In de conservatieve christelijke kringen waar ik mij veel begeef is nauwelijks discussie of de Bijbel het toestaat dat een vrouw als predikant of oudste kan worden aangesteld. De mensen waar ik mee omga zijn overtuigde complementaristen. Dat betekent dat zij (wij) geloven dat God man en vrouw geschapen heeft, gelijk in waarde maar met verschillende rollen in het gezin en de gemeente. Op z’n minst betekent dit dat een oudste of predikant een man is. De kern van het complementarisme staat niet ter discussie.

Hoe wij over complementarisme praten wel.

En hoe wij er praktisch mee omgaan ook.

Is het probleem dat wij moed tekort komen of dat wij compassie missen? Zijn wij te zacht geworden? Of zijn wij juist te streng geworden? Heeft complementarisme een nieuw imago, een reformatie, een opwekking of een herontdekking nodig?

De discussie kan scherp en verhit raken. En toch, dat er een discussie gaande is, is een teken van relatief succes binnen de beweging. Die beweging is groot genoeg om te bestaan uit een flinke waaier van verschillende mensen en persoonlijkheden. De aanwezigheid van meningsverschillen en de noodzaak voor goede definities is geen verrassing. Het scherpen van elkaar is geen probleem, zolang wij niet onnodig scherp zijn tegenover elkaar.

Dus hoe ziet een gezonde complementarist eruit? Ik heb zeker niet het laatste woord over dit onderwerp maar hier zijn negen belangrijke kenmerken:

Schepping, geen compromis

De verschillen tussen mannen en vrouwen zijn geworteld in een goddelijk ontwerp. Dat is duidelijk te lezen in 1 Timotheüs 2 en Genesis 1-2. Complementarisme gaat absoluut niet over Paulus die zich aanpaste aan de patriarchale cultuur in de eerste eeuw, laat staan dat wij een compromis met onze cultuur moeten sluiten binnen of buiten de gemeente. God heeft iets te zeggen over man- en vrouw-zijn. En wat God te zeggen heeft ligt gefundeerd in Zijn schepping.

Functionaliteit en niet slechts een regel

Het eerste punt lijkt misschien zo klaar als een klontje, maar het is een hele belangrijke basis voor dit tweede punt. Als mannen en vrouwen verschillen vanuit de geschapen natuur, kunnen wij niet het voorschrift apart stellen en zeggen dat man- en vrouw-zijn geen invloed heeft op taken in de gemeente zo lang de oudsten en de predikant maar mannen zijn. Het gaat niet om titels of labels of het uitspreken van de zegen. Het is iets heel praktisch. Zeker, complementaristen zijn het niet altijd eens als het gaat over grenzen die getrokken moeten worden bij bijvoorbeeld bijbelstudiegroepen en de zondagschool. Maar als startpunt van deze discussies moeten wij onthouden dat wij het hebben over het goddelijke ontwerp dat tot bloei komt en niet over het houden van een paar strenge en willekeurige regels.

Omhelzen en niet afvinken

Er is een verschil tussen het bevestigen van complementarisme als een intellectuele manier van keelschrapen – ‘Kijk, ik denk ook dat vrouwen geen oudste zouden moeten zijn, maar…’ – en vol vreugde bevestigen dat deze visie goed, mooi en het beste is.

Overtuigd en niet per se traditioneel

Ook is er een verschil tussen een doordacht complementarisme, gebaseerd op solide exegese en de toepassing van de Schrift, en complementarisme gebaseerd op wettische culturele traditie.

Liefdevol en niet triomfantelijk

Zonder twijfel is het soms nodig de troepen bij elkaar te roepen. In de seksuele waanzin van vandaag de dag is de roep om moed zeker gepast. Maar wij moeten ons realiseren dat er allerlei verschillende mensen mee kunnen luisteren wanneer wij praten over bijbels man- en vrouw-zijn. Sommigen twijfelen en anderen zijn wolven; maar sommigen dragen pijn met zich mee en reageren meer met hun gebroken hart dan met spandoeken. Wij moeten oppassen voor een gesprek waar de caps lock continu aan staat. Laten wij overtuigers zijn en geen boksers.

Principieel en niet persoonlijk

Het is de menselijke natuur: wij betrekken alles op onszelf als wij luisteren en generaliseren als wij spreken. Omdat wij gestreden hebben tegen liberalen denken wij dat de oorlogsmodus altijd de beste manier is. Of omdat wij een slechte predikant of een beestachtig vriendje hebben gehad, schoppen wij altijd tegen het complementarisme aan, waar wij van zeggen dat wij erin geloven. Beoordeel de hele complementaristische wereld niet op basis van jouw meest pijnlijke ervaringen.

De Bijbel en theologie beamen en niet vrouwen kleineren

Wij willen dat de vrouwen in onze gemeenten de Bijbel lezen, de Bijbel bestuderen en anderen helpen om de Bijbel te begrijpen. Ik vind het fantastisch dat de vrouwen in mijn gemeente hun harten onderzoeken en hongerig zijn naar goede theologie. Ja en amen voor vrouwen die de Bijbel bestuderen. Ga je gang en praat zowel over Deuteronomium als over luiers. Laten we de vrouwen die praten over luiers niet belachelijk maken! Voor de meeste vrouwen geldt, op een bepaald punt in hun levens en vaak voor een groot deel van hun levens, dat hun identiteit (na het zijn van een kind van God, geschapen naar Zijn evenbeeld) ligt in het zijn van een vrouw en in het bijzonder een moeder. Dieper in het Woord zijn betekent niet dat zij verder wegraken van Titus 2.

Voorzichtig met woorden

Wij gebruiken allemaal labels. Het is moeilijk om over onze onmetelijk gecompliceerde wereld te praten zonder deze labels. Maar als wij negatieve -isten gebruiken, laten wij dan vertellen wat wij ermee bedoelen. Laten wij niet te makkelijk anderen een stickertje opplakken als ‘feminist,’ ‘liberaal,’ ‘patriarch,’ of ‘hiërarchisch,’ tenzij de situatie er duidelijk om vraagt en wij duidelijk maken wat wij bedoelen. Een gemeente waar een vrouw de tekst van de preek voorleest (een gebruik waar ik niet voor ben) is niet automatisch getrouwd met de tijdsgeest, evenals dat een gemeente waar alleen mannen de Bijbelstudie-avonden en de kringen mogen leiden niet onderdrukkend of middeleeuws is.

Leunen tegen de cultuur in, in plaats van leunen op de cultuur

De kern overtuigingen van het complementarisme zullen niet op een magische manier onze kinderen en gemeenten binnen sijpelen. De culturele wind waait simpelweg te hard tegen. Bijbels man- en vrouw-zijn moet zowel geleerd als begrepen worden. Wanneer het aankomt op de goedheid van Gods goddelijke ontwerp voor man en vrouw zullen wij, tenzij wij tegenstand bieden tegen de kracht van sport, media, politiek, zaken en entertainment, afdwalen in de verkeerde richting.

Geloof betekent niet het maken van zoveel mogelijk vijanden, maar het betekent wel dat in het belang van het goede, de waarheid en de schoonheid, wij het prima vinden tegenstand te doorstaan als het onmogelijk is dit te vermijden.

Ik kan me een predikant herinneren van een paar jaar geleden die zijn positie beschreef rond homoseksualiteit als theologisch conservatief en sociaal progressief. Ik kon aan zijn manier van spreken horen dat alles in hem meewaaide met de wind. Hij hield zich met een heel dun draadje vast aan de rechte leer. Een paar jaar later was ik dan ook niet verrast toen hij bekendmaakte dat hij anders over homoseksualiteit was gaan denken en nu niet inzag wat er mis is met relaties van twee mensen van hetzelfde geslacht. Op dezelfde manier moeten wij voorzichtig zijn zodat ons complementarisme diep, doordacht, geworteld en bijbels is en volkomen gewend aan laster, onbegrip en het haaks staat op de cultuur. Geloof betekent niet het maken van zoveel mogelijk vijanden, maar het betekent wel dat in het belang van het goede, de waarheid en de schoonheid, wij het prima vinden tegenstand te doorstaan als het onmogelijk is dit te vermijden.

Het bericht Negen kenmerken van gezond bijbels complementarisme verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is een ondeugende maar goed getimede kritiek op een cultuur waarin we verwachten dat alles – inclusief onze huwelijken – aan onze behoeften zal voldoen.

Wanneer we het huwelijk benaderen in de verwachting dat aan onze behoeften wordt voldaan, begrijpen we de ware aard van liefde niet en zaaien we zaadjes ter vernietiging van ons huwelijk. God heeft het huwelijk niet ontworpen als een middel om in onze persoonlijke behoeften te voorzien. Aannemen dat het huwelijk draait om het voldoen aan behoeften is om minstens twee redenen gevaarlijk.

1. Omdat het geen echte liefde is

Een naar binnen gericht huwelijk is geen echte liefde, omdat het ons aanmoedigt om zelfzuchtig te denken over seks en huwelijk. ‘Als u hen liefhebt die u liefhebben, wat voor dank komt u daarvoor toe?’ vroeg Jezus (Lukas 6:32). Liefde die alleen maar bewonderend in de ogen kijkt van een ander die dol is op ons, is helemaal geen liefde.

Jouw huwelijk: een mooi masker voor jouw egoïsme?

