Hun levens redden.

Na zijn enkel ontwricht te hebben bij aankomst, hobbelde de zelfbenoemde ‘uit vorm zijnde’ kapitein Finke richting het land, om zijn soldaten te vinden die dekking zochten in een dodelijke val. In shock zochten zij dekking achter alles wat ze maar vinden konden. In dit geval waren dat lange planken ter hoogte van een telefoonmast met explosieven aan de bovenkant. Terwijl mannen naast hem neervielen en anderen voor hem uit kropen, stond hij op en sloeg zijn mannen, één voor één, terwijl hij hen de opdracht gaf door te stoten naar een helling enkele honderden meters verderop.

Maar waarom sloeg hij hen? Als hij schreeuwde zonder de stok zou ‘elke man kunnen denken dat hij het tegen iemand anders had. Maar als hij iemand persoonlijk raakte met zijn stok zou er geen vertwijfeling zijn: Nu gaan, want anders…’ (The Dead and Those About to Die, p83). Daarom sloeg hij hen – pats, pats, pats – en schreeuwde: ‘Kom op! Opstaan! Ga door!’ Sommigen bewogen niet, zij waren al dood. Maar de levenden, geroepen in het algemeen en persoonlijk aangespoord, vertrokken richting een betere dekking. Finkes waakzaamheid heeft heel veel mensen gered die dag.

Veilige ruimtes voor zonde

Als kapitein Finke nodig was in Normandië, hoeveel temeer hebben wij dan zo’n type nodig op onze preekstoel, in onze kerkbank en bijbelstudiegroepen? Wij hebben meer mannen en vrouwen nodig die niet bang zijn om het anderen oncomfortabel te maken zodat hun ziel beschermd wordt.

Dit rechtvaardigt natuurlijk niet om brutaal, genadeloos en hard te worden. Maar we willen ook niet dat er veilige ruimtes voor zonde ontstaan in onze gemeenschap, waar de stok van specifiek-zijn niet meer mag, zelfs niet als het gebruikt wordt om iemand in veiligheid te brengen. God, behoed ons voor het creëren van plekken waar we elkaar nooit aanspreken, alle normen wettisch noemen, stiekem onze eigen zonden koesteren en verkeerd denken over nederigheid. Overdenk deze vier gevaren eens.

1. Spreek nooit iemand publiekelijk aan

Uit eigen ervaring weet ik – door het uit te leven, te ontvangen en het te doen – dat we onze correctie lichter kunnen maken, door die persoon te laten weten dat wij allemaal zondaren zijn. Ons taalgebruik tijdens moeilijke situaties laat de enkelvoudsvorm varen, we kiezen liever voor meervoud. We moeten stoppen met het toegeven aan pornografie. We moeten meer bijbellezen. We moeten niet zo ongenadig zijn richting onze vrouwen. En daarom moeten wij, net als de soldaten van Finke, betere dekking zoeken.

Op het eerste gezicht kan het liefdevol lijken om in groepstermen over zonde te praten, omdat dat soms ook gewoon zo is. De context is cruciaal. Het is zelden gepast om publiekelijk een broeder met naam en toenaam aan te spreken in een groep (Galaten 2:11-13). Het punt is niet dat we onze overijverige broeders toestemming geven om hun broeder roekeloos aan te pakken, maar om te schuren aan onze christelijke kringen waar scherpe middelen nooit zijn toegestaan, zelfs niet voor precisiewerk. Soms laat liefde zichzelf simpel, hard en direct zien: ‘Jij bent die man!’ (2 Samuel 12:5-7). ‘Kom op! Opstaan! Ga door!’

Ik kan me nog de schrik herinneren toen een broeder, die mij apart had genomen, mij in de ogen keek en zei: ‘Broeder, jouw lauwheid voor Gods Woord is niet goed. Jij moet op Christus zien. Hoe kan ik jou deze week helpen Jezus met grotere discipline te volgen?’ Hij had het zichzelf makkelijker kunnen maken door te zeggen dat hij het ook moeilijk had gehad die week, maar dat deed hij niet. Hij deed niet met mij mee toen ik ineen dook: Hij wees mij op Christus (Hebreeën 12:1-2). En hij bood mij aan te helpen om daar te komen. Hij verwondde mij vol liefde met de stok van afkeuring, hij herinnerde mij aan de genade die het evangelie biedt en deed het aanbod om mij te helpen op die weg. Ik heb zulke mannen nodig in mijn leven. Wij allemaal.

Ik koesterde andermans zonden omdat ik stiekem wilde dat anderen die van mij zouden koesteren.

2. Noem alle standaarden ‘wettisch’

Ik heb christenen ontmoet waarvan het leek alsof ze geloofden dat ze te vol waren van het evangelie om te vermanen, te corrigeren of harde woorden uit te spreken richting een andere gelovige. Alle normen zijn wettisch en een aanval op onze genadige atmosfeer. Wij moeten de zondaar met begrip en liefde weglokken bij de zonde en geen scheiding creëren met sterke woorden en specifieke verantwoording.

