Op een dag kwamen vrienden ons bezoeken in Irak en we namen ze mee naar de burcht. We liepen naar het Gemstone Museum en daarna naar de museumwinkel. De eigenaar kwam op me af met een paar kristallen in zijn hand. Na een beleefde woordenwisseling zei hij tegen mij: ‘Veel Europeanen denken dat je innerlijke vrede kunt bereiken als je deze kristallen tegen je borst houdt.’ Vol verwachting reikte hij de kristallen aan.

Hij leek te denken dat ik een van die eigenaardige Europeanen was die zulke onzin zou kunnen geloven. Ik wist dat hij me iets probeerde aan te smeren, dus ik onderzocht de kristallen en zei dat ze mooi waren. Toen rolde ik met mijn ogen en zei: ‘Ik denk niet dat je innerlijke rust krijgt van een steen.’ Hij rolde ook met zijn ogen en we glimlachten allebei. Het was duidelijk dat we het eens waren over stenen en innerlijke vrede.

En dat was het.

Gemiste kansen

Het drong pas later tot me door hoe erg ik het had verpest! Als je dit leest, ben je me al ver voor. Je hebt al gedacht aan de dingen die ik had kunnen zeggen, had moeten zeggen. ‘Mag ik je vertellen waar ik rust vind?’ Of: ‘Hé, ik ken een steen die wel vrede brengt. Weet je hoe de Bijbel Jezus noemt?’ Of: ‘Ik weet nog dat ik geen vrede kende, maar heb ik dat wel.’ Je kunt nog meer dingen bedenken die ik had kunnen zeggen.

Maar ik zei niets. Ik nam genoegen met een glimlach, een grapje en ik vertrok.

Waarom ben ik zo langzaam wat betreft evangelisatie? Waarom ben ik zo goed in het achteraf bedenken wat ik had moeten zeggen? Daar zijn eigenlijk veel redenen voor. Maar voordat ik antwoord geef, laat me wat gedachten delen die het resultaat zijn van het jarenlang herhalen van dezelfde fouten.

Het is niet echt evangelisatie

Ten eerste: wat is evangelisatie eigenlijk? Ik schaam me om te zeggen dat het me dertig jaar heeft gekost om tot een goede definitie te komen:

Evangelisatie is het prediken of onderwijzen van de boodschap van het evangelie met het doel om te overtuigen of bekeren.

Let op de vier aspecten van deze definitie. Ten eerste is het niet echt evangelisatie als je het evangelie niet verkondigt door het uit te leggen, te onderwijzen, te prediken of op een andere manier onder woorden te brengen. Dat is omdat je, wanneer je alleen maar bezig bent met het doen van goede daden zonder de boodschap onder woorden te brengen, enkel bezig bent met jezelf te verhogen – en niet Jezus.

Ten tweede is het niet echt evangelisatie als je het niet hebt over de boodschap van het evangelie. Wat is het evangelie? Het evangelie is de boodschap van God Die ons naar redding leidt. Deze evangelieboodschap beantwoordt drie grote vragen: Wie is God? Wie ben ik voor Hem? En welke invloed heeft het leven en de uitspraken van Jezus op mijn leven?

Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst.

Ten derde is het niet echt evangelisatie als het niet het juiste doel voor ogen heeft. Het is niet alleen informatieoverdracht – een evangelie-kopie van de ene harde schijf naar de andere. Evangelisatie gebeurt bewust en is doelgericht. We zijn altijd bereid om een reden te geven van de hoop die in ons is (1 Petrus 3:15), omdat we willen dat deze persoon dezelfde hoop krijgt die in ons is.

Ten vierde is het niet echt evangelisatie als het doel ervan niet is om te overtuigen of te bekeren. Zoals Paulus in 2 Korinthe 5:11 zegt ‘bewegen wij de mensen tot het geloof’.

Zonder deze vier dingen zijn we niet echt aan het evangeliseren. Ik zeg niet dat je slecht of onchristelijk bent als je sommige aspecten nalaat; je doet waarschijnlijk geweldige, behulpzame dingen. Het is alleen geen evangelisatie.

Bewezen manieren om angst te overwinnen

Dus waarom ben ik zo langzaam om te spreken, lijk ik een lamme tong te hebben als het gaat om evangelisatie? Waarom ben ik zo’n lafaard? Angst. We zijn bang voor afwijzing. We zijn bang om dom over te komen, omdat we niet weten wat we moeten zeggen. We zijn bang om andere mensen een ongemakkelijk gevoel te geven. In het Midden-Oosten ben ik soms bang om naar de gevangenis te gaan – of erger.

De meesten van jullie die dit lezen maken zich geen zorgen over de gevangenis (nog niet tenminste), dus laten we dat voor het moment van tafel halen. En trouwens, het is ook nog eens zo dat ik het Koerdische volk in Noord-Irak de meest innemende, geboeide en bereidwillige mensen van de wereld vind om mee over geestelijke zaken te praten – waardoor het me nog meer frustreert dat ik mijn kans met de winkeleigenaar liet lopen. Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst – in het bijzonder wat de Bijbel onze ‘mensenvrees’ noemt (Spreuken 29:25).

Als jij, net als ik, moeite hebt om over Christus te spreken wanneer de gelegenheid zich voordoet, dan zijn hier drie manieren waarop ik heb geleerd om mijn angst voor mensen te bestrijden.

1. Dood het gewoon

Als je een schorpioen in de slaapkamer van je kind vindt, stel je het probleem niet uit tot de volgende dag. Je doodt het direct en met overgave. Dood je angst voor mensen zoals je een schorpioen zou doden.

