Hij wist dat Hij ging sterven en toch zag Hij dat niet als het einde van alles. Als we Hem volgen tijdens Zijn lijdensweg en Zijn uiteindelijke sterven, dan blijkt er niets van wroeging, frustratie of zelfmedelijden uit Zijn woorden of daden. Hij wist dat Hij juist in deze wereld gekomen was om te sterven. Juist Zijn leven geven als losprijs voor velen was het grootste waar de Vader Hem toe had geroepen. Hij zag Zijn sterven niet als een ondergang, maar als de laatste en grootste daad van gehoorzaamheid aan de Vader.

Wat waren de laatste woorden die Jezus voor Zijn sterven heeft uitgesproken? Mattheüs en Marcus vermelden dat Jezus als laatste een luide kreet slaakte. Lukas vermeldt daarbij dat Jezus met luide stem uitriep: ‘Vader, in Uw handen beveel Ik mijn geest.’ Johannes vermeldt dat Jezus op dat moment ook heeft gezegd: ‘Het is volbracht.’ Daarna boog Hij Zijn hoofd en gaf de geest.

Uit dit alles blijkt dat Jezus tot het einde toe bij bewustzijn is gebleven en de zeggenschap over Zijn leven heeft behouden. Jezus had ook eerder tegen Zijn leerlingen gezegd: ‘Daarom heeft de Vader Mij lief, omdat Ik Mijn leven geef om het opnieuw te nemen. Niemand neemt het Mij af, maar Ik geef het uit Mijzelf; Ik heb macht het te geven, en heb macht het opnieuw te nemen. Dit gebod heb Ik van Mijn Vader ontvangen’ (Johannes 10:17-18). Jezus heeft dus actief Zijn leven afgelegd. Hij heeft dat Zelf gedaan. Hij heeft Zijn leven gegeven, Zijn geest in de handen van de Vader bevolen. Met het geven van Zijn leven heeft Hij het gebod van de Vader vervuld.

Er moest een offer voor de zonden worden gebracht.

De woorden die Jezus veel eerder over Zijn latere sterven heeft gesproken komen precies overeen met de wijze waarop Hij uiteindelijk inderdaad is gestorven: Hij had alles onder controle. Hij stond tegenover Pilatus die macht over Hem had, maar die macht was Pilatus van boven gegeven, dus ook van Jezus zelf, die van boven was gekomen. Hij stond tegenover haatdragende, moordlustige en wrede mensen, die Hij Zelf geschapen had. Hij stond tegenover alle demonen en legioenen van boze geesten die Hij zonder enige moeite zo vaak had uitgedreven en weggestuurd. Hij stond tegenover satan die Hij als een bliksem uit de hemel had zien vallen.

Nee, Jezus was geen slachtoffer van mensen, boze geesten of omstandigheden. Jezus was meer dan de Koning der Joden toen Hij stierf. Hij was de Koning van hemel en aarde, de Koning van alle tijden, Die was, is en komen zal. Ook aan het kruis regeerde Hij over de omstandigheden en de mensen om Hem heen. De enige reden dat Hij stierf, was dat Hij als een Koning der liefde Zijn leven vrijwillig heeft opgeofferd voor mensen die Hem haatten en afwezen. Hij stierf omdat de Vader hem de opdracht had gegeven om te sterven voor de zonden van de wereld. De Vader heeft Hem naar voren geschoven als Lam. Er moest een offer voor de zonden worden gebracht. Zonder vergelding, zonder dat de straf op de zonde wordt gedragen, is vergeving niet mogelijk. En Jezus was bereid onze schuld op Zich te nemen. Daarom stierf Jezus. Hij deed het voor u, voor jou en voor mij. Hij deed het uit Zichzelf, uit gehoorzaamheid aan het plan van de Vader.

