De negentienjarige Mee was amper twee maanden christen toen een communistische wacht in haar Laotische dorp op haar af kwam, terwijl hij een wapen op haar hoofd richtte en zei: ‘Als jij christen blijft zal ik je nu doden.’ Mee reageerde: ‘Je kunt mijn lichaam doden, maar niet mijn geest.’

De afgelopen jaren is het door nieuwe regels in China verboden geworden voor tieners om naar de kerk te gaan en voor leraren, voorgangers en ouders om godsdienstles te geven aan iemand die jonger is dan 18 jaar. Voor het negeren van deze regels zijn velen gearresteerd en in de gevangenis beland.

Ik ben 19. Ik beschouw mezelf al bijna mijn hele leven als christen. Ik ben nog nooit vervolgd, bedreigd of gevangen gezet om mijn geloof.

En ik kan het niet helpen me af te vragen: als ik Roy, Mee, of een tiener in China was, zou ik Christus dan zo trouw volgen?

Verandering in mijn wandel met God

Door de afgelopen jaren heen ben ik bewust me meer gaan verdiepen in de vervolgde kerk. Lezen over hoe Christus’ volgelingen in Somalië gedood worden door hun families omdat ze zich bekeren van de islam, en over hoe gelovigen in Iran alles riskeren om een Bijbel in hun bezit te kunnen krijgen, heeft mijn ogen geopend voor mijn eigen vaak zelfvoldaan geloof.

Ik zag mijn ongevoeligheid – mijn onwil om tijd met Christus door te brengen, Zijn Woord te lezen en met Zijn volk samen te komen – in sterk contrast met het commitment van de vervolgde gelovigen aan diezelfde dingen. Ik werd me bewust van hoe weinig ik eigenlijk heb gegeven voor Jezus in vergelijking met hoeveel anderen hebben opgeofferd.

Ik begon te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Ik ben dankbaar voor godsdienstvrijheid, maar vrijheid kan ook leiden tot zelfgenoegzaamheid. Ik verlang niet naar vervolging, maar ik verlang er wel naar om wakker geschud te worden uit mijn ongevoeligheid. Ik heb gehoord van christenen in China die bidden om vervolging in Amerika, omdat ze weten dat vervolging je wandel met God verdiept.

Maar al te vaak lijkt in Westerse landen de oproep om Christus te volgen meer op het opsteken van je hand aan het eind van een dienst en minder op het afleggen van je leven. Maar in landen als China, India en Noord-Korea ziet het volgen van Jezus er heel anders uit. Toegeven aan het christendom betekent je leven, je vrijheid of op z’n minst je baan riskeren. Het kan moeilijk zijn om aan één enkele Bijbel te komen. Het kunnen ontmoeten van andere gelovigen is een voorrecht, helemaal als je bekijkt hoe gevaarlijk dat is.

Toen mijn ogen geopend werden voor dit contrast, begon ik te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Verandering in hoe ik de kerk zie

Als naar de kerk gaan zou betekenen dat je je leven riskeert, zou je dan gaan?

In het westen is deze vraag hypothetisch, omdat er meestal weinig tot geen risico is. Maar voor veel van onze broeders en zusters over de hele wereld is het een reële vraag met reële gevolgen.

Wanneer ik mij andere tieners voorstel in China en Iran, die hun leven riskeren om met andere gelovigen samen te komen, ben ik nederig en gebroken vanwege het feit dat tieners in het westen de kerk verlaten. Het is ook shockerend om je te realiseren dat, in een poging om tieners te trekken, veel jeugdgroepen hun belangstelling proberen te wekken met oppervlakkige zaken – pizzafeestjes, weggeefacties, spelletjes en vermaak.

De lichtzinnigheid waarmee ik het samenkomen met andere christenen benaderde staat in schril contrast met wat anderen ervoor moeten riskeren.

Niet alleen hebben de vervolgden mij de plaatselijke kerk meer doen waarderen, het heeft ook mijn perspectief op de wereldwijde kerk verruimd. De kerk is groter dan onze eigen gemeente, denominatie en land. We zijn geestelijk één lichaam met deze enorme familie van Christus’ volgers over de hele wereld. Dit besef inspireert ons om voor de wereldwijde kerk te zorgen met vurig gebed en financiële steun.

Verandering in hoe ik het evangelie waardeer

Je zou verwachten dat door vervolging het christendom zou afnemen en mensen zouden kiezen om zich af te keren van Christus. Maar in veel omgevingen waar vervolging plaatsvindt – sinds de vroege kerk tot nu toe – is het tegenovergestelde werkelijkheid. Iran heeft naar verluidt de snelst groeiende beweging van het christendom, ondanks het feit dat de regering zeer onderdrukkend is, de Bijbel illegaal is, en christenen regelmatig hun baan verliezen vanwege hun toewijding aan Christus. China heeft de laatste dertig jaar ook een explosieve groei van het christendom gekend, en hoewel de regeringsbeperkingen de laatste jaren zijn toegenomen, blijft de kerk vooruitgaan.

Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Door over deze vervolgde broeders en zusters te leren, ben ik meer van het evangelie gaan houden en ben ik uitgedaagd in hoe ik het beleef en met anderen deel. Christenen in China en Iran hebben alles opgegeven omwille van het evangelie, omdat ze de kracht ervan hebben ervaren. Zij hebben hun leven op het spel gezet om de oproep van Christus te gehoorzamen: ‘Kom, volg Mij’ en ‘gaat heen en onderwijs alle volken’, en zij vinden het de moeite waard.

