Het verhaal:
Een aanzienlijk deel van de praktiserende christenen zegt dat evangelisatie geen goed idee is. Zou dat kunnen zijn omdat zij ook het idee van de hel hebben verworpen?

De achtergrond:
Een rapport op aanvraag van Alpha USA, bekijkt de visie van praktiserende christenen (in het rapport gedefinieerd als mensen die zich identificeren als christenen, het geloof als zeer belangrijk zien in het leven en de afgelopen maand naar de kerk zijn geweest) op evangelisatie.

Bijna alle christenen geloven dat getuigen van Jezus bij het geloof hoort (tussen de 95% en 97% onder de verschillende generaties) en dat Jezus kennen het beste is dat iemand kan overkomen (94% tot 97%). Bijna alle christenen (86% tot 92%) zeggen ook goed uit de voeten te kunnen als zij door iemand bevraagd worden over geloof. De meerderheid van elke generatie (tussen de 56% en 73%) gelooft de gave te hebben om het geloof onder woorden te kunnen brengen in contact met andere mensen.

Ondanks dat zij het belangrijk vinden om andere mensen te vertellen over Christus en beweren te weten hóe zij hun geloof bespreekbaar kunnen maken, zegt een significant deel van de christenen dat het fout is om jouw persoonlijke geloof daadwerkelijk te delen met iemand die iets anders gelooft met als doel ooit samen hetzelfde geloof te delen.

Bijna de helft van de millenials (tussen de 20 en 34 jaar oud) zegt dat het verkeerd is om je geloof te delen, net als een vierde (27%) van de X-generatie (leeftijd tussen de 35 en 53 jaar), evenals een vijfde van de boomers (54 tot 72 jaar oud) en de ouderen (73 jaar en ouder).

Wat dit betekent:
Toen Penn Jillette, een atheïst en bekent van het goochelaars duo Penn & Teller, werd gevraagd: ‘Hoe erg moet je iemand haten als je gelooft dat eeuwig leven mogelijk is maar het niet verteld?’ reageerde Jilette : ‘Ik heb altijd gezegd dat ik mensen niet respecteer als ze niet evangeliseren. Ik respecteer dat absoluut niet. Als jij gelooft dat er een hemel en een hel is en mensen naar de hel kunnen gaan, en als je dan denkt dat het ongemakkelijk wordt als je dat zou vertellen en dat je dat dus niet doet, hoe erg moet je iemand dan haten om dat niet uit te sprken?’

Misschien is het wel zo dat veel christenen hun naasten haten. Maar een betere verklaring lijkt te zijn dat zij niet geloven in het bestaan van de hel.

Wij weten dat de hel bestaat omdat Jezus – Degene door wie alles is geschapen (Johannes 1:3; Kolossenzen 1:16) – zegt dat de hel bestaat. Bijvoorbeeld in Mattheüs 10:28 zegt Jezus: ‘En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel.’

In feite heeft Jezus meer te zeggen over de hel dan over de hemel. Jezus gebruikt de term gehenna (vertaald: hel) twaalf keer in de evangeliën, en synoniemen als vuur ongeveer twintig keer. Hij beschrijft het ook nog eens tot in detail. Jezus zegt dat het een ‘onuitblusbaar vuur’ is (Markus 9:43), een ‘buitenste duisternis’ (Mattheüs 25:30) en een eeuwige straf (Lukas 16:23). Hij zegt dat de worm er niet sterft (Markus 9:48), waar mensen jammerend zullen tandenknarsen (Mattheüs 13:42) en een plaats waar niet uit is te ontsnappen, zelfs niet om geliefden te waarschuwen (Lukas 16:19-31).

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet.

Meer dan wie dan ook in de Bijbel spreekt Jezus over de hel omdat Hij wil dat wij het serieus nemen. Zoals Leslie Schmucker uitlegt:

Jezus moet over de hel spreken omdat dat het lot is van ieder die niet in Hem is. Vanwege Adams zonde zijn wij allemaal schuldig en verdienen wij de eeuwige toorn van God. In tegenstelling tot een populair geloof, is de hel niet een plaats waar God mensen heen stuurt die bijzonder slechte dingen gedaan hebben. Het is onze natuurlijke bestemming. Wij allen hebben een Redder nodig, anders zullen wij sowieso veroordeeld worden.

