Dit artikel komt waarschijnlijk het meest in de buurt van een antwoord op de vraag hoe ik bij de komende presidentsverkiezingen zal stemmen.

Waarschijnlijk?

Juist. Alleen God weet wat er de komende dagen nog kan gebeuren.

Niets wat ik hier zeg is bedoeld om te dicteren hoe anderen moeten stemmen. Daarentegen wil ik wil wijzen op een perspectief dat lijkt te worden verwaarloosd. Ja, dit perspectief heeft invloed op hoe ik stem. Maar het hoeft geen zonde te zijn om een andere afweging te maken.

Eigenlijk had dit artikel al veel eerder moeten verschijnen. Ik wil proberen uit te leggen waarom ik verbijsterd blijf over hoe christenen bepaalde zonden rangschikken. Veel christenen zien de zonden zoals seksuele zedeloosheid (porneia), opschepperij (alazoneia), vunzigheid (aischrologia), zaaien van verdeeldheid (dichostasiai) en dergelijke, zonder dat er sprake is van berouw, slechts als kwalijk voor ons land. Maar beleid dat ondersteunt dat baby’s worden gedood, het geslacht wordt veranderd, vrijheid wordt ingeperkt en dat vergaand socialistisch is, wordt gezien als dodelijk.

De reden dat ik deze Griekse woorden tussen haakjes zet is om expliciet aan te geven dat dit zonden zijn die in het Nieuwe Testament worden genoemd. Om preciezer te zijn, het zijn zonden die mensen vernietigen. Ze zijn niet alleen dodelijk. Ze zijn dodelijk voor altijd. Ze leiden tot eeuwig verderf (2 Thessalonicenzen 1:9).

Deze zonden vernietigen personen (Handelingen 12:20-23). En door personen vernietigen ze hele naties (Jeremia 48:29-31, 42).

Personen

Vergeving door Christus is altijd mogelijk als er berouw en kinderlijk vertrouwen in Jezus is. Maar waar nederig berouw ontbreekt, leiden deze zonden tot oordeel.

Het Nieuwe Testament leert dat ‘wie zulke dingen doen, het koninkrijk van God niet zullen beërven’ (Galaten 5:21) en dat ‘zij die zulke dingen doen de dood verdienen’ (Romeinen 1:32).

Waarop jij misschien zegt: ‘En wat dan nog? Jezus verwerpen als Heer leidt ook tot de dood, maar toch ben jij bereid om op een niet-christen te stemmen?’ Dat ben ik, aangenomen dat er voldoende overeenstemming is tussen bijbelse oprechtheid en de zichtbare effecten in zijn karakter en overtuigingen.

Mijn punt tot nu toe is eenvoudigweg de standaard te verhogen als het gaat om het naar buiten toe laten zien van leiderschap. Mijn doel is dat christenen een stap terug doen en zich hierop bezinnen. Het is geen kleinigheid om lichtvaardig om te gaan met een patroon van openbaar gedrag dat niet slechts kwalijk is, maar tot de dood leidt.

Naties

In feite denk ik dat het een drastische fout is om te denken dat de dodelijke invloed van een leider alleen door zijn beleid kan komen en niet ook door zijn persoon.

Onbeschaamde opschepperij, vunzigheid, en tweedracht zaaien klagen niet alleen de persoon zelf aan; ze corrumperen ook de natie.

Dit is niet alleen waar omdat onbeschaamde opschepperij, vunzigheid, zedeloosheid en tweedracht zaaien de persoon zelf aanklagen, maar ook omdat ze de natie corrumperen. De zonden bewegen zich vanuit invloedrijke centrale punten en besmetten hele culturen. De laatste vijf jaar zijn een krachtig getuigenis van deze infectie op bijna elk niveau van de samenleving.

De volgende waarheid is niet uniek voor het christendom: ‘Een klein beetje zuurdeeg doorzuurt het hele deeg (1 Korinthe 5:6). ‘Slecht gezelschap bederft goede zeden’ (1 Korintiërs 15:33). Of je dat gezelschap nu uitnodigt in je huis of omarmt op sociale media, het bederft. Er zijn zonden die mensen ‘in steeds meer goddeloosheid doen toenemen’ als ‘hun woord zich uitzaait als kanker’ (2 Timotheüs 2:16-17).