De manier om onze mensenvrees te doden is door meer van God te gaan houden – om zoveel van Jezus te houden en wat Hij voor ons heeft gedaan dat we overal en altijd voor Hem zullen leven. Dit is de manier om onze angst voor mensen te doden. Evangelisatie gebeurt op de meest natuurlijke manier, niet wanneer we onszelf hebben opgepept met motiverende preken over evangelisatie, maar wanneer we zo verliefd zijn geworden op Jezus dat het evangelie uit ons stroomt. Omdat we zo graag praten over degenen van wie we houden.

2. Sterf aan perfectionisme

Evangelisatie zullen wij nooit volledig gevormd en perfect kunnen uitoefenen. Het is gevoelige communicatie over diepe dingen, met enorme vertakkingen voor het leven van de mensen waar we mee spreken. Het vergt inspanning, oefening en planning. Zelfs na inspanning, oefening en planning is het niet perfect. Negenennegentig procent van de tijd dat ik mijn geloof deel bedenk ik achteraf dingen die niets meer dan flaters, mislukkingen en gewoon ongemakkelijke fouten waren.

Maar onhandig is beter dan zwijgen (het is ook beter dan glad en ingeblikt). Ik verheug me enorm over het feit dat God tevreden is met de gênante momenten waarin we vertellen wat Hij voor ons betekent.

Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie.

Trouwens, hoeveel mensen zijn er wel niet tot geloof gekomen door een of andere gekke en gênante evangelisatie-poging? Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie. Hij neemt onze inspanningen om ons geloof te delen in Zijn handen en gebruikt ze om de eeuwigheid van anderen te veranderen.

3. Deel het evangelie als een gezin

Er was een tijd dat ik dacht dat het een laffe uitvlucht was om mensen mee naar de kerk te nemen. ‘Echte evangelisten hebben de kerk niet nodig’, dacht ik. Ik denk dat niet meer. Als de kerk doet wat de kerk zou moeten doen – het Woord prediken, van elkaar houden, eenheid in de Geest nastreven, onze vreugde in God verdiepen, voor alles het evangelie als basis nemen – dan is die familie de krachtigste getuige die we hebben.

Breng je vrienden naar de kerk. Praat met hen over de preek als de dienst voorbij is. Of spreek de mensen aan die naar de kerk zijn gekomen met het doel om te zien waar ze staan wat betreft Jezus.

Wanneer we alle angsten overwinnen die we tegenkomen in evangelisatie – de dodelijke angst voor mensen verslaan, sterven aan onze faalangsten en beginnen met het uitnodigen van mensen naar onze kerken – liggen er diepe vreugden aan de andere kant van de ongemakkelijke gesprekken waar we vaak zo bang voor zijn.

Het bericht Onhandig is beter dan zwijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nu even eerlijk.

Jij en ik. Zal ik beginnen? Ik val dan meteen maar met de deur in huis.

Nee, geloven is zeker niet altijd gemakkelijk. Geloven kost strijd. Ja, ik heb ook wel eens mijn twijfels bij hoe en wat ik geloof. Ja, ik denk soms ook dat het een stuk makkelijker is om niet te geloven. En nee, ik heb de wijsheid niet in pacht. Geen enkele christen. Wat dat betreft verschillen wij -gelovige en niet-gelovige- eigenlijk niets. Het enige verschil is dat ík er Één heb ontmoet, Die de wijsheid wél in pacht heeft. Overigens zou Hij ook graag met jóu kennis maken.

Geef ik je soms het gevoel dat wij als christenen beter zijn? Sorry daarvoor.

Moet ik verder gaan? Vooruit, ik geef toe: ik heb ook niet alle antwoorden. Ik snap soms ook niets van wat er allemaal in de wereld gebeurt. Ik denk ook wel eens: ‘God, waar bent U nu?’ Wat dat betreft lijk ik eigenlijk best op jou. Wij -als christenen- doe soms net alsof wij alle antwoorden hebben, maar vandaag geef ik toe: daarmee houden we onszelf voor de gek. Echter,jij, als niet-christen, hebt de antwoorden ook niet. Niemand. Ik denk dat slechts één ding ons hierin onderscheid. Ík ken Iemand die de antwoorden wél weet. Soms laat Hij een antwoord zien aan degene die het Hem vragen, maar even vaak ook niet. Maar vragen stellen mag altijd en dat doe ik dan maar. Dat lucht op, man!

Nog een dingetje dan. Ik beken: als christen ben ik geen haar beter dan je. Geef ik je soms het gevoel dat wij als christenen beter zijn? Sorry daarvoor. Ik maak namelijk dezelfde fouten als jij, probeer ze te voorkomen, maar sla vervolgens een dag later dezelfde plank weer volledig mis. ‘Zonden’ noemen wij, christenen, dat. Het verschil tussen jou en mij is, denk ik, dat ík die fouten bij Iemand breng. Enerzijds om er vergeving voor te krijgen, anderzijds om te leren hoe het wel moet. Jezus heeft ons namelijk een voorbeeld gegeven. Je zou eens bij Hem langs moeten gaan. Het kan eenvoudig weg door je ogen dicht te doen en je handen te vouwen: ‘Jezus, toon mij eerst wie Ú bent, maar vervolgens ook wie ík moet zijn.’

Is je leven echt zo denderend als dat je voordoet?

En nu jij. Is je leven echt zo denderend als dat je voordoet? Met wie bespreek jij al je lastige vragen of dat nare gevoel vanbinnen? Waar breng jij je stomme fouten heen? Aan wie vertrouw jij je diepste geheimen toe? En nog wat: baal je er soms niet van, dat jouw leven slechts het doel kent om er hier het beste van te maken; en daarna niks? Als je iets zoekt, maar niet weet wát, waarom zoek je dan eigenlijk? Waar komt die zoektocht naar het onbekende uit voort? Laat het me weten!

En dan niet de succesverhalen.

Nu even eerlijk.