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet. Je kunt ook niet van jouw naasten houden en gevoelloos zijn over het feit dat zij de eeuwigheid in de hel zullen doorbrengen. Ook die optie geeft Jezus ons niet. Als wij Jezus geloven en wij onze naasten liefhebben, dan brengen wij de leer van de hel terug in onze kerken.

‘We moeten sidderen voor kerken die niet weten wat het betekent om te sidderen over de hel’, zegt Trevin Wax. ‘Ik snap niet hoe je de boodschap van Jezus serieus kunt nemen en dat kwade en veelvoorkomende thema van Zijn onderwijs compleet mist. Spot gerust met ‘hel en verdoemenis’-predikers, maar pas op dat terwijl je dat doet, je niet Jezus zelf bespot.’

Het bericht Geen hel: Jezus geeft jou die keuze niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn mensen bij wie de hel – de gedachte dat het een plaats is van welbewuste pijniging, waar de vijanden van God eeuwig worden gestraft – zoveel weerstand oproept dat ze niet alleen hun ogen afwenden en er niet over willen nadenken, maar het hele leerstuk loochenen. ‘De hel is een menselijk construct dat gebruikt wordt om mensen te onderdrukken en in angst te houden’, zeggen ze. ‘Een God van liefde zou nooit toestaan dat er echt zo’n plaats zou bestaan.’ Dat argument klinkt best aanlokkelijk. Er is niemand, en zeker geen christen, die het een fijn idee vindt dat er een hel bestaat.

De diepe dimensie van het evangelie

Tegelijkertijd is dit leerstuk niet slechts een onbetekenend detail in het totaalplaatje van het christelijke wereldbeeld. En het is ook niet iets waarin we alleen maar geloven omdat het ons zo verteld is, een onnodig en primitief dogma waarvoor we ons moeten schamen.

Integendeel. Dat de hel een realiteit is, geeft de heerlijkheid van het evangelie een extra diepe dimensie. Het helpt ons om te begrijpen hoe groot God echt is, hoe verschrikkelijk zondig wij zelf zijn en hoe onuitsprekelijk groot het wonder is dat Hij in genade naar ons omziet. En bovenal helpt dit leerstuk ons – als we het tenminste niet proberen te negeren – om gefocust te zijn op onze opdracht om het evangelie te verkondigen aan iedereen die het gevaar loopt om voor eeuwig in de hel terecht te komen.

Tegen die achtergrond willen we stilstaan bij vijf punten die stuk voor stuk onderstrepen dat de hel integraal onderdeel is van het evangelie.

De Bijbel leert ons dat de hel een plaats is die echt bestaat

Ik zal niet uitgebreid bij dit punt stilstaan. Anderen hebben dit eerder al glashelder uiteengezet. Ik volsta ermee om te zeggen dat de leer van de hel niet is uitgevonden door middeleeuwse bisschoppen om leken angst aan te jagen. Ze namen de gedachte over van de apostelen. En de apostelen hadden het leerstuk niet uitgevonden om heidenen angst aan te jagen. Zij hadden het van Jezus. En Jezus heeft het dogma niet geleend van de zoroastriërs om de farizeeën angst aan te jagen. Hij was God, dus Hij wist dat de hel echt bestond. Daarom sprak Hij er ook over. Bovendien was de realiteit van de hel iets wat onder het Oude Testament ook al geopenbaard was.

Kortom als we zeggen dat we christenen zijn en dat we geloven dat de Bijbel het Woord van God is, moeten we erkennen dat de Bijbel leert dat de hel echt bestaat. Maar er is meer.

De hel laat ons zien hoe gruwelijk de zonde in wezen is

Heb je ooit iemand horen beweren dat een eeuwige pijniging in de hel nooit een passende straf kan zijn voor een menselijke zonde? Dat is een gedachte die veel zegt over het menselijk hart. Wat is dat toch, dat mensen die nadenken over de hel altijd tot de conclusie komen dat de schuld bij God ligt en niet bij henzelf? Dat laat wel zien dat wij altijd geneigd zijn om onze zonde te bagatelliseren, om te zeggen dat God het bij het verkeerde eind heeft als Hij zegt dat we straf verdienen en om te argumenteren dat het allemaal zo erg niet is.