Zo iemand zou zomaar vergeten kunnen zijn wat er op het spel staat:

Zie erop toe, broeders, dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn, vol ongeloof, om daardoor afvallig te worden van de levende God; maar vermaan elkaar elke dag, zolang men van het heden kan spreken, opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonde. Want wij hebben deel aan Christus gekregen, als wij tenminste het beginsel van de vaste grond van het geloof tot het einde toe onwrikbaar vasthouden. (Hebreeën 3:12-14)

Regelmatige vermaning is nodig omdat zonde verleidelijk is en het ons wegdrijft van de levende God. Het is niet toevallig dat de man die zijn zondige verlangens opzoekt zichzelf isoleert (Spreuken 18:1). Hij wil zulke vermaningen niet horen of gehouden worden aan bijbelse standaarden. Help en voed de vijand, het vlees en de wereld niet door essentiële christelijke vermaningen wettisch te noemen. Groei liever voorbij  wat John Piper noemt: ‘De puberfase waarin je denkt dat goede gewoontes wettisch zijn.’ Zo lang er een dag is, is het de tijd om te vermanen en vermaand te worden tot geloof, bekering, liefde en goede werken.

3. Koester stiekem jouw eigen zonden

Ik weet dat ik mezelf afgeschermd heb van specifieke vermaning omdat ik van kinds af het principe ken dat Jezus leerde: ‘Want met dezelfde maat waarmee u meet, zal er bij u gemeten worden’ (Lukas 6:38). Wij weten maar al te goed welke boemerang we niet gooien omdat we die simpelweg niet terug willen krijgen.

Ik wilde geen hoge standaarden op mij geplakt krijgen dus hanteerde ik zelf ook lage standaarden voor anderen. Ik koesterde andermans zonden omdat ik stiekem wilde dat anderen die van mij zouden koesteren. Dit is een zieke vorm van iets voor anderen doen waarvan jij graag wilt dat zij dat voor jou doen.

Om vrijmoedig en confronterend te spreken, heb je eerst moed nodig die voortkomt uit jouw haat tegen jouw eigen zonden. Wij strijden met splinters en balken in onze ogen om ons klaar te maken zodat we liefdevol en zonder hypocriet te zijn de balken en splinters in de ogen van onze broeder kunnen benoemen. En wij zijn dankbaar als zij hetzelfde bij ons doen.

Nederigheid zorgt er niet voor dat wij zonde geen zonde noemen; trots doet dat wel. Een liefde voor onze eigen reputatie, niet een liefde voor de ziel van onze broeder, houdt ons weg om de waarheid in liefde te spreken.

4. Denk verkeerd over nederigheid

Nederigheid zorgt er niet voor dat wij zonde geen zonde noemen; trots doet dat wel. Een liefde voor onze eigen reputatie, niet een liefde voor de ziel van onze broeder, houdt ons weg om de waarheid in liefde te spreken. Wij leren namelijk iets anders van de drie nederigste mannen in de Bijbel: Johannes de Doper, Mozes en Jezus.

Johannes de Doper, een man geboren met de Geest, hij die eens zei dat hij niet waardig was de riem van Jezus’ sandalen los te maken, sprak confronterende woorden over de zonden van anderen. Dezelfde man die zei dat Jezus meer moest worden (en hijzelf minder) zei publiekelijk: ‘Adderengebroed, wie heeft u laten weten dat u moet vluchten voor de komende toorn? Breng dan vruchten voort in overeenstemming met de bekering’ (Lukas 3:7-8).

Mozes, de meest zachtmoedige man op aarde (Numeri 12:3), riep mensen continu op om zich te bekeren van hun klagen en koppigheid. ‘Besnijd dan de voorhuid van uw hart en wees niet langer halsstarrig’ (Deuteronomium 10:16). Na het incident met het gouden kalf verbrandde Mozes het beeld en liet het de Israëlieten drinken (Exodus 32:20).

Tot slot Jezus, de Man Die nederig van hart is, sloeg de tempel met een gesel leeg, vertelde de Farizeeën keihard in het gezicht waar het op stond en was niet bang zijn eigen discipel ‘satan’ te noemen toen Petrus de dingen van mensen bedacht (Markus 8:33). Nederigheid heeft anderen voldoende lief om het hen oncomfortabel te maken wanneer dat nodig is.

Heb de zondaar lief door zijn zonden te haten

Koesteren wij het niet meer als een vriend ons verwondt? Zijn wij, omdat onze identiteit ligt in onze prestaties, te breekbaar geworden voor correctie? Koesteren wij het kwaad, het kwaad waar onze Heere voor stierf zodat het onze harten en levens zou verlaten? ‘Wie bestraffing haat zal sterven’ (Spreuken 15:10); die veracht zijn leven (Spreuken 15:31-32) en doet zichzelf dwalen (Spreuken 10:17).

Wij verwonden anderen niet om kwaad te doen. Wij verwonden zoals de Almachtige dat doet: om te verbinden en te genezen.

