Dat begint al bij de bijbelvertaling; doe je dat zo letterlijk en zo concordant mogelijk zoals in de Statenvertaling of zo verstaanbaar mogelijk zoals in de Bijbel in de Gewone Taal. Er zijn minstens zes fundamentele regels bij het uitleggen en toepassen van de Bijbel, maar de belangrijkste regel is dat de heiligheid van Gods Woord onze luisterhouding bepaalt.

Het bericht Fundamentele regels bij ** de uitleg van de Schrift verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Alweer een boek over de Bijbel?!’ Ja, dat zie je goed! We vertellen je graag waarom het boek van Kevin DeYoung, God op Zijn Woord vertrouwen, jouw tijd en aandacht meer dan verdient. Er staat namelijk veel op het spel. Spanningen in de samenleving en de kerk roepen ook in ons land de vraag op: ‘Wie is te vertrouwen? Wat is waarheid? Waar vind je werkelijk houvast?’ Wanneer je als christen positie inneemt en niet kunt zwijgen over je enige hoop in leven en sterven, op wiens gezag deel je dan de boodschap van het evangelie van de Heere Jezus Christus? Doe je dat op basis van je eigen inzicht, opvoeding en gevoel, óf heeft dat een dieper fundament?

Om ons heen zien we een jonge generatie opgroeien te midden van een kakafonie aan stemmen en geluiden, waarin de gezaghebbende stem van de goede Herder steeds minder wordt gehoord. Ook binnen de kerk neemt de erosie van de waarheid en het gezag van Gods Woord almaar toe. Daarom is dit boek een wake-upcall. Het onderstreept de urgentie om helder te hebben wat we met de Bijbel nu werkelijk in handen hebben.

In onze omgeving zien we meer dan eens jongeren en ouderen afhaken. Niet omdat ze in hun leven geen vragen meer hebben, maar omdat er steeds meer twijfel is binnengeslopen of de Bijbel wel gezaghebbende antwoorden biedt. ‘Een boek van tweeduizend jaar oud, hoe serieus moet je dat nog nemen?’ ‘Is wat geschreven is niet erg tijd- en cultuurgebonden?’ ‘Is de Bijbel werkelijk Gods Woord en is hij te vertrouwen?’ Dit zijn herkenbare vragen, toch?

Ten diepste wordt alles betwijfeld waarover de Bijbel met gezag spreekt. ‘Kun je aan de hand van de Bijbel nog wel stellige uitspraken doen over ons begin en onze bestemming, over waar we onze vrede, vreugde, verzoening en voldoening vinden en is dit boek werkelijk het ultieme kompas voor onze ethiek?’ Deze vragen horen we steeds vaker, ook onder hen die zich christen noemen.

‘Is het echt zo dat God gezegd heeft …?’ (Genesis 3:1). Die vraag knaagt na al die eeuwen nog steeds aan onze ziel. We hebben een betrouwbaar getuigenis nodig van God Zelf over Wie Hij is, wat Hij doet en hoe Hij verheerlijkt wil worden. Dat getuigenis vraagt onze instemming, ons vertrouwen en onze lof. Wie aan de betrouwbaarheid van Gods Woord knaagt, knaagt zijn eigen ondergang tegemoet. Zo fundamenteel is de Bijbel voor het leven en onze zaligheid! Er is geen betere remedie tegen alle twijfels en aanvechtingen die ons hart kunnen verlammen, dan je oor opnieuw te luister leggen bij Gods Woord.

Laat dit boek je helpen om met moed te antwoorden op alle twijfels aan de betrouwbaarheid van Gods Woord die in je hart leven. Laat het je helpen een weerwoord te geven richting allen die de betrouwbaarheid van Gods Woord subtiel of fanatiek in twijfel trekken. We bidden dat je net als Christus je in de grootste aanvechting zult vastklampen aan dit anker van hoop, het zwaard van de Geest. Dat er te midden van de stormen in je leven maar één ding op je lippen ligt: ‘Er staat geschreven’ (Mattheüs 4:4). Voor Jezus was Gods Woord de ultieme autoriteit om de zwaarste strijd aan te kunnen.

