Het is goed om te bedenken dat de schrijver op dat moment nog niet kon spreken over de recent ontwikkelde vaccins ter bestrijding van COVID-19. De punten die Carter bespreekt blijven echter ook voor deze vaccins (inclusief de nieuwe mRNA vaccins) van belang en daarom publiceren we dit artikel.

Wat is er gebeurd?

Onlangs was er in New York een uitbraak van de mazelen (juni 2019, red.). Deze uitbraak ontstond in orthodox-joodse gemeenschappen. Om die reden stemden de wetgevers in New York ervoor dat mensen geen vrijstelling meer konden krijgen voor inentingen om religieuze redenen.

Gouverneur Andrew M. Cuomo noemde het een noodsituatie vanwege de volksgezondheid. Om die reden heeft hij het wetsvoorstel onmiddellijk ondertekend. ‘Ik begrijp en respecteer de vrijheid van godsdienst. Maar het is onze eerste taak om de volksgezondheid te beschermen,’ zei Cuomo in een verklaring. Hij voegde daaraan toe dat de nieuwe wet ‘zal helpen verdere besmettingen te voorkomen en de uitbraak onmiddelijk in de kiem te smoren.’

Door het weigeren van vrijstelling voor vaccinatie op religieuze gronden sluit New York sluit zich aan bij Californië, Mississippi en West Virginia die eenzelfde besluit genomen hebben.

Wat zijn vaccins en inentingen?

Een vaccin wordt gemaakt van dezelfde ziektekiemen die ziekte veroorzaken. Dat wordt gedaan met behulp van extreem kleine hoeveelheden zwakke of dode micro-organismen zoals virussen, bacteriën of onschadelijke giffen. Een vaccin stimuleert je immuunsysteem om antilichamen aan te maken. Dit gebeurt op precies dezelfde manier als wanneer je echt besmet zou zijn met de ziekte. Nadat je je hebt laten vaccineren, ontwikkel je immuniteit voor die ziekte. Een vaccinatie is dus een manier om immuun te worden zonder de ziekte zelf te krijgen.

Een vaccinatie houdt in dat je een vaccin krijgt, meestal in de vorm van een prik. Het proces van het immuun worden voor (d.w.z., beschermd worden tegen) een ziekte heet immunisatie.

Wat zijn de voordelen van vaccinaties?

Vaccins hebben in de loop van de geschiedenis bewezen een van de beste uitvindingen van de mensheid te zijn. Het is de krachtigste en meest effectieve manier om ziekte te verminderen en de wereldwijde gezondheid te verbeteren.

Doordat kinderen aanbevolen vaccins krijgen, worden er wereldwijd per jaar ongeveer 3 miljoen sterfgevallen voorkomen. Daarnaast wordt een nog groter aantal ziektegevallen en aanzienlijke lichamelijke beperkingen als gevolg van ziekte door deze vaccinaties voorkomen. Voor kinderen die in 2009 in de Verenigde Staten zijn geboren, zal een routinematige kindervaccinatie naar schatting 42.000 vroege sterfgevallen en 20 miljoen ziektegevallen voorkomen. Er zouden echter nog een extra 1,5 miljoen sterfgevallen vermeden kunnen worden als er wereldwijd meer wordt gevaccineerd.

Waarom zijn individuele vaccinaties een kwestie van volksgezondheid of van maatschappelijk belang?

Het doel van vaccinaties is niet alleen om een individu te beschermen, maar ook om een hele gemeenschap te beschermen tegen ziekte. Wanneer een groot deel van een gemeenschap immuun is tegen een besmettelijke ziekte (meestal tussen 85 en 95 procent), worden de overige leden ook beschermd. Er is in een dergelijke situatie namelijk weinig kans op een uitbraak. Sommige mensen komen niet in aanmerking voor bepaalde vaccins – zoals baby’s, zwangere vrouwen of personen waarvan het immuunsysteem is aangetast (bijvoorbeeld kinderen met leukemie). Maar toch krijgen zelfs zij enige bescherming omdat de verspreiding van de besmettelijke ziekte wordt ingeperkt. Dit wordt ook wel ‘groepsimmuniteit’ genoemd. Deze groepsimmuniteit is het grootste voordeel van vaccins, zowel voor individuen als voor de maatschappij.

Wat maakt het uit als individuen een vrijstelling voor vaccinaties krijgen?

Sommige ouders weigeren om hun kinderen te vaccineren om levensbeschouwelijke redenen. Met die keuze verhogen ze echter wel het risico voor de hele gemeenschap om de ziekte te krijgen.

Statistici kunnen voor elk virus berekenen hoeveel procent van de mensen ten minste immuun moet zijn om groepsimmuniteit te bereiken en een uitbraak te voorkomen. We hebben slechts ongeveer 85 procent van de gemeenschap nodig om beschermd te zijn tegen rode hond, pokken en difterie, om zo een uitbraak te voorkomen. Maar ziekten zoals kinkhoest en de mazelen vereisen ten minste 94 procent immuniteit. Daarom stellen veel gezondheidsdeskundigen dat vrijstellingen voor vaccinaties beperkt moeten blijven tot degenen die echt niet gevaccineerd kunnen worden vanwege gezondheidsredenen.

Zijn vaccins veilig?

Het Institute for Medicin is de gezondheidstak van de National Academy of Sciences in Amerika. Het is een onafhankelijke non-profit organisatie die buiten de Amerikaanse overheid om werkt. Het instituut geeft onpartijdig en gezaghebbend advies aan besluitvormers en de bevolking. Dit instituut maakte in 2011 een analyse van meer dan duizend onderzoeksartikelen over vaccins. De analyse van een commissie van deskundigen concludeerde dat weinig gezondheidsproblemen worden veroorzaakt door of duidelijk verband houden met vaccins.

Net als alle andere medicijnen kunnen vaccins echter wel bijwerkingen veroorzaken. Bij het onderzoek naar mogelijke schadelijke effecten van vaccins werd overtuigend bewijs gevonden van veertien gezondheidsrisico’s. Vaccins kunnen onder meer aanvallen, hersenontstekingen en flauwvallen veroorzaken. Deze resultaten komen echter zeer zelden voor. De meest voorkomende bijwerkingen zijn mild, zoals roodheid en zwelling op de plek waar de prik werd gegeven.

Maar kunnen vaccins geen autisme veroorzaken?