Daarom zijn Zijn laatste woorden ook zo troostrijk: ‘Het is volbracht!’ Het is allemaal het werk van een Ander. De verlossing is helemaal buiten onszelf tot stand gekomen. Wij kunnen onszelf niet reinigen. Wij kunnen onze schuld ten opzichte van God niet zelf afbetalen. Wij kunnen onszelf niet verlossen van het kwaad dat van nature zo diep in de mens zit. Ben jij op zoek naar vergeving, naar reiniging, naar vernieuwing? Verlangt jouw hart diep van binnen naar een rein geweten? Ga jij gebukt onder de last van jouw overtredingen en zonden? Kijk dan naar wat Jezus voor je heeft gedaan aan het kruis. Hij deed het uit liefde voor jou. Vanwege alle ellende die wij mensen over onszelf hebben gehaald met onze zonden is Jezus vrijwillig tot in de dood gegaan.

Er zijn geen openstaande rekeningen meer, waar je niet aan zou kunnen voldoen.

Met Zijn dood heeft Hij alles volbracht, dat wil zeggen: Hij heeft de rekening betaald. Er stond ook voor jou een enorm bedrag open dat nog moest worden afbetaald. Wie zondigt tegen God komt daarmee bij God in het rood te staan. Want God kan niet zo maar het kwaad ongestraft laten. Maar nu heeft Jezus deze rekening helemaal voldaan. Het kleine, maar o zo veelzeggende zinnetje ‘Het is volbracht’ is in het Grieks slechts één woord: ‘tetelestai!’. En dat woord werd in die tijd ook onder rekeningen gezet die waren betaald. Het betekent dan ook gewoon: Voldaan! Er hoeft niets meer te worden betaald. Er hoeft niets meer te worden afgelost. Er zijn geen openstaande rekeningen meer, waar je niet aan zou kunnen voldoen.

Kom tot geloof in Jezus Christus! Belijd je zonden, keer je af van je zonden en neem Jezus Christus aan als Heer en Verlosser van je leven. Er is maar één weg om werkelijk vrij te worden. Ieder mens snakt diep van binnen naar bevrijding van angst en schuld. De liefde van God drijft alle angst uit. De liefde van God is geopenbaard aan het kruis. Zie hoe Jezus daar Zijn leven gaf tot in de dood, om de schuld van je zonden te dragen. Nu hoef jij niet meer zelf de eeuwige consequenties van je zonden te dragen. Iemand anders heeft dat lot ondergaan. Nu is er eeuwig leven voor iedereen die in Hem gelooft!

Ik weet niet welke andere woorden ik nog moet gebruiken om je uit te nodigen tot het heil. Die uitnodiging ligt er: Kom tot Jezus! Niemand heeft grotere liefde dan Hij. Niemand anders is zo voor je gestorven als deze Jezus. En het bewijs dat Hij werkelijk jouw en mijn zonden wegdroeg aan het kruis is Zijn opstanding uit de dood. Het bewijs dat de rekening werkelijk is afbetaald, is het feit dat het graf nu leeg is.

Groter geluk is niet mogelijk dan dat je weet dat al je zonden je zijn vergeven.

Er zijn twee mogelijkheden. Je verzwijgt je zonden en gaat niet op Zijn uitnodiging in. Dan blijf je zitten in het duister en is het niet goed met je ziel. ‘Toen ik zweeg, teerden mijn beenderen weg, onder mijn jammerklachten, de hele dag’ (Psalm 32:3). De andere mogelijkheid is dat je je zonden aan Hem bekend maakt, aan Hem belijdt en ermee voor de dag komt, zodat Hij ze kan wegwassen. Dat je komt tot bekering en geloof in Jezus, die het Lam van God is en de zonde van de wereld wegneemt, ook jouw zonden. Dan geldt ook voor jou: ‘Welzalig hij, wiens overtreding vergeven, wiens zonde bedekt is.’ Groter geluk is niet mogelijk dan dat je weet dat al je zonden je zijn vergeven. Dat geluk is mogelijk omdat Jezus met luide stem uitriep: ‘Het is volbracht!’

Het bericht De rekening is betaald verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We zullen nooit het volle gewicht kennen die deze spijkers hebben gedragen.

De goddelijke Zoon brak door tot onze donkere wereld, Hij scheen in onze pikzwarte gebrokenheid. Maar de Zijnen weigerden Hem, omdat ze de duisternis lief hadden. En nu we op Golgotha zijn, valt het duister volledig over Hem heen. Zijn schouders droegen de zonde die Hij nooit gekend had.