Wij hebben de zondaar lief door zijn zonden te haten. Wij haten allereerst en vooral onze eigen zonden en wij nemen de zonden van anderen serieus omdat wij hun eeuwige bestemming serieus nemen. Wij verwonden anderen niet om kwaad te doen. Wij verwonden zoals de Almachtige dat doet: om te verbinden en te genezen (Job 5:17-18).

Daarom, in gebed en met zorgvuldig inzicht spreken wij vol geduld en liefde individuen aan, bouwen wij goede gewoontes op, nodigen wij anderen uit onze zonden te haten en denken wij op de juiste manier over nederigheid. Wij confronteren elkaar als we verleid worden ons te verschuilen achter telefoonmasten en moedigen elkaar aan naar betere plaatsen.

Het bericht Heb de zondaar lief door zijn zonden te haten verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat God werkt is dus geen vrijbrief om op je stoel te gaan zitten en af te wachten. Dat jij moet werken is geen oproep om je hemel te verdienen. Als je verlangen hebt om te werken, is daarmee bewezen dat God Zijn leven in jou geboren doet worden. De oproep is duidelijk: sta op en wandel!

God werkt en jij werkt. Jouw werk is gehoorzaamheid, in de tegenwoordigheid van anderen en bij hun afwezigheid. Je wordt zelfstandig volwassen in afhankelijkheid van God. Jouw werk is jouw verantwoordelijkheid die, als je ze opneemt, bewijst dat je uit God geboren bent. Je hebt met God geen meningsverschil. Je doet wat Hij vraagt.

‘Want als u naar het vlees leeft, zult u sterven. Als u echter door de Geest de daden van het lichaam doodt, zult u leven’ (Romeinen 8:13). Wie moet de zondige daden van het lichaam doden? Jij! Hoe? Door de Geest? Wie doet het dan? Doordat de Geest werkt heb jij het vermogen om het te doen door Hem. Omdat het leven van de Geest in je werkt, kun jij wat je van nature niet zou kunnen.

Het bericht Werk, want het is God Die werkt! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat te doen met jezelf?

Een zendeling in India organiseerde eens wat ze noemden ‘Conferenties van het Open Hart’. Mensen van allerlei soorten geloof kwamen samen om hun hart voor elkaar te openen en eerlijk te delen hoe het met hen ging. De vraag die aan hen gesteld werd was: ‘Wat mis je? Wat heb je nodig?’ Bijna alle antwoorden hadden te maken met de worsteling die wij vaak hebben met onszelf. ‘Hoe kan ik de baas worden over mijn egoïsme?’ ‘Ik ben niet vergevingsgezind.’ ‘Ik vecht met mezelf, ik wil niet toegeven dat ik wat mis.’ ‘Ik ben aan mezelf verslaafd.’ ‘Anderen denken dat ik een toegewijd mens ben. Dat ben ik ook – maar ten diepste alleen aan mezelf.’ Hoe zullen wij onszelf overwinnen? Wat moeten wij doen met onszelf? Is er een uitweg en is bevrijding van ons zondige zelf mogelijk?

De psychologie zegt de laatste tientallen jaren vooral ‘ken jezelf, accepteer jezelf en verwerkelijk jezelf.’ Er wordt voortdurend op de toeter van het positieve zelfbeeld en de zelfverzekerdheid geblazen. In het onderwijs, op de werkvloer en in de hulpverlening zijn we zo langzamerhand doodgegooid met mantra’s zoals ‘word wie je bent’ en ‘wees jezelf’. Maar zonder God als Degene naar wiens beeld en gelijkenis we zijn gemaakt kunnen we niet ontdekken wie we werkelijk zijn. We zullen alleen onszelf leren kennen als we God leren kennen. We gaan onszelf dan zien zoals we zijn in het licht van Gods heiligheid en waarheid. Dan kunnen we niet zomaar van onszelf houden, omdat we inzien hoe zondig we zijn. Hoe kan een mens die liegt, voor zichzelf leeft en aan anderen voorbij gaat zichzelf accepteren?

Hoe kijk jij?

De grote nadruk op ons ‘zelf’ en op het zeker zijn van jezelf versterkt juist vaak de kwaal. In onze cultuur wordt er een kop-in-het-zand-strategie gevoerd ten aanzien van het ‘zelf’: blind voor ons zondige ‘ik’ doen velen alsof het menselijke zelf alleen maar goed en te accepteren is. Dit is niet de oplossing die we nodig hebben, want een onacceptabel zelf valt niet te accepteren.

Aan de andere kant wordt er soms gekozen voor de kop-er-afhakken-strategie: het idee dat wij ons zelf moeten onderdrukken en uitwissen. In de Oosterse godsdiensten en filosofieën leeft deze manier van denken sterk. Boeddha ging stil zitten en mediteren om niets meer te verlangen en te willen. De mens moet passieloos en actieloos worden. In het hindoeïsme is het ideaal dat – zoals een druppel verdwijnt en opgaat in de zee – het zelf verdwijnt in de zee van onpersoonlijkheid.