In meer dan dertig jaar onderzoek is er geen oorzakelijk verband vastgesteld tussen vaccinaties en autisme. In een studie van het CDC (het Amerikaanse RIVM) van 2013 is bijvoorbeeld gekeken naar het aantal antigenen in het lichaam gedurende de eerste twee levensjaren. Antigenen zijn stoffen in vaccins die ervoor zorgen dat het immuunsysteem van het lichaam ziektebestrijdende antilichamen produceert. De resultaten toonden aan dat de totale hoeveelheid antigenen uit de ontvangen vaccins gelijk was bij kinderen met een autismespectrumstoornis en degenen die een dergelijk stoornis niet hadden.

Sommige mensen negeren het overweldigende bewijs en geloven nog steeds dat het verband bestaat. Een van de redenen daarvoor is dat het idee geloofwaardig werd gemaakt in 1998, toen het Britse medische tijdschrift The Lancet een frauduleus onderzoeksdocument publiceerde.

Dat document werd later ingetrokken. De hoofdonderzoeker, een Britse chirurg genaamd Andrew Wakefield, bleek namelijk de gegevens te hebben gemanipuleerd. Hij had niet onthuld dat hij meer dan 600.000 dollar betaald had gekregen door advocaten die een rechtszaak tegen vaccinproducenten wilden winnen. Wakefield bleek ook talrijke schendingen van de medische ethiek te hebben begaan. Zo gebruikte hij in zijn studie enkele kinderen die ook betrokken waren bij de rechtszaak. In mei 2010 herriepen de Britse regelgevers de vergunning van Wakefield, omdat hij schuldig was bevonden aan ‘ernstig professioneel wangedrag’. Ze concludeerden dat zijn werk ‘onverantwoord en oneerlijk’ was en dat hij ‘harteloos en minachtend was’ richting de kinderen in zijn studie.

Wakefield is dus ongeloofwaardig vanwege zijn fraude en onethisch gedrag. Toch wordt hij nog steeds beschouwd als de primaire bron en als held voor degenen die ten onrechte geloven in het verband tussen autisme en vaccins.

Hoe zit het met vaccins die gemaakt zijn van weefsel van geaborteerde foetussen?

Er zijn op dit moment geen vaccins die gemaakt zijn met cellen die rechtstreeks uit de lichamen van geaborteerde foetussen zijn gehaald. Er zijn echter enkele vaccins gemaakt van cellijnen (zoals WI-38, MRC-5, HEK-293, PER C6 en WI-26) die zijn afgeleid van weefsel afkomstig van geaborteerde foetussen uit de jaren ’60. (Een andere cellijn is gemaakt van een geaborteerde foetus in China in 2015. Er lijken momenteel echter geen vaccins te zijn die gebruik maken van die cellijn.) Zoals het National Catholic Bioethics Center uitlegt:

Elk product dat in deze of andere cellijnen wordt gekweekt en afkomstig is van abortussen, heeft dus een indirect verband met een abortus. De cellen in deze lijnen zijn meerdere keren vermenigvuldigd voordat ze zijn gebruikt bij de productie van vaccins. Na de productie worden de vaccins uit de cellijnen verwijderd en gezuiverd. Het is dus niet zorgvuldig om te stellen dat de vaccins een van de cellen van de oorspronkelijke abortus bevatten.

Veel mensen vragen zich af of het gebruik van de momenteel beschikbare vaccins wel toegestaan is of juist immoreel. De belangrijkste overweging bij die vraag is of er sprake is van betrokkenheid bij een abortus. Stel dat de abortus zou worden uitgevoerd met als doel om weefsel te verwerven voor de ontwikkeling van vaccins. In dat geval zou het gebruik van vaccins overduidelijk immoreel zijn. Maar in het geval van de vaccins die tot dusver zijn gemaakt (van de hierboven genoemde cellijnen), werd de abortus om andere redenen uitgevoerd. Het weefsel werd pas na de abortus verworven voor medisch onderzoek.

Om te bepalen of het gebruik van het weefsel moreel is, is het nuttig om het te vergelijken met een andere situatie: het gebruik van organen van een persoon die is vermoord.

Als een arts zou voorstellen aan een christelijke patiënt om een nier of hart van een vermoord slachtoffer te transplanteren, zouden we daar waarschijnlijk geen moreel bezwaar tegen hebben. Onze eerste zorg zou zijn of het slachtoffer vóór zijn of haar dood instemde met orgaandonatie. Maar niemand zou stellen dat de christen die het orgaan heeft ontvangen op enige wijze moreel verantwoordelijk is voor de moord. We zouden ons ook niet te veel zorgen maken over een ‘hellend vlak’, dat meer mensen vermoord zouden worden voor orgaandonaties. (Als we daar echter bewijzen voor zagen, moeten we dat wel serieus meenemen in onze overweging!)

Moeten er vrijstellingen komen voor vaccinaties op basis van godsdienstvrijheid of ouderlijke rechten?

Deze vraag is complex. Zoals de theoloog Al Mohler onlangs zei:

Ik ben een groot voorstander van vaccinatie. Maar ik ben ook pro-ouderlijke rechten. Ook wil ik een fervent verdediger van godsdienstvrijheid zijn. In dit soort situaties is het erg ingewikkeld omdat christenen van goede wil, dat moet gezegd worden, tot verschillende conclusies kunnen komen over vaccins. Over specifieke vaccins, en in specifieke gevallen zelfs over specifieke kinderen.

Bij het doordenken van deze kwestie zijn er vier factoren waar christenen rekening mee moeten houden.

Ten eerste, zoals ouderling en kinderarts Scott James zegt, ‘als wij die de gedachten van Christus hebben (1 Korinthe 2:16) de vragen rondom vaccinatie in ogenschouw nemen, moeten we ernaar streven om Hem te eren met de manier waarop we die gedachten gebruiken.’ Als christenen zouden we ons standpunt over inentingen moeten baseren op het beste beschikbare empirische bewijs en niet op anti-wetenschappelijke propaganda, anekdotes, beroemdheden die het niet steunen of ongerechtvaardigde scepsis richting overheidsinstellingen zoals, in het Nederlandse geval, het RIVM.

Ten tweede moeten we streven naar het algemeen belang (Jeremia 29:7). Als we kinderen niet laten vaccineren, is de schade veel groter dan als we ze wel vaccineren, zowel fysiek als moreel. Door onze kinderen wel te vaccineren, dragen we bij aan groepsimmuniteit. Zo beschermen we degenen die bepaalde vaccinaties niet kunnen krijgen als gevolg van allergieën, leeftijd of een verzwakt immuunsysteem. Godsdienstvrijheid of onze zorg voor de rechten van de ouders zijn belangrijk. Maar dat mogen we nooit gebruiken als dekmantel voor een keuze die aanzienlijke schade kan toebrengen aan onze naasten – de naasten die we moeten liefhebben (Mattheüs 22:36-40).