Eén van de meest angstaanjagende dingen in Jezus’ gelijkenis van de rijke man en Lazarus (Lukas 16:19-31) is dat de rijke man een goed familie-mens lijkt te zijn geweest. Zelfs in de plaats van de doden maakt hij zich zorgen om zijn broers. Maar zijn zogenaamde liefde is helemaal geen liefde, want ze strekt zich nooit uit tot Lazarus, de arme man die bij zijn poort ligt. Hij zorgt voor zijn familie, maar zijn zorg reikt niet verder naar behoeftige mensen buiten zijn eigen kringetje.

Huwelijk en gezin kunnen gemakkelijk een respectabele vorm van egoïsme worden. Als we voornamelijk trouwen om in onze eigen behoeften te voorzien, dan zijn onze huwelijken precies dat: mooie maskers voor ons egoïsme.

Het is een korte stap van ‘van jou houden’ naar ‘van mezelf houden en jou willen.’ En het is te gemakkelijk voor christenen om het huwelijk te beschouwen als een gebied waar navolging van Christus niet relevant is. Buiten het huwelijk houden we ervan om te praten over opoffering, ons kruis opnemen, enzovoort. Maar binnen het huwelijk praten we vaak over hoe we beter kunnen communiceren, hoe we intiemer kunnen zijn, hoe we betere seks kunnen hebben en hoe we gelukkig kunnen zijn.

Als een huwelijk God niet dient, zal geen enkele persoonlijke of seksuele vervulling het goed maken. Immers, voor zover we kunnen zien hadden Ananias en Saffira een huwelijk met uitstekende communicatie en gedeelde waarden. Ze begrepen elkaar perfect, maar toch ondergingen ze een verschrikkelijke dood onder het rechtvaardige oordeel van God (Handelingen 5:1-11).

2. Omdat het huwelijken en de samenleving vernietigt

Een egocentrische kijk op seks en huwelijk vernietigt het huwelijk en de samenleving. In een tijd waarin onze verwachtingen van wat het huwelijk te bieden heeft hoger zijn dan ooit, brokkelen huwelijken af als nooit tevoren.

We kunnen deze vernietiging ontdekken door te kijken naar hoe samenlevingen werken. Samenlevingen waarin seks en huwelijk worden gezien als een middel tot persoonlijke vervulling, moedigen een man en een vrouw aan elkaar in de ogen te kijken. Moedigen hen beiden aan om in de ander alles te vinden wat ze nodig hebben, om alles voor de ander te zijn. Zulke culturen promoten wat we een ‘religie van het één-paar-zijn’ zouden kunnen noemen, waarin het doel van elke man en vrouw is om in zo’n prachtige eenheid te leven. Het woord ‘relatie’, het verkorte woord voor ‘seksuele relatie’, onthult deze manier van denken. Als je geen ‘relatie’ hebt, ben je vermoedelijk eenzaam. En als het waar zou zijn dat ‘relatie’ voornamelijk in een seksuele relatie wordt gevonden, dan zouden we ten koste van alles seksuele intimiteit moeten zoeken. Maar we hoeven deze leugen niet te slikken.

Te veel nadruk leggen op koppels als paren isoleert hen ook van de ondersteunende invloeden van een bredere familie en de samenleving. De tijd dat ze alleen in de slaapkamer zijn, wordt bepalend geacht, niet wanneer ze als een nieuwe sociale en familie-eenheid dienen. Historicus Lawrence Stone schrijft:

Het is een ironische gedachte dat juist op het moment dat sommige denkers de komst van het perfecte huwelijk aankondigen, gebaseerd op volledige bevrediging van de seksuele, emotionele en creatieve behoeften van zowel man als vrouw, het aandeel huwelijksproblemen… snel stijgt.

Christopher Brooke, een andere historicus, merkt op:

Terwijl we worden geconfronteerd met het schouwspel van gebroken huwelijken, zijn we (door een vreemde paradox die echter zeer diepgeworteld zit in dit onderwerp) veel meer van een gelukkig huwelijk gaan verwachten.

Toch stelde een theoloog: ‘Zelfs het kleinste huisje van de gelukkigste geliefden kan niet bewoonbaar zijn tenzij het ten minste een deur en een paar ramen naar buiten heeft.’

We zijn niet gemaakt om voor altijd in de ogen van een ander mens te kijken en daarin alles te vinden wat we nodig hebben. Als we dat wel denken, zullen we zeker teleurgesteld raken. Als mijn lieve vrouw ooit dacht dat ik alles voor haar kon zijn, weet ze nu wel beter! En natuurlijk, als ik denk dat het huwelijk er is om aan mijn behoeften te voldoen, wat moet ik dan doen als het er niet aan voldoet?

Deze ironie – dat we zoveel van het huwelijk verwachten maar het teleurstellend vinden – is een ironie die de Schrift perfect begrijpt. Het wordt afgoderij genoemd. Als ik een doel nastreef boven de eer van God, aanbid ik een afgod. Op het moment dat ik mijn ‘relatie’ tot het doel van mijn leven maak, veroordeel ik mezelf tot teleurstelling.

Verrassend genoeg is de sleutel tot een goed huwelijk niet om een ​​goed huwelijk na te streven, maar om de eer van God na te streven.

Noot redactie: Dit is een aangepast uittreksel van het boek van Christopher Ash, Married for God: Making Your Marriage the Best It Can Be  (Crossway, 2016).

Het bericht Het huwelijk is niet bedoeld om aan jouw behoeften te voldoen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dus, op diezelfde dag, nu tien jaar geleden, werd zowel de iPhone als ons huwelijk gelanceerd. We beloofden elkaar trouw ‘Tot de dood ons scheidt’, en dachten dat onze maandelijkse telefoonrekening met gemak langer zou bestaan dan deze nieuwe iPhone. We zullen zien. De iPhone mag dan na een decennium nog steeds sterk staan, maar onze levenslange geloftes aan elkaar staan veel steviger dan een op-winst-gerichte verbintenis met een product, zelfs al zijn er van het product meer dan een miljard toestellen in tien jaar verkocht.

Eén eenvoudig, onmogelijk vers

Efeziërs 5:22-33 is het klassieke Bijbelgedeelte over het huwelijk. Het is voor christelijke stellen een wezenlijke plaats om iedere keer weer naar terug te keren om zich te heroriënteren op het huwelijk. Het wordt vaak gelezen op bruiloften, en er wordt vaak naar verwezen in artikelen, preken en boeken over het huwelijk. Toch is het in de afgelopen tien jaar van ons huwelijk niet het belangrijkste Bijbelgedeelte voor ons geweest. Als ik er een zou moeten kiezen, dan zou het een paar verzen eerder zijn, voordat de focus zich naar het huwelijk keert. Het is maar één, eenvoudig versje:

‘Maar wees ten opzichte van elkaar vriendelijk en barmhartig, en vergeef elkaar, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.’ (Efeziërs 4:32).

Als we terugkijken op de afgelopen tien jaar, dan is datgene wat we het meest nodig hebben gehad niét de nadrukkelijke instructie om elkaar lief te hebben en zich aan elkaar te onderwerpen (hoe belangrijk ze ook zijn!), en ook niet de populaire blik op de liefde uit 1 Korinthe 13 (hoe heerlijk zij ook is!). Wat we het meest nodig hebben gehad waren niet de praktische tips en technieken van ervaren mentors en bekende christelijke stellen. Wat we het meest nodig hebben gehad, is te leren christenen te zijn – met alles wat dat inhoudt – samenlevend binnen een verbond.

Ook al gaat Efeziërs 4:32 niet expliciet over het huwelijk, toch is het voor ons het belangrijkste vers geweest, omdat het een diepgaande oproep is om christen te zijn op een manier die vooral treffend is in de dagelijkse perikelen van het huwelijk.

Wees vriendelijk naar elkaar toe

Als het gaat over tips en technieken: nieuw onderzoek begint de kracht van wat Efeziërs 4:32 al bijna tweeduizend jaar verkondigt te ontdekken. De afgelopen vier decennia heeft psycholoog John Gottman getrouwde stellen bestudeerd – en dan zowel de ’tops’ als de ‘flops’, zoals hij ze noemt. Waarin verschillen een goed en een slecht huwelijk van elkaar? Als Gottman het in een woord moet samenvatten, dan is het ‘vriendelijkheid’.

Gottman en zijn vrouw hebben de geregelde ‘aanvragen voor aandacht’ opgemerkt die stellen elke willekeurige dag aan elkaar doen – noem ze ‘bestellingen’. Dit zijn de onderonsjes die we hebben als we samen in de auto zitten, een wandeling maken, of samen eten. Elke bestelling biedt de gelegenheid om de ‘verbinding te maken, ook al is het maar eventjes’. Echtgenoten kunnen reageren op deze ‘bestellingen’ voor emotionele verbinding door ‘zich naar elkaar toe te keren’ of ‘zich van elkaar af te keren’.

Mensen die zich in het onderzoek naar hun partners keerden, gingen op de bestelling in door interesse te tonen in de bestelling en deze aan te moedigen. Degenen die dat niet deden – degenen die zich van elkaar afkeerden – reageerden niet of amper, en gingen door met wat ze aan het doen waren, zoals televisie kijken of de krant lezen. Soms reageerden ze ook met openlijke afkeer, door bijvoorbeeld iets te zeggen als ‘’Onderbreek me niet langer, ik ben aan het lezen’.

