We hebben ervaringskennis nodig

Iedere getuigende christen is het erover eens dat we moeten verblijven in en vasthouden aan Christus. Maar dit is alleen van waarde in de mate waarin we deze waarheid ervaren. Hoe minder we onze behoefte voor Christus voelen, hoe minder we onze toevlucht zullen zoeken in Hem. Ik zeg ‘voelen’, omdat dit dichter staat bij de soort kennis over onze behoefte aan Jezus die Hij wil dat we hebben. Het is niet alleen feitelijke kennis, maar ook een ervaringskennis, net zoals we weten dat we eten nodig hebben.

Maar het is één ding om te weten dat ons lichaam voedingsstoffen nodig heeft wanneer we een dag niet gegeten hebben; het is heel iets anders om te weten dat ons lichaam voedingsstoffen nodig heeft vlak nadat we een zak paprikachips weggespoeld hebben met een flinke hoeveelheid cola. Waarschijnlijk zullen we niet snel geneigd zijn om het voedsel te eten wat ons lichaam echt nodig heeft, nadat we onze honger gestild hebben met junkfood. Als we geen honger hebben, dan eten we niet, en al helemaal niet het eten wat we het meeste nodig hebben.

Hetzelfde geldt voor geestelijk voedsel. Als we geen honger voelen voor God, omdat we geestelijk junkfood gegeten hebben, dan zullen we waarschijnlijk geen zin hebben in het voedsel wat we juist het meeste nodig hebben – voedsel van de Wijnstok.

Onze toevlucht

Toen Jezus ons opdroeg om onze toevlucht in Hem te zoeken gaf hij ons geen verheven ideaal om na te streven – zoals een inspirerende poster-leus. Evenmin bedoelde Hij het als een optie voor de meer serieuze christenen die ‘het diepere leven’ nastreven. Hij bedoelde dat we echt alleen zullen overleven als wij onze toevlucht in Hem zoeken. Zoals lichamelijk voedsel is ook het geestelijk voedsel een zaak van leven en dood. Daarom ging Jezus verder in het volgende vers: ‘Als iemand niet in Mij blijft, wordt hij buitengeworpen zoals de rank, en verdort, en men verzamelt ze en werpt ze in het vuur, en zij worden verbrand’ (Johannes 15:6).

Dit zijn serieuze woorden. De kruisiging zou over een paar uur plaatsvinden. Voor zijn discipelen zou alles radicaal veranderen. Jezus zou sterven, opstaan uit de dood, zijn discipelen achterlaten door op te stijgen naar de Vader en daarna Zijn Heilige Geest sturen om hen te helpen hun missie te volbrengen (Johannes 16:4-15). Zijn discipelen hadden geleerd om in alles op Jezus te vertrouwen. Nu moesten ze leren om in alles op Hem te vertrouwen zonder dat Hij lichamelijk bij hen was.

Hun overleving hing af van of ze hun toevlucht zouden zoeken in Hem (Johannes 15:4). Daarmee bedoelt Jezus dat Zijn woorden geleefd (onthouden, geloofd, geliefd en als fundament genomen moeten worden) moeten worden, meer dan op natuurlijke waarnemingen vertrouwt moet worden (Johannes 15:7). Net als toen zij in Hem geloofd hadden toen Hij nog lichamelijk bij hen was.

In Christus

Ze zouden door geloof moeten wandelen en niet door zicht, op manieren die dwaas en zwak lijken in de ogen van de wereld (2 Korinthe 5:7; 1 Korinthe 1:18-25). Als ze dat niet zouden doen, zouden ze opdrogen en sterven. Voor ons is dit niet minder waar. Onze toevlucht vinden in Christus, onze Wijnstok, is de enige manier waarop we geestelijk kunnen overleven.

Onze toevlucht vinden in Christus, onze Wijnstok, is de enige manier waarop we geestelijk kunnen overleven.

Dus, als onze overleving afhangt van ons “in Christus zijn” en wij alleen geneigd zijn onze toevlucht in Hem te zoeken wanneer we ons afhankelijk van Hem voelen – ons hongerig voelen voor het voedsel wat alleen Hij kan geven – dan is wat wij nodig hebben een diep en doordringend besef dat wij in alles van Hem afhankelijk zijn. We moeten pleiten bij de Wijnstok en de Wijngaardenier (Johannes 15:1) of Hij alles wil doen wat nodig is om ons vast te doen klampen aan de Wijnstok en Zijn vrucht te doen dragen (Johannes 15:3-4).

Maar als God dit gebed verhoord, hoe moeten we verwachten dat dit versterkte gevoel van afhankelijkheid voelt? Zoals afhankelijkheid altijd voelt: zwak en hulpeloos. Afhankelijkheid voelt nooit als zelfvoorzienende kracht, net zoals honger nooit voelt als het verzadigende gevoel na het weg schransen van frisdrank en chips. Het toenemend zoeken naar toevlucht is een direct gevolg van ons toenemende gevoel die toevlucht ook echt nodig te hebben. De tak die de grootste kans heeft zich in de Wijnstok te stellen is de tak die zijn eigen krachteloosheid het sterkste voelt en de dood die scheiding zal brengen het meeste vreest.

Geen kracht en vrucht in jezelf

Als we dit begrijpen, dan begrijpen we ook wat Paulus bedoelde toen hij zei: ‘Daarom heb ik een behagen in zwakheden: in smadelijke behandelingen, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig’ (2 Korinthe 12:10). God gebruikte deze dingen om Paulus ertoe aan te zetten op de genade van Christus te vertrouwen, in plaats van op zichzelf. Daarom leerde Paulus dankbaar te zijn voor die dingen.

En dit zijn ook de dingen die onze Wijngaardenier-Vader gebruikt om de vruchteloze dingen uit ons leven te snoeien en onze afhankelijkheid op de Wijnstok-Zoon te vergroten (Johannes 15:2). En ook al voelt het in het begin niet als een grote zegening, dat is het wel. Want het verschil tussen een tak die in de Wijnstok is, sterk wordt en veel vrucht draagt en een tak die dat niet doet, is de mate waarin een tak weet (gelooft en voelt) dat Hij zonder de Wijnstok niets kan doen (Johannes 15:5).

Ieder van ons klampt zich alleen maar vast aan – zoekt zijn toevlucht in – datgene waarvan hij gelooft dat het hem leven geeft. Die Wijnstok is degene naar wie we het vaakst gaan voor wat wij het meest leven-gevend vinden. Voor ons moet die Wijnstok Christus zijn. Onze toevlucht zoeken in Hem is een zaak van leven en dood. Laat ons gebed daarom zijn:

Wat het ook mag kosten, Heer, vergroot mijn besef dat ik in alles van U afhankelijk ben zodat ik in geloof mijn toevlucht steeds in U zal zoeken.

