Regelmatig geven wij God een antwoord op deze vraag, hoewel die ons waarschijnlijk niet zo direct gesteld wordt als bij Salomo gebeurde. Je zult het waarschijnlijk wel herkennen, en wat mogelijk volgt is een waslijstje aan bescheiden en minder bescheiden verlangens: genoeg te eten, goede cijfers, leuke vrienden, een lang leven in gezondheid, een fijne dag, een mooie vakantie, zegen over die activiteit, dat jeugdwerk, die zondagsschool middag, of nabijheid bij die vriend of vriendin in moeilijkheden.

Ondanks het feit dat Gods Woord juist vraagt om te bidden voor de gemeente, je broeders en zusters en zelfs hen die je vervolgen (Mattheüs 5:44), werd ik stilgezet bij het antwoord van Salomo. En wel door een kinderliedje van de band Sovereign Grace Music wat gaat over de reactie van Salomo als God aan Hem verschijnt. Hoewel een kinderliedje, is de tekst – zoals wel vaker – duidelijker dan menig ‘volwassen’ nummer. Hier volgt de vertaling:

Salomo was een jonge man
Toen hij hoorde dat hij koning zou worden
Hij had ontzag voor de Heer, zoals zijn vader
Dus God zei: ‘Vraag wat Ik u geven zal’

Hij vroeg niet om superkrachten
Of om een miljonair te worden
Hij vroeg God slechts één ding
En God hoorde zijn gebed:

Maak mij wijs, maak mij wijs
Laat me de leugens van deze wereld doorzien
Er zijn zoveel paden om te volgen
En ik wil geen compromis sluiten
Maak mij wijs, maak mij wijs
Zodat ik aangenaam ben in Uw ogen
Heer, ik wil U de glorie geven
Dus vraag ik U om mij wijs te maken

God is bereid om ons te helpen
Wanneer we een beroep doen op Zijn naam
Hij geeft Zijn genade aan de nederigen
Wie bidt zoals Salomo

(Bron: Sovereign Grace Music)

‘Toen zei God tegen Salomo: Omdat dit in uw hart geweest is en u geen rijkdom, bezittingen en eer gevraagd hebt, of het leven van wie u haat, of zelfs niet een lang leven gevraagd hebt, maar wijsheid en kennis voor uzelf gevraagd hebt, (…) daarom is de wijsheid en de kennis aan u gegeven. Verder zal Ik u rijkdom, bezittingen en eer geven, zoveel als de koningen vóór u niet gehad hebben en zoveel als de koningen na u niet zullen hebben.’ (2 Kronieken 1:11-12)

Laten wij eens eerlijk kijken naar onze gebeden, en wat vaker in ons gebed het refrein van dit eenvoudige kinderliedje gaan bidden, zodat ook wij wijzer mogen worden en de Heere meer gaan vrezen (Spreuken 1:7). En dan mogen we weten: ‘(…) als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden’ (Jakobus 1:5).

Het bericht Geef mij wijsheid! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 2 | Het bevel om discipelen te maken

Transcript
Als je met een leerling het Woord van God bestudeert, is het erg belangrijk dat hij vanaf het begin begrijpt wat het Woord van God is. Als God bijvoorbeeld een bevel geeft, moeten wij daar geen verwarring over zaaien. Het is goed om dingen te memoriseren, maar dat is geen doel in zichzelf. Als iemand jou een gebod geeft, gehoorzaam je. Zeker als het van God komt. Als Jezus na Zijn opstanding beveelt: ‘Ga en maak discipelen’ (Matth. 28:19, naar het Engels), voelt dit misschien ongemakkelijk. In onze kerken gebeurt het vaak dat we mensen voeden, maar niet veel van hen verwachten. Jezus begon niet op die manier. Hij zei: ‘Volg Mij; Ik zal vissers van mensen van jullie maken.’ Het voelt misschien ongemakkelijk om tegen je leerling te zeggen: ‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’ Maar ik denk dat we daar wel moeten beginnen.

‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’

Absoluut, en dat is van groot belang. Er is groot verschil tussen op kennis gebaseerd discipelschap en op gehoorzaamheid gebaseerd discipelschap. Het gaat niet om simpelweg informatie overdragen. Als deze vierentwintig weken (of langer) alleen bestaan uit het doorgeven en opnemen van informatie, zouden jullie de plank faliekant misslaan. Wij leren mensen te gehoorzamen aan alles wat Christus ons geboden heeft.