Dat de hel bestaat is de doodsteek voor die zelfrechtvaardiging. Ongelovigen zullen de verschrikkingen van de hel altijd zien als een aanklacht tegen God. Als christen weten wij echter dat God volmaakt rechtvaardig is en moeten we concluderen dat de verschrikkingen van de hel juist een aanklacht tegen ons betekenen. We willen onze zonden misschien wel bagatelliseren, verontschuldigingen aandragen of proberen ons geweten te sussen. Maar het feit dat God gezegd heeft dat we eeuwige pijniging verdienen vanwege die zonde, herinnert ons eraan dat ze niet zo klein en onbetekenend zijn. Ze zijn onmetelijk groot, door en door slecht.

De hel laat ons zien hoe onveranderlijk en onwankelbaar Gods rechtvaardigheid is

Mensen hebben zich in het verleden regelmatig laten verleiden tot de gedachte dat God een corrupte rechter is, Iemand die de eis van het recht negeert omdat Hij de gedaagde aardig vindt. ‘We zijn allemaal kinderen van God’, wordt er dan gezegd. ‘Hoe kan God zo’n verschrikkelijke straf geven aan een deel van Zijn kinderen?’ Het antwoord op die vraag is niet zo moeilijk: God is geen corrupte rechter. Hij is een volmaakt rechtvaardige rechter.

Dat komt keer op keer in de Bijbel naar voren. Als God Zichzelf aan Mozes openbaart, maakt Hij Zich bekend als barmhartig en genadig, maar Hij zeg ook dat Hij de schuldige nooit onschuldig houdt. In Psalm 89 lezen we dat ‘gerechtigheid en recht’ het fundament van Zijn troon zijn. Wat een heerlijke zin! Om God te kunnen zijn, kan Hij het recht niet aan de kant zetten en de zonde onder het vloerkleed vegen. Hij moet met een antwoord komen – een antwoord dat afdoende is en dat helemaal aan de eisen van de rechtvaardigheid voldoet. Als God het eindoordeel uitspreekt, zal op elke zonde een verdiende straf volgen. Niet zwaarder, maar ook niet lichter.

De Bijbel leert ons dat op die dag, als God Zijn vijanden straft met de hel, de hele wereld zal erkennen dat Gods oordeel onwankelbaar rechtvaardig is. In Jesaja 5 wordt dit heel helder beschreven: ‘Daarom zal het graf zijn keel wijd opensperren en zijn muil wagenwijd opendoen.’ Het is een overweldigend beeld, zo’n graf dat zijn mond openspert om de inwoners van Jeruzalem op te slokken. En toch wordt op deze manier, zo zegt Jesaja, ‘de Heere van de legermachten verhoogd door het recht, en de heilige God geheiligd door gerechtigheid.’

Ook in Romeinen 9 lezen we dat God door de verschikkingen van de hel ‘Zijn toorn wil bewijzen en Zijn macht bekendmaken’, met als doel ‘de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken aan de voorwerpen van Zijn ontferming’ (vers 22 en 23 naar de Engelse vertaling).

We begrijpen het nu misschien maar ten dele, maar op een dag zal de hel zelf Gods heerlijkheid bekendmaken. De hel zal – met al zijn verschrikkingen – samen met de psalmist getuigen: ‘Gerechtigheid en recht zijn het fundament van Zijn troon.’

De hel laat ons zien hoe afschuwelijk het kruis was en hoe groot Gods genade ten diepste is

Vanuit Romeinen 3 weten we dat God Jezus naar voren heeft geschoven als zoenoffer ‘om Zijn rechtvaardigheid te bewijzen’. Dat deed Hij ‘vanwege het voorbijgaan aan de zonden die eertijds hadden plaatsgevonden onder de verdraagzaamheid van God’.

Waarom moest Jezus sterven aan het kruis? Omdat dat de enige rechtvaardige manier was om ervoor te zorgen dat niet iedereen in de hel terecht zou komen. Jezus moest doorstaan wat wij verdiend hadden, en dat betekent dat Hij hels lijden moest doorstaan aan het kruis. Dat betekent niet dat Jezus echt in de hel is geweest, maar wel dat de spijkers en de doornenkroon maar een klein onderdeel uitmaakten van Zijn lijden. Het zwaartepunt was de toorn van God die over Hem uitgestort werd.