Laat Gods Woord (opnieuw) zijn weg vinden naar jouw hoofd, hart en handen. Dat Gods Geest met kracht Zijn eigen Woord in jouw leven zichtbaar laat worden. Ons gebed is dat in Nederland predikers zullen blijven opstaan die zonder angst en twijfel alles zullen leven en preken wat God ons openbaarde over Zijn plan van verzoening en vernieuwing. We zien uit naar jongeren en ouderen die willen leven en sterven bij Gods Woord. Dat onzekerheid en twijfel, ongeloof en wanhoop mogen verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer jij Zijn Woord leest en aan je hart drukt.

‘Proef en zie dat de HEERE goed is’ (Psalm 37:4).

Het bericht Een hartekreet: ‘Is God echt te vertrouwen …?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ook voor gereformeerde christenen is de vraag hoe je de Bijbel moet lezen een belangrijk thema. Ik denk bijvoorbeeld aan het recente boek van dr. Arnold Huijgen, Lezen en laten lezen (2019), of aan de bundel Gereformeerde hermeneutiek vandaag (2017). Hieronder volgt een aantal recente hermeneutische ontwikkelingen en accenten, die ik ook kort evalueer.

Lezer centraal

Een eerste ontwikkeling is de aandacht voor de lezer. Illustratief is de ontwikkeling van het vak hermeneutiek. Vroeger was het vooral een technischvak: de uitlegregels voor het goede verstaan en toepassen van de Bijbel. De laatste honderd jaar en zeker de laatste decennia heeft hermeneutiek een veel bredere betekenis gekregen en gaat het om communicatie en verstaan in het algemeen en hoe ingewikkeld dat is. We hebben allemaal onze eigen context en bril (voorverstaan). En we lezen een tekst niet alleen, maar in een gemeenschap. Vroeger hadden christenen daar ook wel oog voor, maar nu zijn de vragen meer uitvergroot en gethematiseerd. Dat is zeker niet verkeerd. Het moet ons bescheiden en voorzichtig maken. Het gevaar is wel dat de balans doorslaat en dat we te veel bezig zijn met onszelf als lezer en het verstaan en toepassen van de Bijbel zo problematiseren dat we tekortdoen aan de werkelijkheid dat God door de Bijbel spreekt, ook vandaag. Hij weet raad met al onze verstaansproblemen. Het is fundamenteel dat we vasthouden aan dat ‘hermeneutisch realisme’.

Geloven in de Bijbel?

Een tweede recente ontwikkeling is dat veel theologen in onze tijd benadrukken dat christenen niet geloven in de Bijbel maar in God. Ik denk aan uitspraken als: ‘Het christelijk geloof is geen boekgeloof’ (dr. Hans Burger). Of: ‘Het gaat niet zozeer om schriftgezag maar om het gezag van God’ (N.T. Wright).

Helaas zien we regelmatig dat christenen gaan selecteren en zo een eigen geloof ‘samenstellen’.

Aan de ene kant is het goed om daaraan herinnerd te worden. Het gaat om God en de Bijbel staat in het kader van Gods grote verlossingswerk in deze wereld. Aan de andere kant heeft God Zich wel verbonden aan een boek en wil Hij door dat boek Zijn gezag uitoefenen en Zijn werk in ons leven doen. Is het dan wijs om te zeggen dat het christelijk geloof geen boekgeloof is of om de term ‘schriftgezag’ te bekritiseren? Bijbelschrijvers ‘eren’ de woorden van God wel (o.a. Psalm 56, Psalm 119). Laten we God en de Bijbel heel dicht bij elkaar houden. Het gebeurt zomaar dat we met een beroep op onze relatie met God concrete instellingen en geboden van God relativeren of zelfs aan de kant zetten.

Boek vol waarheden?