Ook in het christendom is men soms doorgeslagen wat betreft het ‘niets voor mezelf’ of ‘niets van mezelf’. Sommige mensen doen bijvoorbeeld heel ‘nederig’. Ze zeggen ‘ik stel niets voor, ik ben helemaal niets.’ Ze doen zichzelf voortdurend voor als de minste en hebben niet door dat ze zich op die manier niet nederig, maar kruiperig gedragen. Hun valse nederigheid is een vorm van trots. Zo zie je dat wanneer je ‘zelf’ door de voordeur eruit stuurt het langs de achterdeur gelijk weer binnenkomt.

Jezelf verloochenen is jezelf vernietigen?

Als Jezus het heeft over ‘jezelf verloochenen’, bedoelt Hij daarmee niet dat het zelf (je eigen identiteit) vernietigd moet worden. Wat Hij wel bedoelt met zelfverloochening is overgave van onszelf aan God. Dat leidt juist tot het werkelijke vinden van onszelf. Jezus wil heel graag dat wij tot ‘zelfverwerkelijking’ komen, maar dan langs de weg van de overgave. Wanneer wij onszelf aan Jezus geven, dan wist Hij het niet uit, maar dan wast Hij het schoon! Het ‘zelf’ wordt dan niet weggedrukt, maar het wordt verlost.

Als Jezus het heeft over ‘jezelf verloochenen’, bedoelt Hij daarmee niet dat het zelf (je eigen identiteit) vernietigd moet worden.

Wanneer Jezus spreekt over het verliezen van ons leven, dan bedoelt Hij dat we ons zondige leven opgeven. Van nature gaat de mens zijn eigen weg, doet waar hij of zij zelf zin in heeft en speelt voor god. Dat verkeerde leven moet je verliezen. Er moet een moment in je leven komen dat je tegen je Schepper en Verlosser zegt: ‘Ik geef mijzelf aan U! Voortaan wil ik niet meer voor mezelf leven, maar voor U. Vanaf nu wil ik mijn zondige, egocentrische zelf verloochenen. Vanaf nu wil ik leren om dagelijks te sterven aan het maken van keuzes waarin het vooral of alleen maar draait om mezelf. Ik wil leren om U lief te hebben boven alles en mijn naaste net zo zeer lief te hebben als mijzelf. Heer, verander mij.’

Verliezen om te winnen

Jezus roept op tot overgave. Hij wil ons leren onszelf te vergeten en veel meer aan Hem en aan anderen te gaan denken. Het mooie is dat we juist daardoor veel meer vrede met onszelf zullen gaan ervaren. ‘Wie zijn leven verliest omwille van Mij, die zal het behouden.’

Wat heb je eraan als je de hele wereld wint, maar schade lijdt aan je ‘zelf’ en jezelf verliest? Je kunt schatrijk worden, alle genot dat er te koop is uitproberen en heel succesvol worden. Maar als je in dit alles ten diepste voor jezelf leeft zal juist de overvloed, het genot en het succes tot schade aan je eigen ziel leiden. Het is de grote paradox van het leven. ‘Want wie zijn leven wil behouden, die zal het verliezen’ (Lukas 9:24a). Je kan je leven verspillen. Het is mogelijk dat een mens niet tot zijn of haar bestemming komt, zelfs als hij of zij in de ogen van deze wereld de ladder hoog beklommen heeft.

God heeft ons gemaakt om voor Hem te leven, van Hem te genieten en Zijn wil te doen. Dat is onze bestemming als Zijn schepselen. Zo heeft Jezus altijd geleefd. Hijzelf heeft ons voorgedaan waar Hij over spreekt: Hij heeft Zichzelf verloochend, Zijn kruis op Zich genomen en Zijn leven verloren. Dit deed Hij in gehoorzaamheid aan God en uit liefde voor ons. Dwars door Zijn dood heen heeft Hij Zijn leven behouden. Hij stond op uit de dood en leeft sindsdien als de Mens die overwonnen heeft. Door Hem na te volgen zullen ook wij overwinnen. Niet in eigen kracht, maar alleen door overgave aan Hem.

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht Hoe overwin ik mijzelf? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We zijn zondige, gebroken mensen, wordt er geredeneerd. Zelfs nu we verlost en verzoend zijn met God maken we fouten die consequenties voor onszelf en anderen om ons heen hebben. De gebrokenheid, onze imperfectie en de slordige onzuiverheid van het leven is overweldigend, continu aanwezig en laat ons nooit met rust. Er is geen hoop om de zonde voor Jezus’ terugkomst definitief te doden. Het is daarom maar beter om de realiteit te omarmen en elkaar te bemoedigen terwijl we al struikelend door het leven gaan. Het christelijk leven is immers een warrige mix van vallen en opstaan met slechts enkele hoogtepunten?

Zonder twijfel wordt deze omschrijving vaak gebruikt met nobele motieven. We willen ons nederig en solidair met de ander (onze broeders en zusters die hiermee worstelen) opstellen. En toch voelen we aan dat er iets niet klopt als we het zo over christelijke levensheiliging hebben. Ja, het is zeker waar dat we als christenen met zonde, pijn, teleurstellingen, falen en moeilijkheden te maken hebben. Ikzelf worstel daar ook continu mee. In zekere zin klopt het dat onze levensheiliging ‘onzuiver’ en ‘slordig’ is. Dat ervaar ik ook in mijn eigen leven.

