Hem Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht’ (1 Petrus 2:9, Engelse vertaling). Ooit: duisternis. Nu: licht. ‘Voorheen was u duisternis, maar nu bent u licht in de Heere’ (Efeze 5:8).

Belangrijkste advent

God brengt niet alleen Zijn licht naar ons toe, terwijl wij in de duisternis zitten. Maar Hij maakt ons ook lampen van Zijn licht voor anderen. Zoals Christus Zelf tegen de apostel Paulus zei: ‘Ik zend u om hun ogen te openen, zodat zij van de duisternis tot het licht zouden keren en van de macht van de satan tot God’ (Handelingen 26:17-18). Paulus noemt ons ‘kinderen van het licht en kinderen van de dag … niet van de nacht en ook niet van de duisternis’ (1 Thessalonicenzen 5:5) en roept ons op om ‘een licht [te] zijn voor hen die in duisternis zijn’ (Romeinen 2:19).

Advent kijkt de duisternis recht in de ogen en geeft deze grote belofte voor ons seizoen van wachten: de duisternis zal het licht niet overwinnen.

Dat brengt ons tot advent in 2020. Advent is een kostbare kans in een jaar van vreemde en diepe duisternis. Advent herinnert ons er namelijk weer aan: ‘De duisternis gaat voorbij en het ware licht schijnt reeds’ (1 Johannes 2:8). Voor velen van ons is dit misschien wel de belangrijkste advent van ons leven. Het zal veelzeggend zijn. Is advent echt? Zijn wij echt? Waar gaat Kerst echt over voor ons? Misschien zullen we juist in de donkere dagen van een jaar als dit het licht zien doorbreken als nooit tevoren.

Advent doet niet alsof de duisternis weg is. Onze levens kunnen nog donkerder worden. Maar advent kijkt de duisternis recht in de ogen en geeft deze grote belofte voor ons seizoen van wachten: de duisternis zal het licht niet overwinnen. Het is slechts een kwestie van tijd. En over twee weken is het al Kerst.

Het bericht Advent tijdens een ** wereldwijde pandemie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vader, Ik begeer dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn die U Mij gegeven hebt. (vers 24, Engelse vertaling).

Onder alle onwaardige zondaars in de wereld zijn er mensen die God ‘aan [Jezus] heeft gegeven’. Dit zijn mensen die door God tot de Zoon zijn getrokken (Johannes 6:44, 65). Dit zijn christenen – mensen die Jezus hebben ‘aangenomen’ als de gekruisigde en verrezen Redder en Heere en Schat van hun leven (Johannes 1:12; 10;11, 17-18; 20:28; 6:35; 3:17). Jezus zegt: Ik wil dat zij bij Mij zijn.

Onder alle onwaardige zondaars in de wereld zijn er mensen die God ‘aan [Jezus] heeft gegeven’.

Soms horen we mensen zeggen dat God de mens heeft geschapen omdat Hij Zich eenzaam voelde. Dus zeggen ze: ‘God heeft ons geschapen zodat we bij Hem zouden zijn.’ Is Jezus het hier mee eens? Nou, Hij zegt wel dat Hij echt wil dat we bij Hem zijn! Ja, maar waarom? Denk aan de rest van het vers. Waarom wil Jezus dat we bij Hem zijn?

… opdat zij Mijn heerlijkheid zien, die U [Vader] Mij gegeven hebt, omdat U Mij hebt liefgehad vóór de grondlegging van de wereld.

Dat zou een vreemde manier zijn om Zijn eenzaamheid uit te drukken. ‘Ik wil ze bij Me hebben zodat ze Mijn heerlijkheid kunnen zien.’ In feite drukt Hij niet Zijn eenzaamheid uit. Hij drukt niet Zijn bezorgdheid uit over Zijn eenzaamheid maar over de bevrediging van ons verlangen. Jezus is niet eenzaam. Hij en de Vader en de Geest zijn diep voldaan in de gemeenschap van de Drie-eenheid. Wij, niet Hij, hongeren ergens naar. En wat Jezus voor Kerst wil, is dat we ervaren waarvoor we werkelijk gemaakt zijn – Zijn heerlijkheid zien en koesteren.

Wat Jezus voor Kerst wil, is dat we ervaren waarvoor we werkelijk gemaakt zijn – Zijn heerlijkheid zien en koesteren.

Oh, dat God dit ons diep doet beseffen! Jezus heeft ons gemaakt (Johannes 1:3) om Zijn heerlijkheid te zien. Vlak voordat Hij naar het kruis gaat, smeekt Hij om Zijn diepste verlangens bij de Vader: ‘Vader, Ik begeer – Ik begeer! – dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn … opdat zij Mijn heerlijkheid zien.’

Maar dat is maar de helft van wat Jezus verlangt in deze laatste verzen van Zijn gebed. Ik zei net dat we echt gemaakt zijn om Zijn heerlijkheid te zien en te koesteren. Is dat wat Hij wil – dat we Zijn heerlijkheid niet alleen zien, maar het koesteren, ervan genieten, er vreugde in vinden, het waarderen, het liefhebben? Denk aan vers 26, het allerlaatste vers:

En Ik heb hun Uw Naam bekendgemaakt, en zal die bekendmaken, opdat de liefde waarmee U Mij hebt liefgehad, in hen is, en Ik in hen.