Nauw hiermee verbonden is een derde ontwikkeling: angst voor een te rationele omgang met de Bijbel, alsof de Bijbel een boek vol waarheden is waarmee wij onze theologie kunnen opbouwen. Maar wij kunnen niet zomaar over de Bijbel beschikken, alsof wij het subject zijn en de Bijbel het object. Nee, de levende God spreekt door de Bijbel en wij moeten leren ons door Hem en door de Bijbel te ‘laten lezen’ (Huijgen). Daarnaast is de Bijbel geen theologieboek vol waarheden, maar veel meer een verhaal over Gods grote daden, met als climax het zenden van Zijn Zoon. Nu is rationalisme inderdaad een probleem. En het ‘sola scriptura’ kan zeker misbruikt worden als we het losmaken van de andere sola’s. Tegelijkertijd is de waarschuwing van onder anderen dr. Huijgen eenzijdig. De Bijbel is zeker het verhaal (‘theodrama’) van Gods grote daden. Maar de Bijbel zit even eens vol theologie en geeft ook allerlei antwoorden, bijvoorbeeld over lastige ethische kwesties. Gelukkig wel. Dat belooft God ook (Psalm 119:105). Als we echter beweren dat de Bijbel een theologieboek is, doen we het karakter en de vorm van de bijbelse openbaring geen recht. Als we echter beweren dat de Bijbel zeker geen theologieboek is, is dat ook reductionistisch en eenzijdig.

Rijkdom

Een vierde ontwikkeling is dat we vandaag – vergeleken met veel christenen voor ons – veel meer geneigd zijn om de nadruk te leggen op de diversiteit en de veelkleurigheid van de Bijbel dan op de eenheid. Calvijn harmoniseerde de evangeliën. De ‘nieuwe’ hermeneutiek leert ons dat juist niet te doen.

De Bijbel is een geweldig rijk boek, zowel wat betreft de vorm (genres), als wat betreft de inhoud (allerlei stemmen, accenten, thema’s). De bijbelse theologie heeft ons wat dat betreft heel veel geleerd. De vraag is wel hoe we met die rijkdom omgaan. Helaas zien we regelmatig dat christenen gaan selecteren en zo een eigen geloof ‘samenstellen’, of bepaalde stemmen zo benadrukken dat andere stemmen niet meer te horen zijn, of dat ze met een beroep op de diversiteit van stemmen vaag blijven over belangrijke bijbelse thema’s.

Hoe kun je de Bijbel nog met vertrouwen lezen als die niet onfeilbaar is?

Zo mogen we niet met de Bijbel omgaan. Omdat God de Auteur is, mogen en moeten we de diversiteit van de Bijbel opvatten als de diversiteit van een symfonie: in alle verscheidenheid is er toch een diepe, rijke eenheid. De bijbelschrijvers gaan ons voor in het zoeken naar die eenheid. Een mooi voorbeeld is Paulus, die de woorden van God evangelie- of christocentrisch leest, zonder daarbij de details of de gelaagdheid van de Schrift tekort te doen.

Menselijk boek

Een vijfde en laatste ontwikkeling is dat exegeten en hermeneuten meer dan ooit onderstrepen dat de Bijbel een menselijk boek is. Het is Gods genade dat Hij zo dichtbij komt en ons aanspreekt in onze eigen taal en eigen context. Het menselijke van de Bijbel roept ook vragen op. In hoeverre kan dat menselijke bijvoorbeeld samengaan met onfeilbaarheid? Veel christenen in onze tijd wijzen die onfeilbaarheid of foutloosheid af. We hebben zo’n Bijbel zonder fouten ook helemaal niet nodig, zegt bijvoorbeeld dr. Huijgen. Ook met het Chicago Statement on Biblical Inerrancy (een verklaring uit 1987 waarin Amerikaanse evangelicals belijden dat de hele Bijbel volstrekt betrouwbaar en waar is) heeft hij moeite. Ik denk juist dat we blij mogen zijn met zo’n verklaring. Niet omdat we de Bijbel moeten verdedigen. Maar omdat deze verklaring in het licht van de vragen en uitdagingen van onze tijd ‘de leer van de Bijbel over de Bijbel’ op zo’n evenwichtige manier belijdt.