Hij was geboren om deze verachte paal te beklimmen, Hij liep Zijn hele leven hand in hand met vijandigheid. Moordenaars beslopen Hem sinds Hij kon lopen (Mattheüs 2:16). Hij vocht de grootste strijd toen Hij het opnam tegen het kwaad zelf in de woestijn (Mattheüs 4:1). Terwijl Hij de zieken genas en demonen uitdreef, beschuldigden de religieuze leiders Hem een duivelskunstenaar te zijn (Mattheüs 10:25). Het Woord is vlees geworden en wandelde onder de zondaren. Ze hebben Hem meedogenloos aangevallen; rusteloos hebben ze tegen Hem samengespannen, Hem geslagen en bespot tot Zijn vlees het begaf.

Nu Hij aan het kruis hangt, benadrukt Zijn stilte de vijandschap in hun opstand.

Maar uiteindelijk brak Hij de stilte; niet met Zijn eigen woorden, maar met Psalm 22:1.

En vanaf het zesde uur kwam er duisternis over heel de aarde, tot het negende uur toe. Ongeveer op het negende uur riep Jezus met een luide stem: Eli, Eli, lama sabachtani? Dat betekent: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten? (Mattheüs 27:45-46)

God omsingeld

Met doorboorde handen en krachteloze longen, grijpt Hij zich vast aan Psalm 22. Dit waren de wanhopige woorden van een onschuldige man die van alle kanten omsingeld werd door agressie. Nu was de Zoon van God die omsingelde man.

Als de woeste kaken van de wilde stieren (Psalm 22:12-13), de schriftgeleerden en farizeeërs wilden de laatste druppels van Zijn bloed. Het adderengebroed had Hem, waar Hij zich ook keerde, opgejaagd; Hem vals beschuldigend van slechtheid en ze zweerden samen om Hem te vernietigen (Mattheüs 12:14). Terwijl Hij daar hing waar Hij nooit hoorde te hangen, bespotten zij Hem: ‘Anderen heeft Hij verlost, Zichzelf kan Hij niet verlossen. (…) Hij heeft op God vertrouwd; laat Die Hem nu verlossen als Hij Hem welgezind is’ (Mattheüs 27:42-43). Ze vervulden wat al was voorspeld in Psalm 22:8.

Als een roedel wilde honden met vlijmscherpe tanden (Psalm 22:16) raasde de menigte van verlangen om Hem te doden. Kwijlend roepen ze ‘Kruisig Hem!’ (Mattheüs 27:22). ‘Waarom? Wat heeft Hij verkeerd gedaan?’ vroeg Pilatus. ‘Ze riepen des te harder: “Kruisig Hem!”’ (Mattheüs 27:23). De kinderen des toorns stonden op met monsterachtige razernij, ze haatten de enige hoop die ze nog hadden.

Als een troep leeuwen die moordlustig achter het gras sluipt of als wilde stieren die hun prooi vertrappen (Psalm 22:21), likten de soldaten hun lippen. Ze scheurden Zijn kleren van Hem af (Mattheüs 27:28). Ze duwden dorens in Zijn hoofd (Mattheüs 27:35). Ze bespogen Zijn zondeloze gezicht (Mattheüs 27:30). Ze sloegen spijkers door Zijn handen en voeten. Nadat ze Hem opgehangen hadden om te sterven, dobbelden ze over Zijn kleding (Mattheüs 27:35), zoals het was geschreven (Psalm 22:18). Ze genoten van Zijn lijden, ze lachten in het gezicht wat snel zou schijnen als de zon in al haar kracht.

Zelfs een van de criminelen, die daar hing voor zijn eigen zonde en het oordeel tegemoet ging, gebruikte een van zijn allerlaatste ademtochten om de Zoon te verachten. ‘Als U de Christus bent, verlos dan Uzelf en ons!’ (Lukas 23:39). En alsof de schriftgeleerden, de menigte, soldaten en criminelen nog niet genoeg waren; lieten ook Zijn beste vrienden Hem nu alleen. Petrus ontkende stellig Hem te kennen (Mattheüs 26:70) en herhaalde dat ook. De rest vluchtte in angst (Markus 14:50).

Jezus was op alle manieren omsingeld. Maar niet alleen omsingeld, hij was nu ook vernederd tot de stieren, honden en leeuwen. En Hij was alleen.