Maar hoe kweken we vriendelijkheid als er geen eenvoudig knopje bestaat dat we aan kunnen doen? De raad van de Gottmans reikt niet verder. Zij raden manieren aan om vriendelijkheid te oefenen: ‘wees ruimhartig over de intenties van je partner’ of ‘zoek verbinding in het goede nieuws van de ander’ (‘gedeelde vreugd’ najagen), maar de onderzoekers kunnen niet verder doorsteken dan meer gerichte uiterlijke daden.

Wat mist is een pad naar innerlijke herschepping. Hoe kan een onvriendelijk hart veranderen?

Toegenegen

Waar wereldlijk onderzoek eindigt, daar komt God met meer dan alleen ‘wees vriendelijk’. Efeziërs 4:32 laat ons niet bij het gedragsniveau. Zijn vriendelijke woorden en handelingen essentieel? Absoluut. Maar waar gaan zij van uit? Niet uit pure wilskracht, maar vanuit een toegenegen hart.

Wij kozen Kolossenzen 3:12 uit om gelezen te worden op onze bruiloft:

‘Kleedt u zich dan, als uitverkorenen van God, heiligen en geliefden, met innige gevoelens van ontferming, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid, geduld.’

God roept ons niet alleen tot vriendelijk gedrag en woorden, maar tot een bepaalde hartsgesteldheid: een vriendelijk hart, een toegenegen hart – wat Kolossenzen 3:12 ‘innige gevoelens van ontferming’ noemt. God wil niet dat wij slechts vriendelijk gedrag vertonen, maar dat het voortkomt uit ons hart.

Het woord voor ’toegenegen’ in Efeziërs 4:32 komt twee keer in het Nieuwe Testament voor. De andere plek is 1 Petrus 3:8-9: ‘Ten slotte, wees allen eensgezind, vol medeleven, heb de broeders lief, wees barmhartig en vriendelijk. Vergeld geen kwaad met kwaad of laster met laster, maar zegen daarentegen, omdat u weet dat u daartoe geroepen bent, opdat u zegen zult beërven.’

Dit is opnieuw een schitterend gedeelte over het huwelijk dat niet alleen over het huwelijk gaat, maar over het hele christelijke leven. Om het eens om te keren: volgens Gottmans is het meest voorkomende probleem in ‘flop’ huwelijken minachting. En minachting komt vanuit het hart. Achter het onvriendelijke, of ‘gemene’ gedrag (om het maar over een veelvoorkomende huwelijksklacht te hebben), zit een gevoel van diepe frustratie en bescheiden woede dat minachting heet. Een ’toegenegen hart’ is echter het tegenovergestelde van zulke innerlijke verharding tegenover elkaar. Minachting brengt gemeenheid voort, maar een ’toegenegen hart’ of een ‘ontfermend hart’ brengt oprechte vriendelijkheid voort.

Vraag jezelf eens af of je hartsgesteldheid richting je echtgenoot/echtgenote ontferming of frustratie is.

Elkaar vergevend

Het huwelijk in dit tijdperk is altijd een huwelijk met een andere zondaar. Het erkennen, belijden en vergeven van zonden is hoe dan ook een regelmatig onderdeel van ieder goed huwelijk. Ga er vanuit een onvergeven daad te vinden achter een hart van huwelijkse minachting.

Vergeving is niet hetzelfde als vertrouwen. Het huwelijk is de meest intieme menselijke relatie, en heeft dan ook explosief potentieel voor ontrouw en emotionele verwonding. De oproep om te vergeven is niet een oproep om vertrouwen te veinzen. Zonde heeft gevolgen; vertrouwen kan snel verloren zijn en langzaam hersteld. Maar voor een christen is er nooit een reden om vergeving te weigeren.

Geen enkel mens, zelfs niet onze echtgenoot/echtgenote, heeft ons zoveel onrecht aangedaan als wij God onrecht hebben aangedaan. En als we de naam van Christus dragen, dan beweren we dat Hij ons heeft vergeven.

Een onderdeel van wat het voor mij betekent om als echtgenoot het hoofd van ons huwelijk te zijn, is dat God me oproept om vooruit te gaan en als eerste mijzelf te verontschuldigen. Ik kan me geen enkel geval herinneren in de afgelopen tien jaar waar een conflict compleet haar fout was. In ons gekibbel, onze spanningen en onze ruzies waren we niet altijd in dezelfde mate schuldig, maar we waren allebei gebrekkig en zondig op een bepaalde manier. Ik vind het altijd lastig om mezelf te identificeren en iets toe te geven. Mijn roeping als een echtgenoot is niet om mijn imago te redden, maar om als eerste voor schut te staan.

Wat we het meest nodig hebben gehad

Wat de zienswijze in Efeziërs 4:32 zo typisch christelijk maakt, zijn de laatste zes woorden: ‘zoals ook God in Christus u vergeven heeft’. Het begint allemaal met het hart van onze Vader en Zijn daden van vergeving voor ons. Vriendelijkheid voor elkaar begint met Gods vriendelijkheid voor ons in Christus. God heeft mij vergeven, dus ik kan haar nu vergeven. Daarom kan mijn hart toegenegen en ontfermend zijn – niet alleen in het algemeen, maar in het bijzonder naar haar toe. Daarom kan ik mezelf vriendelijk gedragen.

Uiteindelijk is het de vriendelijkheid van God die een onvergeeflijk hart kan smelten, een hard hart kan verzachten, en onvriendelijk gedrag kan veranderen.

Wat wij het meeste nodig hebben gehad in onze tien jaar samen, was om christen te zijn naar elkaar. En het meest beslissende is vriendelijkheid. Het is voor mij groter om te horen dat ik vriendelijk moet zijn tegen mijn vrouw dan dat zij hoort dat ze mij onderdanig moet zijn. Dat is zo vanwege de mate waarin God vriendelijk voor mij is geweest.

Het bericht Het belangrijkste Bijbelgedeelte over het huwelijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik kan me nog herinneren dat ik dankbaar was voor haar openheid, maar ik voelde ook dat haar verhaal niet echt van toepassing was voor mij. Mijn romantische geschiedenis kan verteld worden in zestig seconden en het psychische aspect van deze relaties zelfs in anderhalve minuut. En wat betreft de geschiedenis van diegene die ik zou gaan trouwen? Dat is makkelijk: ik zou hem gewoon vergeven. En dan geldt: gedaan is gedaan. Dat is afgesloten.

Nadat ik getrouwd ben, kwam die naïviteit niet als een donderslag bij een heldere hemel. Het kwam langzaam, na reeksen van moeilijke gesprekken, gemengde gevoelens en aarzelende bekentenissen. Ik werd heel dankbaar voor de eerlijkheid van die vrouw, en voor het voorbeeld van haar sterke, tientallen jaren durende huwelijk. Ik heb geleerd dat er verschillende zonden zijn waar ik tegen moet vechten op mijn zoektocht naar een gezonde relatie met mijn man.

1. Vecht tegen trots

Toen ik een tiener was heb ik veel gehoord over het wapenen en beschermen van je hart. Ik werd gewaarschuwd dat het hebben of vormen van te veel romantische relaties en gebeurtenissen voor het huwelijk ook wel gezien kan worden als het weggeven van kleine stukjes van mijn hart. ‘Als je niet oppast als het gaat om je man, heb je geen stukjes meer om te geven.’

Hoewel dit goed bedoeld en wijs is, wenkte de waarschuwing uit Spreuken (Spreuken 4:23) me om mijn zekerheid te plaatsen in een hartgrondige toekomst met mijn man. Maar ik moet ook geïnstrueerd worden om de verlangens en genegenheden van mijn hart te wortelen in de Enige die het echt kan vervullen (Mattheus 22:37).

Ontucht is de vijand van een oprecht hart (Galaten 5:19) maar trots staat ook hoog op de lijst, en ik ben vaak schuldig aan het laatste. Het is gemakkelijk om onze seksuele reinheid op een voetstuk te plaatsen en de toestand van ons hart te vergeten. Uiteindelijk komt onze voldoening niet uit het feit dat we maagden zijn als we gaan trouwen, maar in de rust in de gerechtigheid van onze Heiland en om elkaar aan te sporen in het licht te leven van die waarheid.

2. Vecht tegen apathie

Als het bloed van Christus genoeg is om onze zonden te bedekken, kan de Heiland mijn hart wat gebroken is in duizend stukjes dan niet herstellen? Ik weet dat het antwoord ‘ja’ is. In het licht van Christus’ vergeving van mijn zonden ben ik bereid om de zonden van mijn echtgenoot te vergeven, wat die ook zijn (Efeze 4:32). Het is gebeurd. Het heeft geen zin om er over bezig te blijven. Laten we gewoon verder gaan.

Terwijl het verleden van je wederhelft snel vergeven kan worden, kan het je relatie meer kwaad doen dan goed om snel voorbij de betekenis heen te leven. Er is een tijd om te rouwen over de zonde (2 Korinthe 7:10), en om te bepraten hoe de zonde jullie verdere relatie kan beïnvloeden. Of er nu maatregelen genomen moeten worden over de interactie met je ex, hoe je pornografie uit huis kan houden of hoe je je kinderen kan leren over relaties in de toekomst: het is belangrijk om te beseffen dat je het gesprek niet kan stoppen met ‘Ik vergeef het je. De zaak is gesloten.’