Er staat heel wat op het spel. Hoe kun je de Bijbel nog met vertrouwen lezen als die niet onfeilbaar is? Daarnaast, Augustinus wees daar al op, hoe kan de Bijbel gezag voor ons hebben als we ons altijd nog kunnen verschuilen achter fouten of gebreken in de Bijbel? Bovendien, wat blijft er over van de rijke en diepe eenheid van de Bijbel, als de Bijbel niet het onfeilbare Woord van God is? Dan is het gevaar groot dat we bij al die bijbelse stemmen houvast zoeken in een eigen gefabriceerde eenheid, die niet of te weinig gefundeerd is op de eenheid die God Zelf in de Bijbel heeft gegeven.

Zelfgetuigenis

Natuurlijk zou over al deze thema’s nog veel meer te zeggen zijn. Er is genoeg reden om serieus met de hermeneutische vragen bezig te zijn en nieuwe inzichten dankbaar te verwerken. Laten we wel voorzichtig zijn met valse tegenstellingen. En laten we vooral, zoals ds. G. Boer in zijn tijd al benadrukte, goed luisteren naar het zelfgetuigenis van de Schrift. Daar moeten we volgens hem zelfs mee beginnen. Ik sluit me daar graag bij aan. Dan blijkt de Bijbel veel meer een geschenk dat we dankbaar mogen ontvangen dan een probleem.

Het bericht Hoe moet ik de Bijbel lezen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We lezen dagelijks uit de Bijbel, we horen preken – of preken zelf – uit het Woord. We geloven dat de Schrift de enige bron en norm is voor al het kerkelijke spreken en handelen. Toch zijn er veel vragen rond de toepassing van Gods Woord in de praktijk van ons leven.

De toenemende verlegenheid en onzekerheid betreft niet zozeer de boodschap van het Evangelie. Het gaat ook niet over het Schriftgezag in formele zin, maar wel over de vraag wat het Woord betekent in de concrete praktijk van het leven. Er zijn vragen over huwelijk en seksualiteit – en vooral over homoseksualiteit – over het ambt en de roeping van vrouwen, over de zondagsheiliging, maar er leven ook nieuwe vragen rond duurzaamheid. We zoeken soms tastend onze weg.

Leessleutels

De meeste prangende vragen hebben te maken met de toepassing van de bijbelse boodschap op ons dagelijks leven. Het zijn vragen op het terrein van de ethiek. Wat is goed en wat is slecht? Wie bepaalt dat? Voor ons is er maar één antwoord: Gods Woord is bepalend voor de ethiek.

Maar dan rijst een andere vraag, die van de hermeneutiek. Hoe kan ik afleiden uit de Bijbel wat Gods wil is bij concrete vragen? Hermeneutiek is de bezinning op de regels voor de juiste interpretatie van een tekst.

Hier wil ik mij nu vooral concentreren op de gereformeerde hermeneutiek in de ethiek. Wat betekent het heilig Evangelie en het heilige gebod voor de christelijke levenswandel? Welke hermeneutische principes – welke leessleutels of leesregels – zijn daarbij van wezenlijk belang? Hoe verspreidt het Woord van God vandaag licht op ons pad?

Daarom wil ik ingaan op vijf wezenlijke aspecten van de gereformeerde hermeneutiek (zie kader) en die in relatie brengen met de ethiek.

Luisteren met ontzag

De vragen en verlegenheid, de onzekerheid en het tasten in het duister hebben vaak te maken met onze grondhouding. Het zijn symptomen van een innerlijke onzekerheid over het Schriftgezag dat we formeel wel erkennen. Zo ervaar ik dat tenminste zelf. Mijn enige houvast ligt in het Woord van God.