Mijn God, Mijn God!

Maar elke bedreiging om Hem heen was maar een fluistering vergeleken met de woede die Hij van boven te verduren kreeg. ‘Maar het behaagde de HEERE Hem te verbrijzelen,’ schrijft Jesaja, ‘Hij heeft Hem ziek gemaakt’ (Jesaja 53:10; Engelse vertaling: ‘heeft Hem laten lijden’); een leed groot genoeg om al het andere leed op te slokken. De vijandschap van Zijn Vader, tegen duizenden jaren van God-verachtende gruweldaden, kwamen uiteindelijk op Hem neer. Voor ons.

De apostelen zouden niet veel later tot Zijn Vader bidden: ‘Want, in waarheid, tegen Uw heilig Kind Jezus, Die U gezalfd hebt, zijn Herodes en Pontius Pilatus samen met de heidenen en de volken van Israël’ — de stieren, honden en leeuwen — ‘bijeengekomen, om alles te doen wat Uw hand en Uw raadsbesluit van tevoren bepaald had dat er gebeuren zou’ (Handelingen 4:27-28). Voor de grondlegging van de wereld, was de gruwel van deze uren al beschreven (Openbaring 13:8). Elk moment van de geschiedenis die tot hier geleid had; tot de slachting van het smetteloze Lam.

Jezus wist dat Hij moest lijden (Mattheüs 20:17-19), maar dat verzachtte het lijden niet. Als gewone mensen zullen we eenvoudig nooit de diepte van Zijn lijden kennen. We zouden iets van Zijn lijden gekend hebben, als Hij het niet voor ons had gedragen.

Het laatste woord

We kennen Psalm 22 voornamelijk vanwege de uitroep van verlatenheid. Maar toen Jezus vers 1 vanaf het kruis uitsprak, was Hij het einde van de psalm niet vergeten. Zelfs toen David zich totaal verlaten voelde door God, kon hij nog zeggen:

[De Heere] heeft de ellendige in zijn ellende
niet veracht en niet verafschuwd;
Hij heeft Zijn aangezicht niet voor hem verborgen,
maar Hij heeft gehoord, toen hij tot Hem riep.
(Psalm 22:24)

En daarna 2 verzen later: ‘De zachtmoedigen zullen eten en verzadigd worden; wie de HEERE zoeken, zullen Hem loven!’ (Psalm 22:26). Jezus eigende het gewicht van vers 1 zich toe, maar Hij zou niet voor lang alleen zijn. Hij wist dat Hij zijn Vader’s gezicht weer zou zien; dat Hij aan Zijn rechterhand zou zitten. De man Die voor de zonde stierf zou opstaan en de troon bestijgen als Zoon.

Hij heeft het volbracht

Toen de auteur van Hebreeën, dwars door het met bloed besmeurde kruis heen, keek naar de eeuwige kroon die Jezus ontving, citeerde hij Psalm 22:

Want het paste Hem, om Wie alle dingen zijn en door Wie alle dingen zijn, dat Hij, om veel kinderen tot heerlijkheid te brengen, de Leidsman van hun zaligheid door lijden zou heiligen. … Daarom schaamt Hij Zich er niet voor hen broeders te noemen, want Hij zegt: Ik zal Uw Naam aan Mijn broeders verkondigen; te midden van de gemeente zal Ik U lofzingen.
(Hebreeën 2:10-12)

Toen Jezus Zijn adem verloor terwijl Hij Psalm 22:1 uitriep, wist Hij dat Hij het lied op een dag zou uitzingen en dat dit niet lang op zich zou laten wachten. Toen Hij zei: ‘Het is volbracht’ (Johannes 19:30) was Hij pas net begonnen. Hij volbracht het gevecht wat begon nog voor de eerste baby geboren was en besloot daarmee het voorwoord van het verhaal van Zijn eeuwig koninkrijk dat weldra aanbreekt.

En zoals Psalm 22 voorspeld had (Psalm 22:30-31): Wat Hij heeft gedaan zal voor eeuwig verkondigd worden.

Het bericht Hij was verlaten door de Vader verscheen eerst op Geloofstoerusting.