Het bericht Heere, help mij te voelen dat ik U nodig heb verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze en vele andere vragen meer komen aan bod in dit forumgesprek met Kevin DeYoung, Matt Chandler en Mark Dever.

Het onderwerp waar we nu over willen nadenken is: maakt het uit hoe groot de plaatselijke gemeente is? Matt, jij bent voorganger van zo’n 7.000 mensen? Het is eigenlijk veel meer. Zijn het er 14.000? Nee het zijn er niet twee keer zoveel, maar ongeveer 10 à 11.000 mensen. Wij zeggen het met een glimlach op onze gezicht, maar dat is een heel grote verantwoordelijkheid. Het kan je inderdaad erg overweldigen als je andere mensen niet voortdurend machtigt om bepaalde taken uit te voeren. Wat betekent het eigenlijk dat je voorganger bent van een plaatselijke gemeente met drie keer zoveel mensen als op de eerste Pinksterdag?

Wat bedoel je met ‘wat betekent het’? Ik doel op Hebreeën 13:17, waarin staat dat je rekenschap af moet leggen voor God. Ik denk het belangrijk is om heel duidelijk te zijn over het lidmaatschap, over verwachtingen voor de voorgangers en de ouderlingen en wat er van gemeenteleden wordt verwacht. Daarnaast gaat het over wat gemeenteleden kunnen verwachten van de pastorale zorg. Dat maakt de ‘voordeur’ van de gemeente naar mijn idee een beetje smaller. Als je lid wordt van The Village Church dan weet je waar we in theologisch opzicht staan. Dan weet je ook waar we wel en niet voor open staan, maar zelfs in datgene waar we voor open staan, willen we dat we op één lijn staan, voordat je aangenomen wordt als lid. Dit doen we, omdat als we niet op één lijn zitten, zelfs wat bijzaken betreft we niet zeker weten waarom je lid wil worden, zelfs wat bijzaken betreft. Hoeveel gemeenten zijn onderdeel van The Village Church? Dat zijn er drie. En hoeveel diensten hebben deze kerken bij elkaar? Bij elkaar zijn dat er twaalf. Dus The Village Church bestaat uit twaalf samenkomsten? Ja, dat klopt.

Kevin, wat wil je daarover zeggen? Dat het een ontzettend grote gemeente is. Ik moet daar bijna het hele jaar voor preken om zoveel mensen te zien. Laat ik jullie eens vragen stellen, voordat jullie met z’n allen over mij heen vallen vanwege mijn waarheidsgetrouwheid… Kevin en ik zullen niet over je heen vallen. Voordat ik aangevallen wordt voor eerlijk zijn. Ik heb een zorg die ik graag met jullie wil bespreken. Ik denk dat één van de dingen die mensen tegenkomen wanneer ze spreken over de ‘The Gospel Coalition’ of over mensen met een gereformeerde soteriologie. Ik denk dat als je het op een hoger niveau bekijkt, naar alle evangelicalen, wat ik dan vaak hoor is dat als je gereformeerd bent in je soteriologie, je dan te weinig bezig bent met zending en evangelisatie. Ze wijzen dan naar de grootte van de gereformeerde gemeenschap als een voorbeeld van: als je zo’n goede waarheid in pacht hebt en het werk en de persoon van Jezus gaat je zo erg aan, waarom is het dan zo dat jullie kerken kleiner zijn dan de kerken die vaak serieuzer lijken te zijn (en jullie weten beiden hoe ik hier theologisch in sta) met het brengen van mensen tot Jezus. Altijd als ik op een conferentie ben, waarvan de meesten niet bij de gereformeerde stroming horen, maak ik altijd de grap: ‘Ik weet dat ik niet hier ben omdat ik trouw ben aan het Woord, maar simpelweg omdat onze gemeente zo is gegroeid.’ Als ik de kerk ten gronde zou hebben gericht door waarheidsgetrouw te zijn, dan zou niemand naar me toe komen en vragen of ik ze zou kunnen onderwijzen hoe je door waarheidsgetrouw te zijn de kerk ten gronde kan richten.

Wat zou een goede reactie zijn op diegenen die zeggen dat het gebrek aan grootte van gereformeerde kerken een argument is om aan te tonen dat de gereformeerde theologie niet zendingsgericht of evangelisch genoeg is? Ik zou daarop willen zeggen, en we hebben het hier al eerder over gehad. Ik denk dat we het er wel over eens zijn wat de gevaren zijn. Aan de ene kant kun je zeggen dat hoe groter hoe beter niet juist is. We weten allemaal vanuit ons standpunt dat het lijkt alsof grote kerken het evangelie niet betrouwbaar verkondigen of dat ze niet dienen op de manier waarop Christus wil dat we de gemeente dienen. Maar aan de andere kant willen we ook niet zeggen dat grote kerken automatisch slechter zijn en dat ze mensen naar de mond praten. Dus ik denk dat je het allebei ziet. Jij hebt een grote kerk, jij moet geweldig zijn, God houdt van je en Hij zegent je. En daarnaast heb je andere mensen die zeggen: ‘We zijn zo blij dat we onderdeel zijn ‘ van de kleinste gezin van God. We zijn hier met slechts 35 mensen en wij moeten wel dicht bij de waarheid zitten.’

We hebben het nu gehad over grote en kleine gemeenten, maar kunnen we het nu hebben over leiderschapscapaciteiten van bepaalde personen en hoe God verschillende mensen, tijden en wegen geeft. Ik denk dat er heel veel verschillende factoren zijn. Ik geef toe, ik ben een zondaar en ik wil succesvol zijn. Het is niet gemakkelijk, maar natuurlijk wil je het succesvol doen. Natuurlijk, maar ik ben gewaarschuwd door het verhaal van David die een bevolkingstelling laat uitvoeren. Het is natuurlijk geen één op één vergelijking, maar ik wil niet zoals hem zijn met mijn kerk. Zo van: ‘Heere, kijk eens hoeveel mensen ik onder me heb.’ En ja, zoals je zegt, er is natuurlijk een gezonde mate van ambitie en verlangen om groei te zien qua aantal. Aantallen staan voor mensen, dus we praten ook over aantallen. Het wordt pas verkeerd als dat je allesomvattende focus wordt. Hoe dat bij de gereformeerde kerken is? Het is moeilijk om te zeggen of de veronderstelling van de vraag juist is. Je moet dan kijken naar wat een gereformeerde kerk is. Wanneer is een kerk groot, in welke stad of in welk land het is en in welke tijdsperiode? Een ding waar we het snel over eens zullen zijn is dat niemand van ons zal zeggen dat een bepaalde grootte te groot is, hoewel de kerk gezien iemands capaciteiten wel te groot kan zijn. Maar als je alleen kijkt naar de grootte kun je niet zeggen wanneer iets verkeerd is, of dat 500 of 5.000 mensen teveel is. Aan de andere kant denk ik niet dat we deugdzaamheid associëren met een kleine kerk. Een vriend van me refereerde ooit naar de Westminster Chapel waar Lloyd-Jones voorganger was en zei: ‘Daar waren meer dan 100 mensen, dat is geen gemeente maar een preekplek.’ Ik denk dat niemand van ons kleine kerken wil associëren met deugdelijkheid en datzelfde geldt voor gemeenten zo groot als die op de Pinksterdag.