Daarom is Psalm 119 zo mooi. Bij al die verschillende woorden voor de wet van God: Uw getuigenissen, Uw bevelen, Uw verordeningen, Uw geboden, staat ‘Uw Woord’ – dabar – bij uitstek voor het belofte-karakter van de Thora. ‘Op Uw Woord heb ik gehoopt’, ‘Maak mij levend overeenkomstig Uw Woord’, ‘Ik vertrouw op Uw woord.’ Dat Woord is bevel en belofte tegelijk.

Tegelijk vind ik de genoemde vragen lastig en complex, zeker omdat orthodoxe christenen er in toenemende mate verschillend over denken. En wanneer ben je tegenwoordig nog orthodox?

In die onzekerheid, of liever verlegenheid, probeer ik mijzelf wel steeds terug te laten voeren naar de kern. Het gaat niet om mijn visie op God, maar om Gods visie op mij. Het is niet zo belangrijk wat ik ervan vind, maar ik wil weten wat de Heere ervan vindt en daarom is het mijn gebed: Laat mij Uw wil verstaan en doen.

Zelfopenbaring

De heilige wet is de zelfopenbaring van God. Je kunt dan ook bij elk gebod vragen: ‘Wat zegt dit gebod over God Zelf?’ We mogen geen afgoden dienen, omdat God de ene en de enige God is. We moeten rusten, omdat God de bron van onze vreugde is. We mogen niet doden, omdat Hij liefde is, geen overspel plegen, omdat Hij trouw is en geen vals getuigenis spreken, omdat Hij waar is. Het gaat er in de wet van God in de eerste plaats om Wie God is.

Van al Gods eigenschappen is Zijn heiligheid de meest centrale. Het is die eigenschap waarin alle andere kenmerken van Gods karakter samenkomen. Gods alwetendheid is heilige alwetendheid, geen verborgen camera die alles registreert. God almacht is heilige almacht, geen tirannie. Gods toorn is heilige toorn en Gods liefde heilige liefde, liefde tot aan het kruis.

Grondhouding

Vanwege die zelfopenbaring van de heilige God is onze grondhouding – ook bij alle lastige vragen en ondanks de verlegenheid – diep ontzag voor de majesteit van God Die tot ons spreekt.

Als we ons uitgangspunt voor leer en leven, voor dogmatiek en ethiek niet nemen in de God Die spreekt met majesteit, dan zijn we reddeloos verloren omdat we uiteindelijk overgeleverd zijn aan het goeddunken van ons eigen hart. Het juiste handelen begint met luisteren naar de heilige God. ‘Het eerste van alle geboden is: hoor, Israël…’

Daar is alles mee gezegd. Vanuit deze grondhouding kan het toch niet misgaan… Toch blijkt het in de praktijk – gezien de verschillende keuzes die christenen maken en de verwarring die er is rond veel vragen – niet zo simpel te zijn. Daarom is het ook goed om na te denken over enkele andere grondregels om de Bijbel uit te leggen en toe te passen. Verschillen tussen christenen komen vaak voort uit een verschil van inzicht met betrekking tot deze grondregels. We hebben allemaal dezelfde Bijbel, maar lezen die Bijbel op verschillende manieren.

Eenheid van de Schriften

Daarom is in de tweede plaats de eenheid van de Schrift fundamenteel voor de gereformeerde hermeneutiek. De historisch-kritische methode benadert de teksten uit de Schrift vanuit de oorspronkelijke historische context. Daar valt veel van te leren. Het zou verkeerd zijn om de ogen te sluiten voor het vele goede dat deze benadering van de Schrift heeft opgeleverd aan inzichten met betrekking tot de oorspronkelijke historische context van de bijbelboeken en de gelaagdheid van de tekst. Meer dan vroegere generaties orthodoxe christenen houden wij bij de concrete exegese rekening met de verschillende genres en de specifieke context van de canonieke boeken.