Ontvangen om uit te delen

Ik herinner me de tijd dat ik een groepje gelovigen in Soedan onderwees over het bevel ‘maak discipelen’. We zaten in een hut van klei, onderwijzend vanuit het Woord, sprekend over het maken van discipelen. Terwijl ik sprak, keken ze mij nauwelijks aan. Want alles wat ik zei, schreven ze op. Ze dachten erover na en kwamen toen naar me toe: ‘David, wij weten dat het onze verantwoordelijkheid is om alles wat jij ons geleerd hebt naar onze stamtalen te vertalen, en het onze stammen te leren.’ Dat veranderde de dynamiek in die kleine groep volledig. Ze waren er niet enkel om te ontvangen; zij luisterden om het te kunnen reproduceren.

Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren.

Dus als jij degenen die je begeleidt echt wilt helpen, bedenk dan: ‘Hoe kunnen wij zorgen dat we dit in praktijk brengen? Hoe kunnen wij leren dit door te geven aan anderen?’ Want als het bij ons stopt, missen we de kern. Het Woord moet via ons verspreid worden naar anderen. Het mag niet bij ons stoppen.

Ja, en ze gaan zich een beetje geïntimideerd voelen. ‘Moet ík iemand anders onderwijs gaan geven?’ Laat ze weten dat je zelf ook angst kent. ‘Ik doe dit ook niet perfect. Ik moet ook bidden en het aan God vragen.’ Als mensen terugschrikken, maken we het vaak makkelijker voor hen. ‘Goed, wacht er dan nog maar even mee.’ Maar in de Schrift zien we dat de gelovigen voor elkaar bidden: ‘Ik weet dat je bang bent, maar daarom is de Heilige Geest ons gegeven. Laten we voor je bidden. Ik wil graag voor je bidden.’ Dat kan je doen met de persoon of kring die jij onderwijst. Bid voor hen. Dan zullen jullie samen ontdekken wat God doet als Hij gebed beantwoordt.

God weet wat Hij doet

Ja, het is prachtig hoe dit werkt. God weet wat Hij doet. Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren. Soms zeggen mensen: ‘Ik moet eerst nog meer leren voordat ik anderen kan onderwijzen.’ Terwijl de praktijk laat zien dat je juist in het proces van onderwijzen zelf bijleert. Door kennis door te geven, krijg je zelf dieper inzicht in die waarheden. Dat staat buiten kijf. Dat geldt ook wanneer ik een preek voorbereid. Dan beheers ik de stof beter dan ieder ander, omdat ik de onderwijzer ben en verantwoordelijkheid draag. Als mensen Gods waarheid beginnen dóór te geven, zal het dieper wortelschieten in hun eigen leven dan wanneer ze het enkel ontvangen.

Ik weet niet of jij dit weleens ervaart, maar mij gebeurt het soms dat ik anderen onderwijs en die les tegelijk zelf leer. ‘Dit wist ik ook nog niet.’ Terwijl ik onderwijs geef, leer ik zelf ook. Daarom zeg ik opnieuw; voel die druk niet. ‘Zijn juk is zacht en Zijn last is licht.’ Want Hij is bij jou terwijl jij anderen onderwijst. En terwijl jij hen aanmoedigt dat onderwijs door te geven, zullen zij zelf de kracht van de Heilige Geest en Christus’ tegenwoordigheid ervaren.

Het bericht Het bevel om discipelen te maken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben rijke, robuuste theologie ingewisseld voor emotionele muziek en de constant terugkerende woorden: ‘God is liefde en Hij houdt van jou.

‘Wordt religie dan bij alle lessen geïntegreerd?’ vroeg hij. ‘Zelfs de wetenschappelijke vakken? Hoe werk dat eigenlijk?’ 

Moedig begon de barista te vertellen hoe ze elke les met gebed beginnen en hoe er gedoceerd wordt vanuit een christelijke levensbeschouwing. Al snel werd duidelijk dat ze verpletterd werd in dit gesprek. De jongen was goed thuis in de werken van Dawkins, Hitchens en Nye en deelde de straf uit.  