Denk je dat er bij jonge mannen, die theologisch goed onderbouwd zijn, een gebrek is aan ‘evangelisatie ambitie’? Ja, soms is dat zo. Het zijn in ieder geval wel mijn ervaringen. Het is een vervelende werkelijkheid om mannen te zien met veel kennis van de Bijbel die een snelle groei zien als het gevolg van mensen naar de mond praten. Een vorm van angst … Het laat denk ik zien hoe uitzonderlijk is. Ik denk dat het absoluut niet maatgevend is, maar ik vind dat deze mannen er niet bang voor moeten zijn. Het voelt alsof dat mannen met veel theologische kennis denken dat: ‘Oh, als dat gebeurt dan word ik gezien als een leugenaar die er zelf beter van wil worden’. Ik weet niet wat we er aan kunnen doen om dat beeld bij te stellen, want ik vind het nogal droevig. Misschien geldt dat alleen voor jou, omdat jij die enorme groei hebt meegemaakt. Kevin en ik daarentegen hebben dat kruis tot nu toe nog niet hoeven dragen. We gaan in ieder geval trouw door met het dienen van de gemeente en hebben beiden de genade gezien in onze gemeentes. Ik denk dat jij in een hele bijzondere positie bent en daarin door God gezegend wordt. Ik denk dat het diepere probleem ervan wat algemener is dan met iemand te maken hebben zoals jij, die in zo’n bijzondere situatie zit zoals jij. Het is hoe we dingen zien met onze ogen ‘van het vlees’. Je kijkt naar dingen niet zoals God dat doet, maar hoe het voor ons lijkt te zijn. Denk je niet, want misschien kijken hier veel voorgangers naar, veel voorgangers hebben een kleinere gemeente dan wij. Jouw gemeente bestaat uit meer dan 1.000 mensen, die van mij uit 5 á 600 mensen. Jij met The Village Church hebt meer dan 10.000 gemeenteleden. Het is echt een dorp. – Ja, ik heb je door. Jullie doen nog steeds ‘de grootte van de gemeente verstoppen in de kelder’. Ik vraag het, ik wil het gewoon weten. Heb je ergens onderin het gebouw ruimte verstopt? Zo beginnen geruchten. En daar diensten projecteren op een groot scherm.

Maar denk je niet dat de predikant die hiermee worstelt, die telkens moet aanhoren dat hij de voorganger is van die grote gemeente, of de spreker van een conferentie. Er zijn twee dingen die we hierover moeten zeggen, wel op een nederige manier omdat we het ook tegen onszelf moeten zeggen. Het eerste is dat we allemaal ons eigen hart moeten onderzoeken. Je kan namelijk heel arm zijn en hebzuchtig, maar je kunt ook rijk zijn en hebzuchtig. Je kunt trots zijn op een miljoen verschillende manieren. Dat is het eerste. Het tweede is: waarom ik denk dat sommige mannen een kleine gemeente zien als een ereteken; is omdat ze met alle macht proberen vol te houden in de bediening. Niemand van ons zal zich daarmee compleet kunnen sympathiseren. Met het gevoel dat je echt alles doet wat in je vermogen ligt. Ik volg lessen, ik ga naar conferenties, ik probeer te preken, ik probeer van mensen te houden. We zaten op 125 mensen, toen gingen we naar 115, daarna naar 130 en dat was fantastisch en toen kwam ‘Homeschool Family’ en we gingen weer op en neer. Je wilt gewoon dat deze broeders zich geliefd en aangemoedigd voelen. Je wilt dat ze weten dat er zoveel factoren zijn in gezegend worden, in gemeenschappen, andere kerken in het dorp, delen van het land en delen van de wereld. We willen voorzichtig zijn en tegen mensen zeggen dat ze hun hand aan de ploeg moeten houden.

Don Carson’s boek over zijn vader, een prachtig verhaal over zo’n trouwe predikant, is echt goed. Mark, jouw gemeente heeft nog steeds een mooi aantal leden, waren er jaren dat er weinig groei was of zelfs een afname van gemeenteleden? Ik denk dat je meer vertrouwen hebt dan de gemiddelde predikant, maar heb je met dit soort dingen geworsteld? Ik denk dat het goed is om dat te vertellen voor de goede orde. Ik ben er geweest en toen waren er 130 mensen aanwezig. Een ouder iemand was me aan het observeren, toen ik er zo’n 3 á 4 jaar voorganger was. Ze kwam een keer na de avonddienst naar me toe en zei: ‘Voorganger, ik vind het bijzonder … – ze hadden in de gemeente elke 5 jaar een nieuwe voorganger, al zo’n 40 jaar lang. Misschien moet je Matt ook even uitleggen wat een avonddienst is. De kerk van mijn oma had avonddiensten. Matt is er een keer geweest, ik heb het uitgelegd aan hem. Maar ze kwam naar me toe en zei: ‘Voorganger, voorheen kregen we bij een nieuwe predikant er ook altijd nieuwe mensen bij. Maar na verloop van tijd nam dat aantal weer af. Maar in de 3 á 4 jaar dat je hier nu bent, komen er constant een paar nieuwe mensen bij. Dus dat was wat meer een gestage groei. We hebben nu al zo’n 18 jaar een gestage groei.

Ik kan je vertellen dat een exponentiële toename een nachtmerrie is. Wat je wilt voor een gezonde groei is een langzame, gestage groei. We kunnen deze dingen toch niet plannen. Wat we willen is trouw en als God wil dat er in The Village Church groei komt, net zoals in het boek Handelingen, dan kunnen we erop vertrouwen dat Zijn Geest de gaven geeft aan jou en andere voorgangers om zulke kerken op een opbouwende manier te leiden. Matt, we maakten er grapjes over, maar het is een grote verantwoordelijkheid en een exponentiële groei is erg lastig. Ik denk dat sommige mensen zullen denken: ‘Daar heb je Matt Chandler, de beroemde predikant met z’n kerk van 10.000 mensen en dat soort verhalen. Maar het is niet zo dat je flyers stopt onder de voorruiten bij andere kerken. Er komen gewoon mensen naar jouw kerk en ik ben er zeker van dat je hiermee worstelt. Je zegt niet: ‘Sorry, ga maar weg.’ Nee, zo gaat dat bij CHBC (de gemeente van Mark Dever). Sorry pa. We zitten vol, helaas. Dan maken we een nieuwe kerk. Hij noemt dat campussen. Wil je dat nu doen of zullen we het hier later over hebben?