Toen de duisternis over de aarde viel, was dat niet Gods manier om het lijden van Zijn Zoon aan het zicht te onttrekken, zoals sommigen wel gezegd hebben. Het was de duisternis van de vloek van Gods toorn. Het was de duisternis van de hel, en die daalde op dat moment in volle kracht op Jezus neer – de volle kracht van de toorn van God de Almachtige.

Als je het kruis in dat licht ziet, ga je iets zien van de grootheid van Gods genade voor jou, als je tenminste christen bent. Dat Jezus het verlossingswerk op Zich wilde nemen, hield ook in dat Hij bereid was om de toorn van God en de hel te verdragen die jij verdient hebt. Wat een heerlijk bewijs van Zijn liefde en barmhartigheid! Je zult de diepte van die liefde echter alleen kunnen peilen als je inziet hoe afschuwelijk de hel is, als je het bestaan ervan onderkent en als je ervoor huivert.

De hel leert ons focussen op de opdracht om het evangelie te verkondigen

Als de hel echt bestaat en mensen werkelijk het risico lopen om daar voor eeuwig terecht te komen, is er niets wat urgenter en belangrijker is dan te gehoorzamen aan het bevel dat Jezus Zijn discipelen vlak voor Zijn hemelvaart gaf: verkondig over de hele wereld het goede nieuws dat vergeving van zonden mogelijk is door Jezus Christus.

Ik kan van harte instemmen met wat John Piper zei in een interview met The Gospel Coalition: ‘Het is bijna onmogelijk om het evangelie niet te verkondigen als je gelooft dat er een hel is en dat er na dit leven eindeloos lijden aanbreekt voor degenen die het evangelie niet geloofd hebben.’ Er zijn allerlei goede dingen die christenen kunnen doen, en in veel gevallen ook zouden moeten doen! Maar als de hel inderdaad bestaat, zou je dit eens kunnen overwegen – nee, móét je dit overwegen. Er is één taak die alleen christenen kunnen vervullen en die niemand anders op zich zal nemen: mensen vertellen hoe ze vergeving van zonden kunnen ontvangen en kunnen voorkomen dat ze voor eeuwig in de hel terecht komen.

Conclusie

Er is geen twijfel over mogelijk dat het leerstuk van de hel verschrikkelijk is. Het leerstuk is verschrikkelijk omdat de realiteit verschrikkelijk is. Maar dat is geen reden om je ogen ervan af te wenden en de hel te negeren, en al helemaal niet om het hele idee dan maar te verwerpen.

Sommige mensen denken dat ze de liefde en de eer van God meer laten schitteren door dit leerstuk te verwerpen of het in ieder geval te laten liggen in de prediking. Een grote misvatting! Want in feite doen ze daarmee juist afbreuk aan de heerlijkheid van de Zaligmaker, Jezus Christus. Alsof dat waar Hij ons van verlost heeft bij nader inzien eigenlijk niet zo heel verschrikkelijk was.

Doordat we van zoiets afschuwelijks zijn verlost, krijgt de heerlijkheid van de zaligheid alleen maar meer reliëf. En dat niet alleen. Als we meer zicht hebben op de verschrikking van de hel, zien we ook met meer liefde, dankbaarheid en aanbidding op naar Degene Die de hel voor ons heeft doorstaan en ons verlost heeft.

Het bericht Waarom is het leerstuk van de hel onderdeel van het evangelie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We kunnen oprecht geloven in de Bijbel. We kunnen de realiteit (en rechtvaardigheid) van Gods toorn en van een eeuwige hel erkennen. En toch proberen we meestal het onderwerp te vermijden. In zekere zin tolereren we Gods oordeel, maar het is ons instinct om ons ervan af te wenden. Diep van binnen kunnen we ons er een beetje voor schamen. We vieren dan wel Jezus’ zelfopoffering aan het kruis, maar praten zo min mogelijk over de hel, zelfs als we het evangelie delen.

Op een dag echter zullen we onze vreugde vinden in Gods gerechtigheid en Zijn machtige oordeel. Dat lijkt onvoorstelbaar – laat staan de gedachte dat we Hem daarvoor zouden prijzen, zelfs nu al.

Toorn heroverwegen

Maar als we de hel vermijden, missen we diepere en bredere vergezichten op de heerlijkheid van God. Dan zien we belangrijke facetten van Wie God is over het hoofd, zwakken we bepaalde aspecten af of verwaarlozen ze.