Moderne vooronderstellingen

Het probleem is echter niet dat de historisch-kritische methode te kritisch is, maar dat zij niet kritisch genoeg is. De eigen moderne vooronderstellingen – die bijvoorbeeld wonderen en voorzeggingen uitsluiten – worden niet onder kritiek gesteld. Bovendien wordt de Bijbel niet gelezen als openbaring van God maar als weerslag van menselijke ervaringen met God. Dat is een wezenlijk verschil.

Het is een zorg dat deze grondhouding via de wetenschappelijke exegese die aan de universiteiten gedoceerd wordt – vaak onbewust – doorsijpelt in de prediking, zeker als er geen tegenwicht meer is van een gezonde gereformeerde hermeneutiek en spiritualiteit. Deze manier van denken wint ook onder evangelicale en reformatorische christenen veld als het beroep op de bijbeltekst in de ethiek of de dogmatiek afgedaan wordt als ‘ook maar een mening’.

Dit artikel betreft een bijdrage aan de studiedag naar aanleiding van de verschijning van het boek ‘Met hart en ziel geloven: over bevinding’ door J. Hoek en W. Verboom en het artikel is eerder gepubliceerd door De Waarheidsvriend.

Het bericht Wat is Gods wil? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als iemand zegt: “Dat is slechts jouw interpretatie,” is het eerste wat je moet doen jezelf afvragen: “Waar komt dit vandaan. Waar komt deze tegenwerping vandaan?” Het kan een logische, serieuze wens zijn het eens te hebben over postmoderne epistemologie en te praten over of dat mogelijk is om alles te weten, en onder welke voorwaarden iemand iets kan weten. En zelfs als iemand niet alles uitputtend kan weten met de perfecte alwetendheid van God, dan kan iemand toch zeker bepaalde dingen tot op menselijk niveau weten, enzovoorts.

Het kan een uitnodiging tot een serieus gesprek of zoiets. Aan de andere kant is het soms alleen een afkapper.

Goed gesprek of een afkapper?

Het kan een uitnodiging tot een serieus gesprek of zoiets. Aan de andere kant is het soms alleen een afkapper. Het betekent gewoon: “Ik wil er niet over praten” of “Ik denk dat je te moeilijk doet,” of “Ik ga je laten zien dat je geen poot hebt om op te staan.” Dan is het geen serieus verzoek om door te praten over het onderwerp, waarbij je als je te fel reageert, je mensen alleen maar afstoot. Dus als iemand dat zegt – en het niet veel meer is dan een poging om je uit het veld te slaan – “Dat is ook maar jouw interpretatie.” Dan zou ik zegen: “Oh, maar is het niet jouw interpretatie dat interpretaties altijd subjectief zijn? Dan is jouw interpretatie van interpretaties toch ook subjectief?” Het is puur een ‘ad hominem’ argument, het is ook niet zo serieus bedoelt, maar ik moet nog zien wie er wel serieus een antwoord op heeft. Het laat zien hoe dwaas het is om met een oneliner mensen af te schepen.

Valt er iets zinnigs te zeggen?

Maar daarnaast: Ik denk dat er zinnige dingen te zeggen zijn, aangenomen het feit dat je met een serieus iemand te maken hebt. Je kunt laten zien dat in elke domein van ons leven we bepaalde dingen – tot op zekere hoogte – kunnen weten. Als je nucleaire natuurkunde, klassiek Grieks, microbiologie of bouwkunde wilt gaan studeren, dan ga je over de loop van de tijd dingen leren. Je weet misschien maar weinig aan het begin van de cursus of aan het begin van je carrière, maar na zes maanden, een jaar, twee jaar, tien jaar of na een stageperiode, weet je al veel meer. En je weet dan ook wat je nog niet weet. Een groot deel van het leren bestaat uit hele gebieden waar je nog niet veel van weet. Maar terwijl je onderweg bent leer je heel veel van sommige dingen en iets van heel veel dingen. Dat hoort simpelweg bij de menselijk ervaring. Je hoeft maar te bedenken dat er een tijd was dat je niet kon lezen. Maar nu kun je wel lezen. Misschien was er een tijd dat je wel Engels kon lezen, maar geen Frans en toen leerde je de taal en vervolgens kon je veel meer Frans lezen.