De kerk ‘straft’ haar leden

Ik gebruik het woord ‘straf’ omdat deze arme barista gestraft wordt door een kerksysteem dat, in de laatste 200 jaar, zichzelf heeft ontdaan van intelligentie ten faveure van emoties, bekeringservaringen en passie. Stel een christen vandaag de dag een vraag die dieper gaat dan ‘Houdt God van alle mensen?’ en je krijgt waarschijnlijk een antwoord wat er op wijst dat dit soort vragen beter geschikt zijn voor theologiestudenten. 

Wij blijven veelal drijven op de oppervlakte van een ‘Hillsong-diepe theologie’ en vinden dat prima. En dan vragen we ons af waarom mensen bij bosjes de kerk verlaten?

En tijdje terug vertelde een vriend van mij dat hij er geen belang in ziet om het verschil te weten tussen Calvinisme en Arminianisme, omdat hij “gewoon van God en andere mensen wil houden”. Het lijkt er op dat veel christenen er ook zo over denken. Er is geen reden om meer te willen weten dan dat God liefde is. 

We hebben rijke, robuuste theologie ingewisseld voor emotionele muziek en de constant terugkerende woorden: ‘God is liefde en Hij houdt van jou. Hij is je persoonlijke Redder en houdt van jouw ziel.’ Deze woorden zijn heerlijk en goed om buitenstaanders naar binnen te halen (omdat ze waar zijn) maar ze zijn zwak als het gaat om het doen opwassen van gelovigen naar volwassen getuigen met een rijk begrip van de diepere dingen van God.  

Hoe meer ik leer, hoe meer ik liefheb

Ik heb het tegenovergestelde als waarheid bevonden. Ik ontdekte dat hoe meer ik leer over God, Zijn Woord en theologie die Hem beschrijft, des te meer ik Hem liefheb en Hem kan loven. Want er is dan zo veel meer om te aanbidden. Als mijn bekwaamheid om Hem te loven net is als een vuur, dan is meer kennis over Hem als extra kolen op het vuur. Als je God écht liefhebt, zou je dan niet zo veel mogelijk over Hem willen leren?

Om eerlijk te zijn word ik moe van christenen die niet meer willen leren.

Op dat punt is onze logica nogal krom. Om eerlijk te zijn word ik moe van christenen die niet meer willen leren. Het is één ding om weinig van je geloof te weten, maar het is iets anders wanneer je geen verlangen hebt om te groeien. Het stemt me te treurig dat atheïsten soms zo gepassioneerd zijn over wat zij geloven, dat ze stapels boeken lezen om hun overtuigingen te definiëren. En dat terwijl wij op de oppervlakte meedrijven met een ‘Hillsong-diepe theologie’ en vinden dat prima. En dan vragen we ons af waarom mensen bij bosjes de kerk verlaten.  

Een kerk die alleen emotionele, feel-good theologie te bieden heeft, verliest het op de lange termijn van een belezen en overtuigende atheïst. De puritein Cotton Mather schreef eens: “Onwetendheid is niet de moeder van de toewijding maar van dwaalleer!” Een papperige substantie houdt het niet voor altijd vol. 

Net als een huwelijk niet vol te houden is door de vlinders in de buik, kan een geloofsleven niet worden volgehouden met gepassioneerde emoties. Het is natuurlijk een wonderlijke (en nodige) instap, maar zonder diepte van kennis en begrip word je ‘heen en weer geslingerd door de golven en meegesleurd door elke wind van leer, door het bedrog van mensen om op listige wijze tot dwaling te verleiden.’ (Efeze 4:14) 

We blijven dobberen

Eén van mijn professors theologie is zo gepassioneerd over dit fenomeen dat hij al drie keer in hetzelfde semester hetzelfde metafoor heeft genoemd. Het gaat ongeveer zo:

Waarom willen mensen wel ‘God kennen’ maar niets over Hem weten? Dat is toch belachelijk! Stel je voor dat ik je zou zeggen: “Ik hou van mijn vrouw, maar ik weet verder niets over haar”. Je zou me vragen waar ze is geboren en ik zou mijn schouders ophalen.

Wat eet ze graag? Geen idee.

Wat voor muziek luistert ze graag? Geen idee.

Welke kleur zijn haar ogen? Geen idee. Maar ik hou wel van haar.  