Er is een verbinding tussen het karakter van heersers en hun onderdanen. De Bijbel beschrijft soms een koning door te zeggen: ‘Hij heeft gezondigd en deed Israël zondigen’ (bv. 1 Koningen 14:16). Dit betekent niet dat hij het volk onder druk zette om te zondigen. Het betekent dat de invloed van de koning het volk heeft gevormd. Dat is de roeping van een leider. Neem het voortouw in het vormgeven van het karakter van je volk. Zo gebeurt het. Ten goede of ten kwade.

Beleid en personen

Is het dan niet verbijsterend dat zoveel christenen de desastreuze effecten van het zich voortdurende uitzaaiende kwaad van arrogante en cultuurvormende zonde van hooggeplaatste leiders als minimaal behandelen? En dan lijken ze er ook nog eens zeker van te zijn dat ze daarmee mensenlevens en vrijheden redden!

Dit punt is in het bijzonder relevant voor christenen.

Vrijheid en leven zijn kostbaar. We willen allemaal leven en vrij zijn om ons geluk na te streven. Maar als onze vrijheden, en zelfs onze levens, worden bedreigd of ontnomen, verliezen we niks van de essentie van onze identiteit in Christus. We verliezen niks van de zekerheid van onze eeuwige vreugde met Christus. We verliezen niks van de heiligheid en liefde waarvoor we door Christus zijn gered. Niets van al deze dingen gaat verloren met het verlies van leven en vrijheid.

Sommige christenen doen alsof beleid en wetten die het leven en de vrijheid beschermen waardevoller zijn dan wat voor soort persoon iemand is. Daarmee communiceren we een leugen aan ongelovigen (die ook verbijsterd zijn!). De kerk betaalt een hoge prijs, en zal deze blijven betalen, voor het jaar in jaar uit communiceren van deze leugen.

De rechtvaardiging voor het van ondergeschikt belang achten van de vernietigende effecten van personen ten opzichte van de vernietigende effecten van het beleid van die personen, lijkt onwaarachtig.

Ik vind het verbijsterend dat christenen er zo zeker van kunnen zijn dat er meer schade zal worden aangericht door slechte rechters, slechte wetten en slecht beleid dan door de alles doordringende invloed op de cultuur van zondige zelfverheffing, opschepperij en het aanwakkeren van tegenstellingen (eristikos).

Hoe weten ze dat? Serieus! Waar halen ze de zekere kennis vandaan dat rechters, wetten en beleid minder destructief zijn dan opschepperige twistziekte in hoge functies?

Hoe zit het dan met abortus?

Waar komt de verdorvenheid van het verdedigen van kindermoord vandaan? Het komt uit harten vol zelfingenomen arrogantie en opschepperij (Jakobus 4:1-2). Het komt uit harten die ongehoorzaam zijn aan God. Met andere woorden, het komt uit hetzelfde hart en karakter dat zoveel christelijke leiders als relatief onschuldig behandelen, omdat zij denken dat Roe en SCOTUS en Planned Parenthood als slagvelden crucialer en beslissender zijn.

Het is verbijsterend om aan te nemen dat een pro-abortus beleid meer mensen doodt dan een cultuur-verzadigende zelfzuchtige trots.

Ik denk dat Roe een kwade beslissing is. Ik denk dat Planned Parenthood een codenaam is voor babymoord en (historisch gezien tenminste) etnische zuivering. En ik denk dat het verbijsterend en arrogant is om aan te nemen dat een pro-abortusbeleid meer mensen doodt dan een cultuur-verzadigende zelfzuchtige trots .

Wanneer een leider een karakter propageert dat opschept over zichzelf en zichzelf verheerlijkt, laat hij het meest dodelijke gedrag in de wereld zien. Hij leidt zijn natie naar de afgrond. Naar vernietiging op meer terreinen dan we ons kunnen voorstellen.

Het is naïef om te denken dat een man effectief pro-life kan zijn en consequent de karaktereigenschappen kan vertonen die tot de dood leiden – tijdelijk en eeuwig.