Het bericht Nu even eerlijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

John Piper: Ik ben 74 jaar oud en dat betekent dat ik oud genoeg ben om jouw opa en misschien wel je overgroot-opa te zijn. Mijn naam is John Piper. Je mag me ook ‘Pastor John’ noemen. Ik wil een moment met je praten over het coronavirus – die ziekte die de levens van alle mensen over de hele wereld verandert. En ik wil het ook met je hebben over God, over Jezus en over jou. Wat heeft het coronavirus te maken met jou, met God, en met Jezus? Ik hoop dat je daar een paar minuten naar wilt luisteren.

Het coronavirus is niet de baas

Wat het coronavirus zo ongewoon en gevaarlijk maakt, is dat je het kunt krijgen door bij mensen te zijn die het hebben, terwijl je dat niet aan ze merkt. Dat maakt het virus heel gevaarlijk en blijft iedereen zo veel mogelijk binnen om op die manier te proberen het virus te stoppen. Het is ook gevaarlijk omdat het tien keer ernstiger is dan de gewone griep. Onze regering is erg bezorgd omdat misschien wel één, twee of drie op de honderd mensen die ziek worden uiteindelijk daar ook aan sterven.

Dat klinkt misschien niet als heel veel: één of twee op de honderd mensen. Maar het betekent dat wanneer er bijvoorbeeld bij mij in de stad – Minneapolis – honderdduizend mensen ziek worden (wat niet onwaarschijnlijk is), dat er duizend of zelfs twee of drie duizend mensen sterven. Dus als je er zo over denkt, en als het virus zich heel erg verspreid, dan gaan er veel mensen sterven die dat helemaal niet hadden verwacht.

Jezus is machtiger dan welke ziekte dan ook.

Nu moet je je realiseren dat de Bijbel het Woord van God is. En de Bijbel leert ons dat God sterker is dan het coronavirus. Ik hoop dat je dat gelooft. We weten dit zeker omdat er in Matthëus 4:24 staat: ‘En zij brachten bij Hem allen die er slecht aan toe waren en door allerlei ziekten en pijnen bevangen waren (…) en Hij genas hen.’ Jezus is machtiger dan welke ziekte dan ook. Het is zelfs zo dat de Bijbel ons steeds weer vertelt dat God de wind, regen, sneeuw, donder, planten, het gras, de sprinkhanen, vliegen, kikkers, muggen, wormen, walvissen, vogels en al het andere beveelt. Hij beveelt hen waar ze naar toe moeten, wat ze moeten doen en ze doen ook wat Hij zegt. Ze moeten wel; Hij is immers God. Ze doen altijd wat Hij zegt. God maakte de hele wereld en alles wat daarin is. Hij houdt de wereld in Zijn handen en Hij doet wat Hij wil doen in de wereld en met de wereld.

Dat kun je ook lezen in de brief van Paulus aan de Efeziërs. Daar schrijft Paulus dat God ‘alle dingen werkt’ – dus ook het coronavirus- ‘overeenkomstig de raad van Zijn wil’ (Efeze 1:11). Dat betekent dat er niemand boven God staat om Hem te vertellen wat Hij moet doen. Hij is de hoogste. Hij is de machtigste Beslisser ter wereld. Niemand kan God dwingen iets te doen wat Hij niet wil. Hij maakte de wereld, Hij onderhoudt het ook. En Hij doet ermee en erin wat Hij wil. Het valt nooit uit elkaar en doet altijd en alles wat Hij wil.

Gods volmaakt wijze plan

Ik hoop dat je nu vraagt – en je mag dat ook vragen zolang je dat nederig vraagt en ook echt Gods antwoord wil horen – ‘Maar waarom is er dan een coronavirus? Waarom neemt U, God, Jezus, het alstublieft niet weg, want U kunt dat toch?’ En dat is waar. Hij kan het. Hij is God en het coronavirus is dat niet. Het coronavirus is niet sterker dan Jezus. Jezus zou het weg kunnen nemen door alleen maar met Zijn vingers te knippen. Hij heeft een tijd besloten wanneer Hij het coronavirus wegneemt en die tijd komt ook. Het kan zelfs binnen een dag gebeuren. Wij weten niet hoe en wanneer dat zal gebeuren, dat weet God.

Het coronavirus is niet sterker dan Jezus.

Dus, waarom is het virus er dan? Waarom neemt God het niet gewoon meteen weg? Dit is het antwoord: Hij heeft er wijze bedoelingen mee. God is volmaakt wijs. Dat betekent dat Hij precies weet wat het beste is. Dat is Zijn wijsheid. Als je altijd weet wat het beste is om te doen dan ben je een wijs persoon. En God is volmaakt in Zijn wijsheid. Hij weet wat er moet gebeuren: Hij weet zowel hoe het gebeuren moet als wanneer.

Omdat God volmaakt wijs is en alles weet – Hij weet zo ongelooflijk veel meer dan wij weten – past alles wat Hij doet en alles wat Hij laat gebeuren in het volmaakt wijze en goede plan dat Hij heeft. Wij kunnen niet het hele plan zien. Maar we kunnen er wel íets van zien. Laat me je wat voorbeelden uit de Bijbel geven, zodat je kan zien dat God een plan heeft met het coronavirus.

1. Jezus zei in Lukas 13:1-5 dat dingen zoals het coronavirus gebeuren, zodat de mensen in de wereld die niet in Jezus geloven, wakker zouden worden, zich zouden bekeren. Dat ze nadenken over God en Jezus, over de hemel en de hel, over verlossing en het belang van vergeving, en dat ze zich tot Jezus moeten bekeren en gered kunnen worden. Dat is één van de dingen die Hij nu doet.