Er is genoeg te leren

Als je deze onderbouwing in je achterhoofd hebt, dan kun je wellicht bijdragen aan een serieuze discussie.

Het is dus mogelijk om dingen bij te leren, en zo is het ook als het om interpretatie gaat. Er zijn lastige delen waar experts van mening verschillen over wat er precies bedoeld wordt. Maar als je Johannes 3:16 leest: ‘Zo lief had God de wereld,’ dan is het zeker mogelijk om te weten – als je de tekst serieus neemt – dat God de wereld liefheeft. Je wilt dit mogelijk meer specificeren, door te vragen: “Wat bedoelt Johannes met ‘wereld’ en zijn er meer manieren waarop de Bijbel spreekt over Gods liefde?” Je kan allerlei specificerende vragen stellen, maar het is zeker niet een pure subjectieve interpretatie van de tekst, die zegt dat deze tekst betekent dat God de wereld liefheeft. Het betekent niet dat God pyjama’s draagt of dat God altijd boos is op mensen. Het betekent niet dat God alles schiep in het begin, het betekent niets van dit alles. Het betekent dat God de wereld liefheeft. Dat is een geldige interpretatie van Johannes 3:16. Dus als iemand zegt: ‘Dat is slechts jouw interpretatie,’ als je dan deze onderbouwing in je achterhoofd hebt, dan kun je wellicht bijdragen aan een serieuze discussie. Dan kun je mogelijk zeggen: “Oh, wat is jouw interpretatie dan?” En als ze het gesprek aangaan: “Oké, … maar wat zegt de tekst zelf? Laten we samen eens een aantal passages bekijken.” En dan gaan ze met jou mee naar de tekst en context van de Bijbel zelf. “Ik denk dat de Bijbel hier dit en dit zegt.” “Maar wat wordt er dan met deze uitdrukking bedoeld? Is dat wat hier wordt bedoeld? Is dit wat Samuël bedoelt?” Of wie je dan ook citeert.

Ben je wel met mij in discussie?

Dus als het niet een afkapper is om jou het zwijgen op te leggen, dan is het soms mogelijk om met die persoon een serieus gesprek over de tekst zelf te voeren. En zelfs al je je zover krijgt dat ze zeggen: “Oké, inderdaad, ik zie nu ook dat dit de juiste uitleg is. Ik kan het alleen niet waarderen en ben het er niet mee eens.” Dan zou ik antwoorden: “Oké, dat is een andere discussie, als je het er mee oneens bent, dan ben je het wel eens dat dit de juiste interpretatie van de tekst is. Ook als je consequenties of conclusies van wat de tekst zegt jou niet bevalt, maar dit is toch een betrouwbare interpretatie van de tekst. Dan discussieer je dus niet met mij, maar met Degene Die de tekst heeft gegeven, namelijk: God.

Het bericht ‘Dat is slechts jouw interpretatie!’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bekijk de overige delen:

Volg de pijl! (1)
Ethisch improviseren (2)

Het bericht Meelezen met Jezus en Paulus (3) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bekijk de overige delen:

“Volg de pijl! (1)”
“Meedenken met Jezus en Paulus (3)”

Het bericht Ethisch improviseren (2) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In deze lezing gaat dr. G.A. van den Brink in op de gevolgen van de nieuwe hermeneutiek voor onze visie op goed en kwaad. In dit eerste blok ligt de nadruk op het woord “betekenis”. Wat vind je als je op zoek bent naar de betekenis van de Bijbeltekst?

Bekijk de overige delen:

“Ethisch improviseren (2)”
“Meedenken met Jezus en Paulus (3)”

Het bericht Volg de pijl?! (1) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De lezing is uitgesproken op 18 september 2017 in de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt te Capelle aan den IJssel.

Het bericht Wat is er mis met de nieuwe hermeneutiek? verscheen eerst op Geloofstoerusting.