Een van de meest aanstootgevende beweringen van het christendom vandaag de dag is de toorn van God en de realiteit van het goddelijke oordeel. Tim Keller spreekt hierover in zijn boek In alle redelijkheid, geschreven voor sceptici (en relevant voor ons allemaal). Hij stelt dat het christendom, als het waar is, wel aanstootgevend zou moeten zijn op een zeker punt en ons denken daar zou moeten scherpen. Misschien is dat punt wel de christelijke leer van het goddelijke oordeel.

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt?

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt? Geen normaal mens wordt natuurlijk warm van het vooruitzicht van ongelovige geliefden, die voor eeuwig te maken krijgen met Gods almachtige toorn. Maar als we Gods openbaring van Zichzelf in de Schrift volgen, zullen velen van ons meer vreugde vinden in God. Niet alleen in Zijn liefde en genade, maar ook in Zijn toorn en gerechtigheid. Er zijn vele voorbeelden te noemen, maar overdenk voor dit moment de volgende twee.

Oordeel en vreugde bij de Exodus

In Exodus 14 stond het volk van God met de rug tegen de muur bij de Rode Zee. Zo konden ze het leger van de Farao al aan zien komen. Ze leken in de val te zitten en paniek gonsde door de groep. Temidden van hun grote angst beloofde Mozes: ‘De HEERE zal voor u strijden’ (Exodus 14:14). Toen het leger van de Farao dichterbij kwam,

Verliet de Engel van God, Die vóór het leger van Israël uit ging, Zijn plaats en ging achter hen aan. Ook de wolkkolom verliet de plaats vóór hen en ging achter hen staan. Hij kwam tussen het leger van Egypte en het leger van Israël. (Exodus 14:19-20)

God toont Zijn aanwezigheid in de wolkkolom en gaat tussen Zijn volk en hun vijand in staan. Dit is een oorlogsdaad. Hij stapt naar voren om de Zijnen te beschermen. Hij zet Zichzelf in het midden. Hij zegt in feite dat Hij dit gevecht op Zich neemt. Hij zal Zijn volk beschermen tegen hun aanvallers. Laat die Egyptenaren maar aan Hem over.

Goddelijke strijder

Nadat God de zee heeft gescheiden, bereiken de Israëlieten de overkant. De Egyptenaren komen achter hen aan, maar God beëindigt de strijd met angstaanjagende kracht:

Het gebeurde bij het aanbreken van de dag, dat de HEERE in de vuur- en wolkkolom neerzag op het leger van de Egyptenaren, en Hij bracht het leger van de Egyptenaren in verwarring. Hij liet de wielen van hun wagens wegzakken en liet ze met moeite vooruitkomen. Toen zeiden de Egyptenaren: Laten wij voor Israël vluchten, want de HEERE strijdt voor hen tegen de Egyptenaren. (Exodus 14:24-25)

Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Mozes strekt zijn hand uit en het water keert terug naar zijn normale loop. Exodus 14:27 meldt: ‘De HEERE stortte de Egyptenaren midden in de zee.’ God heeft inderdaad voor hen gevochten. Hij nam hun strijd op Zich. Hij vernietigde hun onderdrukkers volledig. Daarom breken ze uit in lofprijzing om hun God te vieren, ‘want Hij is hoogverheven’ (Exodus 15:1). Ze zingen: ‘De HEERE is een Strijder, HEERE is Zijn Naam’ (Exodus 15:3).

Exodus 14-15 zal niet de laatste keer zijn dat we God zien als een goddelijke strijder tegen de vijanden van zijn volk (zie ook Deuteronomium 1:30; 3:22; 20:4; Jozua 23:10; 2 Kronieken 20:17; 32:8; Psalm 35:1; Jesaja 30:32; 31:4; Zacharia 14:3). Maar let toch in het bijzonder op de uittocht. In dit verhaal is God niet alleen een ‘Strijder’, maar Zijn volk prijst hem er ook voor. Ze krimpen niet ineen. Ze schamen zich niet. Sterker nog, ze zijn zelfs blij met Zijn toorn! Ze zingen. Ze dansen zelfs (Exodus 15:20). Waarom? Omdat Hij hun onderdrukkers heeft vernietigd.