We versturen geen mailing en er is niets opvallends aan wat The Village Church doet. De groei komt door mond-tot-mond reclame, door bekering, door nieuw leven dat ontstaat en door de energie die er in wordt gestoken. Daarnaast is er ook de betrokkenheid van de gemeenschap. Dat is aan de ene kant de organisatorische kant, als kerk. En aan de andere kant organisch, doordat de levens van mensen veranderen door het evangelie. En het komt ook door de gemeenschap van de scholen, de stadsoverheid enzovoorts. Dat heeft zo’n impact veroorzaakt dat er een refrein is gaan zingen in het gebied om ons heen over onze ernst tot God en wat Hij doet in de levens van mensen. Dat kan zijn het herstel van een huwelijk, bevrijding van een bepaalde gebondenheid of bekering zelf. Al dit soort verhalen weerklinken door de gemeenschap. Als er tragediën zijn, of als er eenzaamheid is, lijken ze zo de kerk in te worden getrokken.

We hebben een prachtige cultuur die zich het best laat omschrijven als: ‘Het is prima om niet goed te zijn, maar het is niet goed om zo te blijven’. Matt predikte een paar weken geleden en gebruikte daarin het mooie beeld dat hij pas gelooft dat iemand het evangelie gelooft wanneer diegene zijn zonde belijdt tegenover de ander. Het is een geweldig manier om dit woorden te geven. Ik wilde zeggen dat wat we geprobeerd hebben om te doen, het beste is wat we konden, namelijk de voordeur verkleinen, zodat we weten wie er binnen komt. Dat is het tegenovergestelde van: ‘We moeten een manier vinden om ze sneller lid te laten worden, zodat ze sneller in de gemeenschap kunnen worden opgenomen’. Wij willen de deur iets kleiner maken en we willen weten wie je bent, wat je verhaal is, we willen dat je begrijpt wat we geloven. We willen dat de mensen weten wie jij bent voordat we verantwoordelijk voor zo iemand zijn.

Om opnieuw naar de kern van het probleem te gaan: Een van de dingen die ik namelijk van jou heb geleerd Mark, is hoe je het gebed kunt vormen voor tijdens de dienst. Jij maakt hier een expliciet punt om voor andere kerken te bidden binnen de gemeenschap die het evangelie verkondigen. Dat is een prachtig voorbeeld voor velen om te volgen. Dat is een geweldig signaal dat we niet de enige kerk zijn, er zijn andere kerken, broeders en zusters. Ik vind altijd dat je geen volwassen christen bent voordat je andere christenen kunt bemoedigen. Dat kan heel moeilijk zijn voor voorgangers. Bijvoorbeeld als je bidt voor een opwekking in de stad. Je wilt pas graag een opwekking zien in de stad als je het goed vindt dat die opwekking begint bij de Baptisten of de Presbyteriaanse kerk.

Ik vind dat Tim Keller een goed artikel heeft geschreven over de grootte van de kerk. Op mijn pc heet dat artikel ‘Keller Points’. Google maar op ‘Tim Keller Church Size’. Het gaat over al de verschillende groottes die gemeentes doormaken. Ik hou ervan om voor andere kerken te bidden, zeker voor andere denominaties. Voor Presbyterianen, ‘Falls Church Anglican’, de nationale kerk, de ‘Cornerstone’, vrije gemeenten. Ik hou ervan om het te doen en het zendt een goed signaal uit. Ik wil bidden voor Gods zegeningen voor deze en andere gemeentes. Bepaalde mensen hebben het er moeilijk mee dat onze kerken veranderen qua grootte. Ik heb mooie gesprekken gehad met mensen van andere gemeentes, van: Voor wat jij van mij verwacht als voorganger, kun je misschien beter naar een gemeente gaan met een andere grootte. Het is af en toe goed om in liefde zo’n gesprek af en toe te hebben. Ik denk dat we er beter mee kunnen stoppen, we hebben een hoop gezegd over dit onderwerp.

Het bericht Doet de grootte van de plaatselijke gemeente ertoe? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We zijn zondige, gebroken mensen, wordt er geredeneerd. Zelfs nu we verlost en verzoend zijn met God maken we fouten die consequenties voor onszelf en anderen om ons heen hebben. De gebrokenheid, onze imperfectie en de slordige onzuiverheid van het leven is overweldigend, continu aanwezig en laat ons nooit met rust. Er is geen hoop om de zonde voor Jezus’ terugkomst definitief te doden. Het is daarom maar beter om de realiteit te omarmen en elkaar te bemoedigen terwijl we al struikelend door het leven gaan. Het christelijk leven is immers een warrige mix van vallen en opstaan met slechts enkele hoogtepunten?

Zonder twijfel wordt deze omschrijving vaak gebruikt met nobele motieven. We willen ons nederig en solidair met de ander (onze broeders en zusters die hiermee worstelen) opstellen. En toch voelen we aan dat er iets niet klopt als we het zo over christelijke levensheiliging hebben. Ja, het is zeker waar dat we als christenen met zonde, pijn, teleurstellingen, falen en moeilijkheden te maken hebben. Ikzelf worstel daar ook continu mee. In zekere zin klopt het dat onze levensheiliging ‘onzuiver’ en ‘slordig’ is. Dat ervaar ik ook in mijn eigen leven.

In zekere zin klopt het dat onze levensheiliging ‘onzuiver’ en ‘slordig’ is. Dat ervaar ik ook in mijn eigen leven.

Tegelijkertijd besef ik dat Jezus niet is gestorven zodat ik een louter onzuiver, slordig christelijk leven kan leiden. Het is niet Zijn verlangen dat we in dit leven van crisis naar crisis hoppen, gedoemd zijn te mislukken, alleen maar ontmoedigd worden en depressief raken totdat Hij terugkomt. Het evangelie gaat over een vreugdevolle en krachtige transformatie, niet over het toegeeflijk aanvaarden van een slordige, struikelende, falende en zondige levenswandel.

Als we niet oppassen kan het laatste zomaar gebeuren. Het grote probleem is echter dat dit op minstens drie manieren geen recht doet aan hoe de Bijbel over het christelijke leven en levensheiliging spreekt.

1. Het riskeert het normaliseren van zonde

Een van de grootste gevaren van deze ‘onzuivere’ of ‘slordige’ theologie is dat het een toegeeflijke houding ten opzichte van zonde creëert. Als mijn zondige fouten een natuurlijke uitwerking zijn van mijn gebrokenheid, van een gebroken wereld, dan kan dat makkelijk resulteren in een houding waarbij zondigen ‘normaal’ wordt, ja soms zelfs onvermijdelijk lijkt. Maar als we niet oppassen kan een zinsnede als ‘het leven is nu eenmaal onvolmaakt’ snel verzanden in ‘ik zondig, jij zondigt, wij zondigen allemaal’.