Wij die vrijheid van godsdienst genieten, hebben een unieke strijd te voeren tegen de verleiding om comfortabel achterover te leunen en onze opdracht te verzaken, uit angst voor spot of gewoon omdat het ons ongemakkelijk gevoel geeft. Maar het evangelie is de strijd waard. Ik heb vaak geweigerd om over Jezus te praten omdat ik me op dat moment ongemakkelijk voelde. Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Verandering hoe ik vandaag leef

Ik stel mijzelf regelmatig de vraag: Als ik in een land zou zijn waar vervolging is, hoe zou ik dan leven? Zou ik sterk blijven? Of zou ik toegeven? Zou ik in staat zijn om Jezus te volgen – wat er ook gebeurt?

Deze vragen stellen – en lezen over andere tieners die deze vragen daadwerkelijk in moeten beantwoorden – heeft mijn leven en geloof op de proef gesteld en maakte dat ik ging nadenken over hoe ik vandaag leef. Leren over en bidden voor de vervolgde kerk heeft me uit mijn eendimensionale christendom geschud en me een breder perspectief gegeven van wat het betekent om Christus te volgen.

Charles de Foucauld, een martelaar uit het begin van de 19e eeuw, schreef eens: ‘Leef vandaag alsof je vanavond zal sterven als een martelaar.’

Mogen we met zulke heilige moed leven. Mogen we niet vanwege comfort opgeven waar anderen voor willen lijden, of in vrijheid opgeven waar anderen voor moeten sterven. Mogen we onthouden dat Jezus volgen iedere prijs waard is; mogen we iedere dag leven voor de glorie van Zijn naam. En mogen we leren hoe we trouw onze broeders en zusters zullen bijstaan door vurig gebed, voortdurende steun en opofferende liefde.

Het bericht Hoe de vervolgde kerk mij verandert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In talloze films, romans, artikelen, interviews, liedjes en tv-programma’s wordt dezelfde grote lijn steeds weer bevestigd. Mensen worden zich bewust van hun seksualiteit; ze omarmen het als hun ware identiteit; ze leven het uit; en, ondanks de aanwezigheid van degenen die ze nog steeds niet kunnen bevestigen, bloeien ze op. De kracht van verhalen heeft hele samenlevingen veranderd.

Als christenen moeten we natuurlijk reageren. Maar om op het verhaal te reageren met enkel stellingen (ook als ze bijbels zijn) miskent wel de diepe discussie die gaande is in onze cultuur. Het is als het meenemen van een goed gebakken eitje naar een kookwedstrijd.

We moeten op het seculiere verhaal reageren met een christelijk verhaal. Dit is de redenering achter deze video van Sam Allberry. De wereld moet horen hoe christenen die zich aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht God’s goedheid ervaren te midden van deze omstandigheden. De cultuur moet weten dat er een andere standaard is voor het meten van menselijke bloei. Er is een ander, beter script beschikbaar.

Niet alleen de cultuur, maar ook de kerk moet deze verhalen horen. We kunnen ons zo gemakkelijk afvragen of Gods Woord het wel bij het rechte eind heeft als het gaat over dit onderwerp. Staat het er echt? Jazeker. Is het ook goed? Dat kan een vraag zijn die je moeilijker vindt om te beantwoorden.

Dit getuigenis van Sam Allberry is een poging om enkele van de belangrijkste lessen voor de hele kerk te schetsen. Wat valt er volgens Sam te leren en te ervaren – zeker voor degenen onder ons die worstelen met hun geaardheid.

De samenvatting van 33 minuten in 5 zinnen:

• Je identiteit is in Christus.
• Discipelschap is moeilijk.
• Gods woord is goed.
• De kerk is van vitaal belang.
• De toekomst is glorieus.

We delen dit getuigenis Sam Allberry graag met je. In het vurige verlangen dat iedere jongere of oudere die homoseksuele gevoelens ervaart weer nieuwe moed krijg; verankerd aan de Rots, Jezus Christus. Dat je luisterend naar Sam beseft dat jij niet de enige bent die strijdt en strugglet voor heiligheid en gerechtigheid.

In dat licht is er zelfs geen onderscheid meer tussen hetero of homo. Samen zoeken we immers naar de dingen die Boven zijn. Samen zien we uit naar de komst van Jezus Christus. Samen – met vallen en opstaan – gaan we achter de goede Herder aan. In het besef dat we genadig zijn gevonden, verzoend en vernieuwd in Hem. Leven met een nieuw perspectief omdat niets jouw identiteit méér kleurt, bepaalt, fundeert en vormt … dan Hij Die hing aan een kruis en opstond uit de dood.

Op hoop van zegen.

Het bericht Je bent niet jouw seksualiteit verscheen eerst op Geloofstoerusting.

God heeft mensen zo gemaakt dat ze geboren worden en naar de volwassenheid toegroeien in familieverband, te midden van andere mensen.

Schweitzer overdrijft natuurlijk. Een leven met God gaat over veel meer dingen, maar die komen wel allemaal samen in het voorbeeld dat iemand is voor anderen. De termen ‘mentorschap’ en ‘vorming’ klinken misschien modern, maar het idee erachter is al heel oud. Uit de manier waarop Hij ons geschapen heeft, kunnen we al afleiden dat Hij zoiets in gedachten had. Hij maakte mensen naar Zijn beeld. Wij moeten Zijn voorbeeld volgen en Zijn karakter gelijkvormig worden. Door de menswording van Christus kwam God in de wereld op een manier die wij konden begrijpen een waardoor we ons tot Hem konden verhouden. Hij kwam, zoals Petrus het zei, om een voorbeeld na te laten ‘opdat u Zijn voetsporen zou navolgen’ (1 Petrus 2:21).