Toorn dient liefde

Het volk viert Gods liefde (Exodus 15:13) – maar niet alleen Zijn liefde. Ze vieren ook Zijn woede tegen hun vijanden. Ze genieten de bescherming van Zijn toorn:

Uw rechterhand, HEERE,
was heerlijk in macht;
Uw rechterhand, HEERE,
verpletterde de vijand.
In Uw grote majesteit wierp U terneer wie tegen U opstonden.
U zond Uw brandende toorn,
die hen als stoppels verteerde. (Exodus 15:6-7)

Gods vijanden zijn het voorwerp van Zijn welverdiende oordeel. Tegelijkertijd, in dezelfde gebeurtenis, is het volk van God het voorwerp van Zijn onverdiende liefde. De vertoning van Gods toorn ten opzichte van de Egyptenaren maakt Zijn standvastige liefde bekend aan Zijn volk. Hij mag hun slechte behandeling dan wel een tijdje geduldig doorstaan, maar uiteindelijk dwingt Zijn liefde tot gerechtigheid tegen de goddelozen. Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Oordeel en vreugde aan het einde

We kijken echter niet alleen terug naar de uittocht, maar ook vooruit naar het eindoordeel. Er vloeit meer bloed in de bladzijden van Openbaring dan waar dan ook in de Schrift. En toch, wat is de bepalende teneur van Gods volk van begin tot eind? Zij aanbidden (Openbaring 4:10; 5:14; 7:11; 11:16; en meer). Hun vreugde in God stroomt over in lofprijzing.

Gods afschuwelijke oordelen vallen een voor een op de goddelozen. Maar de kwellingen van de verdoemden doen niets af aan de vreugde van de heiligen in de hemel. Gods oordelen inspireren zelfs de lof van Zijn volk. Zij verheugen zich, omdat ze zichzelf de ontvangers weten van Zijn genade. Maar zij, die in hun rebellie tegen hun Maker volharden, ontvangen geen genade meer. Op hen daalt Gods gerechtigheid neer.

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen.

De wolken wijken en we kijken de hemel in. Daar zien we martelaren schreeuwen om gerechtigheid: ‘Tot hoelang, heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt U ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?’ (Openbaring 6:10). We horen een oproep van een engel om te aanbidden, ‘want het uur van Zijn oordeel is gekomen’ (Openbaring 14:7). We horen weer een ‘lied van Mozes’, waarin de heiligen in de hemel verkondigen: ‘Alle volken zullen komen en U aanbidden, want Uw oordelen zijn openbaar geworden’ (Openbaring 15:4).

Oordeel tegen hen, voor U

De aanbidding van de hemelse menigten prijst de rechtvaardigheid van Gods oordelen:

U bent rechtvaardig, Heere, Die is en Die was en Die zal zijn,
dat U dit oordeel geveld hebt.
Aangezien zij het bloed van de heiligen en van de profeten vergoten hebben,
hebt U hun ook bloed te drinken gegeven,
want zij verdienen het. (Openbaring 16:5-6)

De hemelse lofprijzingen bereiken hun hoogtepunt in Openbaring 18 en 19 als de goddelozen definitief vernietigd worden. Gods oordeel toont Zijn macht voor de ogen van Zijn aanbidders (Openbaring 18:8), en de verwoesting van Babylon roept Zijn heiligen op om te aanbidden:

Verblijd u over haar, hemel,
heilige apostelen en profeten,
want God heeft uw vonnis aan haar voltrokken. (Openbaring 18:20)

‘Uw vonnis,’ dat wordt gezegd tegen de heiligen. De goddelijke oordelen tegen de goddelozen zijn voor jou. Er wordt gerechtigheid gedaan voor jou.

Halleluja’s over de hel

De climax komt in Openbaring 19:1-6. Op het hoogtepunt van Gods oordeel breekt Zijn volk uit in vier halleluja’s (verzen 1, 3, 4 en 6) – de enige vier in dit boek gericht op de aanbidding van de hemel. Waarom halleluja? Gods volk prijst Hem voor het oordeel waardoor Hij hen redt:

Halleluja, de zaligheid, de heerlijkheid, de eer en de kracht zij aan de Heere, onze God. Want Zijn oordelen zijn waarachtig en rechtvaardig, omdat Hij de grote hoer geoordeeld heeft, die de aarde te gronde gericht heeft met haar hoererij, en omdat Hij het bloed van Zijn dienstknechten aan haar gewroken heeft. (Openbaring 19:1-2)

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven.