In zekere zin klopt het dat onze levensheiliging ‘onzuiver’ en ‘slordig’ is. Dat ervaar ik ook in mijn eigen leven.

Tegelijkertijd besef ik dat Jezus niet is gestorven zodat ik een louter onzuiver, slordig christelijk leven kan leiden. Het is niet Zijn verlangen dat we in dit leven van crisis naar crisis hoppen, gedoemd zijn te mislukken, alleen maar ontmoedigd worden en depressief raken totdat Hij terugkomt. Het evangelie gaat over een vreugdevolle en krachtige transformatie, niet over het toegeeflijk aanvaarden van een slordige, struikelende, falende en zondige levenswandel.

Als we niet oppassen kan het laatste zomaar gebeuren. Het grote probleem is echter dat dit op minstens drie manieren geen recht doet aan hoe de Bijbel over het christelijke leven en levensheiliging spreekt.

1. Het riskeert het normaliseren van zonde

Een van de grootste gevaren van deze ‘onzuivere’ of ‘slordige’ theologie is dat het een toegeeflijke houding ten opzichte van zonde creëert. Als mijn zondige fouten een natuurlijke uitwerking zijn van mijn gebrokenheid, van een gebroken wereld, dan kan dat makkelijk resulteren in een houding waarbij zondigen ‘normaal’ wordt, ja soms zelfs onvermijdelijk lijkt. Maar als we niet oppassen kan een zinsnede als ‘het leven is nu eenmaal onvolmaakt’ snel verzanden in ‘ik zondig, jij zondigt, wij zondigen allemaal’.

Allemaal waar, maar is het de bedoeling dat we hier genoegen mee nemen?

We moeten namelijk niet onverschillig worden over zondig gedrag. We mogen het niet ‘normaal’ laten worden of het onder het tapijt vegen. We moeten ons verre houden van een comfortabel gevoel bij inwendige zonde. We moeten ons ervan afkeren en de aanval ertegen inzetten om het te vernietigen. In Mattheüs 5:27-30 spreekt Jezus zo ernstig over zonde dat we bereid zouden moeten zijn om onze ogen uit ons lichaam te rukken of ledematen af te snijden als dat voorkomt dat we zondigen.

Ook de apostel Paulus spreekt niet over het aanvaarden van ‘ik ben nu eenmaal zondig’ of het zoeken naar een balans tussen zondigen en overwinnen. Nee, hij spreekt consequent over het overwinnen van zonde door de kracht van de Heilige Geest! “Want als u naar het vlees leeft, zult u sterven. Als u echter door de Geest de daden van het lichaam doodt, zult u leven” (Rom.8:13).

Paulus spreekt consequent over het overwinnen van zonde door de kracht van de Heilige Geest!

Leven naar het vlees resulteert in de dood, leven door de Heilige Geest betekent oorlog aan de zonde om het doden. Zoals de puritein John Owen het in de klassieke woorden zei: “Dood de zonde, of wordt door de zonde gedood”.

2. Het riskeert dat we de worsteling niet meer aangaan

Zonder dat het onze bedoeling is kan een mindset van ‘het leven is nu eenmaal slordig en soms zelfs chaotisch’ resulteren in het aanvaarden van de status quo waardoor we het gevecht met de zonde minimaliseren. Maar deze mentaliteit neemt te snel genoegen met een toegeeflijkheid richting het accepteren van ons falen terwijl we – door Gods genade – kunnen gaan voor bevrijdende overwinningen. Helaas wordt de westerse kerk gekenmerkt door een meegaande toegeeflijkheid en gemakzucht, een extra stimulans om lui te worden in onze levensheiliging is daarom niet wat nodig is.

Paulus sprak over discipelschap in termen van worstelingen en oorlog. “Trek de ​wapenrusting​ van God aan om stand te kunnen houden tegen de listen van de ​duivel. Onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en de machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen” (Ef. 6:11-12). En aan het einde van zijn leven spoorde Paulus Timotheüs aan om vol te houden in zijn geestelijke worsteling: “Lijd verdrukkingen als een goed ​soldaat​ van ​Jezus​ ​Christus” (2 Tim. 2:3).

Christenen mogen geen genoegen nemen met geestelijke stagnatie maar moeten zich uitstrekken om de dagelijkse genade te ontvangen om stap voor stap voorwaarts te gaan in levensheiliging. Door Christus zijn wij geheiligd; onze zondigheid en gebrokenheid definiëren niet langer wie we zijn en hebben zeker niet meer het laatste woord!

3. Het riskeert een afzwakking van het kruis

Misschien heeft het grootste gevaar van een gemakzuchtig christendom wel te maken met de toereikendheid van het kruis. Jezus heeft de prijs voor elke zonde van een gelovige betaald, die van het verleden, heden en de toekomst. Met het doel om ons daarvan vrij te maken zodat we Hem kunnen dienen. Paulus schrijft hier ook over in Romeinen 6:22: “Maar nu, van de ​zonde​ vrijgemaakt en aan God dienstbaar gemaakt, hebt u uw vrucht, die tot ​heiliging​ leidt, met als einde eeuwig leven.”