Wij krijgen allemaal een taak als het gaat op het nalaten en volgen van goede voorbeelden. God heeft mensen zo gemaakt dat ze geboren worden en naar de volwassenheid toegroeien in familieverband, te midden van andere mensen. We komen niet voort uit onszelf en zijn ook niet direct volwassen mensen als we ter wereld komen. God heeft het zo uitgedacht dat liefhebbende ouders een belangrijke rol spelen in de weg naar de volwassenheid.

Gemeenschap

Op die manier wil God Zichzelf ook bekendmaken in deze gevallen wereld. Onder het Oude Testament riep God Abraham en zijn nageslacht om een heilig, bijzonder volk te zijn, anders dan de rest van de wereld. Ze moesten bijzonder zijn in die zin dat de wereld het karakter van God weerspiegeld zou zien in de samenleving, doordat ze iets van Zijn waarden en belangen lieten zien. Als God in Leviticus 19 tegen Zijn volk zegt: ‘Heilig moet u zijn, want Ik, de HEERE, uw God, ben heilig’, had Hij het niet alleen tegen individuen – tegen Mozes, Aäron of Jozua. Hij sprak zeker ook tegen hen, maar in Leviticus 19 vers 1 zien we dat God Mozes uitdrukkelijk de opdracht geeft om dit tegen de hele gemeenschap van de Israëlieten te zeggen. De wetten die Hij hun vervolgens gaf hadden alles te maken met relaties, gelijkheid, rechtvaardigheid en sociale interactie. Als deze mensen dus naar elkaar omzagen – naar de verlorenen en de onaanzienlijken, naar de vreemdelingen en de kinderen – zouden ze daarmee iets laten zien van het karakter van hun rechtvaardige en barmhartige Schepper.

Dat Israël niet beantwoordde aan deze hoge roeping is een van de belangrijkste aanklachten van God tegen het volk in het Oude Testament. Daarom verandert er op een gegeven moment iets: in Ezechiël 5 wordt Israël gesteld tot een negatief voorbeeld voor de omringende volken. De HEERE zegt dan tegen het volk: ‘Dit is Jeruzalem: Ik heb het te midden van de heidenvolken gezet met landen eromheen. (…) Ik zal u tot een puinhoop maken en tot smaad onder de heidenvolken die rondom u zijn, voor de ogen van ieder die voorbijgaat. Wanneer Ik over u strafgerichten voltrek in toorn, in grimmigheid en in grimmige bestraffingen, zult u gesmaad en gehoond worden door de heidenvolken die rondom u zij; u zult voor hen een waarschuwing en een reden tot ontzetting zijn. Ík, de HEERE, heb gesproken’ (Ezechiël 5:5, 14-15, naar de Engelse vertaling).

Herhaaldelijk zegt God in het boek Ezechiël dat Hij alles wat Hij met Israël doet, doet omwille van Zijn eigen naam. Dat wil zeggen: Hij doet dat opdat de waarheid over Hem bekend zal worden onder alle volken.

Kinderen van het licht

Zo is het ook Gods plan om door de kerk in het Nieuwe Testament heen een getuigenis te geven Wie Hij is. In Johannes 13 zegt Jezus dat de wereld zal zien dat we Zijn discipelen zijn als we elkaar liefhebben zoals Hij ons ook liefgehad heeft. En Paulus schrijft aan de gemeente van Efeze: ‘U was voorheen duisternis, maar nu bent u licht in de Heere; wandel als kinderen van het licht’ (Efeze 5:8).

Door te leven als christelijke gemeenschap leren we elkaar en de wereld om ons heen meer over God.

In ons persoonlijk leven als christen, maar in veel grotere mate in het gemeenteleven, laten we Gods licht van hoop schijnen in deze donkere wereld zonder hoop. Door te leven als christelijke gemeenschap leren we elkaar en de wereld om ons heen meer over God. Als we elkaar liefhebben, laten we iets zien van wat het is om God lief te hebben. Aan de andere kant geldt ook: ‘Wie zijn broeder, die hij ziet, niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben, Die hij niet gezien heeft?’ (1 Johannes 4:20).

In onze heiligheid laten we iets zien van Gods heiligheid. Onze zondige natuur en de wereld om ons heen moedigen ons aan tot een leven vol egoïsme en frustratie, maar wij zijn geroepen om mensen hoop te geven en om te laten zien dat er ook een andere manier van leven bestaat.

Predikanten en voorgangers, wat leert de wereld om ons heen van onze gemeente over God? Dragen we uit dat God Zich beperkt tot ons ras. Dragen we uit dat Hij de zonde door de vingers ziet en dat Hij ontrouw, kleinzielig gedoe en geruzie tolereert? Hebben we onze gemeenteleden geleerd om ernst te maken met de grote taak – het grote voorrecht – om de vitrine, de etalage, de reclametekst, de website te zijn waar Gods karakter wordt gepresenteerd?

Slecht getuigenis

Wat is dat een geweldig voorrecht en wat staan we daar vaak weinig bij stil! Als het lukt om meer mensen naar de kerk te krijgen, denken we op een of andere manier dat dat ons ontslaat van de verantwoordelijkheid voor de mensen die al jaren lid zijn. Maar wat gaat er op dit moment eigenlijk van die mensen uit? Hoe veel inspanning kan het kosten om ondanks het slechte getuigenis dat zij uitdragen het goede getuigenis te laten overheersen, het getuigenis van het werk van God in het leven van mensen die echt tot bekering zijn gekomen.