Een woord aan predikanten

Mag ik predikanten voorstellen dat je in de rust van je studeerkamer het volgende doet? Stel je voor dat Amerika in elkaar stort. Eerst anarchie, dan tirannie – van rechts of links. Stel je voor dat godsdienstvrijheid ontnomen wordt. Wat overblijft voor christenen zijn boetes, gevangenis, ballingschap en martelaarschap. Vraag jezelf dan dit af: Heeft mijn prediking echte, radicale christenen ontwikkeld? Christenen die op het schavot kunnen zingen,

‘Gods Woord houdt stand in eeuwigheid
en zal geen duimbreed wijken.
Beef, satan! Hij, die ons geleidt,
zal u de vaan doen strijken!
Delf vrouw en kind’ren `t graf,
neem goed en bloed ons af,
het brengt u geen gewin:
wij gaan ten hemel in
en erven koninkrijken.’ (Vaste burcht)

Heeft mijn prediking christenen gevormd die zullen handelen zoals de gelovigen in Hebreeën 10:34: ‘U hebt de beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard, in de wetenschap dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt’? Christenen die haat en lastering en uitsluiting om Christus’ wil onder ogen zien en toch ‘[zich] verblijden op die dag en opspringen van vreugde, want zie, [hun] beloning is groot in de hemel’ (Lukas 6:22-23)?

Heb je echte christenen voortgebracht die de schoonheid en de waarde van de Zoon van God zien? Heb je trouw de ‘ondoorgrondelijke rijkdom van Christus’ (Efeze 3:8) ontvouwd en verkondigd? Breng je een generatie mensen voort die met Paulus zeggen: ‘Ik beschouw alles als schade vanwege de voortreffelijkheid van de kennis van Christus Jezus, mijn Heere’ (Filippenzen 3:8)?

Heb je hen laten zien dat ze ‘bijwoners en vreemdelingen’ zijn (1 Petrus 2:11), en dat hun ‘burgerschap in de hemelen is’, van waaruit ze ‘verwachten de Zaligmaker, namelijk de Heere Jezus Christus’ (Filippenzen 3:20)? Voelen zij tot in het diepst van hun wezen dat ‘het leven Christus is, en het sterven winst’ (Filippenzen 1:21)?

Of heb je de verkondiging van deze alles overstijgende werkelijkheid verwaarloosd en hun aandacht daarvan herhaaldelijk afgeleid met politieke strategieën? Heb je wellicht onopzettelijk de mentale instelling gecreëerd dat de grootste kwestie in het leven het redden van Amerika en zijn aardse voordelen is? Of heb je je mensen laten zien dat het grootste punt het verheerlijken van Christus is met of zonder Amerika? Heb je hen laten zien dat de mensen die het meeste goed doen voor de meeste mensen voor de langste tijd (inclusief Amerika!) mensen zijn die de geur van een andere wereld met een andere Koning hebben?

Verkiezingsdag

Wat betekent dit allemaal voor mij als ik op 3 november mijn burgerplicht doe? Hier is mijn antwoord. Ik verplicht niemand om mij te volgen (alsof ik dat zou kunnen) – niet mijn vrouw, niet mijn vrienden, niet mijn collega’s.

Met een vrolijke glimlach zal ik mijn ongelovige buurman uitleggen waarom mijn trouw aan Jezus mij op gespannen voet stelt met alles wat de dood brengt – de dood door abortus en de dood door arrogantie.

Ik zal niet een of andere rekenmodel ontwikkelen om te bepalen welk destructief pad het minst kwalijk is en ondersteund moet worden. Dat is niet mijn taak. Mijn roeping is om mensen te helpen om Jezus Christus te zien, om te vertrouwen op Zijn vergeving van zonden, om Hem van grotere waarde te achten dan alles in deze wereld, om te leven op een manier die Zijn alles overtreffende waarde toont, en om hen te helpen om met liefde en heiligheid hun leven te volbrengen. Die roeping strijdt met het ondersteunen van elk van beide wegen die leiden naar culturele corruptie en eeuwige ondergang.

Je mag geloven dat zo’n weg mogelijk is die niet zo’n tegenstrijdigheid inhoudt, niet zo’n ondermijning van authentiek christelijk getuigenis. Je moet handelen naar jouw inzicht. Ik zie niet dat zo’n weg mogelijk is. Daarom zei ik dat mijn weg niet de jouwe hoeft te zijn.

Als ik al de onwaarschijnlijke mogelijkheid overweeg dat ik iets goeds zou kunnen doen door het destructieve karakter te aanvaarden dat al zichtbaar is in de twee keuzes die voor mij liggen, ben ik er afkerig van om mijn roeping (en de missie van de kerk) te ondermijnen om te staan voor geloof en hoop en liefde die Christus verhogen.

Er zal mij gevraagd worden rekenschap af te leggen van mijn toewijding aan deze leven-gevende roeping. De wereld zal het vragen. De Heere van hemel en aarde zal het vragen. Mijn geweten zal het vragen. Wat zal ik zeggen?