3. Vecht tegen afgunst

De wortel van trots kan ook een andere snaar raken: afgunst. Je hebt je hart beschermd. Je hebt het huwelijksbed rein gehouden. Je hebt alles voor je echtgenoot bewaard. Je had zelfs je eerst kus op het altaar! Maar wat als je echtgenoot dat niet heeft gedaan? Er kan boosheid en bitterheid zijn om er mee om te gaan, maar de gevaarlijkste emotie is wel afgunst.

Ik begreep dit niet voor dat ik ging trouwen. Ik was in zo’n onstuimige, roze waas over mijn toekomstige echtgenoot dat het nooit bij me opgekomen was om te vragen wie zijn hand eerder had vastgehouden, of ‘ik hou van jou’ tegen hem had gezegd, of zelfs zwakke knieën had gegeven door de blikken die hij je kan geven. Het was pas na de intimiteit van het huwelijk dat ik kleine rimpelingen van angst en vergelijking ging voelen.

Afgunst is moeilijk vast te stellen bij pasgetrouwden omdat we, in zekere zin, het recht hebben om jaloers te zijn op onze echtgenoten. Ze zijn van ons. We zijn een vlees geworden. We zijn er niet toe geroepen om hem te delen met een andere vrouw. Eigenlijk, de opdracht om niet te begeren is geuit tegen andere vrouwen (Exodus 20:17). We moeten ons huwelijk beschermen tegen seksuele onreinheid (Spreuken 7). Echter, het vinden van de lijn tussen ijverige bescherming en kleine jaloersheid over het verleden wat de Heere heeft vergeven is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Niemand is onschuldig

Vaak is het heel gemakkelijk gezegd ‘Ik ben ook een zondaar’, ‘Jezus vergeeft jou en ik ook’, dan om ook in die werkelijkheid te leven. Het ding met het huwelijk is echter dat het heel duidelijk onthult of we een afgezaagde spirituele band aanbieden of dat we echt worstelen tegen ons vlees. We kunnen een glimlach op ons gezicht plakken voor de toekijkende wereld en doen alsof alles prima is, maar vaker wel dan niet weten onze echtgenoten de waarheid.

De strijd tegen de brokstukken van zonden uit het verleden van je echtgenoot brengt met zich mee dat je gaat vechten tegen de zonden van je eigen hart. Niemand is onschuldig in de zoektocht naar de liefde die de waarheid van het evangelie verkondigt (Efeze 5:22). Gelukkig ben je bedekt met het bloed van Jezus (1 Johannes 1:7), die ons niet alleen heeft opgeroepen om deze opofferende liefde te geven (Johannes 15:3) maar heeft ons een voorbeeld gegeven en toegerust door zijn genade (Hebreeën 13:21).

Het bericht Hoe moet je omgaan met het seksuele verleden van je partner? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik dacht, ‘Ja, natuurlijk’, en ging aan het cliché voorbij zonder er echt over na te denken. Adam, al wandelend in de tuin met God, zou stomverbaasd geweest zijn over dat advies. Voor hem was er helemaal geen competitie om zijn hart en geest, omdat God Eva aan hem gaf in een perfecte en zondeloze wereld.

Voordat Eva er was, had Adam ononderbroken gemeenschap met God: geen zonde, geen schaamte. Deze relatie was genoeg voor Adam. Gods perfecte liefde, genade en vreugde vloeiden vrijuit Adams ziel binnen. We lezen niet dat Adam zich ontevreden voelde en behoefte had aan iemand anders naast God. En toch zag God – terwijl Adam genoot van de algenoegzame Godheid – dat het niet goed was voor Adam om alleen te zijn (Genesis 2:18). Eva was Gods idee en Gods geschenk aan Adam.

Liefde voor God en liefde in het huwelijk

Wanneer God Eva aan Adam presenteert, zegt God niet zenuwachtig: ‘Ehm, zorg er wel voor dat je meer van Mij houdt dan van Eva, oké?’. Dat was niet nodig. Eva was geen gevaar voor Adams relatie met God. In de hof klonken de drie relaties tussen God en Eva, tussen God en Adam en tussen Adam en Eva in perfecte harmonie samen. Er was schoonheid en balans in de kruispunten tussen deze liefdes.

Maar zonde verstoorde die balans en maakte een einde aan de harmonie. Plotseling waren Gods goede gaven verworden tot gouden kalveren die we vereren en dienen in plaats van Hem.

Hoewel het huwelijk geen blijvende plaats zal hebben in de hemel, vond God het belangrijk voor zijn koninkrijk hier op aarde. De balans en harmonie tussen een man, een vrouw en hun God is hersteld, en wordt steeds verder hersteld, door Christus.

Maar voordat een man en vrouw samengevoegd worden, moeten ze elkaar leren kennen en besluiten of ze op weg zijn naar zo’n soort huwelijk.

Heb de Heere uw God lief

Jezus gaf ons het eerste en grootste gebod in Mattheüs 22:36-40: ‘U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand.’ We weten dat God op de eerste plaats moet staan, of we nu getrouwd zijn, of vrijgezel, of dat we verkering hebben. Maar hoe zetten we God op de eerste plaats als we verliefd worden op iemand anders – als het niet meer ‘alleen ik en Jezus’ is?

God had iets meer voor Adam dan God Zelf. Hij wilde Adam een andere relatie geven waarin hij liefde en diepe verbondenheid kon ervaren en oefenen, een liefde die altijd was geworteld in – en voortvloeide uit de liefde en verbondenheid met God. 1 Johannes 4:11-12 zegt: ‘Geliefden, als God ons zo liefhad, moeten ook wij elkaar liefhebben. Niemand heeft ooit God gezien. Als wij elkaar liefhebben, blijft God in ons en is Zijn liefde in ons volmaakt geworden.’

Niemand heeft God nog gezien, maar als we ons bezighouden met Bijbelse liefde voor elkaar (of we nou verkering hebben, getrouwd zijn of single zijn), kunnen we God zien. We zien Hem in het werk van zijn genade en liefde, dat ons door middel van elkaar ‘bijschaaft’. Wij zijn voor elkaar de fysieke representatie van Gods liefde. We zien een beginnetje van het herstel van de harmonie en balans uit de hof: God heeft ons lief, zodat wij anderen kunnen liefhebben, en onze liefde voor anderen openbaart onze liefde voor God.

God of vriendin?

Het cliché is niet zo simpel als het klinkt, omdat een vriend niet noodzakelijkerwijs God hoeft te verkiezen boven ons, of ons boven God. Harmonie en balans worden weer mogelijk gemaakt door Christus, maar we hebben nog steeds te maken met breuken in die herstelde harmonie, veroorzaakt door de zonde. Daarom kan het cliché ons toch helpen. Het waarschuwt voor de mogelijkheid van afgoderij in ons daten, net zo goed als in onze huwelijken.

Laten we duidelijk zijn: je vriend moet zich helemaal op jou richten, en dat betekent niet meteen dat hij je verafgoodt. We willen christelijk daten niet teveel vergeestelijken. Ik heb onder Christenen weleens gehoord dat romantische gevoelens en aantrekkingskracht als onbelangrijk of onnodig opzij worden geschoven. Laten we oppassen voor een functioneel gnostische of simplistische kijk op romantische relaties, waar het lichamelijke slecht is en het geestelijke goed. Deze twee zijn geen tegengestelde krachten, maar zijn juist samengevoegd in de persoon van Christus. We volgen de God-mens, die volledig lichamelijk én geestelijk is.

In het Hooglied is het duidelijk dat de man en de vrouw genieten van de lichamelijke en geestelijke dynamiek in het huwelijk, en dat God zich ook in die beide verheugt. God heeft ons gemaakt voor romantische gevoelens en aantrekkingskracht, maar er moet ook Bijbelse liefde aanwezig zijn in de relatie (iets heel anders dan romantische gevoelens). We onderwerpen onze gevoelens voor elkaar aan God en zijn Woord.

Dus, zie het natuurlijke verlangen van je godvrezende vriend naar jou niet als afgoderij. Maar neem ook niet meteen aan dat zijn genegenheid voor jou wel in balans zal zijn. Hij moet jou behandelen als een kostbare prinses, en hij moet ook zijn onverdeelde hart en aandacht geven aan de Koning van zijn leven en Degene die zijn ziel liefheeft.

Welke liefde heeft voorrang?

Toen ik verkering had met mijn man was hij (en hij is nog steeds) een godvrezende man, maar als hij terugkijkt ziet hij manieren waarop onze relatie langzamerhand zijn relatie met God verving. Als single besteedde hij meer van zijn vrije tijd aan Bijbellezen en gebed, maar toen we gingen daten werd die tijd veel vaker aan mij besteed. Hij herinnert zich dat het in het begin van ons huwelijk lastig was om persoonlijke tijd met de Heere door te brengen terwijl ik in de buurt was.

Hij ziet nu hoe makkelijk het voor hem (iemand die lichamelijke aanraking en aanwezigheid waardeert) was om zijn relatie met God te vervangen door onze relatie. Het langzame proces van deze kleine, schijnbaar onschuldige keuzes – lange gesprekken, films kijken, steeds meer rondhangen – veranderde in geestelijk afdrijven.