Ten derde moeten we niet vergeten dat gereformeerden traditioneel gezien hun vrijheid niet hebben gebruikt om vaccinaties te vermijden. Integendeel, gereformeerden hebben altijd vooropgelopen bij het bevorderen van vaccinaties! De Amerikaanse gereformeerde theoloog Jonathan Edwards stierf in 1758. Hij overleed aan complicaties die zich voordeden na het verkeerd toedienen van de pokkenvaccinatie. Ondanks deze tegenslag, zoals Mohler opmerkt, ‘werden de christenen in de Verenigde Staten direct na de dood van Jonathan Edwards een van de vurigste voorstanders van vaccinaties. Ze zagen vaccinaties als Gods geschenk door middel van de wetenschap van de moderne geneeskunde. Het weerspiegelde de orde van het heelal. Ze zagen het als geschenk dat God ons heeft gegeven en als uiting van algemene genade.’

Ten vierde moeten we ook de gevolgen van onze acties accepteren. Natuurlijk hebben we als ouders of gelovigen het recht om af te zien van inentingen. Maar als we ervoor kiezen om onze kinderen niet in te enten, moeten we accepteren dat er enkele openbare instellingen zijn waar ze niet aan kunnen deelnemen. Ook is een ouder die weigert zijn kind te laten vaccineren moreel verantwoordelijk voor het resultaat van die keuze. Als hun kind ziek zou worden en/of zou sterven doordat het geen vaccin had gekregen, of andere kinderen ziek zou maken, zouden de ouders moreel aansprakelijk zijn.

Het bericht Wat christenen moeten weten over vaccins verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De voordelen zijn duidelijk en overvloedig. Het meest voor de hand liggende voordeel is dat het levens redt. Het leven is iets goeds en het redden ervan is een begerenswaardig doel. Het kan ook verlichting bieden voor de vele aanhoudende psychische problemen vanwege de lockdowns en de beperkingen die COVID met zich meebrengt; een ontsnappingsmogelijkheid voor degenen die lijden onder de verborgen ellende van huiselijk geweld, de kans dat miljoenen schoolkinderen en studenten weer onderwijs kunnen krijgen en een beter vooruitzicht op banen voor zovelen die hun hoop op werk zagen verdampen. Wat zien we ernaar uit dat deze ellende wordt verzacht! In het bijzonder heb ik te doen met jonge mensen die – waarschijnlijk blijvend – de rekening voor al dit leed krijgen gepresenteerd.

Het leven is iets goeds en het redden ervan een begerenswaardig doel

Wat zal het een vreugde zijn om weer vrijuit met broeders en zusters in Christus samen Gods lof te bezingen en al die ‘elkaar’-dingen te doen die in het Nieuwe Testament worden aangemoedigd. Wat een vreugde. Een seculiere samenleving heeft geen flauw idee van de diepte van het verdriet dat de huidige beperkingen onze ziel aandoen. Als een vaccin het mogelijk maakt om dit alles weer op te pakken: halleluja! En niet te vergeten de mogelijkheid om weer dierbare familieleden te zien, om tijd aan vrienden te besteden en om weer gastvrij te zijn. Dus: natuurlijk zien we allemaal uit naar een succesvol vaccin – en snel ook.

Toen ik hierover nadacht, werd duidelijk dat de Bijbel waarschuwt voor drie gevaren die met een succesvol vaccin gepaard kunnen gaan: en daarom drie waarschuwingen. Die zijn, zo vermoed ik, niet zo voor de hand liggend. Ze staan zeker niet in onze feeds.

1. Het zou ons ervan kunnen weerhouden om door Gods goedheid tot berouw te komen

Ik zie een pandemie als een zoveelste waarschuwing van God dat een oordeel aanstaande is; dat we in een wereld leven waarover de reine, heilige en rechtvaardige God met recht vertoornd is. Dat betekent niet dat het krijgen van een verschrikkelijke ziekte altijd een persoonlijke straf op een bepaalde zonde is: Jezus berispte degenen die dat dachten streng (bijvoorbeeld Johannes 9:1-3). Maar het is voor ons allen een waarschuwing dat, tenzij we berouw tonen, wij ook zullen omkomen (Lukas 13:1-4). Het schrikwekkende refrein in Openbaring (bijvoorbeeld Openbaring 16:9-11) van mensen die een voorsmaak van het lijden tijdens de Dag des oordeels krijgen, maar zich niet bekeren, zou een waarschuwing voor ons moeten zijn om berouw te tonen. Dat God niet onmiddellijk al onze zonden straft, is een gunst die ons ertoe zou moeten brengen berouw te hebben (Romeinen 2:4).

Een pandemie is, om de memorabele woorden van C.S. Lewis maar eens te gebruiken, een ‘ernstige genade’ [‘severe mercy’], omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren. In een beschouwing over een ramp op Sicilië in de 18de eeuw schrijft de dichter William Cowper:

God kiest Zijn teken;
Straft, zo Hij wil, de goeden; waarschuwt
Slechts de bozen. Spaarde Hij hen niet,
Vreest en weest verwonderd dat u ontkwam,
Gij schuldiger Engeland, uit vrees dat Hij u niet spaart!*

Een pandemie is een ‘ernstige genade’ omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren.

In Groot-Brittannië, het land waar ik woon, zie ik weinig signalen die erop wijzen dat de gemeenschap door COVID-19 wordt aangespoord tot berouwvol ontzag voor God. Ik zie weinig signalen in de kerken. En het ergst van alles is, dat ik hier weinig van zie in mijn eigen farizeïsche, zelfvoldane hart. Terwijl ik dit schrijf, zeg ik tegen mezelf: Christopher, je moet dagelijks berouw tonen voor je zonden en opnieuw tot Christus gaan om genade te ontvangen. Maar al te vaak is mijn eerste reactie – en ik zeg dit tot mijn schaamte – om te gaan mopperen, kritiek te hebben op regeringen en me te wentelen in zelfmedelijden. Moge God genadig zijn en mij, en ook onze kerken en naties, aansporen tot een diepe en wijdverbreide inkeer.

