Is getuigenis iets waar veel te veel aandacht aan besteed wordt óf zou het belang hiervan juist veel meer onderstreept moeten worden? De ene christen vindt het super belangrijk, de ander besteedt het liever uit. Niet iedereen heeft tenslotte het talent van God gekregen om makkelijk te spreken, toch? En dan heb je ook nog de gevleugelde uitspraak ‘deel het evangelie, gebruik zo nodig woorden’. Volgens Laurens Pruis haat John Piper die uitspraak, maar waarom eigenlijk – en is het terecht?

Een podcast vol praktische handreikingen omtrent getuigen. ‘Begin bij je eigen familie en vrienden’, zo zegt Ilanah Pruis, ‘als je onder medechristenen al niet durft te delen wat je hebt meegemaakt of van God hebt geleerd, dan wordt het onder medestudenten al helemaal ingewikkeld.’

Het maakt volgens Ruard Ophoff een groot verschil hoe je de boodschap van Bijbel vertelt aan anderen. Snapt de ander ook echt wat je zegt – zelfs als je de Bijbel zo goed mogelijk probeert na te spreken? Ruard: ‘Je kunt in een gesprek zeggen: God is rechtvaardig, jij bent zondig – dus je hebt een probleem. Maar mensen begrijpen dan nog niet wat dat probleem is.’

Trouwens, wist je dat in de manier waarop jij een getuigenis geeft iets over jou zegt? Laurens: ‘In je getuigenis wordt snel duidelijk hoeveel waarde je hecht aan je eigen goed geformuleerde argumenten, … óf dat je het vooral moet hebben van Gods kracht en van de Geest van God Die harten inwint voor Hem.’

Deze podcast bespreekt het allemaal en nog veel meer!

Het bericht Je geloof delen – hoe doe je dat? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Getuigen: hoe leer ik dat? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als je een goed beeld wilt hebben van hoe de kerk er in de ogen van de wereld uitziet, denk dan aan Jezus voor Pontius Pilatus. Probeer jezelf eens voor te stellen dat je die ochtend toeschouwer was bij het rechtshuis van Pilatus. Je bent getuige van de interactie tussen Jezus en Pontius Pilatus. Wie leek er zwak en wie leek er sterk? Wie klonk er dwaas en wie klonk er verstandig? Wie van de twee leek het beste resultaat voor alle betrokkenen na te streven?

De stadhouder en de Heer

‘Bent u de koning van de joden?’ (Johannes 18:33).
‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld’ (Johannes 18:36).

Laat me niet lachen! Geërgerd wrijft Pilatus in zijn ogen.

Voor Pontius Pilatus was de man die voor hem stond een groot ongemak. In de agenda van de Romeinse stadhouder was niet opgenomen dat hij een of andere afvallige rabbijn moest verhoren die in problemen met het Sanhedrin was. En nog wel vroeg in de morgen! De raad wilde dat hij deze man schuldig zou verklaren aan verraad. Vandaag. Vóór het Pascha. Pilatus had een hekel aan deze druk. Zijn geduld barstte uit zijn voegen.

Hij had al eerder gehoord van deze controversiële Jezus, maar had er geen behoefte aan om zich met Hem bezig te houden. Jezus was gewoon weer een nieuwe Joodse mystieke rabbi. Sommigen beweerden dat Hij wonderbaarlijke krachten had. Maar er waren geen berichten dat Jezus de keizer afkeurde of opriep tot opstand tegen Rome. Hij bleek zelfs enkele Romeinse soldaten geïnspireerd te hebben, maar daaruit volgde geen bewijs van ontrouw.

Gemakkelijke uitweg

Het was niet zo dat Pilatus er moeite mee had om een Joodse onruststoker uit de weg te ruimen als dat nodig was. Maar deze situatie gaf hem een slecht gevoel. Jeruzalem stroomde vol met Paschafeestvierders – geen goed moment voor een politieke ‘wegruiming’. Waar Jezus Zelf niet had opgeroepen tot opstand, zou het executeren van Hem dat misschien wel doen. Hij was populair bij de landarbeiders, en de Joodse fanatiekelingen zouden ieder geschikt moment met beide handen aangrijpen.

Toch deed Jezus Zijn eigen zaak geen goed. Had hij helemaal geen politiek verstand? Door te vragen: ‘Bent u de koning van de joden?’ bood Pilatus Hem in wezen een snelle uitweg van de executie aan. Het enige wat Jezus hoefde te geven was een paar snelle, duidelijke ontkenningen en Hij zou Zich van de klauwen van Rome verlost hebben. Het Sanhedrin zou hun eigen probleem moeten oplossen en de stadhouder zou het belangrijke werk van zijn dag kunnen voortzetten.

Maar het antwoord van Jezus – ‘Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld’ – maakte de onnodige situatie alleen maar erger. ‘Kom op, man. Als U niet wilt sterven, heb het dan niet over een Koninkrijk – denkbeeldig of niet – tegenover de Romeinse stadhouder!’ Nu werd Pilatus gedwongen om verder te onderzoeken.

