Er klinkt geen ‘als’ en ‘maar’ in de woorden van Petrus. Het is een heldere en duidelijke uitspraak. Er waren valse profeten onder het volk (van Israël in het Oude Testament). Dat is een onderdeel van de geschiedenis. Valse profeten waren een constant probleem in het Oude Testament. En degenen die ten onrechte beweerden profeten van God te zijn, moesten worden gestenigd. De mensen hadden zelden de behoefte om de confrontatie met hen aan te gaan, dus nam het aantal valse profeten toe en veroorzaakten ze een ramp voor het geestelijke leven van Gods volk.

Op dezelfde manier zegt Petrus: ‘Er zullen valse leraren onder jullie zijn.’ Let op de woorden ‘onder jullie’. Petrus schrijft aan de gemeente en zegt: ‘Er zullen valse profeten onder jullie zijn.’ Dus hij praat niet over New Age-mensen op televisie. Hij heeft het over mensen in de plaatselijke kerk, leden van een plaatselijke gemeente.

Er bestaat niet zoiets als een zuivere kerk aan deze kant van het graf. Je zult het nooit vinden. De tarwe en het onkruid groeien samen op. Warren Wiersbe schrijft:

Satan is de vervalser … Hij heeft een vals evangelie (Galaten 1: 6-9), gepredikt door valse dienaren (2 Korinthiërs 11: 13-12), en heeft valse christenen voortgebracht (2 Korinthiërs 11:26). . . . Satan plant zijn vervalsingen waar God ware gelovigen plant (Mattheüs 13:38).

Authentiek of namaak?

Hoe zou je het namaak-christendom herkennen?

In 2 Petrus 1 lezen we over echte gelovigen. En in 2 Petrus 2 lezen we over valse gelovigen. Als je deze hoofdstukken naast elkaar plaatst, zie je het verschil tussen authentieke en valse gelovigen.

1. Verschillende bron – Waar komt de boodschap vandaan?

Petrus zegt: ‘Want wij zijn geen kunstig bedachte verzinsels gevolgd, toen wij u de kracht en de komst van onze Heere Jezus Christus bekendmaakten’ (1:16). En dan zegt hij dat de verkeerde leraren je uitbuiten: ‘zij zullen u door hebzucht met verzonnen woorden uitbuiten  (2:3). Dus de echte leraar haalt wat hij zegt vanuit de Bijbel. De valse leraar vertrouwt op zijn eigen creativiteit. Hij verzint zijn eigen boodschap.

2. Verschillende boodschap – Wat is de inhoud van de boodschap?

Voor de ware leraar staat Jezus Christus centraal. ‘Immers, Zijn Goddelijke kracht heeft ons alles geschonken wat tot het leven en de godsvrucht behoort’ (1:3). Voor de valse leraar is Jezus niet het centrum, maar staat Hij in de marge: ‘Zoals er ook onder u valse leraars zullen zijn, die heimelijk verderfelijke afwijkingen in de leer zullen invoeren. Daarmee verloochenen zij zelfs de Heere, Die hen gekocht heeft’ (2:1).

Let op het woord ‘heimelijk’. Het komt zelden voor dat iemand in de kerk Jezus openlijk ontkent. De beweging die je wegvoert van de centraliteit van Christus is vaak heel subtiel. De valse leraar zal vertellen hoe andere mensen je leven kunnen helpen veranderen, maar als je goed luistert naar wat hij zegt, zul je zien dat Jezus Christus niet essentieel is voor zijn boodschap.

3 .Verschillende positie – In welke positie brengt de boodschap jou?

De ware christen ‘ontsnapt aan de verdorvenheid in de wereld veroorzaakt door kwade verlangens’ (1:4). Luister hoe Petrus de namaak-christen beschrijft: ‘Zij beloven aan hen vrijheid, terwijl zij zelf slaven van de verdorvenheid zijn; want door wie iemand overwonnen is, van hem is hij ook een slaaf geworden’ (2:19). De ware gelovige ontvlucht aan de verdorvenheid, terwijl de namaakgelovige er juist door wordt beheerst.

4. Verschillend personage – Wat voor soort mensen brengt de boodschap voort?

De ware gelovige streeft naar goedheid, kennis, zelfbeheersing, doorzettingsvermogen, godsvrucht, vriendelijkheid naar de broeder en liefde (1:5). De valse christen wordt gekenmerkt door arrogantie en laster (2:10). Ze zijn ‘experts in hebzucht’ en ‘hun ogen zijn vol overspel’ (2:14). Ook verachten ze autoriteit (2:10). Dit is een algemeen kenmerk van een namaakgelovige.