Allemaal waar, maar is het de bedoeling dat we hier genoegen mee nemen?

We moeten namelijk niet onverschillig worden over zondig gedrag. We mogen het niet ‘normaal’ laten worden of het onder het tapijt vegen. We moeten ons verre houden van een comfortabel gevoel bij inwendige zonde. We moeten ons ervan afkeren en de aanval ertegen inzetten om het te vernietigen. In Mattheüs 5:27-30 spreekt Jezus zo ernstig over zonde dat we bereid zouden moeten zijn om onze ogen uit ons lichaam te rukken of ledematen af te snijden als dat voorkomt dat we zondigen.

Ook de apostel Paulus spreekt niet over het aanvaarden van ‘ik ben nu eenmaal zondig’ of het zoeken naar een balans tussen zondigen en overwinnen. Nee, hij spreekt consequent over het overwinnen van zonde door de kracht van de Heilige Geest! “Want als u naar het vlees leeft, zult u sterven. Als u echter door de Geest de daden van het lichaam doodt, zult u leven” (Rom.8:13).

Paulus spreekt consequent over het overwinnen van zonde door de kracht van de Heilige Geest!

Leven naar het vlees resulteert in de dood, leven door de Heilige Geest betekent oorlog aan de zonde om het doden. Zoals de puritein John Owen het in de klassieke woorden zei: “Dood de zonde, of wordt door de zonde gedood”.

2. Het riskeert dat we de worsteling niet meer aangaan

Zonder dat het onze bedoeling is kan een mindset van ‘het leven is nu eenmaal slordig en soms zelfs chaotisch’ resulteren in het aanvaarden van de status quo waardoor we het gevecht met de zonde minimaliseren. Maar deze mentaliteit neemt te snel genoegen met een toegeeflijkheid richting het accepteren van ons falen terwijl we – door Gods genade – kunnen gaan voor bevrijdende overwinningen. Helaas wordt de westerse kerk gekenmerkt door een meegaande toegeeflijkheid en gemakzucht, een extra stimulans om lui te worden in onze levensheiliging is daarom niet wat nodig is.

Paulus sprak over discipelschap in termen van worstelingen en oorlog. “Trek de ​wapenrusting​ van God aan om stand te kunnen houden tegen de listen van de ​duivel. Onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en de machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen” (Ef. 6:11-12). En aan het einde van zijn leven spoorde Paulus Timotheüs aan om vol te houden in zijn geestelijke worsteling: “Lijd verdrukkingen als een goed ​soldaat​ van ​Jezus​ ​Christus” (2 Tim. 2:3).

Christenen mogen geen genoegen nemen met geestelijke stagnatie maar moeten zich uitstrekken om de dagelijkse genade te ontvangen om stap voor stap voorwaarts te gaan in levensheiliging. Door Christus zijn wij geheiligd; onze zondigheid en gebrokenheid definiëren niet langer wie we zijn en hebben zeker niet meer het laatste woord!

3. Het riskeert een afzwakking van het kruis

Misschien heeft het grootste gevaar van een gemakzuchtig christendom wel te maken met de toereikendheid van het kruis. Jezus heeft de prijs voor elke zonde van een gelovige betaald, die van het verleden, heden en de toekomst. Met het doel om ons daarvan vrij te maken zodat we Hem kunnen dienen. Paulus schrijft hier ook over in Romeinen 6:22: “Maar nu, van de ​zonde​ vrijgemaakt en aan God dienstbaar gemaakt, hebt u uw vrucht, die tot ​heiliging​ leidt, met als einde eeuwig leven.”

Maar als een slordige en onzuivere theologie subtiel een toegeeflijke mentaliteit ten opzichte van zonde stimuleert en de worsteling ertegen minimaliseert dan heeft het kruis, in ieder geval in zijn praktische uitwerking, ons niet vrijgemaakt. Dan zijn we nog steeds slaven van de zonde – misschien niet in onze status maar wel in de praktijk. En het is deze gemakzuchtige levensstijl die het offer van Jezus aan het kruis van zijn kracht berooft om als gelovigen, dagelijks de wereld, het vlees en de duivel te weerstaan.

Jezus heeft Zijn leven niet aan het kruis voor ons gegeven zodat wij een middelmatig en halfslachtig leven kunnen leiden. Hij heeft de macht van de zonde en de dood verslagen en onze levens zouden van die overwinning moeten getuigen door een gestage groei in gelijkvormigheid aan Hem te laten zien. Hij heeft de prijs voor de zonde voor ons gedragen en de macht van de zonde in ons gebroken (Rom. 6:12-14). We zijn nog niet thuis maar we zijn wel onderweg.

Spelen in een modderpoel

Een louter slordig en onzuiver christendom normaliseert zonde, minimaliseert de worsteling en berooft het kruis van zijn kracht tot transformatie. C.S. Lewis schreef in zijn boek ‘The Weight of Glory’ de volgende beroemde woorden:

We zijn halfslachtige schepselen die onze tijd verdoen met drank, seks en ambities terwijl ons eeuwige vreugde wordt aangeboden. We zijn net als een onwetend kind, dat zandkastelen wil blijven bouwen in een modderpoel en zich geen voorstelling kan maken bij het aanbod van een vakantie aan het strand. We zijn veel te gemakkelijk tevreden gesteld.

Het omarmen van een onzuiver en slordige christendom doet enorm tekort aan Gods verlangen voor het christelijk leven. Ja, het leven is soms een chaos en ja, we zijn gebroken mensen die deel uit maken van een gebroken wereld. Maar we zijn niet geroepen om deze gebrokenheid met elkaar toe te juichen door de nadruk te leggen op onze geestelijk verloren veldslagen. We zijn geroepen om moedig de strijd aan te gaan tegen de zonde en het kwaad, in de context van een sterk verbonden gemeenschap, door de bovennatuurlijke kracht van onze opgestane Heere.

Laten we geen genoegen nemen met spelen in een modderpoel terwijl God ons een vakantie aan zee heeft gegeven.

[1] In het origineel: ‘messy’ (letterlijk: vuil/vies of slordig/verward). Dit is in dit verband een lastig te vertalen woord. De volgende woorden geven de bedoeling wellicht het beste weer: onzuiver, troebel, warrig, slordig, morsig, rommelig, chaotisch. Toegepast op het christelijk leven betekent het dat er nog allerlei elementen in ons leven aanwezig zijn die er niet horen; dat geeft een slordig en onzuiver geheel.