In de kerkelijke tucht gaat het uiteindelijk niet om genoegdoening of wraak. Dat is iets wat God toekomt en waar vergeven zondaren zoals wij ons niet mee bezig mogen houden (zie Deuteronomium 32:35 en Romeinen 12:19). Maar het is wel onze taak om tegenover anderen te getuigen van Wie God is. We zijn geroepen om in ons leven en ons gedrag een voorbeeld te zijn.

Het is de taak van de kerk om God te vertegenwoordigen door vóór heiligheid te zijn en tegen de zonde.

Heb je weleens opgemerkt hoeveel belang Paulus in zijn brieven hecht aan de vraag hoe een ouderling in de buitenwereld bekendstaat? Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, maar een ervan zal zeker zijn dat een ouderling de gemeente vertegenwoordigt tegenover de wereld. De hele kerk zal vast net als hij zijn. Daarom is Paulus ook woedend in 1 Korinthe 5. Heb je opgemerkt tegen wie Paulus zo’n scherpe toon aanslaat? Hij geeft geen uitbrander aan de man die een zondige seksuele relatie is aangegaan. In plaats daarvan bestraft hij de gemeente, die dergelijke zonden kennelijk tolereerde onder haar leden!

We weten dat sommige van onze mensen verdrietig genoeg in de zonde verstrikt zullen raken, zelfs als ze aanvankelijk een goede belijdenis hebben afgelegd. We geloven dat ten minste sommigen van hen zich uiteindelijk weer zullen bekeren en terugkomen. Maar we mogen nooit van een gemeente vragen dat ze hun gezamenlijke verantwoordelijkheid veronachtzamen. Het is de taak van de kerk om God te vertegenwoordigen door vóór heiligheid te zijn en tegen de zonde. Hier ging het Paulus uiteindelijk om in zijn scherpe vermaningen aan het adres van de Corinthiërs – hun gedrag had veel weg van de zonde van het afgodische Israël in het oude Testament.

Tolerantie

Vrienden, wat zou Paulus zeggen van jouw gemeente, of van de mijne? Hoeveel afwezigheid tijdens de diensten tolereren we uit naam van liefde? Hoeveel overspelige relaties of scheidingen op on-Bijbelse gronden staan we binnen onze gemeente toe zonder er iets van te zeggen? Terwijl we op die manier de boodschap overbrengen aan de mensen om ons heen: ‘Wij zijn helemaal niet anders dan jullie.’ Hoeveel ruzieachtige mensen geven we de ruimte om de gemeente te scheuren vanwege kleinigheidjes? En hoeveel valse boodschappen mogen er gebracht worden?

Geliefde broeder, of je dit nu leest als dominee, ouderling, leider, leraar of gewoon als gemeentelid, wees je bewust van de geweldige verantwoordelijkheid die op ons rust. Bedenk hoe we het getuigenis van God het best kunnen uitdragen – door de zonde in ons midden te negeren of door met zachtmoedigheid aan herstel te werken in de levens van hen die in de zonde gevangen zitten. Dat is ook wat Paulus ons in Galaten 6 vers 1 opdraagt. Wat zou de God die wij dienen beter weerspiegelen? Doet Gods barmhartigheid ooit afbreuk aan Zijn heiligheid in Zijn Woord? En in Zijn gemeente? Wat is onze taak in dit opzicht?

Wees je bewust van het voorbeeld dat je bent voor de wereld om je heen. God heeft een geweldig plan met Zijn volk, maar ook met Zijn wereld. Hij roept ons om dat te laten zien in woord en daad. Doen we dat? Moge God ieder van ons helpen om trouw te zijn aan deze grote roeping.

Het bericht De kracht van een goed voorbeeld verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Herken je dit?

Met het online event ‘Volhouden!?’ deelt SDOK drie inspirerende getuigenissen van vervolgde christenen die jou bemoedigen in het volgen van Jezus. En Geloofstoerusting zendt dit online event graag uit om je in de huiskamer alsnog in contact te brengen met deze inspirerende verhalen.

Inhoud en gasten

Het online event ‘Volhouden!?’ wordt gepresenteerd door Richard Groenenboom. Tijdens het event worden er drie verhalen van vervolgde christenen met je gedeeld. Ook wordt de verbinding gelegd tussen de getuigenissen en jouw situatie. Dit wordt gedaan met diverse gasten, onder wie ds. Paul Visser en ambassadeur Maartje Kok. Er is ook live muziek.

Praktische informatie

‘Volhouden!?’ is een online event dat op donderdag 9 juli om 20:00 wordt uitgezonden. Het online event duurt tot 21:00. Abonneer je op ons YouTube-kanaal zodat je een notificatie ontvangt wanneer de livestream start. Of meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang de link naar de livestream in je mailbox.

Het bericht Online Event | ‘Volhouders’ | 9 juli verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het persoonlijk getuigenis van dominee M.(Maarten) Ezinga wat we jaren geleden mochten filmen, delen we graag. “Niets uit mij, alles uit Hem!” … het past als een lijfspreuk op het leven van deze broeder.

Het bericht Niets van mij, alles van Hem! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat is christen-hedonisme?