2. Paulus zei dat dingen zoals het coronavirus gebeuren zodat mensen stoppen met op zichzelf te vertrouwen en leren om op God te vertrouwen. Heel veel mensen denken – volwassenen en kinderen – dat ze veel slimmer zijn dan ze in werkelijkheid zijn. Dat ze veel sterker zijn en alles onder controle hebben. ‘Ik ben de baas over mijn hart.’ Flauwekul! Je bent niet de baas over je hart; God is de baas over je hart. En die trots moet gebroken worden. Als dit gebroken moet worden door het coronavirus dan doet God dat. In deze wereld hebben we een hele hoop arrogante leiders die nederig gemaakt moeten worden. Als het coronavirus hiervoor nodig is, zal God het daarvoor gebruiken. God wil dat we beseffen dat Hij de touwtjes in handen heeft. Dat we op Hem moeten vertrouwen en niet op ons eigen kunnen en intelligentie.

3. Het derde wat God aan het doen is, is dit: De Bijbel zegt dat dingen zoals het coronavirus zullen gebeuren om ons te laten zien dat we misschien meer van dingen houden dan van God. We houden misschien meer van andere mensen dan van God. Maar niets in de wereld is belangrijker dan dat we Jezus méér liefhebben dan onszelf of onze naasten (Mattheüs 10:37-39). Het coronavirus laat dus zien waar mensen het meest van houden.

Onze Redder maakt ons moedig

God heeft de leiding over het coronavirus, Hij weet wat Hij doet, Hij is volmaakt goed en volmaakt wijs. En hier is het échte goede nieuws wat de hele wereld moet horen. Ik hoop dat je met je vrienden het nieuws zult delen dat Jezus, Gods enige Zoon, in de wereld kwam en stierf zodat als we op Jezus vertrouwen God ons nooit zal straffen vanwege onze zonden. Hij zei dat de straf die jij en ik verdienen vanwege onze zonden – op Jezus is gelegd.

Als we op Jezus vertrouwen – als we Jezus aannemen, Jezus omarmen als onze Zaligmaker, onze Gids en onze Schat, Degene Die we echt liefhebben – dan hoeven we nooit bang te zijn voor God. We hoeven nooit en te nimmer bang te zijn voor Gods straf. Dat is geweldig! Dit betekent dat we nooit bang hoeven te zijn om te sterven – niet aan het coronavirus, maar ook niet aan iets anders – want toen Jezus stierf en opstond uit het graf veranderde Hij de dood van straf naar een doorgang naar eeuwige blijdschap met Hem.

Wat betekent dit dan voor jou? Wat het betekent? Je hoeft niet bang te zijn voor het coronavirus. God is sterker dan het coronavirus en als je Zijn Zoon Jezus vertrouwt, zal God alles voor je laten meewerken ten goede. Wees dus moedig. Wees niet moedig omdat jij sterk bent; want dat is trots. Al die tv-helden, ze zijn allemaal trots. Ze baseren hun kracht niet op God; ze baseren het op iets wat ze zelf denken te hebben. Wees niet zoals hen, want je bent niet zoals hen en je bent niet sterk. Je bent zwak. Wees moedig omdat je een grote Redder hebt. Je beste Vriend, Jezus, je Zaligmaker en Heere. Hij is sterk – sterk genoeg om alles – inclusief het coronavirus – voor jou mee te laten werken ten goede (Romeinen 8:28).

Vertrouw altijd op Hem

Toen ik predikant was, leerde ik de kinderen in onze kerk een kort gedichtje. Het is speciaal voor kinderen die in Jezus geloven. In al die jaren zeiden honderden van hen het gedichtje op. Ik wil het jou ook graag leren en dan ronden we deze podcast af. Ik zal het één keer zeggen en dan zeg jij het de tweede keer samen met mij, oké?

Het gaat gedichtje gaat zo:

When things don’t go the way they should,
God always makes them turn for good.

Misschien zullen we elkaar een keer ontmoeten. Ik weet het niet. Maar vertrouw Jezus wat er ook gebeurt. Je zult er nooit spijt van hebben.

Tony Reinke: Dat was geweldig, ‘Pastor John’. We hebben nu inderdaad een mooie kans om het evangelie met onze klasgenoten en vrienden te delen – doe dat ook als je toegang hebt tot sociale media of misschien kun je sms’en, bellen, videobellen of kan je elkaar wel in het echt ontmoeten. We moedigen je aan om je vrienden te vertellen over de hoop die in Jezus is. De tijd is rijp. Moge de Heere je moed geven en de juiste woorden om eeuwige waarheden in de levens van je vrienden te spreken.

Het bericht Hoe bespreek je het coronavirus met je kinderen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dr. G.A. (Gert) van den Brink bespreekt deze vraag na zijn lezing ‘Kun je God dienen met een gebrekkig leven?’

Het bericht Behoudend, … maar niet behouden – hoe voer je het gesprek? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ongemakkelijkheid is iets dat wij mensen graag vermijden. Niemand houdt van het gevoel dat het ons geeft. Maar voor tieners en ouders die Christus volgen is ongemakkelijkheid een onontkoombaar onderdeel van leren. Jezus zelf zou de meester van het voeren ongemakkelijke gesprekken genoemd kunnen worden. Hij modelleerde de realiteit dat harde gesprekken nodig zijn omwille van de groei van het Evangelie. Zijn jonge discipelen in het Palestina van de eerste eeuw leerden dit, en Zijn jonge discipelen in het hedendaagse Nederland moeten het ook leren.

Als een jeugdige Christus-volgeling wil ik vijf ongemakkelijke en heiligmakende gesprekken met je delen waarvan ik vind dat elke tiener en ouder die met elkaar zouden moeten hebben.