2. Het zou onze hoogmoed kunnen voeden, zodat we nalaten God te danken

Wat zijn de wetenschappers in de farmaceutische industrie toch uitzonderlijk knap! De kennis, de vindingrijkheid, het moeilijke werk, het doorzettingsvermogen en het onvoorstelbaar briljante intellect van degenen die een vaccin ontwikkelen zijn verwonderlijk en verbazingwekkend. Het is uitzonderlijk om te zien hoe het proces zich in zo’n hoog tempo en –zoals het er nu naar uitziet– succesvol voltrekt. En toch is – en dit is iets wat we niet in onze feeds tegenkomen – elk greintje kennis, elk onsje energie en elk grammetje wijsheid dat ze bezitten, door Zijn algemene genade geheel afkomstig van hun Schepper. Net zoals de hoogmoedige Korinthiërs moeten ze leren dat ze niets hebben wat ze niet hebben ontvangen (vergelijk 1 Korinthe 4:7). Wat zou het goed zijn als we, behalve het uitspreken van gebeden van nieuw berouw, God danken voor Zijn grote genade die Hij aan wetenschappers betoont in het schenken van gaven en mogelijkheden bij het maken van een vaccin.

3. Het zou ons een vals gevoel van zekerheid voor de toekomst kunnen geven

Er is een wijdverbreid gevoelen dat, wanneer vaccinatie tegen COVID-19 wordt gerealiseerd, we weer vrolijk tot het leven van alledag kunnen terugkeren. Natuurlijk zullen er wel dingen veranderen: er wordt veel meer vanuit huis gewerkt, het zakenleven in grote steden verandert, dat soort dingen. Maar over het geheel genomen kunnen we zeker de draad gewoon weer oppakken. We zijn dan weer veilig – toch?

Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard.

Wat een gevaarlijke onzin! Natuurlijk zijn we dat niet. Het doet me denken aan het beest wiens dodelijke verwonding werd geheeld en iedereen was verwonderd (Openbaring 13:3), maar desondanks was het nog steeds een beest dat nog steeds onder Gods oordeel lag. In zijn commentaar op Psalm 42: 7 zegt Johannes Calvijn het met een verfrissende soberheid: ‘Als het God behaagt om geweld over ons uit te storten, zodra Hij Zijn hemelsluizen en de bronnen van de watervloed heeft geopend, is er geen einde aan onze ellende, totdat Hij bevredigd zal zijn; Hij heeft macht over geweldige en ongekende middelen om Zijn toorn over ons uit te storten.

We kunnen dan tegen één virus zijn beschermd (tenzij het muteert), maar God ‘heeft macht over geweldige en ongekende middelen’ om Zijn oordeel over de zondige mensheid te voltrekken. Dus laat onze hoop niet buitenproportioneel zijn. Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard. Alleen de dood en de opstanding van Christus geeft die wonderlijke verzekering dat ‘er nu geen verdoemenis [is] voor hen die in Christus Jezus zijn’ (Romeinen 8:1).

Telkens wanneer God zijn goedheid op welke manier ook aan ons toont, moeten al deze drie waarschuwingen in acht worden genomen. Wanneer iemand van ons op een wonderlijke wijze van een ziekte wordt genezen, kunnen we in deze val lopen. Wanneer medici een genezende behandeling voor welke ziekte dan ook ontwikkelen, moeten we deze waarschuwingen in acht nemen. Maar heeft de COVID-19-pandemie en het vooruitzicht op een vaccin misschien ongebruikelijke ruchtbaarheid gegeven aan deze gevaren?

Dus ik hoop dat het vaccinatieproject succesvol is – dat hoop ik oprecht, echt. Toch wil ik ook bidden dat Gods goedheid ons tot nieuw berouw zal brengen, dat Zijn gaven ons tot dankbaarheid zullen bewegen en dat een tijdelijk uitstel ons er niet van weerhoudt om naar Christus te vluchten van de komende toorn – en anderen ertoe aan te vuren hetzelfde te doen.

* Noot vertaler: eigen vertaling van: God may choose his mark,/May punish, if he please, the less, to warn/The more malignant. If he spared not them,/ Tremble and be amazed at thine escape,/Far guiltier England, lest he spare not thee!//

Met toestemming overgenomen van TGC Nederland.

Het bericht Drie gevaren van een succesvol vaccin verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik vraag me steeds af of ik hiermee moet blijven doorgaan of dat ik van baan moet veranderen (in mijn huidige baan kan ik niet meer doorgroeien), of dat ik parttime moet gaan werken, zodat ik mijn kinderen thuisonderwijs kan geven (wat ik zou geweldig vinden, maar ik weet niet zeker of we dit kunnen financieren). Ik vraag me af wat ik nu eigenlijk wil: hoe ziet voor een moeder een evenwichtig, gezond leven tot Gods eer eruit?

Bijna dertig jaar geleden schreef Mark Dever zijn inmiddels beroemd geworden brief aan een gemeente in Massachusetts die vrijwel dezelfde vraag stelde, maar dan over hun kerk. Tijdens hun zoektocht naar een nieuwe voorganger vroegen ze zich af welke eigenschappen de nieuwe predikant eigenlijk zou moeten hebben.

Dever gaf hen de negen kenmerken van een gezonde kerk, die aan de wieg stonden van een boek, een evangeliebediening en een beweging.

Ik vermoed niet dat het met dit advies helemaal hetzelfde zal verlopen. (Alleen al niet, omdat ik maar zes kenmerken kon bedenken.) Maar ik denk wel dat we een aantal kenmerken kunnen noemen die horen bij een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’.

1. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ zoekt allereerst God

God heeft ons gemaakt. Hij heeft ons verlost. Omdat Hij soeverein is, heeft Hij ons op dit punt in geschiedenis geplaatst, op een bepaalde topografische plek en in een bepaalde relationele context. Hij heeft ons het al ons talent, het onderwijs en al onze mogelijkheden gegeven. En dat heeft Hij niet zomaar lukraak of toevallig gedaan: Hij heeft een bestemming voor ons (Kol.1:16, Pred. 3:1, Rom. 8:28, Ef.2:10).

Dit wetend, zou onze eerste prioriteit moeten zijn dat we Hem dagelijks in gerichte Bijbellezing (Joz. 1:8) en gebed (Ef. 6:18) zoeken. En verder zouden we momenten moeten kiezen (in de auto, wachtend op een carpoolplaats, voor maaltijden) waarop we kunnen oefenen om een kort gebed te bidden of kunnen mediteren over een kort Bijbelvers. (Het helpt me om te bedenken dat deze korte momenten ‘mijn dag aan God vasthechten’.) Zonder Zijn werk in ons hart, zonder de vernieuwing van onze gezindheid (Rom. 12:2) jagen we wind na (Pred. 1:14).

2. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ komt ten goede aan je gezin en intimi

In Zijn goedheid heeft God je een echtgenoot en kinderen geschonken (Ps. 127:3-5). In Zijn goedheid heeft Hij anderen in andere gezinsomstandigheden geplaatst. Maar we zijn allen geroepen om opofferend lief te hebben, op de manier zoals Hij ons liefheeft.