Wie was er nu waanzinnig?

‘Pilatus dan zei tegen Hem: ‘U bent dus toch een koning? Jezus antwoordde [terecht]: U zegt dat Ik een Koning ben. Hiervoor ben Ik geboren en hiervoor ben Ik in de wereld gekomen: om voor de waarheid te getuigen. Iedereen die uit de waarheid is, geeft aan Mijn stem gehoor’’ (Johannes 18:37).

Pilatus schampert cynisch. Precies wat hij dacht: een Joodse geheimzinnige met Zijn hoofd in de wolken. Waanideeën? Absoluut. Maar een echte politieke bedreiging voor Rome of iemand anders? Absoluut niet. Jezus was een Koning van de Waarheid Wiens Koninkrijk bestond uit onderdanen die bereid waren naar Zijn stem te luisteren. Pilatus dacht dat zij nooit genoeg zouden zijn voor een opstand. Plus, Jezus’ dienaren wilden niet vechten tegen wereldse machten (Johannes 18:36). Dit was religieuze waanzin, geen verraad. Jezus hoefde niet gedood te worden.

Toen had Pilatus een idee. Er was een manier om uit deze puinhoop te komen, een manier om Jezus vrij te laten, zodat Rome er welwillend uitzag, het Sanhedrin geen gezichtsverlies leed, en de Joodse massa’s zouden worden gesust: de vrijlating van de Pascha-gevangene! Toen hij opstond om het idee aan de Joden voor te leggen, zei hij sarcastisch tegen de Koning der Waarheid: ‘Wat is de waarheid?’ (Johannes 18:38).

De wereld en de kerk

Die morgen, zittend in zijn rechthuis, had Pilatus het volledige gezag van het Romeinse Rijk achter zich. Jezus leek niemand te hebben; Hij stond daar ‘veracht en de onwaardigste onder de mensen’ (Jesaja 53:3).

De woorden van Pilatus moeten redelijk geklonken hebben, gezien de context. Jezus’ woorden moeten waanzinnig en vreemd geklonken hebben. Pilatus leek een politiek pragmatische koers te volgen die een onrechtvaardige executie zou afwenden, die de Joodse raad wel zou frustreren maar niet vervreemden, en de burgerlijke vrede in Jeruzalem zou bewaren. Jezus leek op onverklaarbare wijze niets te doen om de kruisiging te vermijden.

Maar met het voordeel dat wij hebben om terug te blikken, zien we dat Jezus sterk was en Pilatus zwak: Pilatus oefende alleen gezag uit dat hij van God had ontvangen (Johannes 19:11). We zien dat Jezus wijs was en Pilatus dwaas: de stadhouder vond de woorden van Jezus alleen onbegrijpelijk omdat hij ze hoorde als een ‘natuurlijk mens’ (1 Korinthe 2:14). En we zien dat Jezus, niet Pilatus, wist wat het beste resultaat zou opleveren voor alle betrokkenen: Pilatus had geen idee van de vrede die Jezus nastreefde voor miljarden, omdat hij alleen maar de vrede van de stad wilde bewaren.

Dit is de positie van de kerk in de wereld. Hoewel God Zijn volk als een ‘Jozef’, een ‘Daniël’ en als degenen ‘die van het huis van de keizer’ zijn (Filippenzen 4:22) zal plaatsen zodat ze invloed op de regering hebben. Toch zal de kerk niet de macht van de wereld hanteren. Ze zal op de zwakke plaatsen staan, waarheden zeggen die voor de wereldse autoriteiten waanzinnig klinken, en doelen nastreven die verkeerd begrepen en geïnterpreteerd zullen worden. Maar haar positie zal in werkelijkheid sterk zijn, omdat ‘het dwaze van God wijzer is dan de mensen en het zwakke van God sterker is dan de mensen’ (1 Korinthe 1:25).

Jullie zullen Mijn getuigen zijn

Zoals Jezus getuigde tegenover het gezag in Zijn tijd op aarde, en zoals Paulus getuigde tegenover het gezag in zijn tijd (en er gezegd werd: ‘U bent buiten zinnen, Paulus!’ (Handelingen 26:24), zo vertelt Jezus ons: ‘u zult Mijn getuigen zijn’ (Handelingen 1:8). Voor sommigen van ons zal dat letterlijk betekenen ‘voor stadhouders en koningen geplaatst worden omwille van Mij’ (Markus 13:9).

Maar of we nu geroepen zijn om voor regeringsfunctionarissen, collega’s, buren of familieleden te staan, wat we te zeggen hebben zal in de directe context vaak vreemd klinken. We zullen voelen hoe dwaas het voor hen klinkt, en we zullen voelen hoe ogenschijnlijk zwak onze positie is.