5. Verschillende oproepen – Waarom zou je naar de boodschap luisteren?

De ware leraar spreekt met een beroep op de Schrift. ‘En wij hebben het profetische woord, dat vast en zeker is, en u doet er goed aan daarop acht te slaan’ (1:19). God heeft gesproken en de ware leraar doet een beroep op Zijn Woord. De verkeerde leraar doet een nogal andere oproep: ‘Want door zeer hoogdravende woorden vol onzin te spreken, verlokken zij met de begeerten van het vlees en met losbandigheden mensen die daadwerkelijk ontvlucht waren aan hen die in dwaling verkeren.’ (2:18). Dus de ware leraar vraagt: ‘Wat heeft God in Zijn Woord gezegd?’ De valse leraar vraagt: ‘Wat willen mensen horen? Wat zal hen raken?’

6. Verschillend vrucht – Welke uitwerking heeft de boodschap in het leven van mensen?

De ware gelovige is doortastend en groeiend in zijn of haar kennis van Jezus Christus (1:8). De vervalsing is ‘als een bron zonder water’ (2:17). Dit is prachtige beeldspraak! Valse leraren beloven veel, maar geven je ten diepste weinig.

7. Verschillend einde – Waar leidt de boodschap jou uiteindelijk naar toe?

Hier vinden we het meest verontrustende contrast. De ware gelovige zal ‘een rijk welkom ontvangen in het eeuwige koninkrijk van onze Heere Jezus Christus’ (1:11). De valse gelovige zal ‘snelle ondergang’ ondergaan (2:1). ‘Hun veroordeling hangt al lang over hen heen en hun vernietiging sluimert niet’ (2: 3).

Jezus vertelt ons dat er velen zijn die betrokken zijn geweest bij de bediening die in Zijn Naam wordt gedaan, tegen wie Hij zal zeggen: ‘Ga van mij weg; Ik heb je nooit gekend’ (Mattheüs 7:21). Wie zijn deze mensen? Petrus beschrijft ze nauwkeurig in deze passage.

Wees niet naïef

We moeten niet onwetend zijn: ‘Er zullen valse leraren onder jullie zijn’ (2:1). Dus hoe nemen we deze waarschuwing ter harte?

Ten eerste herinnert de eenvoudige uitspraak van Petrus ons eraan dat de kerk beschermd moet worden. Onder de vele vriendelijke mensen die elk jaar door de deuren van de kerk naar binnen komen, kunnen sommigen meer kwaad dan goed doen.

Ze lijken misschien de aardigste mensen, maar ze geloven niet in het gezag van de Bijbel of de exclusiviteit van de redding in Christus. We verwelkomen zulke mensen, omdat ze Christus net zo hard nodig hebben als wij, maar we moeten niet toestaan ​​dat ze invloed hebben in de kerk.

Ten tweede kunnen sceptici altijd wijzen op hypocrisie en inconsistentie in de kerk. Dat hebben ze altijd gedaan, en dat zullen ze altijd doen. Een van de vreemdste redenen om Christus niet te volgen, klinkt als volgt: ‘Ik heb mensen in de kerk gezien die hypocriet zijn.’ Dus je wilt Christus niet volgen omdat sommige mensen die beweren dat te doen, huichelaars zijn?

Het bestaan ​​van een vervalsing is nooit een goede reden om het echte te verwerpen. Petrus zegt ons in wezen: ‘Natuurlijk zijn er valse christenen. Natuurlijk zijn er leraren die de kerk meer kwaad dan goed doen. Wat zou je anders in deze gevallen wereld verwachten? Word volwassen! Wees niet naïef! Mis niet wat echt is, simpelweg omdat je de vervalsing hebt gezien.’

Verwijs naar 2 Petrus 2:1 de volgende keer dat je iemand tegenkomt die zich achter dit excuus verstopt.

Het bericht Zeven eigenschappen ** van valse leraren verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar wat er als het plaatje helemaal verkeerd is? Als het ware beeld van hypocrisie wazig is? Hoe kan zonde en rebellie stiekem in onze leven sluipen zonder dat we ons er van bewust zijn?

Hypocrisie en het verminderen van je zonden

In zijn klassieke werk over berouw neemt Thomas Watson de tijd om de met genade vervulde christen en de hypocriet te onderscheiden.