Dat betekent dat we biddend tijd met en aan ons gezin besteden (Ef. 3:14-19). We dragen hun lasten (Gal. 6:2), die net zo alledaags kunnen zijn als het aandoen van een schone luier, de spelling van woordjes doornemen of het langsgaan bij de stomerij. We leren onze kinderen het Woord van God (Deut. 11:19), iets wat kan neerkomen op het opschrijven van Bijbelteksten voor in de auto, het zingen van Bijbelliedjes tijdens het ontbijt of voor het slapen gaan voorlezen uit een kleuterbijbel. We doen het huishouden (Tit. 2:4-5), wat in de praktijk kan betekenen dat we de badkamer schoonmaken, een maaltijd koken of de energierekening betalen. En we oefenen het belijden van zonden aan elkaar en het elkaar vergeven daarvan (Jak. 5:16; Ef. 4:32).

Deze dingen kosten allemaal tijd, maar je schrijft ze doorgaans niet in je agenda. Met als gevolg dat mijn gezin ervoor moet boeten wanneer ik teveel in mijn agenda zet. Het is goed om af en toe eens je ‘dagen te tellen’ om je ervan te verzekeren dat je genoeg tijd en energie besteedt aan de mensen die God jou heeft gegeven.

3. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ brengt dagelijkse inspanning om God en de naaste te dienen met zich mee

Het dagelijks werk is een geschenk van God, dat al voor de zondeval aan Adam is gegeven (Gen. 1:28; Gen. 2:19) en die overeenstemt met Gods eigen arbeidzame natuur (Gen. 1). Van het ontwerpen van een website tot het doen van de afwas en de telefoon beantwoorden ‘ontwikkelt, onderhoudt of herstelt [onze arbeid] het weefsel waaruit de wereld is gemaakt’, om het met de woorden van Tim Keller en Katherine Leary Alsdorf (Goed werk) te zeggen.

Voor ons is dit het meest bevredigend, wanneer we er ons van bewust zijn dat we zo handelen; wanneer we zien hoe onze arbeid God verheerlijkt door schoonheid toe te voegen, of door evenwicht te herstellen, of door het liefhebben van de ander. Voor velen betekent dit niet zozeer het zoeken van ander werk, maar veeleer het zien van mogelijkheden voor dienstbaarheid in ons huidige werk. Denk eens over het volgende: Wie heeft God jou geschonken om te dienen? Hoe kun je dat nog beter doen?

4. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ houdt in dat je actief in een plaatselijke kerkelijke gemeente dienstbaar bent

De brief aan de Hebreeën draagt ons op om de ‘onderlinge bijeenkomst’ niet na te laten, ‘zoals het bij sommigen de gewoonte is’ (Heb. 10:25, HSV). Het aansluiten bij een plaatselijk ‘lichaam van Christus’ is niet alleen een gebod in de Schrift (Heb. 13:17), maar het is ook heilzaam voor onze ziel omdat we de ‘gezonde leer’ horen, geheiligd worden, verantwoordelijkheid leren en gemeenschap ervaren (Tit. 2:1; 1 Tim. 4:16; Matth. 18:15-18).

We weten allemaal dat hoe meer moeite we voor iets doen, hoe meer we er uithalen. Hoe meer aantekeningen je maakt tijdens het lezen van een boek, hoe meer je ervan onthoudt. Hoe meer vragen je tijdens de les stelt, hoe beter je de stof begrijpt en waardeert. Hoe meer tijd je met een vriend of vriendin doorbrengt, hoe hechter jullie onderlinge band wordt.

Datzelfde geldt voor de kerk. Hoe meer tijd je besteedt aan het rentmeesterschap over de gave van het dienen van je geloofsgenoten (door een maaltijd te brengen, eventjes langs te komen, iemand te halen en te brengen, een kaartje te sturen, een financiële gift), hoe meer je investeert in de bruid die Hij liefheeft (1 Pet. 4:10-11; Gal. 6:10; Ef. 5:25-27). Natuurlijk, de kwantiteit van je dienstbaarheid hangt af van je mogelijkheden en omstandigheden. Maar het is belangrijk jezelf af te vragen welke hulp jouw gemeente nodig heeft en wat jij kunt geven.

5. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ houdt in dat je zorgt voor je eigen gezondheid

Onze lichamen behoren twee keer aan God toe: ons lichaam hebben we bij onze geboorte gekregen en ons lichaam is aan het kruishout verlost (1 Kor. 6:19-20). Daarom is goed voor onszelf zorgen een vorm van aanbidding en ootmoed: we erkennen ermee dat we niet baas zijn over onszelf. Hoe hard we ook zwoegen, we presteren gewoon niet goed genoeg, wanneer we niet voldoende voedsel tot ons nemen, niet voldoende bewegen, of niet zeven tot negen uur slaap per nacht krijgen. God zij gedankt voor Zijn bijzondere openbaring (Ex. 34:21) en Zijn algemene die ons Zijn waarheid bekend maken.

De uitdaging is natuurlijk dat we druk zijn met het doen van goede dingen: God en onze naaste dienen, helpen in onze gemeente en ons uiterste best doen op ons werk. Dit kan ervoor zorgen dat naar de sportschool gaan, of het bereiden van een maaltijd die voedzamer is dan die gezellig gekleurde Kellogg’s Fruit Loops op tijdsverspilling kan lijken, of nog een graadje erger, egoïstisch. Maar dat is een kromme manier van redeneren. Voor ons gezin en onze buren en vrienden moeten we gezond, energiek en goed uitgerust zijn. Onszelf voorbij rennen tijdens het dienen van anderen ondermijnt ons vermogen om op een goede manier dienstbaar te zijn.

Hoe meer we ons wat dit betreft aan God overgeven, des te meer gaan we het geschenk zien dat Hij ons in een uitgeslapen geest, of in krachtige benen, of in een opgewekt humeur geeft.

6. Een ‘evenwichtig, gezond leven tot Gods eer’ houdt in dat we regelmatig creatief zijn en onze verbeeldingskracht gebruiken

Een van de manieren waarop we Gods beeld weerspiegelen, zijn de zaken die we scheppen. Dat kan een spandoek voor een verjaardagspartijtje zijn, de indeling van een kledingkast, of een ochtendritueel dat goed werkt. Het zou ook breien, tuinieren, of koken kunnen zijn. Het zou een cursus of conferentie kunnen zijn waarmee je je vaardigheden als professional ontwikkelt, een boek waardoor je even in een andere wereld bent, of een goed gesprek met een vriend of vriendin.

In drukke tijden laten we dit soort zaken als eerste schieten, wat op zich niet verkeerd is. Maar als we onze hersens nooit gebruiken om de wereld om ons heen mooier of geordender te maken, lopen we de vreugde mis om werkelijk onszelf te zijn.