Is het niet makkelijker en natuurlijker voor ons om het zichtbare te verkiezen boven het onzichtbare? Maar als we ervoor kiezen om het onzichtbare belangrijker te vinden en na te streven, beginnen we meer te ervaren van de harmonie en balans die Adam en Eva ooit samen genoten.

God maakte Eva voor Adam, terwijl Adam God al had. Dat laat zien dat de man-vrouw-relatie belangrijk en heilzaam is. Maar sinds de val moeten we oppassen voor de valstrikken van de zonde – manieren waarop we het geschenk waarderen boven de Gever, het zichtbare boven de Onzichtbare, de relatie boven de Relatie. Als je wilt dat je vriend een echtgenoot wordt die jou liefheeft zoals Christus, verzeker je er dan van dat hij met Christus wandelt. Hoe kan hij jou anders liefhebben zoals Hij?

De beste manier waarop je vriend jou liefheeft, is door Jezus lief te hebben.

Het bericht Als hij Jezus niet liefheeft, zal hij jou ook niet liefhebben verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn maar weinig dingen in dit leven vast. Zelfs de meest vaste dingen in het leven veranderen. De zon die elke dag met schijnbare betrouwbaarheid opkomt, sterft langzaam en zal uiteindelijk opgebrand zijn. De maan die trouw voor onze getijden schijnt te zorgen, staat elk jaar een paar centimeter verder bij ons vandaan. Deze wereld is een ongastvrije omgeving voor stabiliteit. Niets blijft hier hetzelfde. Verandering is eigen aan deze wereld, een meedogenloze golf van groei en verval.

Hesed

Zelfs het meest stabiele in ons leven veranderd. De mensen die we liefhebben worden ouder. De houten balken die onze huizen omhoog houden gaan rotten. De grond waar we op staan, slijt weg. Ook wij vergaan omdat ons DNA verschuift en verweert naarmate we ouder worden.

Maar er is iets op deze aarde wat spot met deze brutale patronen. Het weerstaat de entropie van deze wereld en blijft vast, onbreekbaar, blijvend, stevig, stabiel en permanent. Hesed — de liefde van God. Hesed is het Hebreeuwse woord in het Oude Testament voor Gods verbondsliefde (goedertierenheid) voor Zijn volk. Het woord drukt een liefde uit die niet gebroken kan worden omdat het geworteld is in Gods verbond met ons, in Christus, wat niet gebroken kan worden.

Onwankelbare liefde

De liefde van God is vast. Deze liefde is niet veranderd en deze liefde zal ook niet veranderen. God is dezelfde, gisteren, vandaag en morgen en verbazingwekkend genoeg is zo ook Zijn liefde voor ons. De reden waarom zulke vastheid mogelijk is, is omdat deze grote liefde gebaseerd is op het karakter en de daden van God en niet die van ons. Het is onuitwisbaar omdat het vast bevestigd is in Zijn op genade gegronde verbond met ons. In een hevig schommelende wereld blijft hesed. Het blijft onveranderlijk, standvastig, blijvend en waar.

Gods liefde is niet veranderd en deze liefde zal ook niet veranderen.

Dit is mijn verhaal over de ontdekking van de onbuigzaamheid van hesed in mijn leven:

Toen ik trouwde leidde mijn vader de ceremonie. Ik herinner mij dat hij een gouden ring omhoog hield en zei: “Dit is het symbool van de eeuwigheid, het is een volmaakte cirkel. Een cirkel is oneindig, eindeloos, een cirkel blijft eeuwig doorgaan. Het symboliseert Gods liefde voor jou en de liefde die jullie voor elkaar moeten hebben.” Hij citeerde, ‘Liefde vergaat nooit’ (1 Korinthe 13:8). Toen hij de ring aan mijn bruid overhandigde, ving mijn oog een glimp van de inscriptie binnenin de ring, een verkorte Bijbelverwijzing “SS63” (Song of Solomon 6:3).

Ze nam de ring en deed die aan mijn vinger. En de volgende vier jaar verborg ik mij voor haar.

Het geheim

Die jaren waren niet allemaal slecht, er zijn veel goede dingen gebeurt in die jaren. Er zijn veel goede herinneringen, maar altijd verborg ik mij. Het geheim wat ik verborg was het feit dat ik naar pornografie keek, zoals ik dat van jongs af gedaan had. Het was zo’n vreemde uithoek in mijn leven die ik zo goed afgescheiden had dat ik er bijna niet over nadacht.

Misschien had ik het zo lang verborgen dat ik het voor mijzelf was gaan verbergen. Misschien had ik er zo lang over gelogen dat ik tegen mijzelf aan het liegen was. Ik ben nooit betrapt. We hebben er nooit over gesproken. Ze was nooit achterdochtig. Ik had er nooit aan gedacht het te bekennen.

Toen, op een zondag, vier jaar na dat huwelijk, zaten we in de kerk en begon ik mij ongemakkelijk te voelen. De dominee vertelde een Bijbels verhaal van een man die tegen zijn vrouw gezondigd had. De man bekende haar zijn zonde en dit was haar reactie: ‘Ik ben van mijn Liefste en mijn Liefste is van mij.’ De dominee merkte op dat haar reactie sprak van een verbond. Het is dezelfde structuur die we ergens anders in de Bijbel vinden als God over een verbond spreekt. ‘Ik zal u tot een God zijn en u zult Mij tot een volk zijn.’ Punt. Geen voorwaarden.

Ik hoorde voor het eerst iets over hesed.

Verbondsliefde

Terwijl ik daar onrustig in mijn bank heen en weer schoof, dacht ik bij mijzelf, wat is dat voor liefde, zo stevig vast in een verbond dat het niet gebroken kan worden? Hoe kan het niet gebroken worden als één kant van het verbond niet gehouden wordt? Ik werd nog onrustiger, het schaamrood stond op mijn wangen, schoof heen en weer en begon te zweten. Er is geen liefde die niet te breken is. Er is geen liefde die ik niet kan breken. Oh, ik zal die liefde kunnen breken. Zo slecht als ik ben, de leugens die ik verteld heb, alles wat ik verborgen heb, ik zal het kunnen breken.

“Ik ben van jou en jij bent van mij, voor altijd.” Geen voorwaarden.

Is het niet weer zomaar een contract dat zegt, “Ik hou van jou als jij van mij houdt”? Liefde is net als al het andere op deze aarde in dat het voorwaarden heeft. Maar dit hesed, deze liefde is een verbond dat zegt, “Ik ben van jou en jij bent van mij, voor altijd.” Geen voorwaarden.

Oh God, ik zou miljoenen kilometers bij U vandaan kunnen vluchten en toch zou U mij grijpen. Als ik mij drieduizend kilometer bij U vandaan zou verbergen zou U mij nog vinden. Ik kan niet ontsnappen aan Uw liefde. Ook kan ik Uw liefde niet breken. Met alles wat ik gedaan hebt, heeft U mij nog steeds lief. U hebt me hoe dan ook lief, voor altijd.

Liefde vergaat niet

Na kerk liepen we in een nabijgelegen park en bekende ik alles aan mijn vrouw. Die dag leidde Gods goedertierenheid, Zijn standvastige lankmoedigheid en onbreekbare liefde mij tot bekering. En tot mijn verbazing vergaf ze mij. Tot op deze dag is haar reactie een van de grootste afbeeldingen van hesed die ik ooit op aarde heb gezien. Haar reactie was verbondsliefde.

Een paar dagen later waste ik mijn handen en toen ik mijn ring van de rand van de gootsteen pakte zag ik de inscriptie. Ik had er jaren niet naar gekeken. Mijn vaders woorden weerklonken in mijn hoofd. De gouden cirkel beschrijven volmaakt het Bijbelgedeelte wat er in gegraveerd staat.

‘Ik ben van mijn Liefste en mijn Liefste is van mij’. (Hooglied 6:3)

Uw goedertierenheid
Is onze vaste grond
Een liefde veilig vast in het verbond
Verzegeld met Uw bloed
Kan niets wat ik zal doen
Uw grote liefde breken, Heer.

Naar aanleiding van deze ervaring schreef Cam Huxford het lied ‘Hesed’

Het bericht Zij liet mij ‘hesed’ zien verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat het niet erg lang zal gaan duren – niet in het licht van de eeuwigheid.

Eeuwigheid verandert hoe we genieten van het huwelijk en al het andere in dit leven. De eeuwigheid verandert hoe we liefhebben. Het zou liefdeloos zijn om mijn vrouw en kinderen zo gefocust op dit leven te krijgen, dat ze onvoorbereid zijn voor het volgende. Sommige christenen benadrukken het huwelijk zozeer, dat het sommigen zou kunnen doen geloven dat het doel van het christendom is om een gelukkig huwelijk te hebben. En God wordt een middel om dat doel te bereiken. Ik hoor veel christenen God danken voor hun families, meer dan dat ze Hem danken voor het kruis. Het is duidelijk dat God wil dat we onze families liefhebben, maar laten we voorzichtig zijn.

Welke passage zou Jezus citeren?