Wat ik vanmorgen verkondigd heb, noem ik christen-hedonisme. Ik weet dat het woord hedonisme voor veel mensen een negatieve bijklank heeft, wat misschien ook zo zou moeten zijn, omdat het verwijst naar een werelds leven, zinnelijkheid, egoïsme, zelfzucht. Dat bedoel ik allemaal niet als ik het woord gebruik. Door er ‘christen-’ voor te zetten wil ik het woord omvormen. Jaren geleden, toen ik overwoog om de term te gebruiken, zocht ik het woord hedonisme op in mijn woordenboek van de middelbare school, een basiswoordenboek. De eerste definitie was: ‘een leven gewijd aan vreugde’, en ik dacht: dat is precies wat ik bedoel! Een leven gewijd aan het streven naar vreugde. Dat is waar ik het vanmorgen over had. De wereld bedoelt natuurlijk vreugde in geld, vreugde in succes, vreugde in macht… Maar als ik er christen- voor zet, doel ik op vreugde in God, zoals het in Psalm 16:11 staat: ‘In Uw aanwezigheid is volheid van blijdschap, in Uw rechterhand is vreugde, voor altijd.’ Dat bedoel ik ermee. Ik ben een pleitbezorger voor wat ik noem christen-hedonisme.

Zonden vanwege vreugde overwinnen

Ik spreek daar tijdens deze conferentie zo nadrukkelijk over, omdat mij verteld is dat het thema van de conferentie ‘heilig leven’ zou zijn, of, in de woorden van Filippenzen 2:15: ‘opdat u onberispelijk en oprecht zult zijn, kinderen van God, smetteloos te midden van een verkeerd en ontaard geslacht, waaronder u schijnt als lichten in de wereld.’ En ik dacht: de enige manier die ik ken om de zonden in mijn leven te doden, is door de kracht van een vreugde die erbovenuit stijgt. Zo zie ik de heiligmaking. Het heeft geen zin om alleen maar te zeggen: ‘Stop met zondigen.’ Dat werkt niet. Jij en ik doen zonden omdat het fijn voelt om te zondigen. Niemand zondigt uit plichtsbesef. Niemand zegt ’s morgens als hij opstaat: ‘Ik moet vandaag verplicht zonde doen.’ Dat zegt niemand. We zondigen omdat we dat prettig vinden. Het voelt fijn. Ik word er gelukkig van als ik zondig.

Hoe wil je dat met succes bestrijden? Door te zeggen dat geluk er niet toe doet? Natuurlijk doet dat er toe, dat zie je overal in de Bijbel. De reden dat ik hierover spreek is dat deze conferentie over heilig leven gaat, over licht en duidelijk zichtbaar zijn, radicaal christen-zijn in een heidense cultuur zoals die van jullie en mij. Ik geloof dat de sleutel is dat God ons op zo’n wonderlijke manier verandert in mensen die meer vreugde vinden in God dan in de zonde, dat we de zonden in ons leven kunnen overwinnen.

Een gelukkige vader

Laten we 73 jaar teruggaan. Ik ben geboren in het gezin van Bill en Ruth Piper, mijn ouders. Mijn vader was evangelist, mijn moeder huisvrouw; ik had één oudere zus. Het was een heerlijk, gelukkig, godvrezend, christelijk gezin. Ik had daar niets over te zeggen. is dat niet bijzonder? Het was 100 procent genade. Ik denk dat mijn vader de gelukkigste man was die ik ooit heb gekend – dat is nogal wat. En mijn moeder stond met vreugde achter hem terwijl hij door heel de Verenigde Staten trok om het Evangelie te verkondigen en mensen uit de duisternis tot het licht te leiden.

Ik heb mijn vader mijn hele leven bewonderd – hij is nu in de hemel – en heb hem nooit kwalijk genomen dat hij zoveel reisde. Toen ik opgroeide was hij misschien een derde van de tijd thuis; de rest van de tijd was hij onderweg om te preken, en ik heb hem dat nooit kwalijk genomen. De reden daarvan is waarschijnlijk dat mijn moeder het hem nooit kwalijk nam. Als mijn moeder boos geweest was, was ik misschien ook boos geweest. Mijn moeder hield van mijn vader. Ze hield van zijn bediening en stond er met haar hele hart achter. Ik kan niet ontkennen dat een van de belangrijkste redenen waarom ik hier 70 jaar later over blijdschap sta te spreken, is dat mijn vader de vrolijkste man was die ik ooit heb gekend. En hij hield van God met heel zijn hart.

Er was nog iets belangrijks dat ik van huis uit meekreeg. Alles was doordrongen van deze blijdschap. Kun jij je voorstellen dat je als kind achterin de auto zit op weg naar vakantie terwijl je ouders voorin zitten te zingen voor Jezus? Zingend in de auto, wat een voorrecht. Het tweede wat ik meekreeg was dit: zowel mijn vader als mijn moeder schreven brieven naar mij tijdens mijn studie, eerst aan de universiteit en de theologische school en later toen ik in Duitsland studeerde, en aan het eind van hun brieven schreven ze heel vaak: ‘Johnny, vergeet nooit: of je nu eet of drinkt, doe alles tot eer van God’ (1 Korinthe 10:31).

Op mijn achttiende ging ik uit huis om literatuur te studeren aan de universiteit, en in die tijd kon ik deze twee krachten: ik wil gelukkig zijn, mijn ouders zijn gelukkig, ik wil ook gelukkig zijn, en: ik wil ook God verheerlijken omdat de Bijbel zegt dat dat moet, niet met elkaar verenigen. Ik kon die twee dingen niet rijmen. Ik wist niet zeker of het echt goed was om gelukkig te willen zijn. Gelukkig zijn was prima als het je min of meer overviel, maar zou je ernaar mogen staan, mocht je ernaar verlangen? Ik wist het niet zeker. Ik wist dat ik naar dit ene moest verlangen: de eer van God, en ik wist dat ik niet kon stoppen om naar dat andere te verlangen. Je kunt niet stoppen met verlangen om gelukkig te zijn. God heeft dat verlangen in jullie allemaal gelegd, en dat is geen zondige aanleg. God heeft je zo gemaakt dat je gelukkig wilt zijn, en dat is iets goeds.