1. Seksualiteit

Als er een woordenboekdefinitie zou zijn voor ‘lastige ouder-tiener gesprekken’, dan zou er gewoon ‘SEX’ staan, en het zou geschreven staan met alle letters in hoofdletters en met een onheilspellend soort lettertype. De gesprekken hierover zijn ongetwijfeld de raarste en meest ongemakkelijke gesprekken die ik ooit met mijn ouders gehad heb. Maar terwijl ik mijn opvattingen over seksualiteit vorm, heb ik mijn ouders nodig om me toe te rusten met een gezond en Bijbels raamwerk om daarover na te denken. Ik heb de voortdurende dialoog en een open uitnodiging voor kwetsbare communicatie nodig (en dat blijf ik nodig hebben).

En ik ben gezegend om die openheid ook te hebben. Maar onze gesprekken over seksualiteit maken me nog steeds beschaamd. Ik heb vragen, verwarringen en gedachten die goddelijke antwoorden nodig hebben. Het kan ongemakkelijk zijn om die gedachten en vragen te verwoorden, en het kan voor mijn ouders onaangenaam zijn om moeilijke antwoorden te formuleren. Onlangs gingen mijn moeder en ik in gesprek over een boek dat ik las, een boek over de perspectieven van moderne tieners op sociale media en seks. Het boek was schokkend en ik had veel vragen en gedachten, maar mijn moeder stelde zich op zo een manier op dat ik me comfortabel voelde om dit met haar te bespreken. Ik bloosde, maar ze maakte het gesprek tot een veilige plek.

Door deze ongemakkelijke gesprekken ben ik gaan inzien dat seksualiteit zoveel meer is dan alleen seks. Het gaat over onze hele persoonlijkheid, dat God ons heeft gemaakt als mannelijke en vrouwelijke beelddragers. En het gaat over de overgang van identiteiten van tieners naarmate we fysiek en emotioneel groeien van kinderen tot volwassenen. Mijn ouders en ik moeten ongemakkelijke gesprekken hebben over mijn vrouwelijkheid – mijn emoties, mijn verlangens en mijn door God gegeven rol als vrouw. Zonder dat soort discussies zou ik slecht toegerust zijn om belangrijke en gevoelige beslissingen te nemen met een verantwoordelijk en Bijbels beeld van seksualiteit.

2. Persoonlijke zonden en bekering

De gesprekken met mijn ouders over seks waren het meest ongemakkelijk, maar de gesprekken over mijn zonde waren het pijnlijkst. Geconfronteerd worden met onbekeerde (of onbekende) zonde is ongelooflijk moeilijk. Op die momenten word ik instinctief zelfingenomen en verdedigend. Ik voel me verblind, alsof mama en papa een wrede ‘sneaky’ aanval tegen mij hadden belegd. Maar deze gesprekken dwingen me om mijzelf voor God te vernederen. Ze ontdoen mijn valse voorwendsels en excuses en brengen me tot oprecht berouw. Ze heiligen me.

Een paar jaar geleden benaderde mijn moeder me voorzichtig om te zeggen hoeveel tijd ik op mijn computer doorbracht. Ik herinner me de manier waarop ik me inspande, hoe mijn trots het gesprek meteen wilde stoppen. Ik vertelde mezelf hoe verkeerd ze was. Maar ik herinner me ook dat ik besefte dat ze gelijk had en de onverwachte schaamte die bij dat besef kwam. Mijn moeder wist dat ik de controle van mijn hart en ziel nodig had. Ik gebruikte mijn tijd niet op de beste manier die ik kon (Efeziërs 5:16), en dat maakte haar niet terughoudend om mij toch te zeggen: “Ik begrijp dat dit moeilijk is om over te praten, maar ik houd teveel van je om het los te laten.”

3. Ontspanning en social media

In deze door beelden geobsedeerde cultuur moeten ouders en tieners ook een aantal ongemakkelijke gesprekken voeren over aanvaardbare entertainmentkeuzes en geschikte mediagrenzen. Misschien wil je, als tiener, wanhopig de nieuwe film zien die iedereen gaat zien, maar jij, ouder, hebt oprecht morele zorgen. De confrontatie komt in een ongemakkelijk gesprek. Conflicterende verlangens zullen duelleren.

Ouder, u zult moeten uitleggen waarom deze film Bijbels onverenigbaar is met iemands liefde voor Jezus en het najagen van godsvrucht (1 Korintiërs 10:31). Tiener, je zult je genadig moeten onderwerpen aan die uitleg. Het zal een moeilijk gesprek zijn, en je kunt het aan het einde nog steeds oneens zijn, maar het zal je enorm helpen, ouder en tiener, in je geestelijke groei om het gesprek toch te voeren met elkaar.

4. Online en offline vrienden

Praten over tienervriendschappen in de 21ste eeuw is ook praten over sociale media. Ouder, u en uw tiener moeten praten over veiligheid en beveiliging, zowel online als offline. Je moet praten over het spreken van de waarheid in liefde. Je moet ook in gesprek over wat voor soort vrienden we hebben en wat voor soort dingen we zien op sociale media.

Ouders, misschien moet u ons confronteren met wie we tijd doorbrengen en ons zelfs adviseren om een bepaalde vriendschap te beëindigen. Dat is een door God gegeven recht en verantwoordelijkheid voor u (Spreuken 1: 8-15). U bent geroepen om ons te bewaken en voor ons te zorgen, zelfs als we die zorg niet willen. Gesprekken over vriendschap en sociale media zullen pijnlijk zijn, omdat we ons hoofd zullen stoten. Misschien moet u onze gevoelens kwetsen. Maar ik beloof u, dat zijn de gesprekken, die als ik later meer volgroeid en geheiligd zijn, de komende jaren het meeste zal waarderen.

5. Toekomstige dromen en plannen

Tieners moeten met ouders praten over de toekomst en de dromen en de levenslange zoektocht naar Christus. We hebben lange gesprekken nodig in grote aantallen, met wederzijds respect en vriendelijke harten. Maar er zal onvermijdelijk een conflict zijn. Soms, ouders, zult u onze plannen niet leuk vinden. U zult uw eigen verwachtingen en ideeën hebben. Uwilt wat het beste voor ons is, maar soms zijn we het daar niet mee eens, omdat jij, tiener, je eigen dromen hebt. Je vindt de voorgestelde universiteit of carrière van je ouders niet leuk, en je zult het hen eerlijk moeten vertellen.