Terwijl God ons beveelt om het huwelijk te waarderen, is Hij er ook duidelijk in dat we het niet moeten overwaarderen.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd ervan om getrouwd te zijn. Na twintig jaar, houd ik meer dan ooit van mijn vrouw Lisa. Een van de sleutels tot ons huwelijk was echter, om het huwelijk op de juiste plaats te houden. Terwijl God ons beveelt om het huwelijk te waarderen, is Hij er ook duidelijk in dat we het niet moeten overwaarderen. We zijn tenslotte op een missie tijdens onze korte tijd op aarde. Dat is waarom Paulus zegt:

‘Bent u aan een vrouw verbonden, zoek geen losmaking. Bent u vrij van een vrouw, zoek dan geen vrouw. Maar ook als u trouwt, zondigt u niet. Ook als een meisje dat nog maagd is, trouwt, zondigt zij niet. Zulke mensen echter zullen wel verdrukking hebben in het vlees en dat wil ik u besparen. Maar dit zeg ik, broeders, dat de tijd beperkt is. Laten zij die vrouwen hebben, voortaan zijn alsof ze die niet hebben.’ (1 Korinthe 7:27-29)

Paulus, die Efeze 5 schreef, schreef ook 1 Korinthe 7. Hij die zei: ‘Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft’ (Efeze 5:25) en hij schreef ook: ‘Laten zij die vrouwen hebben, voortaan zijn alsof ze die niet hebben.’ (1 Korinthe 7:29). We moeten de gezonde spanning vinden om beide passages te gehoorzamen. En laten we de woorden van Jezus niet vergeten: ‘Als iemand tot Mij komt en niet haat zijn eigen vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zusters, ja, ook zelfs zijn eigen leven, die kan Mijn discipel niet zijn.’ (Lukas 14 : 26).

Welke passage zou Jezus citeren als Hij dit weekend een huwelijksceremonie zou voltrekken?

Onze neiging, wanneer we onderwijs geven over het huwelijk, is om sommige van deze passages met één zin of twee af te schepen en dan snel terug te keren naar Efeze 5. Maar is dat goed? Of zou het zo kunnen zijn dat God wil dat we al deze passages gelijk benadrukken? Geef je ze gelijke aandacht? Welke passage zou Jezus citeren als Hij dit weekend een huwelijksceremonie zou voltrekken?

Het is begrijpelijk dat we veel tijd besteden aan het onderwijzen over Efeze 5. Per slot van rekening vallen er gezinnen uit elkaar. Echtscheidingen vinden in een alarmerend tempo plaats. Er is een crisis in de kerk. Mannen verwaarlozen hun vrouw en omgekeerd. Bij de eerste gedachte kan het zelfs gevaarlijk lijken om bepaalde passages te onderwijzen. Menselijke wijsheid zegt ons, om passages over te slaan, die ons waarschuwen dat onze gezinnen ons kunnen afleiden van het werk voor het Koninkrijk. Maar het prediken van de “volle raad van Gods Woord”, betekent dat we de hele Bijbel waarderen, vertrouwen en onderwijzen.

Kijk niet achterom

Omdat echtscheiding zo wijd verspreid is, zelfs in de kerk, is het logisch dat we de neiging hebben te overcompenseren door meer nadruk te leggen op het huwelijk dan de Schrift doet. Maar door dit te doen, kunnen we huwelijken kwetsen in plaats van ze te herstellen. Koppels worden egocentrisch, in plaats van op zending gericht. Alleenstaanden die eens Jezus radicaal hebben gediend, besteden nu hun dagen alleen maar met verbeteren en genieten van hun huwelijk. Of dát, of ze ruziën onophoudelijk en brengen hun dagen door in counseling en wanhoop. Hoe dan ook, ze worden vrijwel waardeloos voor doelen met betrekking tot het Koninkrijk.

Kun je echtparen bedenken die Jezus geloviger dienen, nu ze getrouwd zijn?

Kun je echtparen bedenken die Jezus geloviger dienen, nu ze getrouwd zijn? Het hoeft niet op deze manier te gaan. Dit is de reden waarom Paulus 1 Korinthiërs 7 heeft geschreven. ‘En dit zeg ik tot uw eigen voordeel, niet om een strik over u heen te werpen, maar om u te leiden tot eerbaar gedrag en blijvende toewijding aan de Heere, zonder afgeleid te worden.’ (1 Korintiërs 7:35).

Het doel is “blijvende toewijding aan de Heere”. Mediteer op deze woorden. Bedenk dat de Bijbel geen boek over het huwelijk is; het is een boek over God. Het beste dat we kunnen doen met ons korte leven, is om onszelf toe te wijden aan Hem en Zijn missie. Dat is het doel. En het huwelijk kan ons echt helpen dit doel te bereiken. Dat is de reden waarom Paulus het huwelijk aanmoedigt voor diegenen die seksueel worden verleid. Een gezond huwelijk helpt om verleidingen te voorkomen, die onze effectiviteit zouden vernietigen. Maar bedenk dat het doel is om volledig toegewijd te zijn aan God. Het huwelijk kan worden gebruikt als een middel om onze toewijding aan Jezus te verbeteren. Laten we het niet achterstevoren zien en hem beschouwen als het middel om onze huwelijken te verbeteren.

Het huwelijk kan worden gebruikt als een middel om onze toewijding aan Jezus te verbeteren.

Lisa beschreef ons huwelijk eens als een lange aflevering van “The Amazing Race.” Als je de show nog nooit hebt gezien, het is een wedstrijd waarbij een persoon een partner kiest en vervolgens over de hele wereld racet tegen andere paren. Haar punt was dat zij en ik onze levens heel erg zien zoals de deelnemers in die show. Net als Paulus zien we onze levens op aarde als een race (1 Korinthiërs 9: 24-27). We hebben geen tijd om te vechten, noch te settelen. We jagen de prijs na. We proberen zoveel mogelijk discipelen te maken (Mattheüs 28:18-20), zo intens als mogelijk. Er zal een overvloed aan tijd zijn om te vieren, nadat we de finish gepasseerd zijn. Maar voor nu blijven we alleen lopen.

Betreed het strijdveld samen

De Bijbel leert dat we in een echte oorlog zijn, met een echte tegenstander (2 Korinthe 10:3-4; Efeze 6:10-20). God heeft ons een missie gegeven, dus we kunnen onszelf niet toestaan “verwikkeld in de zaken van het levensonderhoud” te raken (2 Timotheüs 2:3-4).

Beeldt je een leuk huis in met een wit hek en je gelukkige familie binnen aan het loungen is. Stel je nu voor dat een ware oorlog zich voor je ontvouwt, slecht een paar straten bij je vandaan. Je vrienden en buren vechten voor hun leven, terwijl jij je keuken verbouwt en je nieuwe breedbeeld-tv ophangt. Je hebt aannemers die betere ramen installeren, zodat je alle lawaai kunt weren.

Het echte leven is te vinden in de strijd.

Het is een vrij bedroevend beeld, maar het is een passende vergelijking voor de levens die worden aangeboden aan zoveel christelijke koppels. Ze zijn de missie van Jezus aan het negeren, in de hoop van dit leven te kunnen genieten. Maar val er niet voor. Het echte leven is te vinden in de strijd. Op dit moment hebben we veel broeders en zusters overzee die, vanwege hun geloof, worden gemarteld. Laten we voor hen bidden en door hun voorbeeld worden aangemoedigd om deel te nemen aan het gevecht.

Samen oorlog voeren kan zijn wat ons weerhoudt om oorlog met elkaar te voeren. In plaats van de strijd te negeren om aan je huwelijk te werken, is het misschien het beste voor je huwelijk om samen het slagveld te betreden.

Het bericht Het huwelijk op de grens van de eeuwigheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toen ik single was dacht ik dat het huwelijk een wondermiddel was. Ik dacht dat het me op een wonderlijke wijze zou veranderen. En ik veronderstelde dat ik plotseling een nieuw iets als liefde, vrede, vreugde, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing zou bezitten die ik nog niet gekend of ervaren had als single zijnde. Ik geloofde dat ik als ik eenmaal ‘ja ik wil’, gezegd had, de wereld door een andere lens zou zien en een verantwoordelijke en lieve man zou worden- een verantwoordelijke en lieve echtgenoot.

Waarschijnlijk zou ik hebben ontkend als je me dit mijn huwelijk aan me gevraagd had. Ik dacht eigenlijk dat het huwelijk het missende stukje was op mijn reis naar Christus. Ik kon niet meer mis zijn dan hier. Het huwelijk zal je niet direct veranderen. Het zal alleen blootstellen wat al binnen in je is.

De zonde doden als je single bent

Sommige christelijke singles leven passief. Vaak is er weinig tot geen verantwoordelijkheid in hun leven. Daarom kunnen verborgen zonden overleven. Singles genieten van verschillende vormen van seksuele onreinheid, geven weinig tot niets van zichzelf aan de kerk, zijn weinig bij de diensten op zondag, besteden hun vrije tijd werkeloos, lezen zelden hun bijbel of bidden weinig en besteden weinig aandacht aan de zonde die in hun hart woekert. Een groot deel van hierboven gold voor mij toen ik single was.