Je gebed vertelt alles

Maar goed, ik ging dus naar de universiteit, en aan het eind van de vier jaar aan de universiteit, was ik er nog steeds niet uit. Maar ik wist wel dat ik dit Boek wilde kennen en uit dit Boek wilde onderwijzen en preken, dus op mijn 22ste ging ik naar de theologische school in Californië, in Pasadena. In die drie jaar, van mijn 22ste tot mijn 25ste, tussen 1968 en 1971, veranderde mijn hele wereld. Mijn beeld van God, mijn opvatting over Zijn soevereiniteit, over blijdschap, over Zijn heerlijkheid. Ik weet nog goed wat ik tegen mijn vrouw zei – want ik was in 1968 getrouwd – ik weet nog goed wat ik tegen Noel zei, aangezien ons leven in die tijd op zijn kop stond door de dingen waar ik het straks over zal hebben. Ik zei: ‘Noel, je weet dat je wereld en je verstaan van God ondersteboven is gegaan, radicaal is omgeslagen, door de manier waarop je bidt.’ Ik wilde samen met mijn vrouw bidden – ik heb altijd samen met mijn vrouw gebeden, ik denk dat we daarom nog steeds getrouwd zijn, elke avond en elke morgen bidden we samen, maar o, hoe anders bad ik in die tijd. ‘Uw Naam worde geheiligd’ was niet langer een gedachteloos uitgesproken zinnetje. De bede die met stip op één moet staan, in elk gebed: ‘Maak Uw Naam groot! Maak Uw Naam groot in deze wereld. Uw Naam worde geheiligd.’ Drie mensen die mij sterk beïnvloed hebben kwamen mijn leven binnen: Daniel Fuller, C.S. Lewis en Jonathan Edwards. Daniel Fuller kennen jullie niet; hij was een van mijn professors. C.S. Lewis ken je misschien wel: de Britse christelijke schrijver; hij stierf overigens op precies dezelfde dag als John F. Kennedy. Jonathan Edwards was in de achttiende eeuw een predikant in Amerika. Ze hebben mij gigantisch gevormd. Ik zal uitleggen op welke manier.

We zijn te snel tevreden

In de herfst van 1968 stond ik in een boekwinkel aan de Colorado Avenue in Pasadena (Californië), Vrooman’s Bookstore, bij een enorme boekentafel. Ik pakte een klein blauw boekje op. Ongeveer zo groot, zo’n 60 pagina’s, met als titel ‘The Weight of Glory’, door C.S. Lewis. Ik heb al vaak gezegd: het zijn geen boeken die mensen veranderen, maar alinea’s. Deze alinea veranderde mij. Ik sloeg de eerste pagina op en las: ‘Het Nieuwe Testament zegt veel over zelfverloochening, maar niet over zelfverloochening als doel in zichzelf. We worden opgeroepen om onszelf te verloochenen en ons kruis op ons te nemen opdat we Christus zouden volgen. En bijna elke omschrijving ervan doet een appel op ons verlangen.’ Dat probeerde ik vanmorgen dus uit te leggen toen ik het over zelfverloochening had. Hij voegt daaraan toe: ‘Als in het denken van de moderne mens de gedachte postvat dat het verkeerd is om voor onszelf het goede te verlangen en daarop te hopen…’ – en zo was ik: ik was bang dat het verkeerd was om het goede voor mijzelf te zoeken, mijn geluk, mijn vreugde. Ik was bang dat dat verkeerd was. Ik hoorde dat niet te voelen. En hij zegt: Als die gedachte in mij heeft postgevat, ‘stel ik dat dit idee bij Immanuel Kant en de stoïcijnen vandaan komt. Het is erin geslopen en hoort niet bij het christelijke geloof.’ Dat trok mijn aandacht, want hij zegt dus: het verlangen om gelukkig te zijn is geen verkeerd verlangen, en degenen die zeggen dat het wel verkeerd is, worden beïnvloed door de stoïcijnen, niet door de Bijbel. Hij gaat verder: ‘Als we zien hoe onbekommerd er over een beloning wordt gesproken en welke duizelingwekkende beloning er beloofd wordt in het Evangelie, lijkt het erop dat onze Heere onze verlangens niet te sterk, maar te zwak vindt.’ Ik had nog nooit iemand horen zeggen: ‘John Piper, het probleem in jou leven als christen is niet dat je verlangens te sterk zijn; ze zijn te zwak!’ Ik kon niet geloven dat iemand zoiets zei, want ik had jaren gedacht dat het een probleem was dat ik zo verschrikkelijk graag gelukkig wilde zijn. Dat moest wel een verschrikkelijk verkeerd verlangen zijn. En hij zei: Nee, dat is niet het probleem. Jouw probleem is dat je met veel te weinig genoegen neemt. En hij eindigt met deze geweldige zin, die ik nooit vergeten ben: ‘Wij zijn halfhartige schepselen en verdoen onze tijd met drank, seks en ambitie, terwijl ons grenzeloze blijdschap wordt aangeboden, als een onwetend kind dat verder wil gaan met moddertaartjes maken in een achterbuurt omdat hij zich niet kan voorstellen wat het aanbod van een vakantie aan zee inhoudt. We zijn veel te snel tevreden.’ Dat is de diagnose die C.S. Lewis stelt over Nederland. Hij leeft niet meer, maar als hij hier naast me zou staan en ik zou hem vragen: ‘Geef mij de diagnose van het probleem van deze wereld in Nederland.’ zou hij zeggen: ‘Ze zijn veel te snel tevreden.’ En dat is ook zo. Als kinderen die hun tijd verdoen met moddertaartjes maken in een achterbuurt, ze zitten in de goot te spelen met water, en een man doet hen het aanbod van een vakantie van twee weken aan zee, en het kind zegt: ‘Nee dank u, ik zit hier best.’ Ze weten niet eens waar hij het over heeft. Dat is het probleem van deze wereld. We hoorden het vanmorgen vanuit Jeremia: je hebt de bron van levend water verlaten en putten gegraven in de achterbuurt. Ik had nog nooit iemand dat horen zeggen.