Het bericht Drie gevaren van een slordig christenleven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Verlangen naar heiliging verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ongemakkelijkheid is iets dat wij mensen graag vermijden. Niemand houdt van het gevoel dat het ons geeft. Maar voor tieners en ouders die Christus volgen is ongemakkelijkheid een onontkoombaar onderdeel van leren. Jezus zelf zou de meester van het voeren ongemakkelijke gesprekken genoemd kunnen worden. Hij modelleerde de realiteit dat harde gesprekken nodig zijn omwille van de groei van het Evangelie. Zijn jonge discipelen in het Palestina van de eerste eeuw leerden dit, en Zijn jonge discipelen in het hedendaagse Nederland moeten het ook leren.

Als een jeugdige Christus-volgeling wil ik vijf ongemakkelijke en heiligmakende gesprekken met je delen waarvan ik vind dat elke tiener en ouder die met elkaar zouden moeten hebben.

1. Seksualiteit

Als er een woordenboekdefinitie zou zijn voor ‘lastige ouder-tiener gesprekken’, dan zou er gewoon ‘SEX’ staan, en het zou geschreven staan met alle letters in hoofdletters en met een onheilspellend soort lettertype. De gesprekken hierover zijn ongetwijfeld de raarste en meest ongemakkelijke gesprekken die ik ooit met mijn ouders gehad heb. Maar terwijl ik mijn opvattingen over seksualiteit vorm, heb ik mijn ouders nodig om me toe te rusten met een gezond en Bijbels raamwerk om daarover na te denken. Ik heb de voortdurende dialoog en een open uitnodiging voor kwetsbare communicatie nodig (en dat blijf ik nodig hebben).

En ik ben gezegend om die openheid ook te hebben. Maar onze gesprekken over seksualiteit maken me nog steeds beschaamd. Ik heb vragen, verwarringen en gedachten die goddelijke antwoorden nodig hebben. Het kan ongemakkelijk zijn om die gedachten en vragen te verwoorden, en het kan voor mijn ouders onaangenaam zijn om moeilijke antwoorden te formuleren. Onlangs gingen mijn moeder en ik in gesprek over een boek dat ik las, een boek over de perspectieven van moderne tieners op sociale media en seks. Het boek was schokkend en ik had veel vragen en gedachten, maar mijn moeder stelde zich op zo een manier op dat ik me comfortabel voelde om dit met haar te bespreken. Ik bloosde, maar ze maakte het gesprek tot een veilige plek.

Door deze ongemakkelijke gesprekken ben ik gaan inzien dat seksualiteit zoveel meer is dan alleen seks. Het gaat over onze hele persoonlijkheid, dat God ons heeft gemaakt als mannelijke en vrouwelijke beelddragers. En het gaat over de overgang van identiteiten van tieners naarmate we fysiek en emotioneel groeien van kinderen tot volwassenen. Mijn ouders en ik moeten ongemakkelijke gesprekken hebben over mijn vrouwelijkheid – mijn emoties, mijn verlangens en mijn door God gegeven rol als vrouw. Zonder dat soort discussies zou ik slecht toegerust zijn om belangrijke en gevoelige beslissingen te nemen met een verantwoordelijk en Bijbels beeld van seksualiteit.

2. Persoonlijke zonden en bekering

De gesprekken met mijn ouders over seks waren het meest ongemakkelijk, maar de gesprekken over mijn zonde waren het pijnlijkst. Geconfronteerd worden met onbekeerde (of onbekende) zonde is ongelooflijk moeilijk. Op die momenten word ik instinctief zelfingenomen en verdedigend. Ik voel me verblind, alsof mama en papa een wrede ‘sneaky’ aanval tegen mij hadden belegd. Maar deze gesprekken dwingen me om mijzelf voor God te vernederen. Ze ontdoen mijn valse voorwendsels en excuses en brengen me tot oprecht berouw. Ze heiligen me.

Een paar jaar geleden benaderde mijn moeder me voorzichtig om te zeggen hoeveel tijd ik op mijn computer doorbracht. Ik herinner me de manier waarop ik me inspande, hoe mijn trots het gesprek meteen wilde stoppen. Ik vertelde mezelf hoe verkeerd ze was. Maar ik herinner me ook dat ik besefte dat ze gelijk had en de onverwachte schaamte die bij dat besef kwam. Mijn moeder wist dat ik de controle van mijn hart en ziel nodig had. Ik gebruikte mijn tijd niet op de beste manier die ik kon (Efeziërs 5:16), en dat maakte haar niet terughoudend om mij toch te zeggen: “Ik begrijp dat dit moeilijk is om over te praten, maar ik houd teveel van je om het los te laten.”

3. Ontspanning en social media

In deze door beelden geobsedeerde cultuur moeten ouders en tieners ook een aantal ongemakkelijke gesprekken voeren over aanvaardbare entertainmentkeuzes en geschikte mediagrenzen. Misschien wil je, als tiener, wanhopig de nieuwe film zien die iedereen gaat zien, maar jij, ouder, hebt oprecht morele zorgen. De confrontatie komt in een ongemakkelijk gesprek. Conflicterende verlangens zullen duelleren.

Ouder, u zult moeten uitleggen waarom deze film Bijbels onverenigbaar is met iemands liefde voor Jezus en het najagen van godsvrucht (1 Korintiërs 10:31). Tiener, je zult je genadig moeten onderwerpen aan die uitleg. Het zal een moeilijk gesprek zijn, en je kunt het aan het einde nog steeds oneens zijn, maar het zal je enorm helpen, ouder en tiener, in je geestelijke groei om het gesprek toch te voeren met elkaar.

4. Online en offline vrienden

Praten over tienervriendschappen in de 21ste eeuw is ook praten over sociale media. Ouder, u en uw tiener moeten praten over veiligheid en beveiliging, zowel online als offline. Je moet praten over het spreken van de waarheid in liefde. Je moet ook in gesprek over wat voor soort vrienden we hebben en wat voor soort dingen we zien op sociale media.

Ouders, misschien moet u ons confronteren met wie we tijd doorbrengen en ons zelfs adviseren om een bepaalde vriendschap te beëindigen. Dat is een door God gegeven recht en verantwoordelijkheid voor u (Spreuken 1: 8-15). U bent geroepen om ons te bewaken en voor ons te zorgen, zelfs als we die zorg niet willen. Gesprekken over vriendschap en sociale media zullen pijnlijk zijn, omdat we ons hoofd zullen stoten. Misschien moet u onze gevoelens kwetsen. Maar ik beloof u, dat zijn de gesprekken, die als ik later meer volgroeid en geheiligd zijn, de komende jaren het meeste zal waarderen.