Maar als een slordige en onzuivere theologie subtiel een toegeeflijke mentaliteit ten opzichte van zonde stimuleert en de worsteling ertegen minimaliseert dan heeft het kruis, in ieder geval in zijn praktische uitwerking, ons niet vrijgemaakt. Dan zijn we nog steeds slaven van de zonde – misschien niet in onze status maar wel in de praktijk. En het is deze gemakzuchtige levensstijl die het offer van Jezus aan het kruis van zijn kracht berooft om als gelovigen, dagelijks de wereld, het vlees en de duivel te weerstaan.

Jezus heeft Zijn leven niet aan het kruis voor ons gegeven zodat wij een middelmatig en halfslachtig leven kunnen leiden. Hij heeft de macht van de zonde en de dood verslagen en onze levens zouden van die overwinning moeten getuigen door een gestage groei in gelijkvormigheid aan Hem te laten zien. Hij heeft de prijs voor de zonde voor ons gedragen en de macht van de zonde in ons gebroken (Rom. 6:12-14). We zijn nog niet thuis maar we zijn wel onderweg.

Spelen in een modderpoel

Een louter slordig en onzuiver christendom normaliseert zonde, minimaliseert de worsteling en berooft het kruis van zijn kracht tot transformatie. C.S. Lewis schreef in zijn boek ‘The Weight of Glory’ de volgende beroemde woorden:

We zijn halfslachtige schepselen die onze tijd verdoen met drank, seks en ambities terwijl ons eeuwige vreugde wordt aangeboden. We zijn net als een onwetend kind, dat zandkastelen wil blijven bouwen in een modderpoel en zich geen voorstelling kan maken bij het aanbod van een vakantie aan het strand. We zijn veel te gemakkelijk tevreden gesteld.

Het omarmen van een onzuiver en slordige christendom doet enorm tekort aan Gods verlangen voor het christelijk leven. Ja, het leven is soms een chaos en ja, we zijn gebroken mensen die deel uit maken van een gebroken wereld. Maar we zijn niet geroepen om deze gebrokenheid met elkaar toe te juichen door de nadruk te leggen op onze geestelijk verloren veldslagen. We zijn geroepen om moedig de strijd aan te gaan tegen de zonde en het kwaad, in de context van een sterk verbonden gemeenschap, door de bovennatuurlijke kracht van onze opgestane Heere.

Laten we geen genoegen nemen met spelen in een modderpoel terwijl God ons een vakantie aan zee heeft gegeven.

[1] In het origineel: ‘messy’ (letterlijk: vuil/vies of slordig/verward). Dit is in dit verband een lastig te vertalen woord. De volgende woorden geven de bedoeling wellicht het beste weer: onzuiver, troebel, warrig, slordig, morsig, rommelig, chaotisch. Toegepast op het christelijk leven betekent het dat er nog allerlei elementen in ons leven aanwezig zijn die er niet horen; dat geeft een slordig en onzuiver geheel.

Het bericht Drie gevaren van een slordig christenleven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn zo ongelooflijk veel uitspraken, gedachten en verwachtingspatronen over het christenleven. Maar hoe ziet het leven van een christen er nu echt uit? Is het rond, af en kloppend als een spoorboekje? Het loont de moeite om de Bijbel te lezen en te ontdekken wat daar staat.

Over deze dingen sprak dr. P.J.(Paul) Visser tijdens de jongerenavond van Geloofstoerusting op donderdag 5 maart ’20 in Hardinxveld-Giessendam. Bekijk de lezing nu terug!

Het bericht Leven in verbinding met Christus verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kun je God dienen met een gebrekkig leven? Daarover sprak dr. G.A.(Gert) van den Brink tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting op 6 februari 2020.

Het bericht Kun je God dienen met een gebrekkig leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In september ’19 was John Piper één van de sprekers tijdens de Zoeklichtdagen in Apeldoorn. Het Zoeklicht vierde deze dag haar 100-jarig jubileum en nodigde John Piper uit om te spreken over levensheiliging.

Het bericht Geroepen tot vreugde – de gevaarlijke plicht van iedere christen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Door geen volle pakjes kauwgom bij zich te hebben, leert hij zichzelf te beheersen.

Zelfbeheersing vs. genotzucht

Zelfbeheersing is een hellend vlak. Ieder mens worstelt ermee, het is een universele ziekte van niet weten wanneer het genoeg is. We hebben de neiging om op tal van gebieden overmatig te consumeren – eten, geld, woorden.

In plaats van onze verlangens te beheersen, geven we ons er constant – op een roekeloze, slordige, onzorgvuldige en gevaarlijke manier – aan toe. Het is niet voor niets dat Salomo in Spreuken schrijft: “Zoals een opengebroken stad zonder muur, zo is een man die zijn geest niet in bedwang houdt.” Een gebrek aan zelfbeheersing maakt ons geestelijk weerloos. Het ontmaskert onze zwakheden.