Dan moeten we ons Jezus voor Pilatus herinneren. Het gaat er niet om hoe de dingen eruitzien en klinken in het ongemakkelijke of zelfs doodserieuze moment. Waar het om gaat is dat we trouw zijn aan de waarheid – zelfs als die stoutmoedig klinkende bewering alleen maar een cynisch en schampere taal uitlokt. Wat uiteindelijk van belang is, is wat God in en door dat moment doet. En dat wordt vaak pas achteraf gezien.

Het bericht Gelovigen lijken dom – nóg wel! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is de boodschap van het Evangelie en dit is wat we delen. Helaas zijn we geneigd over evangelisatie te denken in termen van onze bekwaamheid om discussies te winnen, anderen te overtuigen, mensen te manipuleren en tot bepaalde reacties te brengen. Dat is onze taak niet. Onze taak is het Evangelie uit te leggen. Onze taak is Christus te verheerlijken. Onze taak is zondaren te vertellen dat ze in gevaar zijn, en dat er goed nieuws is omdat God gezorgd heeft voor een antwoord in de Persoon en het werk van Jezus Christus. Dit is de eenvoud van het Evangelie dat we met anderen delen.

Het bericht Het Evangelie delen is makkelijker dan we denken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De bovenstaande gedachte stond centraal tijdens het SDOK-Predikantensymposium op vrijdag 9 november 2018 in Nijkerk. Hoe raakt bovenstaande gedachte de situatie in Nederland? Als kerk komen we steeds meer in de marge. Is het verlies wanneer de druk op het christelijk getuigenis binnen het publieke domein groter wordt, of biedt het juist kansen?

Getuigen

Hoofdspreker op het symposium was de Tsjechische Petr Jasek. Jasek is voormalig regiodirecteur Afrika van een zusterorganisatie van SDOK. Petr kwam begin vorig jaar vrij nadat hij ruim een jaar gevangen had gezeten in Sudan, waar hij zijn cel moest delen met IS-strijders die hem martelden.

In dit getuigenis vertelt Petr hoe de Heere deze tijd gebruikte voor Zijn Koninkrijk en hoe veel medegevangenen tot geloof kwamen.

Het bericht Getuigen in een gevangenis (Sudan) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onbekend land

Het was Abram. Ineens had de beste man een stem gehoord, die hem vertelde: ‘Ga uit je land, uit je familiekring, uit het huis van je vader, naar het land dat Ik u wijzen zal.’ En Abram vertrok. Omdat God het gesproken had.

Ik voel me een beetje een Abram, nu ook ik ben vertrokken naar een ver en onbekend land. Het was als een grap begonnen, en de grap was zo goed, dat we er zelf in zijn gaan geloven. Inmiddels zijn vele e-mailtjes, telefoontjes, kaartjes, ritjes en bezoekjes aan de ambassade achter de rug. Zelfs de vlucht, wat centiliters lokaal bier en een Zuid-Afrikaanse hamburger behoren tot de verleden tijd.

Sterrenhemel

Onlangs keek ik in Nederland naar de sterrenhemel. Waar ter wereld ik ook ben, ik zit altijd onder dezelfde sterrenhemel. Onder het tapijt met duizend lichtjes. En waar ter wereld ik me ook bevind, ik verkeer altijd onder het toeziend oog van de Hemelse Vader. ‘Nam ik vleugels van de dageraad, woonde ik aan het einde van de zee, ook daar zou Uw hand mij leiden en Uw rechterhand mij vasthouden.’

Het hele leven is een reis. We trekken van berg naar berg, soms door een onvermijdelijk diep dal. Rozen van vreugde, en doornen van dood staan soms naast elkaar langs ons pad. Soms ‘wandelen we in het licht van ’t Goddelijk aanschijn voort’, en ‘verblijden we ons de hele dag in Zijn Naam.’ Maar soms steelt de nacht zoveel licht, dat we ons pad niet eens kunnen vervolgen. We zitten op de grond, wachtend op een paar nieuwe stralen hoop.

Maar altijd onder dezelfde sterrenhemel. Altijd onder het toeziend oog van de Hemelse Vader. ‘Op bergen en in dalen, ja, overal is God!’ Hij baant soms wegen die we niet begrijpen, maar die tóch Zijn wegen zijn. Anderzijds toont Hij ons soms plekjes, die we niet voor mogelijk hadden gehouden.

Het leven is een reis. Een reis onder het tapijt met duizend lichtjes. Alsof elk van die sterren jou en mij vertellen wil: ‘Ik, God, ben altijd en overal dezelfde.’

‘O’, zo luidt mijn gebed dan:

‘Laat ons dan in ’t duister,
óók zo’n lichtje zijn.
Jij in jouw klein hoekje,
en ik in ’t mijn.’

Het bericht Het tapijt met duizend lichtjes verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat heeft getuigen met geestelijke groei te maken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Getuigen van de feiten verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bid of God je wil gebruiken om te evangeliseren in woord en daad.

Het bericht Het Evangelie delen met de buurman verscheen eerst op Geloofstoerusting.