Alleen God krijgt zijn ‘To-Do-lijstje’ helemaal af

Deze kenmerken van een evenwichtig, gezond leven tot Gods eer hebben, net als de kenmerken voor een gezonde kerk, een gidsfunctie. Het is geen checklist, maar het zijn zes vragen die je jezelf moet stellen. We zijn niet alleen beperkt door menselijke zwakheid en zonde, maar ook door de manier waarop God ons heeft geschapen en de omstandigheden die Hij heeft verordineerd. Soms is dienstbaar aan anderen zijn en je verbeeldingskracht gebruiken waarschijnlijk niet erg moeilijk. Op andere momenten heb je wellicht meer tijd voor ongestoorde Bijbelstudie en het zorgdragen voor je gezondheid.

God kent onze beperkingen; Hij heeft ze ons met een bedoeling gegeven. Een van Zijn duidelijkste aanwijzingen is het onderhouden van een sabbat (Ex.20:9-11), de wekelijkse, doelbewuste onderbreking van ons werk (waarbij we sommige dingen laten liggen) om ons eraan te herinneren dat we niet alles kunnen doen.

En om er ons steeds weer aan te herinneren Hem te aanbidden Die alles wél zal voltooien.

Het bericht Zes kenmerken van een gezond en evenwichtig christelijk leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voornemens zijn zo populair omdat ze inhaken op iets wat fundamenteel is voor de mensheid: We zijn van nature liefhebbers van onszelf (2 Timotheüs 3:2). Zonder een nieuw hart blijven we ons hele leven bij onszelf in en uit de gratie vallen – we haten onszelf voor iedere onzekerheid en mislukking, maar zijn ook steeds op zoek naar redenen om onszelf te excuseren, promoten en prijzen. Voornemens leiden tot grote jaarlijkse rituelen en offers op het altaar van ons eigen Ik.

Zelfverbetering voelt zo opwindend, zo hoopvol, zo bevrijdend – tenminste in theorie (of in advertenties van Nike). Maar voornemens kunnen verworden tot pleisters die we opplakken om maar niet onze relatie met Jezus echt te hoeven verdiepen. We voelen ons betere christenen, ook al zijn we niet dichter bij Christus, en daarom ook niet dichter bij het aanpakken van het hart áchter onze rusteloosheid, onzekerheid en schuldgevoel.

Dus, speelt zelfverbetering een rol in het christenleven, en zo ja, welke dan? Is er iets speciaal christelijks aan zelfverbetering?

Vlam in de pan-theïsme

Don Carson stelt dezelfde vraag als hij het pantheïsme uitlegt (en weerlegt) – het geloof dat ‘god’ en het universum geen onderscheiden entiteiten zijn, maar een eenheid. Pantheïsme pakt de problemen van zonde en kwaad niet aan door offer en vergeving, maar door introspectie en persoonlijke verandering. Door zelfverbetering wordt het kwade langzaamaan uitgeroeid. Carson antwoordt: “Zelfverbetering moet niet verward worden met het nastreven van Koninkrijks-gerechtigheid” (‘How Long, O Lord?’, pagina 31).

Terwijl hij de ik-gerichtheid in het pantheïsme veroordeelde, hoorde ik hem preken tot ‘Nieuwjaars-christenen’. ‘Nieuwjaars-christenen’ hebben allerlei goede voornemens op 1 januari – een dieet, sporten, slapen, zelfs geestelijke discipline – in de veronderstelling dat de christelijke missie stapje voor stapje wordt volbracht door steeds een nieuw goed voornemen uit te voeren. Maar hoeveel van onze voornemens zijn geen echte Koninkrijks-gerechtigheid, maar eerder een soort zelfverbetering?

De voornemens die standhouden en vrucht dragen zullen lijken op kruisdragen, niet op het opbouwen van een mooi CV. De rest is slechts een vlam in de pan – dit jaar, en in de eeuwigheid.

Sterf-aan-je-zelf-verbetering

Je denkt nu wellicht: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik beter eet. Ik zorg goed voor het lichaam dat Hij me gaf’. Of: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik drie keer per week ga sporten. Ik voel me gezonder en heb meer energie als ik regelmatig sport’. Of zelfs: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik elke dag tien minuten in mijn Bijbel lees. Ik lees tenslotte de Bijbel’.

Toen ik Carsons boek las, werd me duidelijk hoe ik-gericht onze geestelijke groei kan worden, vooral in een maatschappij die geobsedeerd is door het zorgen voor jezelf. Het kan zo Christelijk voelen om beter voor onszelf te zorgen, om onszelf te verbeteren op al die manieren die de wereld ook aan mensen aanraadt – dieet, sport, slaap, zelfs meditatie, en waarschijnlijk gebed.

Wat maakt Christelijke ‘zelfverbetering’ verschillend van enig ander soort gezondheids- en welzijnsleefregel? De ‘zelf’ die verbeterd wordt, wordt plotseling een dienaar van anderen – een nederige, bewuste, blije arbeider voor andermans vreugde in Jezus. De apostel Paulus zou gezegd kunnen hebben: ‘[Maak geen voornemens voor persoonlijke groei] uit eigenbelang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf. Laat eenieder niet alleen oog hebben voor wat van hemzelf is, maar laat eenieder ook oog hebben voor wat van anderen is.’ (Filippenzen 2:3-4).

Christelijke goede voornemens en discipline gaan niet over zelfvervulling of zelfbehoud, maar over het vergroten van onze capaciteit om aan onszelf te sterven in naam van de liefde.

Vastbesloten om het eigen ik op te geven

Je kunt naar je Bijbel rennen om ‘zelfverbeterings-verzen’ op te zoeken. Het zal je niet meevallen om een opdracht (of zelfs maar toestemming) te vinden om je eigen groei en rijping na te streven op een manier die niet direct en meteen invloed heeft op andere mensen.

In plaats van zorg voor onszelf, zul je zelfbeheersing en zelfverloochening vinden. Het Christendom dat we in de Schrift vinden gaat niet over zelfverbetering; het is zelfverzaking, het opgeven van ons eigen ik. Jezus zegt: ‘Als iemand achter Mij wil komen, moet hij zichzelf verloochenen, zijn kruis dagelijks opnemen en Mij volgen.’ (Lukas 9:23). Dat ruikt heel erg anders dan de moderne zorg voor onszelf.