Dat is het einde van het gebed. Wat is Jezus’ uiteindelijke doel voor ons? Niet dat we enkel Zijn heerlijkheid zien, maar dat we Hem liefhebben met dezelfde liefde die de Vader voor Hem heeft: ‘Opdat de liefde waarmee U [Vader] Mij hebt liefgehad, in hen is.’ Jezus’ verlangen en doel is dat we Zijn heerlijkheid zien en dat we dan in staat zijn om datgene wat we zien lief te hebben met dezelfde liefde die de Vader voor de Zoon heeft. En Hij bedoelt niet dat we alleen maar de liefde van de Vader voor de Zoon zouden nabootsen. Hij bedoelt dat de liefde van de Vader zelf onze liefde voor de Zoon wordt – dat we de Zoon liefhebben met de liefde van de Vader voor de Zoon. Dit is wat de Geest wordt en schenkt in ons leven: liefde voor de Zoon van de Vader.

Wat Jezus het liefst wil voor Kerst is dat Zijn uitverkorenen bijeen gebracht worden en dan krijgen wat ze het meest willen – Zijn heerlijkheid zien en het vervolgens koesteren op dezelfde manier als Vader de Zoon koestert.

Wat ik dit jaar het liefst wil voor Kerst is samen met jou (en vele anderen) Christus in al Zijn volheid te zien, en samen in staat zijn om datgene wat we zien lief te hebben met een liefde die ver boven ons eigen halfslachtig menselijk vermogen uitstijgt.

Dit is wat Jezus voor ons bidt deze kerst: ‘Vader, toon hen Mijn heerlijkheid en geef hun de vreugde in Mij die U in Mij hebt.’ Oh, mogen we Christus zien met de ogen van God en genieten van Christus met het hart van God. Dat is de essentie van de hemel. Dat is het geschenk dat Christus voor zondaren kwam kopen ten koste van Zijn dood in onze plaats.

Ik zie en koester met jou,

Pastor John

Het bericht Wat wil Jezus voor Kerst? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De livestream start rond 19:45 en is te volgen op YouTube en Facebook. Veel zegen!

Het bericht Livestream | Kerst – Singin ’19 | Het lied van Immanuël verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een interkerkelijke avond waarin de Bijbel vaak open gaat en er veel Kerstliederen worden gezongen onder leiding van een uitgebreid muziekteam.

Bestel hier je gratis ticket -> www.kerst-singin.nl

Zing je ook mee? Jong & oud is van harte welkom!

Het bericht Kerst Singin – Het lied van Immanuël verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De twee naturen

In deze ‘vleeswording’ van Christus op aarde is het niet zo dat God door een metamorfose plotseling verandert in een man. Dus dat de goddelijke natuur soort van verdwijnt of in een nieuwe vleselijke vorm verandert. Nee, de vleeswording is niet zozeer een vermindering, maar veel meer een toevoeging. Waarbij de eeuwige, tweede Persoon van de drie-eenheid een menselijke natuur op zich neemt en Zijn goddelijke natuur bij die menselijke natuur aansluit met als doel om te verlossen.

De vleeswording is niet zozeer een vermindering, maar veel meer een toevoeging.

De ontledigingstheorie

In de 19e eeuw verkondigden liberale wetenschappers een doctrine, genaamd de ontledigingstheorie van de vleeswording. Misschien hebben jullie het wel gehoord, het idee dat Jezus bij zijn komst naar de aarde zijn goddelijke eigenschappen opzij legde, zodat de Godmens (tenminste, wat zijn godheid betreft) niet langer over zijn goddelijke eigenschappen beschikte, zoals alwetendheid, almacht en alle andere eigenschappen. Maar dat zou natuurlijk de aard van God, Die onveranderlijk is, volledig ontkennen. Zelfs bij de vleeswording verliest de goddelijke natuur zijn goddelijke eigenschappen niet. Hij communiceert ze niet naar de menselijke kant. Hij vergoddelijkt de menselijke natuur niet, maar in het geheim van de vereniging van de goddelijke en menselijke naturen van Jezus is de menselijke natuur echt menselijk. Het is niet alwetend, het is niet almachtig, het is niets van deze dingen. Maar op hetzelfde moment blijft de goddelijke natuur geheel en volledig goddelijk.

‘Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.’

Gebrek aan gezond verstand

B.B. Warfield, de grote wetenschapper aan de universiteit van Princeton merkte het volgende op over de ontleidingstheorie uit zijn tijd: ‘de enige ontlediging (kenosis) die deze theorie bewijst, is de ontlediging (kenosis) van de hersenen van de theologen die deze theorie uitdragen.’ Ze hebben zichzelf ontdaan van hun gezond verstand. Maar in ieder geval, wat er is ontledigd, is heerlijkheid, voorrecht en verhoging. Door de vleeswording legde Jezus zijn macht en heerlijkheid af (Hij ontledigde zichzelf, Filippenzen 2:7). Hij staat toe dat Zijn goddelijke, verheven status wordt onderworpen aan menselijke vijandigheid, kritiek en ontkenning.

Niet enkel mens

Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd aan de mensen gelijk. Dit is iets geweldigs, dat Hij niet slechts als een mens komt, maar als een slaaf. Hij komt in een staat die geen verheerlijking met zich meebrengt, geen waardigheid, alleen maar onwaardigheid. ‘En in gedaante als een mens bevonden, heeft Hij Zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden, tot de dood, ja, tot de kruisdood’ (Filippenzen 2:8).

Het bericht Wat we vieren met Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.