Met een vrolijke glimlach zal ik mijn ongelovige buurman uitleggen waarom mijn trouw aan Jezus mij op gespannen voet stelt met alles wat de dood brengt – dood door abortus en dood door arrogantie. Ik zal hem wijzen op Psalm 139 en Romeinen 1. En als hij bereid is, zal ik hem laten zien hoe abortus en arrogantie vergeven kunnen worden vanwege Christus (Efeze 1:7). En ik zal hem uitnodigen om een balling te worden, om een koninkrijk te hebben dat nooit zal wankelen – zelfs niet wanneer Amerika een voetnoot is in de archieven van de nieuwe schepping.

Het bericht Politiek, personen en paden richting verwoesting verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toen ik single was dacht ik dat het huwelijk een wondermiddel was. Ik dacht dat het me op een wonderlijke wijze zou veranderen. En ik veronderstelde dat ik plotseling een nieuw iets als liefde, vrede, vreugde, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing zou bezitten die ik nog niet gekend of ervaren had als single zijnde. Ik geloofde dat ik als ik eenmaal ‘ja ik wil’, gezegd had, de wereld door een andere lens zou zien en een verantwoordelijke en lieve man zou worden- een verantwoordelijke en lieve echtgenoot.

Waarschijnlijk zou ik hebben ontkend als je me dit mijn huwelijk aan me gevraagd had. Ik dacht eigenlijk dat het huwelijk het missende stukje was op mijn reis naar Christus. Ik kon niet meer mis zijn dan hier. Het huwelijk zal je niet direct veranderen. Het zal alleen blootstellen wat al binnen in je is.

De zonde doden als je single bent

Sommige christelijke singles leven passief. Vaak is er weinig tot geen verantwoordelijkheid in hun leven. Daarom kunnen verborgen zonden overleven. Singles genieten van verschillende vormen van seksuele onreinheid, geven weinig tot niets van zichzelf aan de kerk, zijn weinig bij de diensten op zondag, besteden hun vrije tijd werkeloos, lezen zelden hun bijbel of bidden weinig en besteden weinig aandacht aan de zonde die in hun hart woekert. Een groot deel van hierboven gold voor mij toen ik single was.

Als pasgetrouwden werd een ongemakkelijke waarheid ontdekt: jouw single persoonlijkheid blijft in binnenkant van jouw getrouwde persoonlijkheid. Als je lui, onverantwoordelijk, egoïstisch, hoogmoedig, hebberig of wellustig bent als je single bent dan zal je net (zo niet meer) lui, onverantwoordelijk, egoïstisch, hoogmoedig, hebberig of wellustig zijn nadat je ‘Ja, ik wil’ hebt gezegd.
Het is essentieel dat we niet afschrikken van het kijken en doden van de zonde in ons leven. De zonden die je verstrikken als je single bent zullen je ook verstrikken als je getrouwd bent. Desondanks moeten de singles de zonden niet doden omdat ze goede echtgenoten willen worden maar omdat je gelukkig en heilig wilt leven, ongeacht je burgerlijke staat.

Paulus waarschuwt dat het “loon van de zonde de dood is” (Romeinen 6:23) en dat we moeten onderzoeken “wat aards in ons is” (Kolossenzen 3:5) Deze opdrachten is niet alleen voor de gehuwden maar ook voor de ongehuwden. Als je de zonde nu niet dood, zal het je later doden, tenzij je jezelf bekeerd.

Stop niet het met het doden van de zonde

Paulus onthult ook in de praktijk van het uitstellen om de bekende zonde in je leven te doden:
“Daarom ook heeft God hen in de begeerten van hun hart overgegeven aan de onreinheid om hun lichamen onder elkaar te onteren (…) Daarom heeft God hen overgegeven aan oneervolle hartstochten (…) En omdat het hun niet goed dacht God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken, om dingen te doen die niet passen. Ze zijn vervuld van allerlei ongerechtigheid, hoererij, boosaardigheid, hebzucht, slechtheid. Ze zijn vol afgunst, moord, ruzie, bedrog, kwaadaardigheid… Zij kennen het recht van God, namelijk dat zij die zulke dingen doen de dood verdienen, en toch doen zij niet alleen zelf deze dingen, maar stemmen ook in met hen die ze doen.” (Romeinen 1: 24, 26, 28-29, 32)

God heeft hun overgegeven “ze wisten Gods recht dat degenen die zulke dingen doen de dood verdienen” maar ze gingen verder met die dingen te doen in plaats van berouw te tonen. Hoewel dit gedeelte het heeft over seksuele onreinheid is het duidelijk dat het ook “kwaadsprekers, lasteraars, haters van God, smaders, hoogmoedigen, grootsprekers, bedenkers van slechte dingen, hen die zijn ongehoorzaam aan hun ouders, onverstandigen, trouwelozen, mensen zonder natuurlijke liefde, onverzoenlijken en onbarmhartigen,” betreft (Romeinen 1: 29-31).