Zie je hoe vreemd dat klinkt? Hoe meer je over iemand te weten komt, hoe meer je van diegene gaat houden. En toch vinden we het prima als we op de oppervlakte van onze Godskennis ronddobberen. Niet verwonderlijk dat we het moeilijk vinden om tegenover anderen te getuigen of te beschrijven wat en waarom we geloven.  

De kerk als domein van diepgaande theologie

J.P. Moreland schreef in zijn boek Love the Lord Your God With All Your Mind over de Second Great Awakening (Een periode van religieuze opleving in de Verenigde Staten tussen 1790 en 1840). Hij laat zien hoe die opwekking leidde tot het begin van emotioneel preken, en hoe gepassioneerde oproepen tot een snelle bekeringservaring tegenover een periode van overpeinzing, onderwijs en ontdekking van het christelijk geloof en zijn leerstellingen kwam te staan. We leven in een tijd waarin die manier van denken steeds minder wordt. Moreland schrijft: “De intellectueel oppervlakkige en de theologisch onbelezen vorm van het christendom (…) is deel gaan uitmaken van het populaire christelijke geloof heden ten dage.” 

Vandaag de dag kan iedereen een kerk beginnen en zolang het verbindt en entertaint zullen er wel mensen komen.

Het fascineerde me toen ik las dat de kerk ooit het domein was waar gelovigen kwamen om diepgaande theologie en robuuste dogma’s te leren, maar nu lijkt dat alleen weggelegd voor theologische universiteiten. Vandaag de dag kan iedereen een kerk beginnen en zolang het verbindt en entertaint zullen er wel mensen komen. Of het nu waar is of niet. (Bijvoorbeeld: De voorganger van de grootste kerk in Amerika heeft niet eens een bachelordiploma, laat staan een diploma van een seminarie en kijk waartoe dat leidt.) Dit alles laat mij inzien waarom mensen minder en minder de kerk nodig denken te hebben. Wat heeft het nog meer te bieden nadat de eerste emotie versleten raakt?  

Verworpen en vergeten?

Het is niet alleen iets voor dominees, schrijvers en theologen om te bestuderen wat men gelooft, maar voor alle gelovigen. Jezus zelf heeft gezegd dat het grote gebod is: ‘U zult de Heere, uw God liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw kracht en met heel uw verstand.’ En toch lijken we dat laatste soms over het hoofd te zien en te veel op die eerste twee te focussen, hart en ziel.  

God tekent een intens lot voor hen die weigeren om te groeien in hun begrip van Hem. In Hosea 4:6 staat: ‘Mijn volk is uitgeroeid, omdat het zonder kennis is. Omdat ú de kennis verworpen hebt, heb ik u verworpen om als priester voor Mij te dienen. Omdat u de wet van uw God hebt vergeten, zal Ik ook uw kinderen vergeten.’  

Dus laten we niet verworpen en vergeten worden!

Het is niet te laat

Het is niet te laat voor christenen om meer te leren van de Heilige. En het is ook niet te laat om de betekenis en waarde van onze geloofsbelijdenissen en leerstellingen te leren. Er zit een verdienste in het leren en begrijpen van de diepgaandere delen van het geloof en ik stel voor dat we zo snel mogelijk beginnen.  

Lees je dit en denk je: “Tja, ik zou erg graag een diepgaander begrip willen hebben van God maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen.” Dan heb ik hier een paar goede beginpunten voor je. Of, als je dit leest en denkt: “Tja, ik leer niet zo veel over de Bijbel of God bij mij in de kerk, het zweept me vooral erg op.” Dan is het misschien tijd om daar verandering in te brengen. Om te beginnen zou je erover in gesprek kunnen gaan met je dominee of voorganger voordat je bij andere kerken gaat kijken.  

Hier zijn enkele goed leesbare boeken die je zou kunnen lezen over dit onderwerp:

Verlangen naar God, John Piper (wordt in 2019 opnieuw uitgegeven door Geloofstoerusting)
Onversneden Christendom – C.S. Lewis
Delighting in the Trinity – Michael Reeves (Engelstalig)
The New Lonely – Ethan Renoe (Engelstalig)
 

Het bericht We blijven dobberen op de oppervlakte! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Waar ben je nu zeker van? verscheen eerst op Geloofstoerusting.