De gesprekken met mijn ouders over majors, banen en huurprijzen zijn ongemakkelijk. Dat zijn die gesprekken nu eenmaal. Maar deze gesprekken zijn wel van cruciaal belang om ons op dezelfde plaats te zetten met betrekking tot je toekomst. Eenheid is het einddoel, dus we houden vast aan de tijdelijke spanning om dat grotere goed te bereiken.

Ongemakkelijkheid omwille van groei

Mijn moeder en ik hebben vaak ongemakkelijke gesprekken. Dat komt waarschijnlijk omdat we eenmaal per week gaan zitten, een vast moment om te praten over mijn leven, zonde, vragen, bezigheden, toekomst en geloof. Het is vaak ongemakkelijk, vooral wanneer we over een van deze vijf dingen (of allemaal!) moeten praten. Maar ik zie die tijd nog steeds als essentieel voor mijn persoonlijke groei, vooral mijn groei in het Evangelie. Net als mijn moeder.

Ze zijn essentieel omdat, terwijl onhandigheid moeilijk is, er één ding erger is dan ongemakkelijke gesprekken: de ongemakkelijke stilte. Stilte die voortkomt uit angst om te communiceren. Stilte die vragen ongesteld laat. Stilte die onwetendheid en onvolwassenheid voortbrengt. Stilte die schaamte bevordert. Stilte die groei belemmert. Stilte die duisternis in plaats van licht brengt. Stilte die de waarheid verbergt.

Ouders en tieners, vermijd die stilte ten koste van alles. Ga in plaats daarvan in gesprek. En als de ongemakkelijke gesprekken komen, omarm ze dan, omdat ze veel beter zijn dan het alternatief.

Het bericht Vijf ongemakkelijke gesprekken die jongeren moeten voeren met hun ouders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het vrijdag- of zaterdagavond. Ik weet het niet eens meer. Ik zat met een aantal vrienden in een cafeetje. Een paar vrienden waren aan het darten geslagen, maar ikzelf was druk in gesprek met Jan en alleman. Ik zit altijd liever. Plotseling hoorde ik hem vloeken. De ‘ergste’. Slechts omdat het darten niet echt naar wens verliep. Ik bekeek hem eventjes. Ik kende hem helemaal niet en had hem nooit gesproken. Maar ik hoorde mezelf denken: ‘Zeg er wat van, zeg er wat van!’ Traditiegetrouw volgden toen de smoesjes.

Smoesjes

‘Het helpt toch niets als ik er wat van zeg.’
‘Laat een ander maar eens een keer z’n mond open trekken.’
‘Hij zal alleen maar meer gaan vloeken als ik er wat van zeg.’
‘Wie ben ik om er wat van te zeggen? Ik zeg zelf ook wel eens wat.’
‘Hij beseft waarschijnlijk niet eens waar hij om vraagt.’

Een smoesje per vloek. Hij herhaalde zijn krachtterm namelijk nog eens een aantal keren. En voordat ik het door had, had ik hem aangesproken. ‘Jij vloekt wel veel, man!’

Vol overtuiging legde hij uit: ‘Het helpt.’ Hij ratelde wat over een oude televisie, die hij vroeger een klap verkocht, waarna de televisie het weer deed. Vond ‘ie hetzelfde als vloeken. Logisch.

‘Je kunt er ook voor bidden’, grapte ik. Het bleek de openingszin van een lang gesprek. Nadat de jongen nog een aantal keer zijn pijlen naar het dartbord had geworpen, werd ik zijn nieuwe mikpunt. ‘Joh, dat bidden helpt niks. Hij praat toch niet terug.’

Er volgde een stroom van vragen en overtuigingen. Over hemel en hel, over ziekte en dood, over opvoeding en religie, over goede daden en geloof in Jezus, over regeltjes en vrijheden…

Wow. Doe mij nog maar een biertje.

Verslagen?

Ik geef toe: hij was een sterke gesprekspartner. Hij stelde goede, moeilijke vragen. En, eerlijk is eerlijk, veel antwoorden had ik, als geboren christen, niet. Echter, ik liet hem niet zo maar praten. Ik luisterde. Ik begreep zijn ongeloof, toen hij sprak over een klein peutermeisje dat overleed aan de gevolgen van kanker…

Zoals gezegd: veel antwoorden had ik niet. Maar ik voelde me niet aangevallen. En ik voelde me al helemaal niet verslagen.

Verslagen? Ik? Natuurlijk niet! Ik had namelijk nog één laatste en sterke troef in handen. En voordat ik die nacht naar dromenland vertrok, zette ik ‘m in:
Gebogen knieën en gesloten ogen.

Het bericht De vloekende vlegel verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In haar nieuwe boek Hoor nu mijn stem is hoofdpersoon Gina voortdurend op zoek naar een ervaring van God die haar de zekerheid van het geloof geeft. Franca zegt over haar boek dat het gaat om “een geloof in een God die verkiest en verwerpt. En die God heeft van tevoren bedacht of je als je dood bent in de hemel komt of in de hel.”

Over dit onderwerp gingen Franca Treur, dr. Paul Visser en Irma Verduijn met elkaar in gesprek op een jongerenavond van Kom Ook. Dit gesprek werd geleid door Bert Noteboom. Een prikkelend debat en ontmoetingsavond over geloofstwijfel.