Op een vergelijkbare manier zegt Paulus: ‘Wie gestolen heeft, moet niet meer stelen, maar zich liever inspannen om met de handen goed werk te doen, om iets te kunnen delen met wie gebrek heeft’ (Efeze 4:28). Niet opdat hij niet meer in de verleiding komt om te stelen, maar zodat hij iets heeft om te delen. Dit is van toepassing op werk en financiën, maar ook op sporten, beter eten, meer (of minder) slapen, en Bijbellezen. Trainen om kracht en uithoudingsvermogen te winnen om lief te hebben. Let op wat je eet om gezondheid en energie te houden om lief te hebben. Lees de Bijbel om de voorraadschuur van je ziel te vullen zodat je iets hebt om te delen in liefde.

Discipline in Jezus’ naam is altijd met de houding van een dienaar, niet om jezelf te dienen.

Vruchten van het eigen ik

Maar hoe zit het dan met de vrucht van de Geest? ‘De vrucht van de Geest is echter: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing’ (Galaten 5:22). Als je die lijst leest, en steeds ‘mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij’ hoort, dan heb je Paulus’ punt helemaal gemist. We verbergen dit soort vrucht niet in onze binnenkamer om er zelf van te genieten. Elke vrucht is een uiting van waar Christelijk geloof en blijdschap richting iemand anders.

We weten dit omdat Paulus deze negen afzet tegen een andere lijst: ‘Het is bekend wat de werken van het vlees zijn, namelijk overspel, hoererij, onreinheid, losbandigheid, afgoderij, toverij, vijandschappen, ruzie, afgunst, woede-uitbarstingen, egoïsme, onenigheid, afwijkingen in de leer, jaloersheid, moord, dronkenschap, zwelgpartijen, en dergelijke’ (Galaten 5:19-21). Dit zijn geen geheime zonden. Dit zijn zonden die ons thuis verwoesten, onze kerk vernielen, onze relaties te gronde richten.

De vrucht van de Geest (in het volgende vers) is het tegenovergestelde: het bewijs van genade die ons thuis versterkt, onze kerk opbouwt, onze relaties verstevigt – we vinden zelfs geen zinspeling op geïsoleerde zelfverbetering. Dit is het bovennatuurlijke werk van een grootse God door ons heen richting een man of vrouw, ouders of kinderen, collega’s, buren en gemeenteleden. De Geest maakt ons tot een voedselmarkt, geen geheime tuin.

Vloeien jouw goede voornemens over?

Als we grotere persoonlijke tevredenheid en zelfwaardering ervaren door onze nieuwe disciplines, maar ze geen positieve impact hebben op de mensen om ons heen (maar misschien zelfs ten koste gaan van hen), dan zeggen onze voornemens niets goeds over Jezus. Vreugde die niet overvloeit, is niet liefdevol. En vreugde die niet liefheeft is niet christelijk – en is niet zoveel waard als dat we denken (1 Korinthe 13:3). Jaag naar aanstekelijke vreugde, opofferende vreugde, overvloeiende vreugde.

De vermaning is niet om goede voornemens of persoonlijke discipline of gezonde eet-, sport- of slaap gewoontes op te geven. Helemaal niet. We moeten op allerlei manieren streven naar persoonlijke gezondheid, groei en rijping – maar niet voor ons eigen bestwil. Maak en houd goede voornemens die liefde voortbrengen en niet slechts zelfverbetering.

Het bericht Hoe christelijk zijn goede voornemens? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op een dag kwam onze groep in de kerk samen om te bidden voor een broeder die maandenlang leed door een geknelde zenuw in zijn onderrug, die slopende pijn in zijn been veroorzaakte. Geen enkele medische behandeling had geholpen en de pijn had hem onlangs gedwongen om te stoppen met zijn baan. Dus we baden voor hem in Jezus’ naam. Daarna bedankte hij ons, maar merkte geen verbetering. Een week later zei hij dat de pijn was verdwenen nadat ik er voor gebeden had. Maar hij had er voor gekozen niets te zeggen, omdat hij dacht dat het psychosomatisch zou zijn. Hoe dan ook, na een volle week zonder pijn kon hij weer aan het werk. Na een paar jaar was zijn rug nog steeds gezond.

Toen ik een aantal jaar geleden een vriend bezocht, trof ik hem aan met een nek-brace. Hij vertelde dat hij onlangs schade had opgelopen aan zijn nekwervels en dat zijn dokter hem waarschuwde op te passen met verkeerde bewegingen, want die zouden zijn ruggenmerg kunnen beschadigen. Dit zorgde voor moeilijkheden: Mijn vriend was de persoonlijke verzorger van een ongelovige, verlamde man. De blessure maakte het onmogelijk voor mijn vriend om de nodige taken uit te voeren voor zijn werkgever. Ik bad voor hem en vroeg de Heere specifiek om later die dag de man te genezen (ik heb geen idee waarom ik op die manier bad). Maar later die dag, toen hij op zijn bed lag, voelde mijn vriend zijn nek ‘rechtgezet’ zoals na een bezoek aan de chiropractor. Hij ging overeind zitten en realiseerde zich dat hij volledig was genezen. Hij hervatte zijn volledige verplichtingen en was in staat om dit verhaal met zijn ongelovige werkgever te delen.

Bid voor genezing voor vandaag

Ik geloof dat de kerk vandaag de dag voor genezing moet bidden. Ik geloof dit niet door mijn bescheiden ervaringen. Ik geloof dit omdat het Nieuwe Testament leert dat de Geest deze gave (en anderen) aan de kerk geeft. (1 Korinthe 12:8-11) en mij instrueert om te verlangen naar het oefenen ervan (1 Korinthe 14:1). Ik geloof dat God af en toe gebeden voor genezing verhoord, zoals de mijne, als het in overeenstemming is met zijn soevereine wil (Hebreeën 2:4).

Als God een gave van genezing geeft, is het altijd bedoeld om Jezus Christus te verheerlijken en ons te wijzen op het geloof in het Evangelie. Niemand van ons heeft de macht om een lichaam te genezen, alleen de Schepper heeft die (Handelingen 3:12-13). Daarom bidden we altijd in Jezus’ naam. En als God iemand geneest, doet Hij het voor het algemeen welzijn van de kerk en als getuigenis voor de wereld.

Paulus vertelt ons dat genezing, net als alle andere geestelijke gaven, wordt gegeven voor het ‘algemeen belang’ van de kerk (1 Korinthe 12:7) Christenen moeten niet verwachten dat elke ziekte of verwonding die zij ervaren genezen wordt. In dit tijdperk is de gave van genezing uitzonderlijk, niet normaal. En het ‘algemeen belang’ dat het bereikt is veelzijdig. In slechts mijn ingehouden voorbeelden, was genezing een stille genade voor mijn vrouw, een geloofsbemoediging voor mij, voorziening voor mijn vrienden, unieke mogelijkheden om het Evangelie te verspreiden en ongetwijfeld waren er tal van andere doeleinden. Genezingen zijn nooit louter individuele zegeningen. Ze worden gegeven voor het ‘algemeen belang’ van de kerk en haar missie.