Als pasgetrouwden werd een ongemakkelijke waarheid ontdekt: jouw single persoonlijkheid blijft in binnenkant van jouw getrouwde persoonlijkheid. Als je lui, onverantwoordelijk, egoïstisch, hoogmoedig, hebberig of wellustig bent als je single bent dan zal je net (zo niet meer) lui, onverantwoordelijk, egoïstisch, hoogmoedig, hebberig of wellustig zijn nadat je ‘Ja, ik wil’ hebt gezegd.
Het is essentieel dat we niet afschrikken van het kijken en doden van de zonde in ons leven. De zonden die je verstrikken als je single bent zullen je ook verstrikken als je getrouwd bent. Desondanks moeten de singles de zonden niet doden omdat ze goede echtgenoten willen worden maar omdat je gelukkig en heilig wilt leven, ongeacht je burgerlijke staat.

Paulus waarschuwt dat het “loon van de zonde de dood is” (Romeinen 6:23) en dat we moeten onderzoeken “wat aards in ons is” (Kolossenzen 3:5) Deze opdrachten is niet alleen voor de gehuwden maar ook voor de ongehuwden. Als je de zonde nu niet dood, zal het je later doden, tenzij je jezelf bekeerd.

Stop niet het met het doden van de zonde

Paulus onthult ook in de praktijk van het uitstellen om de bekende zonde in je leven te doden:
“Daarom ook heeft God hen in de begeerten van hun hart overgegeven aan de onreinheid om hun lichamen onder elkaar te onteren (…) Daarom heeft God hen overgegeven aan oneervolle hartstochten (…) En omdat het hun niet goed dacht God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken, om dingen te doen die niet passen. Ze zijn vervuld van allerlei ongerechtigheid, hoererij, boosaardigheid, hebzucht, slechtheid. Ze zijn vol afgunst, moord, ruzie, bedrog, kwaadaardigheid… Zij kennen het recht van God, namelijk dat zij die zulke dingen doen de dood verdienen, en toch doen zij niet alleen zelf deze dingen, maar stemmen ook in met hen die ze doen.” (Romeinen 1: 24, 26, 28-29, 32)

God heeft hun overgegeven “ze wisten Gods recht dat degenen die zulke dingen doen de dood verdienen” maar ze gingen verder met die dingen te doen in plaats van berouw te tonen. Hoewel dit gedeelte het heeft over seksuele onreinheid is het duidelijk dat het ook “kwaadsprekers, lasteraars, haters van God, smaders, hoogmoedigen, grootsprekers, bedenkers van slechte dingen, hen die zijn ongehoorzaam aan hun ouders, onverstandigen, trouwelozen, mensen zonder natuurlijke liefde, onverzoenlijken en onbarmhartigen,” betreft (Romeinen 1: 29-31).

Dit gedeelte is een waarschuwing voor ons allemaal, vooral ook voor alleenstaanden, voor het risico om het uitstellen van de zonden (om welke reden dan ook). Ik zeg het voornamelijk voor de singles omdat je leeft zonder iedere dag de verantwoordelijkheid van een echtgenoot. Het is heel gevaarlijk om overgegeven te worden aan de zonde. Het is beangstigend om te weten dat we op een dag een punt kunnen bereiken dat we niet meer in staat zijn om de suïcidale dwaasheid van onze overtredingen te zien.

Het gras is echt groener in Jezus

We kennen allemaal het gezegde ‘het gras is groener bij de buren’. Dit gezegde is bedoeld om de onvrede van de mens over zijn huidige positie of situatie, aan te pakken. We denken allemaal dat we gelukkiger zouden zijn als we ons in andere omstandigheden bevinden. Hetzelfde geldt voor de burgerlijke staat. De meesten van de singles willen getrouwd zijn en de meeste getrouwden willen single zijn. Waarom? We denken dat onze huidige staat van ontevredenheid extern is, in plaats van intern.

Ontevredenheid over de huidige omstandigheden is de wortel bij bijna ieder single persoon van de verwachting dat een huwelijk hen direct zal veranderen. Het huwelijks is zo langzamerhand de Heilige Geest en de trouwdag is uitgegroeid tot hun Pinksteren. Maar als de trouwdag is verstreken en de huwelijksreis is verbleekt ontdekken ze dat de ceremonie de heiligende kracht mist die ze nodig hebben. Ze zijn nog steeds dezelfde mensen als toen ze single waren.

Het is geestelijk en eeuwig onverantwoord om het doden van je zonden uit te stellen als single in de hoop dat een ander leven (het huwelijk) je een heiliger en gelukkiger mens zal maken. Alleen Jezus kan ons gelukkig maken. Ongeacht van onze omstandigheden is het gras groener bij Jezus. Ren naar Hem toe. Bekeer je van je zonden. Drink van de enige fontein die de dorst die zich binnen ons allemaal bevind, kan dorsten.

Nee, het huwelijk zal je niet meteen veranderen. God, omwille van Christus en door zijn Heilige Geest, zal je veranderen. Dit zal Hij doen als je jezelf aan Hem hebt overgegeven, getrouwd of ongetrouwd.

Het bericht Single of getrouwd – het maakt geen verschil! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar waarom vallen zovelen er voor? Waarom kan Ashley Madison trots vermelden dat ze meer dan 37 miljoen gebruikers hadden – waaronder belijdende christenen? Het komt omdat de zonde zo verleidelijk is. En evenzo misleidend. Seks hebben met iemand die niet je levenspartner is kan zeer opwindend lijken, zeker als je huwelijk suf en saai geworden is. Zonde verduistert onze blik en vertekent ons beeld van de realiteit. En als we onze zielen niet hebben gevoed met specifieke waarheden om de leugens weg te jagen, dan zullen we op een dag mogelijk zelf de leugen geloven waarvan we vroeger dachten dat dit nooit gebeuren zou.

Wat zijn dan strategieën die we kunnen gebruiken, terwijl we goed bij ons verstand zijn, om te strijden tegen deze verleidingen? Op welke manier kunnen we vechten om de waarheid te geloven in plaats van de leugens – niet alleen vandaag, maar ook volgend jaar en over twintig jaar?

Bescherm je huwelijk

1. Lees Gods waarschuwingen. Seksuele immoraliteit staat in de lijst van de werken van het vlees in Galaten 5:19-21. Daar wordt ons verteld dat ‘degenen die zulke dingen doen het Koninkrijk van God niet zullen beërven’. Als je de leugen van Ashley Madison gelooft en deze navolgt en dat blijft doen zonder bekering, dan zal je de hemel niet bereiken. Neem deze waarschuwingen van de Schrift ter harte en laat ze je aansporen tot gehoorzaamheid. (Zie ook Hebreeën 13:4.)

2. Wees op je hoede in relaties met mensen van het andere geslacht. Een oudere en godvrezende mentor van mij deelde een inzicht dat ik nooit meer ben vergeten. Hij wees me op de rol die humor kan spelen in buitenechtelijke verbindingen. Dat betekent niet dat we geen goed gevoel voor humor mogen hebben. Maar we moeten op onze hoede zijn voor overdadig geinen en plagen met mensen van het andere geslacht. Dat kan gevaarlijk worden.

3. Let op welke invloeden je toestaat om je denken te vormen. Kijk je geregeld video’s en tv-shows die ontucht en overspel verheerlijken? Lees je geregeld romans die ontrouw romantiseren? Vermijd zulke invloeden en doe dat met volharding. In Markus 9:43 zet Jezus het beeldend voor ons uiteen: ‘Als je hand je tot zonde leidt, hak hem af.’ Ik vat dat op als: ‘Als de romantische drama of de sensuele beelden jou doen struikelen, doe wat je kunt doen om ze uit je leven weg te snijden.’

Onderhoud je huwelijk

1. Houd vast aan Gods beloften. Ja, er staan angstaanjagende waarschuwingen in de Bijbel, maar ook heerlijke beloften. Jezus belooft bijvoorbeeld in de zaligsprekingen: ‘Zalig zijn de reinen van hart, want zij zullen God zien’ (Mattheüs 5:8).

2. Praat, praat, praat met je levenspartner. Herinner je je nog het eerste afspraakje van jou en je partner? Herinner je je de nieuwsgierigheid en leergierigheid? Werk er aan om dat levend te houden. Ik raak iedere keer weer gefascineerd door de nieuwe dingen die ik zie en leer over mijn vrouw. We zijn vijftien jaar getrouwd, maar ik leer haar nog steeds beter kennen.

3. Spreek af met je partner. Blijf met elkaar avonden afspreken om die waardevolle gesprekken aan te wakkeren. Zeker als je kinderen hebt, is het essentieel om tijd apart te zetten om zonder afleiding, onder vier ogen contact te hebben met elkaar. Zoek naar leuke activiteiten om samen te doen. Doe nieuwe ervaringen op. Maak nieuwe herinneringen en lach veel met elkaar.

4. Bestudeer en bezie Gods prachtige ontwerp van het huwelijk. Ik geloof dat de meest krachtige stap die christenen kunnen zetten om hun huwelijken te verdiepen, is om te begrijpen wat Gods intentie is met het huwelijk en waar het huwelijk naar moet verwijzen. Deze werkelijkheid trekt ons buiten onszelf naar iets goddelijks, iets eeuwigs – want de intieme eenheid van een man en een vrouw in het huwelijk is geschapen door God om het beeld van Christus’ relatie met de gemeente te weerspiegelen (Efeze 5:32).

In het licht van deze waarheid en te midden van een cultuur die op tragische wijze het heilige van het huwelijk verduistert, zouden christenen er naar moeten staan om hun huwelijk een overtuigende gelijkenis van het Evangelie te laten zijn.