Welnu, mijn professor, Daniel Fuller, zette een complete lessenserie op rond deze zin: ‘wij zijn veel te snel tevreden.’

Gods heerlijkheid aanbidden

Nu nog twee stappen. Hoe zit het met de heerlijkheid van God, met het prijzen van God? Ik zat met mijn oren te klapperen toen ik hoorde wat Lewis zei in zijn boek ‘Reflections on the Psalms’: Wat overduidelijk is als het over prijzen gaat, of het nu om God of om iets anders gaat, was mij vreemd genoeg ontgaan. Ik zag het als een vorm van complimenten geven, instemming betuigen, eer betonen, maar ik had altijd over het hoofd gezien dat genieten spontaan uitloopt op prijzen. Overal in de wereld hoor je mensen dingen prijzen. Minnaars prijzen hun geliefden, lezers hun favoriete dichter, wandelaars de mooie omgeving, spelers hun favoriete spel, het weer wordt geprezen, wijnen, gerechten, acteurs, auto’s, paarden. Ik had altijd over het hoofd gezien dat mensen als ze spontaan iets prijzen waar ze waarde aan hechten, altijd spontaan proberen andere mensen over te halen om hen bij te vallen: Is ze niet lief? Het was heerlijk, toch? Vind je dat niet prachtig? Als de psalmisten alle andere mensen oproepen om God te prijzen, doen ze wat alle mensen doen als ze het hebben over dat waar ze waarde aan hechten, waar ze om geven. We zijn verheugd over dat waar we van genieten omdat de lofprijzing niet alleen uitdrukking geeft aan onze blijdschap, maar ze ook compleet maakt. Ze is de volvoering van onze blijdschap.’

Ik heb daar het volgende van geleerd: het is geen ziekelijk egoïsme van God als Hij je beveelt om Hem te prijzen. Als ik jullie zou bevelen om mij te prijzen, zou ik gek zijn. Slecht. Als God je beveelt om Hem te prijzen, is Hij liefdevol. En van Lewis leerde ik hoe dat kan. Hij zegt: als God het hoogste is wat er te genieten valt, en jij geniet van Zijn schoonheid, Zijn uitnemendheid, Zijn waarde, Zijn macht, Zijn wijsheid, Zijn genade, als je van Hem geniet en Hij beveelt je om daar uiting aan te geven, maakt die lofprijzing de blijdschap compleet, brengt ze tot volvoering. En dus heeft Hij je lief. Hij wil je blijdschap compleet maken, omdat Hij de enige plaats is waar dat kan. Dat was een enorme eye-opener voor mij: dat lofprijzing je blijdschap in God compleet maakt. Maar het was niet het wezen van de zaak. De kern, dat waar ik vanmorgen mee eindigde, is dat God het meest verheerlijkt (geprezen) wordt in jou, als jij het meest verzadigd bent in Hem. Lofprijzing is de volvoering van onze blijdschap, ze maakt de blijdschap compleet, maar blijdschap is ook het wezen van lofprijzing. In het Engels zeg ik het graag zo, omdat het zo mooi klinkt: prizing is the essense of praising (op waarde schatten is het wezen van lofprijzing). Je waardeert iets, je schat het op waarde, het verzadigt je. Dat is de kern, het wezen van lofprijzing. Anders zou prijzen hypocriet zijn. ‘Dit volk eert Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich ver bij Mij vandaan. Ze schatten Mij niet op waarde, ze zingen alleen maar liederen op zondagmorgen omdat dat hoort.

Dat was een ander belangrijk punt voor mij. Jonathan Edwards zette me op dat spoor, want hij zegt: ‘God verheerlijkt Zichzelf niet alleen door tot ons te spreken in ons hoofd, maar ook door tot ons te spreken in ons hart en door verheerlijkt te worden doordat wij ons in Hem verheugen.’ Nou, ik had nog nooit iemand zoiets horen zeggen. En dat gebeurde allemaal in die drie jaar. De gedachten en ontdekkingen in die drie jaar hebben mij voorgoed veranderd.