5. Toekomstige dromen en plannen

Tieners moeten met ouders praten over de toekomst en de dromen en de levenslange zoektocht naar Christus. We hebben lange gesprekken nodig in grote aantallen, met wederzijds respect en vriendelijke harten. Maar er zal onvermijdelijk een conflict zijn. Soms, ouders, zult u onze plannen niet leuk vinden. U zult uw eigen verwachtingen en ideeën hebben. Uwilt wat het beste voor ons is, maar soms zijn we het daar niet mee eens, omdat jij, tiener, je eigen dromen hebt. Je vindt de voorgestelde universiteit of carrière van je ouders niet leuk, en je zult het hen eerlijk moeten vertellen.

De gesprekken met mijn ouders over majors, banen en huurprijzen zijn ongemakkelijk. Dat zijn die gesprekken nu eenmaal. Maar deze gesprekken zijn wel van cruciaal belang om ons op dezelfde plaats te zetten met betrekking tot je toekomst. Eenheid is het einddoel, dus we houden vast aan de tijdelijke spanning om dat grotere goed te bereiken.

Ongemakkelijkheid omwille van groei

Mijn moeder en ik hebben vaak ongemakkelijke gesprekken. Dat komt waarschijnlijk omdat we eenmaal per week gaan zitten, een vast moment om te praten over mijn leven, zonde, vragen, bezigheden, toekomst en geloof. Het is vaak ongemakkelijk, vooral wanneer we over een van deze vijf dingen (of allemaal!) moeten praten. Maar ik zie die tijd nog steeds als essentieel voor mijn persoonlijke groei, vooral mijn groei in het Evangelie. Net als mijn moeder.

Ze zijn essentieel omdat, terwijl onhandigheid moeilijk is, er één ding erger is dan ongemakkelijke gesprekken: de ongemakkelijke stilte. Stilte die voortkomt uit angst om te communiceren. Stilte die vragen ongesteld laat. Stilte die onwetendheid en onvolwassenheid voortbrengt. Stilte die schaamte bevordert. Stilte die groei belemmert. Stilte die duisternis in plaats van licht brengt. Stilte die de waarheid verbergt.

Ouders en tieners, vermijd die stilte ten koste van alles. Ga in plaats daarvan in gesprek. En als de ongemakkelijke gesprekken komen, omarm ze dan, omdat ze veel beter zijn dan het alternatief.

Het bericht Vijf ongemakkelijke gesprekken die jongeren moeten voeren met hun ouders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Agrarisch chauvinisme

Trots dat ze zijn. Het is ongelooflijk. De christenvrucht van nederigheid lijkt geheel verrot op het moment dat je over hun boerenambt begint. Dan beginnen de ogen te stralen, en de mond loopt over. Kreten als: ‘Heb je duiten, stop het in de kluiten’ en ‘Wie nu de boer laat stikken, heeft straks niets meer te bikken’ klinken me al overbekend in de oren.

Het blijft overigens niet bij koeien en boeren. Ook trekkers zijn in trek. Onlangs kreeg ik van één van de twee vrienden een drietal foto’s en een filmpje doorgestuurd van, jawel, trekkers! Zomaar. Ineens. Inclusief toelichting: ‘Dit is een 6160 TTV met driepuntsbok. Dit is een 6180 C-Shift met driepuntsbok…’ Daar snap ik met mijn boerenverstand, of nou ja, met mijn gewone verstand, toch niks van!

Beste lezer, je begrijpt: Hun agrarische chauvinisme begint me al aardig de keel uit te hangen. En als ik ze kenbaar maak dat trekkers en koeien mij bijster weinig interesseren, krijg ik een hagenpreek waar de koeien geen stro van lusten. Ik ben bang dat mijn situatie voorlopig niet verandert, dus ik zal mij moeten schikken naar het lot.

Nu we het toch over boeren hebben: hier, in dit gedeelte van Zuid-Afrika, is ook een hoop landbouw. Echter, de landbouw bestaat hier vooral uit wijnproductie. Uitgestrekte velden met honderden wijnstokken vullen het landschap. Jaarlijks worden er duizenden druiven geoogst, om er vervolgens duizenden liters wijn uit te produceren.

De ware Wijnstok en de ranken

Na de zoveelste rit door dit gebied bedacht ik me ineens dat Jezus het ook over boeren en landbouw heeft. Nee, het gaat niet over koeien of over trekkers. Het gaat over dat laatste, die wijnvelden. Johannes 15 spreekt over de ware Wijnstok, en over de grote Wijnboer, de Wijngaardenier. En bovendien komen ook jij en ik in het verhaal voor: wij zijn de ranken!

Om een lang verhaal kort te maken: Wat wil Jezus nu precies kwijt met dit verhaal? Jezus wil kwijt dat we in Hem blijven. Dat we alles van Hem verwachten. Dat we ons leven aan Hem toevertrouwen.

Wat is het belangrijk dat we deze woorden van Jezus keer op keer horen! Wat spitten we veel in onze eigen bodem, die geheel onvruchtbaar is. Hoe vaak ploegen en zwoegen we niet om wat zelfgeproduceerde vruchten bij de Heere af te leveren. Maar de oogst is altijd karig. Alle moeite voor niks.

In Christus blijven

‘Blijf in Mij’, zegt Jezus, en Ik in u.’ Het is een tekst om boven je bed te hangen. Om telkens weer herinnerd te worden aan die waarheid in dat oude gezang: ‘Jezus niet in eigen kracht, niet het werk door mij volbracht.’

Hé jij daar, draag jij vrucht? Of misschien, beter geformuleerd: Ben jij in Jezus? Ik hoef het niet eens te vragen. Want als ik goed kijk, kan ik het zien. Vruchten. Tot verheerlijking van de Wijngaardenier.

Ik zou zeggen: Op naar de Oogst!

Het bericht De broeders ‘Boer’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voor het eerst kwam ze naar de beginnerscursus, om goed voor de dag te komen had ze een grote tas met boeken meegenomen. Echter het gaat niet om de kennis uit hele stapels boeken,
maar om de Bijbel. Dit veranderde haar leven. Ze had een zoekend leven geleid, uiteindelijk was ze uitgekomen bij de Jehova getuigen. Door de wonderlijke leiding van de Heere kwam ze in aanraking met de Bijbel. Het eerste wat ze in de Bijbel las was “Tenzij een mens opnieuw geboren wordt, hij kan het koninkrijk van God niet zien.” De voorgangers van de Jehova getuigen wisten niet wat dit betekende. Ze ging opzoek naar de echte betekenis.

Haar vraag werd wat ze wel en niet meer mocht doen. Echter iedereen persoonlijk moet biddend en lezend met de Heere erachter komen wat wel en niet mag. Dat heeft ze gedaan. Het was een hele weg die niet zonder moeite was, maar toen vond ze de zaligmaker. Hij heeft al haar zonde weggenomen en deze allemaal achter haar rug weggeworpen in de zee. Ze zijn voor altijd weg. God komt er nooit meer op terug. Ze is geen groot geleerde geworden, maar een blijvend leerling. Haar geloof is een kinderlijk vertrouwen op de Heere. Wat Hij gezegd heeft is waar. Geborgen voor tijd en eeuwigheid. Ze mag leven als leerling van Christus, Zijn woord gaat open en zij eet in Gods grazige weiden.