Dit gedeelte is een waarschuwing voor ons allemaal, vooral ook voor alleenstaanden, voor het risico om het uitstellen van de zonden (om welke reden dan ook). Ik zeg het voornamelijk voor de singles omdat je leeft zonder iedere dag de verantwoordelijkheid van een echtgenoot. Het is heel gevaarlijk om overgegeven te worden aan de zonde. Het is beangstigend om te weten dat we op een dag een punt kunnen bereiken dat we niet meer in staat zijn om de suïcidale dwaasheid van onze overtredingen te zien.

Het gras is echt groener in Jezus

We kennen allemaal het gezegde ‘het gras is groener bij de buren’. Dit gezegde is bedoeld om de onvrede van de mens over zijn huidige positie of situatie, aan te pakken. We denken allemaal dat we gelukkiger zouden zijn als we ons in andere omstandigheden bevinden. Hetzelfde geldt voor de burgerlijke staat. De meesten van de singles willen getrouwd zijn en de meeste getrouwden willen single zijn. Waarom? We denken dat onze huidige staat van ontevredenheid extern is, in plaats van intern.

Ontevredenheid over de huidige omstandigheden is de wortel bij bijna ieder single persoon van de verwachting dat een huwelijk hen direct zal veranderen. Het huwelijks is zo langzamerhand de Heilige Geest en de trouwdag is uitgegroeid tot hun Pinksteren. Maar als de trouwdag is verstreken en de huwelijksreis is verbleekt ontdekken ze dat de ceremonie de heiligende kracht mist die ze nodig hebben. Ze zijn nog steeds dezelfde mensen als toen ze single waren.

Het is geestelijk en eeuwig onverantwoord om het doden van je zonden uit te stellen als single in de hoop dat een ander leven (het huwelijk) je een heiliger en gelukkiger mens zal maken. Alleen Jezus kan ons gelukkig maken. Ongeacht van onze omstandigheden is het gras groener bij Jezus. Ren naar Hem toe. Bekeer je van je zonden. Drink van de enige fontein die de dorst die zich binnen ons allemaal bevind, kan dorsten.

Nee, het huwelijk zal je niet meteen veranderen. God, omwille van Christus en door zijn Heilige Geest, zal je veranderen. Dit zal Hij doen als je jezelf aan Hem hebt overgegeven, getrouwd of ongetrouwd.

Het bericht Single of getrouwd – het maakt geen verschil! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze natuurlijke deugden, die voortkomen uit aangeboren temperament en opvoeding binnen het gezin – zoals onze talenten, bekwaamheden en sterke kanten – zijn goede zaken. Maar ze hebben ook allemaal een ‘donkere kant’. Mensen met profetische gaven – grote directheid, vaak goed in publiek optreden of schrijven – kunnen het moeilijk vinden om naar anderen te luisteren en advies aan te nemen. Mensen met priesterlijke gaven – gevoeligheid, vaak goed in luisteren, advies geven, barmhartigheid tonen – kunnen vaak teveel bezig zijn met mensen blij maken. Ze kunnen zelf lafhartig zijn of overdreven gevoelig voor kritiek. Een gul mens kan ook ongedisciplineerd en onverantwoordelijk zijn in financiële zaken. Dan is zijn gulheid in werkelijkheid een facet van zijn al te impulsieve karakter.

Deugden van gaven en temperament hebben een bijbehorende ‘donkere kant’ omdat onze gaven en natuurlijk temperament verweven zijn met de afgoden die heersen in elk hart dat niet gevuld is met het Evangelie van genade. Zonder een grondige kennis van het Evangelie kijken we naar goede dingen – menselijke goedkeuring en relaties, de uitoefening van macht en prestaties, het beheersen van onze omgeving en zelfdiscipline, het genieten van comfort, privacy en plezier – en maken daar pseudo-zaligheden van. Dus wie een afgod maakt van menselijke goedkeuring kan zomaar een gevoelige kunstenaar zijn, en degene die een afgod maakt van macht kan een moedige leider zijn. Maar gaven en temperament in dienst van afgoden – en dat is onze normale toestand – zijn altijd een gemengde zegen. Ze hebben een goede kant – ze brengen deugdzaam gedrag voort – maar ze verleiden iemand ook tot een bijbehorende zonde of gebrek.