Genezing is een getuigenis voor de wereld

Het Nieuwe Testament maakt ook duidelijk dat genezing een teken is aan de wereld dat het Koninkrijk van God een invasie uitvoert op het domein van de duisternis onder satans heerschappij. Het is een getuigenis dat de heerschappij van de dood en dit tijdperk van nietigheid tot een definitief verlossend einde komt (Romeinen 5:17; 8:20).

Dat is de reden waarom Jezus rond ging en Hij ‘gaf onderwijs in hun synagogen en predikte het Evangelie van het Koninkrijk, en Hij genas elke ziekte en elke kwaal onder het volk’ (Mattheüs 4:23). Het is de reden waarom Jezus de twaalf erop uitstuurde en later de tweeënzeventig en Hij ‘gaf aan hen kracht en macht over alle demonen, en om ziekten te genezen, en Hij zond hen op weg om het Koninkrijk van God te prediken en de zieken te genezen’ (Lukas 9:1-2, 10:9). En dat is waarom, wanneer zij worden geconfronteerd met de dreiging van vervolging, de gelovigen in Handelingen baden, ‘Sla acht op hun bedreigingen en geef Uw dienstknechten met alle vrijmoedigheid uw Woord te spreken, Doordat U Uw hand uitstrekt tot genezing en er tekenen en wonderen gebeuren door de Naam van Uw heilig Kind Jezus’ (Handelingen 4:29-30).

Genezing is bedoeld om te getuigen van het Evangelie (Handelingen 14:3). Het is een zichtbare manifestatie dat het Koninkrijk van God een stuk van het koninkrijk van satan afneemt. En het is een voorbode van Gods komende, uiteindelijke overwinning. Als we bidden voor genezing is het één manier waarop we bidden, ‘Uw Koninkrijk kome’ (Mattheüs 6:10).

Als God niet geneest

God verhoort duidelijk niet elk gebed om genezing. De ultieme reden is dat Hij God is en dat Hij het best met ons voor heeft. Hij verdeelt deze gave overeenkomstig Zijn wil. Dus als het niet Zijn wil is, kunnen we erop vertrouwen dat genezing niet het beste zal bereiken wat van ‘algemeen belang’ is of de beste bekendmaking van Zijn Koninkrijk en daarom is het niet het beste voor ons om te ontvangen. God gebruikt ziekte en aandoeningen in een prachtige, mooie en heilige manier om ons geloof op te bouwen, onze nederigheid te bewerken, Zijn sterke genade die voldoende is te geven en onze vreugde te verhogen (2 Korinthe 9:7-10).

Maar de Bijbel leert ons ook dat genezing, net als andere geestelijke gaven en vruchtbare arbeid, kan worden geremd door ons gebrek aan geloof (Markus 6:5-6, Mattheüs 9:22, 9:29; Lukas 17:19).  ‘Gebrek aan geloof’ is niet een club van schaamte voor getroffen mensen. Het is vooral een diagnostische vraag die we onszelf moeten stellen. Geloven wij dat God er van houdt om goede geschenken te geven, inclusief genezing, aan Zijn kinderen? Hebben wij de vrijmoedigheid om Hem dat in geloof te vragen? Vermijden wij het zoeken naar deze gave, omdat we niet geloven dat God zal verhoren en we niet machteloos willen lijken? Dat we niet teleurgesteld willen zijn of God slecht doet lijken? Als we ontdekken dat ons geloof klein is, is het beginnen met vragen om meer geloof het beste wat we kunnen doen. We kunnen vragen om meer geloof en beginnen te bidden voor genezing. De gave van genezing kan ook gewoon verwaarloosd worden. Ik voel me hierdoor veroordeeld. Ik was gewend om meer voor genezing te bidden, en ik zag ook meer. De afgelopen jaren heb ik minder gevraagd en daardoor heb ik niet zoveel gezien. ‘U krijgt niet, omdat u niet bidt’ (Jakobus 4:2). Doe met me mee om ervoor te zorgen dat dit niet langer onze ervaring zal zijn.

Bid voor genezingen

Zouden we voor genezing moeten bidden? Ja! Het Nieuwe Testament instrueert ons om God te vragen deze gave uit te delen voor de glorie van Jezus. Bid voor de zieken. God zal deze gebeden met alleen het goede beantwoorden. Neem geen genoegen met weinig geloof en lage verwachtingen. Wakker het geloof aan! Verlang vurig naar deze gave. Met Paulus, verlang vurig naar genezing voor het algemeen belang van de kerk. Met de heiligen van Handelingen, vraag om deze gave als getuigenis voor de wereld van het Evangelie van het Koninkrijk. Hier een waarschuwing: aangezien genezing een voorbode is voor satans ondergang, zal hij zich er tegen verzetten en het dwarsbomen waar hij kan. Vergelijkbaar met het delen van het Evangelie, verwacht te worden aangevallen met twijfels over jezelf, beschuldigingen, angsten, en diverse ontmoedigingen, wanneer je van plan bent om ervoor te gaan in geloof.

Vaak moeten we door een periode van tegenspoed voordat we een doorbraak zien.  Hoe zouden we voor genezing moeten bidden? De Bijbel geeft een aantal voorbeelden, maar geen formules. De basis is: vraag het aan God. Het gelovig gebed zal de zieke behouden (Jakobus 5:15). Eén van de duidelijkste Bijbelse principes is om de ouderlingen voor de zieke te laten bidden (Jakobus 5:14). Bidden voor genezing is niet alleen voor ouderlingen. 1 Korinthe 12:8-9), maar als u een ouderling bent, is bidden voor genezing zeker een deel van uw bedienende roeping. Het bidden voor genezing zou niet dramatisch moeten zijn. Jezus probeerde dat altijd tot een minimum te beperken. Hij wilde niet dat mensen het bos van het Evangelie misten door de bomen van wonderen. Satan is de blitse showman. Pas op voor namaak waar genezing wordt gebruikt als hype. Als God gebeden voor genezing verhoord, deel dan met vreugde de verhalen met gelovigen en ongelovigen als God je die mogelijkheden geeft. Omdat God bij de genezing het algemene welzijn van de heiligen en de getuigenis voor de wereld van Zijn begonnen-maar-nog-niet-complete Koninkrijk op het oog heeft.

Het bericht We zouden voor genezing moeten bidden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gebedsgenezing verscheen eerst op Geloofstoerusting.