Het bericht Een kinderlijk vertrouwen op de Heere verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vanuit Romeinen 8 besprak de prediker een aantal aspecten van het werk van de Heilige Geest. Hoe de Geest werkt, zodat zondaren aangenomen worden tot Gods kinderen. Maar ook wat het effect is als de Heilige Geest intrek neemt in het hart van een gelovige. De moeite waard om te bekijken!

Het bericht Leven door de Geest verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze natuurlijke deugden, die voortkomen uit aangeboren temperament en opvoeding binnen het gezin – zoals onze talenten, bekwaamheden en sterke kanten – zijn goede zaken. Maar ze hebben ook allemaal een ‘donkere kant’. Mensen met profetische gaven – grote directheid, vaak goed in publiek optreden of schrijven – kunnen het moeilijk vinden om naar anderen te luisteren en advies aan te nemen. Mensen met priesterlijke gaven – gevoeligheid, vaak goed in luisteren, advies geven, barmhartigheid tonen – kunnen vaak teveel bezig zijn met mensen blij maken. Ze kunnen zelf lafhartig zijn of overdreven gevoelig voor kritiek. Een gul mens kan ook ongedisciplineerd en onverantwoordelijk zijn in financiële zaken. Dan is zijn gulheid in werkelijkheid een facet van zijn al te impulsieve karakter.

Deugden van gaven en temperament hebben een bijbehorende ‘donkere kant’ omdat onze gaven en natuurlijk temperament verweven zijn met de afgoden die heersen in elk hart dat niet gevuld is met het Evangelie van genade. Zonder een grondige kennis van het Evangelie kijken we naar goede dingen – menselijke goedkeuring en relaties, de uitoefening van macht en prestaties, het beheersen van onze omgeving en zelfdiscipline, het genieten van comfort, privacy en plezier – en maken daar pseudo-zaligheden van. Dus wie een afgod maakt van menselijke goedkeuring kan zomaar een gevoelige kunstenaar zijn, en degene die een afgod maakt van macht kan een moedige leider zijn. Maar gaven en temperament in dienst van afgoden – en dat is onze normale toestand – zijn altijd een gemengde zegen. Ze hebben een goede kant – ze brengen deugdzaam gedrag voort – maar ze verleiden iemand ook tot een bijbehorende zonde of gebrek.

Als gevolg hiervan kunnen mensen hun zonde niet zien, omdat ze alleen naar hun deugden kijken. Iemand zegt bijvoorbeeld: ‘Ik ben niet hard of scherp, ik spreek gewoon erg direct’. Het is waar dat een direct persoon goed kan doen omdat een directe, onomwonden opmerking soms nodig is. Maar in het algemeen is de scherpheid niet doeltreffend, en de onomwondenheid en het vertrouwen van diegene komen deels voort uit trots en een gebrek aan liefde. Daarom werken veel (of de meeste) christenen niet aan de bovennatuurlijke gaven van de geest die niet natuurlijk zijn voor ons, en die de donkere kant van onze natuur – de ons omringende zonden – verzachten of verdrijven.

Hoe kunnen we uit onze onverschilligheid wakker geschud worden, en ons bewust worden van onze noodzaak tot groei? Hier zijn enkele principes die ik door de jaren heen uit Newtons brieven heb verzameld.

Weet dat de ergste gebreken in je karakter je het laatst opvallen

Per definitie zijn de zonden waar je het meest blind voor bent, waar je de meeste excuses voor maakt en die je gewoonlijk vergoelijkt, juist de zonden die je het meest in hun greep hebben. Een manier om onze zwarte kanten te verbergen is om te kijken naar plaatsen waar ons natuurlijke temperament lijkt op geestelijke vrucht. Een natuurlijke aanleg voor beheersing en zelfdiscipline kan bijvoorbeeld gelezen worden als trouw, en een natuurlijk verlangen naar persoonlijke goedkeuring kan eruit zien als vriendelijkheid of liefde. Of we zien een sprankelend, optimistisch temperament aan voor vreugde, en een kalm, nuchter temperament voor vrede. We geven onszelf geestelijke eer voor deze zaken, terwijl we in werkelijkheid helemaal niet geestelijk groeien. Het gebrek van andere vrucht laat zien dat er geen echte bovennatuurlijke karakterverandering plaatsvindt.

Onthoud dat je je grootste gebreken niet leert kennen als iemand het je enkel vertelt – het moet je getoond worden

Er zijn twee manieren om onze zonden en gebreken duidelijker te zien. Een manier is dat ze ons getoond worden door problemen en beproevingen in het leven. Lijden is ‘Gods gymzaal’ – het laat onze geestelijke zwakheid zien, net als een training onze lichamelijke zwakheid blootlegt.

We leren ook door christelijke rolmodellen. Soms word je het best overtuigd door een persoon in je omgeving die leeft zoals jij zou moeten leven. Misschien vind je jezelf niet ongeduldig of scherp of overgevoelig, tot je in aanraking komt met een veel geduldiger, vrediger en tevreden persoon. We moeten deze kansen tot groei benutten. Ze zijn pijnlijk – zelfs de nabijheid van erg heilige mensen kan ongemakkelijk zijn. Maar op deze momenten, als we het meest voelen hoezeer we genade nodig hebben, vinden we Gods genade het meest begeerlijk.

Sta open voor correctie en kritiek van anderen

We zeiden zojuist dat je niet over je zonden leert als mensen het je vertellen. We hebben teveel lagen van zelfrechtvaardiging om te kunnen groeien zonder harde slagen. Maar daarnaast, als aanvulling, hebben we de feedback en ‘accountability’ van broeders en zusters wel nodig.

Er zijn tenminste twee soorten. Ten eerste kan je je eigen Hebreeën 3:13 – gemeenschap creëren. Hebreeën 3:13 zegt dat we elkaar elke dag moeten vermanen, “opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonde”. Benader een aantal gelovigen die je vertrouwt en geef hen een ‘jachtvergunning’ om je aan te spreken over gebieden waar je moet groeien.

Ten tweede, vergeet niet het ‘ezel van Bileam’-principe. Je moet leren om te profiteren van kritiek, zelfs als die gegeven wordt door mensen met een slechte motivatie, of voor wie je geen respect hebt. Zelfs al is maar 20% van wat ze zeggen waar, dan nog kan God zo tot je spreken.

Het bericht Waarom zie jij jouw grootste gebreken niet? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat heeft getuigen met geestelijke groei te maken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.