We beheersen onszelf wanneer we onszelf vernederen en onze harten aan God leren te onderwerpen. We worden genotzuchtig als we ons overgeven aan egoïsme en ons door ons hart laten beheersen. Zelfbeheersing waakt over onze lichamen, geesten en zielen. Genotzucht vergiftigt ze.

Genotzucht is de oorzaak van zoveel andere zonden waarmee we worstelen: woede, gemene woorden, lust, ongeduld, jaloezie.

Zelfbeheersing vs. gelovig genieten

Een leven van zelfbeheersing is desondanks geen Spartaans bestaan met slechts het strikt noodzakelijke. We hebben ruimte en tijd om feest te vieren en op een vreugdevolle en God-erende manier van het leven te genieten. Maar we hebben die tijd niet om onvoorzichtig of egoïstisch te leven.

Er is geen tijd om de controle te verliezen en onszelf over te geven aan ons vlees.

Hoe ontvangen we zelfbeheersing?

Het verhongeren van onze genotzucht is daarom de manier om onszelf onder controle te houden. En dat kunnen we alleen door de kracht van de Geest. Hij is degene die ons in staat stelt elke spirituele vrucht voort te brengen – liefde, vreugde, vrede, geduld en uiteraard zelfbeheersing.

Denk er maar eens over na. Voordat we gered werden, hadden we geen verlangen naar of reden voor zelfbeheersing .We waren sowieso slaven van onszelf, waardoor onszelf gehoorzamen ons voornamelijk dreef. Maar nu zijn onze lichamen, ons verstand en onze harten niet meer van onszelf. We zijn gekocht tegen een hoge prijs .We strijden nu tegen ons vlees om onze ware Meester te eren.

We offeren onze genotzucht op voor dienstbaarheid.

Op welke gebieden in je leven vind je het lastig jezelf onder controle te houden? Waar vind je jezelf weerloos en onbeheerst? Is het kauwgom? Shoppen? Social media? Snoep? Betrap jezelf – en stop ermee.

Jezelf beheersen is een serieuze zaak. De gezondheid van onze zielen staat op het spel, de vrucht van ons christelijk leven.Vertrouw dagelijks op de Geest om je genotzucht te doden en je zelfbeheersing aan te jagen.

Dan zul je pas echt sterk staan.

Het bericht Waarom we zelfbeheersing nodig hebben en hoe we dat krijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Zet mij maar met Jezus ** buiten de poort! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mark Galli heeft aangetoond dat er nergens data beschikbaar is van Franciscus, een lid van een kloosterorde, dat ook maar in de buurt komt van deze uitspraak. In feite is het zo dat alles wat we van deze man weten er op duidt dat hij deze vermeende quote van hem nooit zou hebben onderschreven. Hij stond bekend vanwege zijn prediking en dat meestal vijf keer op een dag.

Alhoewel dit idee bij Franciscus dan wel geen weerklank kon vinden, voor velen vandaag is een bediening zonder woorden een aantrekkelijk aanpak. “Woorden zijn goedkoop” zeggen we vaak en “daden spreken luider dan woorden”. Galli legt uit dat deze indruk onze cultuur aardig vervult: Predik het Evangelie, zo nodig met woorden gaat hand in hand met de postmoderne gedachte dat woorden ten diepste zonder betekenis zijn. En het verlaagt subtiel de hoge waarde die profeten, Jezus en Paulus gaven aan prediking. Natuurlijk willen we dat onze daden zoveel mogelijk overeenkomen met onze woorden. Maar het Evangelie is een boodschap, nieuws over een gebeurtenis en gaat over een persoon om wie de geschiedenis van de aarde draait.

En dit is het echte probleem – niet van wie de quote oorspronkelijk kwam, maar hoe het ons een incompleet begrip geeft van het Evangelie en hoe God zondaren redt. Christenen zijn er snel mee om elkaar aan te sporen ‘de goede boodschap uit te leven’, om ‘het Evangelie te zijn’ ten opzichte van onze buren en om te evangeliseren. De missionaire impuls is erg waardevol, maar het Evangelie is niet iets wat een christen kan uitleven, praktiseren of worden.

De apostel Paulus vatte het Evangelie samen als het leven, dood en opstanding van Jezus Christus, waardoor er voor de zonde betaald is en zondaren verzoend zijn met God en de hoop van de opstanding allen die geloven nog wacht. Het Evangelie is niet een bepaald gedrag, maar geschiedenis. Het Evangelie is de aankondiging van iets dat daadwerkelijk gebeurd is. En aangezien het Evangelie het reddende werk van Jezus is; betekent dit dat het niet iets is wat wij doen, maar iets wat we moeten verkondigen. We leven uit waar het toe oproept, maar als we het Evangelie bekend maken dan doen we dat door middel van woorden.