Dan roepen ze opnieuw: ‘Halleluja’ en verklaren: ‘En haar rook stijgt op in alle eeuwigheid’ (Openbaring 19:3).

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen (zie ook Psalm 48:12; 58:11; 96:11-13). Dan zullen we volledig weten wat we nu misschien maar gedeeltelijk weten en voelen.

Hoe zit het met de goddelozen die we liefhebben?

De eeuwige vernietiging van de goddelozen zal ons niet belasten. Integendeel, het zal onze eeuwige, steeds toenemende vreugde in de Almachtige God opwekken. Maar dat betekent niet dat we die vreugde nu al ten volle ervaren.

Jezus Zelf weende over het verloren gaan van Jeruzalem (Mattheüs 23:37). Paulus kende deze waarheden beter dan welke christen dan ook. Hij schreef over zijn ‘grote droefheid en onophoudelijke angst’ voor zijn ongelovige ‘verwanten wat het vlees betreft’ (Romeinen 9:3). Toch was hij in hetzelfde hoofdstuk in staat om zich in verwondering te uiten voor God: ‘En is het niet zo dat God, omdat Hij Zijn toorn wilde bewijzen en Zijn macht bekendmaken, met veel geduld de voorwerpen van Zijn toorn, voor het verderf gereedgemaakt, verdragen heeft? En dat met het doel om de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken over de voorwerpen van Zijn ontferming, die Hij van tevoren bereid heeft tot heerlijkheid?’ (Romeinen 9:22-23). Paulus kon zulk verdriet en zulke heerlijkheid bij elkaar houden. Dat geeft ons een indruk van wat onze zielen in staat zouden kunnen zijn, zelfs al in dit leven.

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven. Nu in deze desoriënterende tussenperiode lijkt het ons onvoorstelbaar. Maar de beslissende en eeuwige vertoning van Gods gerechtigheid en macht in de eeuwige vernietiging van de goddelozen zal de lof en de vreugde van Gods volk opwekken.

Vreugde op het einde – en nu

We kunnen werkelijk eeuwige vreugde vinden in de God van eeuwige toorn. We zouden zelfs niet in staat zijn om eeuwige, steeds toenemende, steeds diepere vreugde te vinden in God, als Hij onrechtvaardig was. Diep van binnen weten we allemaal dat we geen God willen Die geen toorn en kracht heeft. We willen geen God Die de goddelozen steunt of ze gewoon laat gaan als ze hun uiteindelijke aanval op God en Zijn volk inzetten. Uiteindelijk willen we geen God Die lijdzaam toekijkt en Zijn volk niet genoeg liefheeft om het te beschermen tegen het kwaad.

Uiteindelijk zullen de grijstinten verdwijnen. Dan zullen degenen die buiten Christus staan geopenbaard worden voor wie ze zijn: rebellen tegen hun Schepper. Haters van de God Die wij liefhebben. Verafschuwers van de Christus Die wij aanbidden, en van Zijn bruid. Er is een alles-of-niets oorlog gaande om de kosmos, en we hebben die genegeerd tot ons eigen gevaar.

Nu zijn we misschien niet in staat om te zien hoe de eeuwige vernietiging van de goddelozen op een dag een reden tot vreugde zal zijn. Maar dat betekent niet dat we voor altijd niet in staat zullen zijn. Zelfs in deze tijd kunnen we al groeien en rijpen. En wat we nu niet kunnen voelen, zullen we snel genoeg kunnen. Als het niet hier en nu is, dan toch zeker in de toekomende eeuw. We zullen niet ineenkrimpen. We zullen ‘halleluja’ uitroepen. We zullen de waarheid niet vermijden, maar ons er in verheugen. We zullen ons niet meer afvragen hoe deze dingen zo kunnen zijn. We zullen het weten, en we zullen aanbidden.

Het bericht De verschrikking van de hel zal de hemelse vreugde niet bederven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De hel verwijderen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ben jij arm of rijk? Zou jij als je nu sterft je ogen opendoen in de hemel of de hel?

Het bericht Arm of rijk? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De meeste mensen gaan naar de hel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hemel & hel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat is de hel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ben jij waardig voor de hemel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat betekent het om Christus lief te hebben? verscheen eerst op Geloofstoerusting.