Het bericht Heeft Franca Treur een punt?! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Een gesprek met … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Laat ik maar meteen beginnen met verdedigen. Want wat moet je met apologetiek? Moeten we echt gaan overtuigen en gaan bewijzen dat God bestaat? Dat kan toch niet? En dan zit je op de toer dat je gelijk wilt krijgen. Moeten we niet gewoon getuigen en verder niet. Stel je voor dat je christelijk geloof kunt bewijzen, dan wordt het geloof naar beneden gehaald. Dan hebben we het in de vingers. Wij hebben God en Zijn werk niet in de vingers. En als je gaat nadenken dan wordt geloven toch niet makkelijker? Dat noemen we ‘fideïsme’. Dan zeg je tegen elkaar dat het niet om het begrip gaat, maar om het geloof. We zeggen dan: ‘Het moet niet in je hoofd, maar in je hart zitten.’ Spurgeon: ‘Moet ik de Bijbel verdedigen? Laat de Bijbel zichzelf verdedigen. Laat de leeuw los en hij doet zelf het werk.’ Er valt veel te zeggen over de scheiding die we hebben gemaakt tussen hoofd en hart. Ik denk dat het een modern verschijnsel is. Vroeger waren hoofd en hart veel meer met elkaar verbonden.

God is een Persoon, geloven is persoonlijk, daar helpen toch geen argumenten bij? Dat is een volgend tegenargument tegen apologetiek. Hoe word je op iemand verliefd? Geen eindeloze redenatie, maar door de ontmoeting gebeurt het of gebeurt het niet. En is een getuigend christenleven niet veel beter argument om te geloven dan dat we redeneren. De kracht van de vroege christenen toch ook? Ze bleven trouw in gezondheid en ziekte in hun huwelijken. We moeten het veel meer van ons leven hebben dat spreekt, dan onze woorden die beargumenteren.

Is apologetiek ook geen schande voor God? Moet ik God gaan verdedigen? Als God de meest levende realiteit voor je is, waarom zou je het bestaan van de Ander dan proberen te bewijzen? En zijn argumenten voor het bestaan van God wel effectief genoeg? Zomaar wat gedachten van kritiek op apologetiek.

En toch ben ik deze dag niet gekomen om apologetiek ter zijde te schuiven. Ik wil het belang ervan juist onderschrijven. Apologetiek is niet een wagen voor het verstand waarop je tot geloof zou kunnen komen. Nee, het gaat om verantwoording van het geloof. Het is namelijk niet zo dat iedere tegenwerping van het christelijk geloof gelijk heeft. Je kunt wel degelijk woorden aan geven waarom dat zo is. Het geloof gaat voorop, maar dat betekent niet dat verstand geen plaats heeft. ‘De verlichte ogen van het verstand.’ Juist door het geloof gaan je ogen voor de dingen open en ga je jouw verstand meer dan ooit gebruiken. In het geloof wordt door de Geest je hele mens aangeraakt. Dat is je hoofd, je hart, je handen, je ziel, je lichaam, je hele persoonlijkheid hoort dan bij God. Dus ook je verstand.

Het kan in een evangelisatiegesprek zo zijn dat iemand je iets tegenwerpt en dat in die tegenwerping iets echt niet klopt. Als iemands argument niet klopt, mag je dat gerust zeggen. Stel iemand zegt: ‘Hitler had honden en daarom zijn honden slecht.’ Is het daarom waar als je dat zo stelt? Nee, natuurlijk niet. Dat is een waardeloos argument. Kortom, we hebben veel ruimte om ons gezond verstand te gebruiken. Verstand geleid door het geloof. Als iemand gelooft is dat het meest verstandige wat er is om te doen. Dus daar mag je wel over denken en spreken.

Je ziet iets van apologetiek bij Jesaja. Hij maakt duidelijk hoe van de ene boom zowel een afgod wordt maakt als kachelhout om je aan te warmen. Hij gebruikt daarin een argument om duidelijk te maken dat de afgod niet een levende werkelijkheid is. Wij maken God niet, God maakt ons. Dat is het argument. En omdat Hij ons gemaakt heeft, daarom is er hoop op verlossing. Jesaja brengt dus een argument in om duidelijk te maken hoe onredelijk is om te geloven in een god van hout.

Paulus op de Areopagus zie je dat ook gebeuren. Hij sluit aan bij de afgodendienst. Vanwege het altaar van ‘de onbekende god’ komt hij in gesprek met mensen. Het geeft hem de mogelijkheid om te spreken over de levende God.

De secularisatiethese blijkt niet echt uit te werken. Door meer studie en kennis zal religie verdwijnen. Dat lijkt er momenteel niet echt op. In Amerika is het ‘nieuw atheïsme’ steeds meer in opkomst. Ze ondernemen allerlei pogingen om het ongeloof te verspreiden. In Engeland rijden de bussen nog steeds rond met reclame tegen geloof en God. En je moet zeggen dat er veel retorische kracht zit in veel publicaties. Wat dacht je van ‘God als misvatting’ door Richard Dawkins? En sinds 2009 is er ook een afdeling van ‘nieuw atheïsme’ in Nederland. Veel gebruikte argumenten tegen geloof is de misbruikzaken in de kerk, de kolonisatie in het verleden en terreurslagen in onder andere Amerika.

De kern van ‘nieuw atheïsme’ is: ‘de wereld zonder religie zou beter zijn.’ Het geloof in God is net zo geloofwaardig als geloven in een de zwevende theepot in de ruimte. Niemand weet of het waar is of niet waar is, maar het maakt geen verschil. Het is hoe dan ook niet geloofwaardig om er vanuit te gaan. De basis van het christelijk geloof, het gebed, is volgens atheïsten onzin. Enkele onderzoeken hebben gebedsverhoringen getest en het blijkt niet te werken. En kijk naar de misdaadcijfers. In steden waar veel christendom is, daar was meer criminaliteit dan in de steden waar de verhouding anders lag. Al dit soort denken zit in de haarvaten van onze samenleving.