“Een begenadigde ziel maakt van zijn zonden het grootste wat er is, terwijl een hypocriet er het beste van maakt. Ze ontkennen niet dat ze zondaren zijn, maar doen wat ze kunnen om de zonden te verminderen.”

We willen ons een hypocriet graag voorstellen als een eigengerechtige aansteller of kakker die zijn eigen zondigheid ontkent en roemt in eigen vermeende perfectie. Maar Watson schildert iets wat veel dichterbij onszelf komt. Hypocrieten zeggen niet dat ze perfect zijn, ze denken alleen dat hun zonden niet zo erg zijn.

Hypocrieten ontkennen hun zonden niet, ze maken ze kleiner!

De beste reactie op zonde is natuurlijk om die aan God te belijden en te treuren over hoeveel pijn het Gods hart doet. Of, zoals Watson het verwoorde, je zonden groot doen zijn door ze echt onder ogen te komen. Dat houdt in: je zonden zien in het felste licht dat we ons maar kunnen voorstellen, om dan te beseffen dat we nooit kunnen zien hoe schadelijk het is ten opzichte van een heilige God. De hypocriet doet het tegenovergestelde: zijn reactie op de zonde is om die te verkleinen, om de ernst van de zonde te minimaliseren.

Hypocrisie en het verzinnen van excuses

Hoe weet je of jij ook je zonden verkleint? Op de manier waarop je uitvluchten verzint. Watson schrijft:

“In plaats van tranen van berouw gebruiken ze argumenten om zichzelf te verdedigen.”

Het waarschuwingsteken van hypocrisie is wanneer jouw hart overspringt naar excuses om jouw zonden te verontschuldigen, in plaats van ze te belijden. Wanneer al je energie gaat naar het excuseren of verdedigen van je zonden (zelfs als je weet dat je daden zondig zijn!) dan verdubbel je liever jouw zonde dan je te buigen in berouw.

Het trotse hart wil zich rechtvaardigen. Het berouwvolle hart ziet af van rechtvaardiging van zichzelf omdat het weet dat dit zinloos is.

Saul – van koning tot bezoeker van een waarzegger

Watson gebruikt het voorbeeld van koning Saul die er niet in geslaagd is om Gods gebod in de strijd te gehoorzamen. En zich vervolgens excuseert bij de profeet Samuel waarom hij God niet helemaal kon gehoorzamen (1 Samuel 15). Sauls redenering leek terecht in eerste instantie: hij wilde tenslotte de oorlogsbuit wijden aan de Heere? Hij verdedigde zijn compromis met goede motieven. Saul maakte het beste van zijn zonden.

Hoe reageerde Samuel, de profeet? Hij probeerde Saul wakker te schudden door hem te laten zien hoe groot zijn ongehoorzaamheid was. En hier wil ik graag de nadruk op leggen: Samuel vergeleek de ongehoorzaamheid van Saul met tovenarij.

Op het eerste gezicht lijkt deze kritiek overdreven. Saul was toch niet zo’n verschrikkelijke koning? Hij had niet zo iets lafhartigs gedaan als zich met occultisme bezig houden? Samuels woorden om Sauls ongehoorzaamheid met tovenarij te vergelijken is bedoelt om ons de schrik aan te jagen.

Jaren later, kort voor zijn dood, bezoekt de bange koning Saul de tovenares van Endor om contact met de doden te maken. Zo gek als het leek aan het begin van Sauls regering, zo waar bleken de woorden van Samuel door de daden van Saul aan het einde van zijn leven. Saul was een eind op de weg; maar wat begon als rebellie eindigde in het hol van de tovenares.

Hypocrieten, kijk in de spiegel!

Het is gemakkelijk om een karikatuur te maken van een hypocriet en jezelf dan te distantiëren van dat portret. Maar dat is uiteraard ook een vorm van hypocrisie.

We zijn veel beter af als we onze zonden zetten in het felst mogelijke licht – en ontdekken wat onze zonden doen met het hart van God en de mensen om ons heen. Het zien van de ware aard van onze zonden leidt tot nederigheid en belijdenis. Het minimaliseren en goedpraten van onze zonde leidt tot excuses en rechtvaardiging van onszelf. En dat versnelt ons afglijden op de helling van rebellie.

Het bericht ‘Ik ben een hypocriet en besef het niet eens!’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.