Het lijkt erop dat de nadruk op verkondiging langzaam verdwijnt in veel kerken die zichzelf als evangelicaal typeren. Terwijl verkondiging toch de centrale taak is van de kerk. Nee, het is niet de enige taak die God ons heeft gegeven, maar ze staat wel centraal. Alhoewel het proces van discipelen maken meer inhoudt dan enkel verbale communicatie – en het overduidelijk is dat het leven van een discipel namaak is als zij enkel woorden behelst – het meest cruciale werk dat God aan de kerk gegeven heeft is “verkonding van de voortreffelijkheden” van onze Zaligmaker.

Een godvrezend leven moet als getuigenis dienen voor de boodschap die we verkondigen. Maar waar kunnen onze daden zonder woorden anders naar verwijzen dan naar onszelf? Een godvrezend leven kan de menswording van Jezus niet doorgeven, Zijn plaatsvervanging voor zondaren of de hoop van verlossing vanwege genade door het geloof alleen. Wij kunnen het goede nieuws niet zijn, maar we kunnen het wel aankondigen, zingen, spreken en preken tot een ieder die het horen wil. In feite is verbale communicatie van het Evangelie het enige middel waardoor mensen in een rechte verhouding met God komen. De apostel Paulus maakte dit punt duidelijk aan de gemeente in Rome toen hij zei: ‘Want ieder die de Naam van de Heere zal aanroepen, zal zalig worden. Hoe zullen zij dan Hem aanroepen in Wie zij niet geloven? En hoe zullen zij in Hem geloven van Wie zij niet gehoord hebben? En hoe zullen zij horen zonder iemand die predikt?’ (Romeinen 10:13-14)

Als we discipelen moeten maken vanuit alle naties dan moeten we woorden gebruiken. Prediking maakt het gebruik van taal noodzakelijk. Laat me ons daarom aanmoedigen om het Evangelie te prediken en om woorden te gebruiken aangezien dat nodig is. Maar laat me ook benoemen dat een overeenstemming over de centrale plaats van de verkondiging niet genoeg is. We moeten van de overeenstemming hierover door naar de daadwerkelijke uitvoering ervan. Laat me ons aanmoedigen om mensen te zijn die niet alleen Evangelie woorden spreken, maar ze op vier manieren gebruiken.

1. Wees begrijpelijk

In onze poging om recht te doen aan theologische kwesties moeten we er ook voor zorgen dat we begrijpelijk zijn. We willen het Bijbelse Evangelie verkondigen in een cultureel toegankelijke manier. Dit vraagt ons om theologische woorden te definiëren en om de taal van de mensen tot wie we spreken te omarmen waar dat maar nodig is. Ik vind het ironisch dat sommigen, die erg gesteld zijn op de puriteinen, soms verraad plegen aan de puriteinse praktijk om “duidelijk” te spreken. Ons Evangelie moet zoveel mogelijk worden doorgegeven in de gemeenschappelijke taal van de luisteraars. Hoe zullen zij horen als we in een andere taal spreken?

2. Laat uw boodschap oprecht zijn

Wij geven door dat het Evangelie een serieuze zaak is omdat het een serieuze zaak is. Ik zeg niet dat iedereen hetzelfde temperament moet hebben, maar ik zeg wel dat het levenssparende “goede nieuws” met soberheid, oprechtheid, en ijver verkondigd moet worden. Niemand luistert naar verkondiging over ernstige problemen als dat op een frivole manier wordt gedaan. Wanneer wij Christus prediken is duidelijkheid en eerlijkheid noodzakelijk.

3. Verkondig het Evangelie buiten uw plaatselijke kerk

Het maken van discipelen betekent het Evangelie doorgeven aan mensen buiten de kerk. Aangezien we geloven dat prediking het door God aangewezen middel is om mensen uit het rijk der duisternis over te zetten in het Koninkrijk van het Licht, moeten we toegewijd zijn om het Evangelie te verkondigen met iedereen die het maar horen wil. Als degenen die door God gezonden zijn (dat zijn wij), moeten we bereid zijn om “het verhaal” te vertellen aan onbekeerde mensen in onze omgeving, in scholen en op onze werkplekken.

4. Verkondig het Evangelie in de plaatselijke kerk

Het Evangelie moet ook worden verkondigd in de kerk, omdat zelfs verloste zondaren kunnen afdwalen naar tegengestelde verleidingen van wetticisme en wetteloosheid. Een van de belangrijkste dingen die een christen doet is andere christenen weer terug brengen naar Jezus door het goede nieuws van het Evangelie. En het is belangrijk dat we in de kerk de goede boodschap verkondigen, zodat de ongelovigen die een bezoek brengen kunnen horen hoe kostbaar het voor ons leven is. Dat het niet slechts een tussenstation is op onze spirituele reis. Het Evangelie wordt verkondigd en vergezeld door het geloof; voor zowel onze heiliging als onze aanbidding.

Het Evangelie vraagt, eist zelfs woorden. Laten we daarom het Evangelie prediken en woorden gebruiken, omdat ze nodig zijn. Moge het duidelijke en dappere woorden zijn die zowel degenen die binnen als die buiten de kerk zijn oproepen om Jezus te volgen.

Het bericht Predik het Evangelie, en omdat het nodig is … gebruik woorden! verscheen eerst op Geloofstoerusting.