Val niet voor de leugen van Ashley Madison of soortgelijken. Ja, het leven is kort; verspil het niet aan kortstondige hoogtepunten die je lager achterlaten dan dat je begon. Neem de stappen die noodzakelijk zijn in je eigen leven om je huwelijk zo veel als mogelijk is affaire-proof te doen zijn, tot heerlijkheid van Christus.

Laat een informatielek zoals bij Ashley Madison en haar leugens je inspireren om je huwelijk te beschermen en het als een tuin te onderhouden.

Het bericht Het leven is kort, ** heb je vrouw lief! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Sommigen zouden deze vraag beantwoorden door te zeggen dat God dit verlangen toelaat, omdat Hij me in feite getrouwd wil zien. Zij denken dat als ik mijn idee van het soort man waar ik mee zou kunnen trouwen aanpas, of als ik online ga daten, dat God mij een echtgenoot zal geven. Dat is misschien geen slecht advies, hoewel ik niet geloof dat enig initiatief, of het gebrek daaraan van mijn kant, Gods goede plan voor mijn leven dwarsboomt.

Het is in feite mogelijk dat Gods bedoeling voor mijn hart is om te blijven verlangen naar een huwelijk, zonder dat Hij van plan is dat verlangen te bevredigen.

Beeld van verlatenheid

Door de gehele Bijbel vinden we beelden van een bruid zonder een bruidegom. In de Bijbelse wereld is er niet zoiets als een egocentrische Sex in the City-achtige levensstijl als single. Een bruid zonder een bruidegom is een beeld van verlatenheid. Neem Ruth. Naomi had terecht onderkend dat er in het oude Israël geen toekomst was voor een Moabitische weduwe. Uiteindelijk voorzag God voor een echtgenoot voor Ruth, maar tot Hij dat deed, bestond haar leven uit armoede en schaamte. In het vreemde verhaal van Jefta’s dochter (Richteren 11), die ter dood werd gebracht om de onbezonnen eed van haar vader, huilden zij en haar vriendinnen. Niet over het feit dat ze zou sterven, maar dat ze zou sterven als maagd.

Ik ben dankbaar dat mijn lot niet hetzelfde is als dat het was geweest voor een ongetrouwde vrouw in oude tijden. Ik kan werken en in mijn eigen levensbehoefte voorzien. Ik mag eigendom bezitten. Ik hoef niet afhankelijk te zijn van mijn kinderen voor financiële ondersteuning als ik oud ben.

Toch is het nog steeds een verdrietige gedachte dat ik nooit een kind zal baren en nooit zal weten wat de liefde van een echtgenoot inhoudt. Er is nog steeds schaamte omdat de samenleving vraagt: “wat is er mis met jou?” als je nooit een koppel vormt met iemand anders. Ondanks het feit dat deze aspecten van het single-zijn pijnlijk zijn, geloof ik dat God een doel heeft met die pijn.

Als de Bruidegom komt

Er is nog een ander plaatje in de Bijbel van een bruid zonder een bruidegom. Degenen rondom haar die haar situatie zien, zien haar als verlaten. Die bruid was Israël. Toen ze in ballingschap was, was ze net zo verlaten als een vrouw zonder echtgenoot of kinderen. Maar de profeet Jesaja profeteerde over een hoopvolle toekomst voor Israël:

Omwille van Sion zal ik niet zwijgen,
omwille van Jeruzalem zal ik niet stil zijn,
totdat haar gerechtigheid opkomt als een lichtglans,
en haar heil als een brandende fakkel.

De heidenvolken zullen uw gerechtigheid zien
en alle koningen uw luister;
u zult met een nieuwe naam genoemd worden,
die de mond van de HEERE bepalen zal.

U zult een sierlijke kroon zijn in de hand van de HEERE
en een koninklijke tulband in de hand van uw God.
Tegen u zal niet meer gezegd worden: verlatene,
en tegen uw land zal niet meer gezegd worden: woestenij,
maar u zult genoemd worden:

Mijn welgevallen is in haar,
en uw land: getrouwde;
want de HEERE verlangt naar u,
en uw land zal getrouwd worden.

Want zoals een jongeman trouwt met een jonge vrouw,
zo zullen uw kinderen trouwen met u;
zoals een bruidegom zich verblijdt over zijn bruid,
zo zal uw God Zich over u verblijden. (Jesaja 62:1-5)

Deze profetie beeldt de terugkeer van Gods gunst over Israël uit als de komst van een bruidegom waar lang naar uit is gezien. Ook al was dat al gedeeltelijk vervuld door Israëls terugkeer uit ballingschap, de profetie is uiteindelijk vervuld in de komst van Jezus, Die naar Zichzelf verwees als de Bruidegom.

Als God me ooit een echtgenoot geeft, zal ik het levende beeld zijn van de blijdschap in de langverwachte bruidegom. We zullen een bruiloftsfeest hebben, die de afschaduwing zal zijn van het bruiloftsmaal van het Lam (Openbaring 19). Het doel van mijn periode als single zal duidelijk zijn voor iedereen die deelt in mijn blijdschap; het was om de genieting van het huwelijk nog zoeter te maken.

Maar wat als ik nooit trouw? Faal ik dan als beeld van het Evangelie? Helemaal niet. In plaats daarvan zal ik leven en sterven als het portret van hoe de kerk nu bedoeld is. Jezus waarschuwde dat er een tijd zou zitten tussen Zijn hemelvaart en wederkomst, een tijd van wachten op de beloofde Bruidegom: En de discipelen van Johannes en van de Farizeeën vastten; en zij kwamen en zeiden tegen Hem: Waarom vasten de discipelen van Johannes en van de Farizeeën wel en waarom vasten Uw discipelen niet? En Jezus zei tegen hen: De bruiloftsgasten kunnen toch niet vasten terwijl de Bruidegom bij hen is? Zolang zij de Bruidegom bij zich hebben, kunnen zij niet vasten, maar de dagen zullen komen dat de Bruidegom van hen weggenomen zal zijn, en dan, in die dagen, zullen zij vasten (Markus 2:18-20).

Als een christelijke single die volgens Gods geboden leeft, heb ik geen seksleven. Hoewel veel van ons deze onthouding niet zien als vasten, zouden we dat wel moeten doen. Ik zal, met Gods hulp, vasten van seks totdat Hij me een bruidegom geeft. Ik zal ook vasten van een heleboel andere gemakken die bij het huwelijk horen (en daarbij ook van de beproevingen die daarmee gepaard gaan). En als ik sterf zonder dit vasten te onderbreken, zal ik sterven in het gezelschap van de gelovigen die beschreven worden in Hebreeën 11, waarvan we lezen: En deze allen hebben, hoewel zij door het geloof een goed getuigenis van God gekregen hebben, de vervulling van de belofte niet verkregen, daar God met het oog op ons iets beters voorzien had, opdat zij zonder ons niet tot de volmaaktheid zouden komen (Hebreeën 11:39-40).

Heilige ontevredenheid

Als je een christen bent die naar een huwelijk verlangt, dan is er een grote kans dat iemand Psalm 37:4 voor je geciteerd heeft: Schep vreugde in de HEERE, dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt. Mensen hebben dit vers gebruikt om me ervan te verzekeren dat, als een huwelijk het verlangen van mijn hart is, God een echtgenoot voor me in gedachten heeft.

Als je dit vers beter leest, is het duidelijk dat dit vers niet betekent dat God me alles zal geven waar ik voor bid. Het is een voorwaardelijke belofte. Om de verlangens van mijn hart te verkrijgen, moet ik vreugde scheppen in de Heere. Als ik vreugde schep in de Heere, wat is dan het verlangen van mijn hart? Dat is Hij.

Hoewel dit vers niet belooft dat er hier op aarde een eind komt aan mijn single-zijn, geeft het me hoop voor vreugde in de Heere. Betekent dat dat ik tevreden zou moeten zijn met mijn single-zijn? Ik zou antwoorden dat, hoewel ik misschien nooit tevreden zal zijn met mijn single-zijn, ik de vreugde in God in mijn single zijn-kan kennen. Ik kan ervoor danken. Ik kan het gebruiken om tot zegen te zijn voor anderen. Ik ga er echter geen tijd aan verspillen om me schuldig te voelen over dat ik nog steeds verlang naar een huwelijk. Ik ga dit onvervulde verlangen juist gebruiken als een gelijkenis voor de heilige ontevredenheid die we zouden moeten voelen tot Christus terugkomt.

De Bijbel vertelt ons dat we vreemdelingen en bijwoners zijn op deze aarde. Een single weet hoe het voelt om te leven als een buitenbeetje in een wereld vol met koppels. Waarom zou je niet God verheerlijken door dat vreemdelingschap te erkennen, terwijl je hem vraagt om je minder thuis te laten voelen hier op aarde? Waarom zou je niet een rein leven leven in de wetenschap dat je Gods wil voor Zijn kerk belichaamt, vastend en wachtend op onze Bruidegom? Waarom zou je niet doorgaan met bidden voor een echtgenoot, zelfs al doe je mee met de woorden van de Geest en de Bruid die roepen: Kom, Heere Jezus, kom!

Het bericht Moet ik tevreden zijn met mijn ‘single’ zijn? verscheen eerst op Geloofstoerusting.