Als gevolg hiervan kunnen mensen hun zonde niet zien, omdat ze alleen naar hun deugden kijken. Iemand zegt bijvoorbeeld: ‘Ik ben niet hard of scherp, ik spreek gewoon erg direct’. Het is waar dat een direct persoon goed kan doen omdat een directe, onomwonden opmerking soms nodig is. Maar in het algemeen is de scherpheid niet doeltreffend, en de onomwondenheid en het vertrouwen van diegene komen deels voort uit trots en een gebrek aan liefde. Daarom werken veel (of de meeste) christenen niet aan de bovennatuurlijke gaven van de geest die niet natuurlijk zijn voor ons, en die de donkere kant van onze natuur – de ons omringende zonden – verzachten of verdrijven.

Hoe kunnen we uit onze onverschilligheid wakker geschud worden, en ons bewust worden van onze noodzaak tot groei? Hier zijn enkele principes die ik door de jaren heen uit Newtons brieven heb verzameld.

Weet dat de ergste gebreken in je karakter je het laatst opvallen

Per definitie zijn de zonden waar je het meest blind voor bent, waar je de meeste excuses voor maakt en die je gewoonlijk vergoelijkt, juist de zonden die je het meest in hun greep hebben. Een manier om onze zwarte kanten te verbergen is om te kijken naar plaatsen waar ons natuurlijke temperament lijkt op geestelijke vrucht. Een natuurlijke aanleg voor beheersing en zelfdiscipline kan bijvoorbeeld gelezen worden als trouw, en een natuurlijk verlangen naar persoonlijke goedkeuring kan eruit zien als vriendelijkheid of liefde. Of we zien een sprankelend, optimistisch temperament aan voor vreugde, en een kalm, nuchter temperament voor vrede. We geven onszelf geestelijke eer voor deze zaken, terwijl we in werkelijkheid helemaal niet geestelijk groeien. Het gebrek van andere vrucht laat zien dat er geen echte bovennatuurlijke karakterverandering plaatsvindt.

Onthoud dat je je grootste gebreken niet leert kennen als iemand het je enkel vertelt – het moet je getoond worden

Er zijn twee manieren om onze zonden en gebreken duidelijker te zien. Een manier is dat ze ons getoond worden door problemen en beproevingen in het leven. Lijden is ‘Gods gymzaal’ – het laat onze geestelijke zwakheid zien, net als een training onze lichamelijke zwakheid blootlegt.

We leren ook door christelijke rolmodellen. Soms word je het best overtuigd door een persoon in je omgeving die leeft zoals jij zou moeten leven. Misschien vind je jezelf niet ongeduldig of scherp of overgevoelig, tot je in aanraking komt met een veel geduldiger, vrediger en tevreden persoon. We moeten deze kansen tot groei benutten. Ze zijn pijnlijk – zelfs de nabijheid van erg heilige mensen kan ongemakkelijk zijn. Maar op deze momenten, als we het meest voelen hoezeer we genade nodig hebben, vinden we Gods genade het meest begeerlijk.

Sta open voor correctie en kritiek van anderen

We zeiden zojuist dat je niet over je zonden leert als mensen het je vertellen. We hebben teveel lagen van zelfrechtvaardiging om te kunnen groeien zonder harde slagen. Maar daarnaast, als aanvulling, hebben we de feedback en ‘accountability’ van broeders en zusters wel nodig.

Er zijn tenminste twee soorten. Ten eerste kan je je eigen Hebreeën 3:13 – gemeenschap creëren. Hebreeën 3:13 zegt dat we elkaar elke dag moeten vermanen, “opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonde”. Benader een aantal gelovigen die je vertrouwt en geef hen een ‘jachtvergunning’ om je aan te spreken over gebieden waar je moet groeien.

Ten tweede, vergeet niet het ‘ezel van Bileam’-principe. Je moet leren om te profiteren van kritiek, zelfs als die gegeven wordt door mensen met een slechte motivatie, of voor wie je geen respect hebt. Zelfs al is maar 20% van wat ze zeggen waar, dan nog kan God zo tot je spreken.

Het bericht Waarom zie jij jouw grootste gebreken niet? verscheen eerst op Geloofstoerusting.