God maakt mij blij

We eindigen met nog één voorbeeld. Het laatste argument vanmorgen was dat God het meest verheerlijkt is in jou als jij het meest verzadigd bent in Hem. De eer van God hangt af van jouw streven naar vreugde in God. Dat is de kern. Het argument daarvoor was liefde: je kunt anderen niet liefhebben als je je blijdschap niet in God zoekt, want de liefde voor anderen is de overvloeiende blijdschap in God waardoor we de ander in nood tegemoet komen. Dus ik wil hiermee eindigen. Dat was het laatste waar ik niet uitkwam. Ik zag dat God verheerlijkt wordt als ik verzadigd ben in Hem, zoals mijn vrouw mij hoort zeggen: ‘Ik wil bij jou zijn, Noel.’ Dat is een eerbetoon aan haar. ‘Ik wil bij U Zijn, God. U maakt mij blij, meer dan wie dan ook.’ God wordt geëerd als ik dat zeg, als ik dat zo voel. Ik kon er van mijn leven niet bij hoe die verticale verzadiging op horizontaal niveau een liefhebbend mens van mij zou maken. Ik wist dat er in andere religies afbeeldingen zijn van mensen die met hun armen over elkaar en met gekruiste benen onder een boom zitten en een soort karma beleven terwijl ze de rest van de wereld naar de hel laten gaan. Wat kan mij dat schelen, ik ben gelukkig. Ik ben gelukkig in God. Het scheelt mij niets dat mensen lijden en sterven. Ik wist dat het zo niet kon zijn. Zo is de Bijbel niet. Dat kan niet. Maar hoe zit het dan?

Ik heb je vanmorgen één antwoord gegeven, hier is er nog eentje voor we afronden. Paulus sprak in Handelingen 20 met de ouderlingen van Efeze. Aan het eind van zijn toespraak, zei hij, in Handelingen 20:35: ‘Onthoud dit’ – hij zegt: ‘Onthoud dit’, niet: ‘Vergeet dit’. Sommige mensen zeggen: ‘Het mag niet je motief zijn dat je gelukkig wilt worden.’ Maar als dat waar was, zou Paulus zeggen: ‘Vergeet dit’. ‘Onthoud dit, het is zaliger om te geven dan om te ontvangen.’ Zaliger, gelukkiger, verzadigender, meer voldoening gevend, vreugdevoller om mijn leven te geven? Om te sterven voor anderen? Te lijden voor anderen? Je op te offeren voor anderen? Ja! Zeker! Wil je meer blijdschap? Sterf voor anderen, leef voor anderen. Dat staat hier. Het is zaliger, gelukkiger, het geeft meer voldoening als je jezelf weggeeft. Doe je armen niet over elkaar om onder je boom te zitten en te zeggen: U en ik, God, wij zijn gelukkig. Andere mensen kunnen me niets schelen. Dan zul je niet gelukkig zijn. Niet lang. Dat is geen blijdschap in God.

Blijdschap wil zich uiten

Ik ontdekte dus dat blijdschap in God iets heel speciaals is. Het verheerlijkt God niet alleen, het is ook een soort hogedruk binnenin mij: het wil naar buiten, het wil jou mee naar binnen trekken. Want het werkt zo: de blijdschap in God wordt groter als ik jou erin kan meekrijgen, zodat jouw blijdschap in God onderdeel wordt van mijn blijdschap in God. Om die reden ben ik naar Nederland gekomen. Ik wil gelukkiger worden. Ik zie jullie zitten; ik ken maar een handje vol mensen van jullie. En ik zou er heel blij van worden – ik word er heel blij van, ik ben nu al heel blij omdat ik met jullie over deze dingen kan spreken. Maar als ik zou horen dat God die paar woorden van mij heeft gebruikt om jou tot meer blijdschap in God te brengen, zodat je je leven zou willen geven voor de mensen hier in Nederland die God nog niet kennen, als ik dat zou horen van een handje vol van de 5000 mensen die hier zijn geweest, zou mijn blijdschap groter zijn. Dat is toch precies Johannes ook zegt? Mijn blijdschap is volkomen als mijn kinderen in de waarheid wandelen. En jullie zijn mijn kinderen niet, maar in zekere zin toch wel. Sommigen van jullie zijn ouder dan ik, maar de meesten niet. Ik weet niet of ik je ooit nog zal zien, hier op aarde, maar als God mij bewaart in het geloof – wat we denk ik nog gaan zingen, dat deden we gisteren tenminste wel – als God mij bewaart, als Hij me vasthoudt, en als Hij in jou een diepere, heerlijkere blijdschap in Hemzelf werkt met het oog op de wereld en Zijn eer, ben ik niet voor niets naar Nederland gekomen.

Laten we bidden. Vader, het is verder Uw werk. Ik heb alles gedaan wat ik kon in Uw kracht, en nu is het aan Uw Geest. Ik bid dat U geeft dat het begrepen wordt en dat de Geest krachtig zal werken om Christus aantrekkelijker, heerlijker, waardevoller en meer verzadigend voor te stellen dan wat dan ook in deze wereld. Ik vraag dit in Zijn grote Naam. Amen.

Het bericht ‘Hoe God me gelukkig maakte in Hem’ – De zoektocht van John Piper naar vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In het getuigenis dat ze uitsprak op een jongerenavond van Stichting Jij daar! vertelt ze over de geestelijke reis die ze heeft afgelegd. Een reis waarbij ze afscheid nam van God, Hem losliet en de wereld lief kreeg. Maar ook hoe God zij dank ze nu mag getuigen van een God Die haar bleef opzoeken en haar hart inwon voor Hem.

Terugkijkend op haar leven tot nu toe vallen er vijf grote redenen op waarom ze zolang bij God vandaan bleef. Die redenen deelt ze graag met jou, … zodat je gewaarschuwd bent en Gods liefdevolle nodiging tot Zijn redding en genade niet in de wind blijft slaan!

Het bericht ‘Vijf redenen die mij bij Jezus vandaan hielden’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Van onzekerheid naar vrede verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Een gevaarlijk gebed verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Als je niet veroordeeld wordt … verscheen eerst op Geloofstoerusting.