Het christelijke geloof is niet het enige wat iets uit te leggen heeft. Ook het atheïsme heeft onbewezen uitgangspunten die verdedigend moeten worden. De werkelijkheid is veel beter te duiden vanuit die Ene God, dan dat er geen God zou zijn. Apologetiek is niet alleen voor buitend e kerk, maar ook binnen de kerk. De kerkverlaters van morgen, zitten vandaag nog in de kerk. Dus zorg dat er in preken iets zit van bagage voor zowel binnen als buiten de kerk als het gaat om apologetiek.

Op catechese gaan veel vragen over apologetiek. Ik denk dat we onze jonge mensen serieus nemen als we daar op ingaan en met ze meedenken. Je kunt ze niet tot geloof brengen, maar wel allerlei hindernissen van het christelijk geloof wegnemen. Apologetiek is een hulpdienst om het Evangelie echt te horen.

Het christelijke geloof gaat niet alleen om de persoonlijke bekering van een mens, maar ook een wereldwijze visie op het leven. Dat laatste heeft ook impact op ieder individu zowel binnen als buiten de kerk.

Van der Staaij sprak in 2016 bij tv-programma ‘De Wereld Draait Door’ over ‘Second Love’. In een seculier en humanistisch klimaat sprak hij zich uit voor een christelijke levensbeschouwing. Opvallend is dat Van der Staaij geen Bijbeltekst geciteerd. Hij citeerde de Bijbel indirect om zo in gesprek te blijven. Hij maakte gebruik van basale kennis en uitgangspunten in de samenleving. Op noties van trouw, verantwoordelijkheid en eerlijkheid zette hij hoog in. En kijk naar de effecten van overspel, dat is gewoon wetenschappelijk bewezen. Wat hij deed was pure apologetiek.

Het gesprek over de moraal zou wel eens het meest effectief kunnen zijn in het apologetische gesprek. Als God niet bestaat, zouden er dan nog geboden? Als God er niet is, is dan niet alles geoorloofd? Zijn er dingen die slecht zijn ondanks van opvattingen van mensen en culturen? De meeste mensen erkennen dat er een norm is die onafhankelijk is van de grillen van de dag. Als er absolute normen zijn, waar komen die dan vandaan?

Wetenschap kan nooit zeggen wat niet kan. Ze kan alleen zeggen wat er gebeurt. Waarom worden er dan door sommige wetenschappers soms dingen uitgesloten? Waarom is een opstanding uit de doden bij voorbaat uitgesloten?  Als je ziek bent en naar de dokter gaat, dan kan de dokter toch niet zeggen: ‘Dit kan niet, je ziekteproces loopt anders dan ik bij anderen heb gezien en heb geleerd.’ Je zult zeggen: ‘Dokter, dat zal best. Maar ik ben ziek, en dit is het. Dan zult u uw theorie moeten aanpassen.’

Het bericht Het Evangelie betuigen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is de bewogenheid van de drie-enige God die hierin zichtbaar wordt. Johannes 3:16 zegt het al dat God de wereld lief heeft en daarom Zijn Zoon gegeven heeft. Dat wordt in het volgende hoofdstuk al direct zichtbaar. Maar op welke manier voltrekt dit dan in het leven van deze vrouw? Een vrouw met een zwart verleden. Hoe God dat doet is heel eenvoudig en tegelijkertijd bijzonder. Wat is er eenvoudiger dan de vraag: ‘Heb je misschien wat te drinken voor mij?’ Zo begint het gesprek. Jezus zit naast de Bron, de  Zoon van God in een gestalte van een dienstknecht aangenomen.

Helaas, dat gesprek wil nog niet echt op gang komen. De vrouw geeft tegengas: ‘Hoe durft u dit aan mij te vragen?’ Nou, dan niet zou je zeggen. Voor jou tien anderen. Nee, Jezus wil haar spreken. En opvallend dat Hij niet begint over haar duistere verleden en zet haar ook niet het mes op de keel: je moet je bekeren. Hij wil met haar praten. Hij spreekt met haar als de Goede Herder die verlangt om verloren schapen thuis te brengen. En vragenderwijs wandelt Jezus het leven binnen van deze vrouw.

Alhoewel de vrouw nog weinig begrijpt van de woorden van Jezus, Zijn woorden blijven niet zonder uitwerking. Hij maakt in dit gesprek door Zijn spreken met haar van deze vrouw een nieuwe vrouw.

Zo de Meester, zo Zijn leerlingen. Zie daarom de mensen om je heen. Kijk waar we als mensen het zoeken om onze dorst te lessen. Zovele bronnen zijn er: carrière, welvaart, aandacht. Wat de bron ook is, in gesprek ontdek je wat de leegte is die snakt naar vervulling. En als je door Gods genade zelf een bron van genade bent geworden, deel dan uit wat je eerst zelf om niet hebt ontvangen.

Primair is van belang is die grondhouding van genade. Als je zelf weet waar je vandaan komt, dan is het per definitie voorbij dat je neerkijkt op de ander. Dan sta je er naast, ja dan kruip je er onder. Dat leer je als leerling van de Meester, stap voor stap.

Mooi om te zien dat deze vrouw in Johannes 4 met kruik is gekomen, maar ze gaat weg naar het dorp zonder water. Ze kwam om water te putten, ze leefde bij de gebroken bakken van water. Maar nu heeft ze met vreugde water geschept uit de bron van Heil. Zonder kruik, maar met levend water gaat ze er over vertellen aan anderen. ‘Bij U is de fontein van het Leven!’ Vanuit die belijdenis is er alle reden om het evangelisatiewerk ter hand te nemen. Verwacht het daarin niet van je grote woorden. Het leven is niet maakbaar, het evangelisatiewerk ook niet. Maar ook vandaag werkt Hij verrassend Zijn werk in levens van mensen.

Het bericht Spreken over ‘levend water’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.